https://virgool.ir/feed/@naderi.mohammad.ir47??fa2026-11-12 01:01:13https://files.virgool.ir/upload/users/1472494/avatar/PZibDy.jpeghttps://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/چشمِ-مینا-ejoxu5ktzdw7با انگشت‌های کشیده و سفید رنگش روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود و بی اعتنا به ترافیک و شلوغی خیابان زیر لب آوازِ نامفهومی می‌خواند. هرچه به خانه نزدیک‌تر می‌شد شور و شوقش بیشتر می‌شد. حالش شبیه دختر دبیرستانی‌هایی بود که زنگ آخر خاطرخواهشان از آن طرف خیابان برایشان دست تکان می‌دهد.تمام فکرش پیش "مینا"ی چهل و دوساله بود؛ بدن تراشیده شده و چشم‌های عسلی که در کنار رفتار و حرف‌های‌ اروتیکش ترکیب زیبایی را تشکیل داده بودند.هربار که در این موقعیت قرار می‌گرفت بسیار مهربان‌تر و با وقارتر از همیشه می‌شد. پشت چراغ قرمز دختر کوچکی که گل می‌فروخت روی پنجه‌ی پا بلند شد و خودش را به ماشین شاسی بلند او تکیه داد: "آقا یه شاخه گل واسه خانمت نمی‌خری؟" به چشم‌های رنگی دختر بچه نگاه کرد؛ لبخندی زد و گفت: "همه‌ی گل‌هاتو که از خودت زشت‌ترند میخرم خانم کوچولو" و خنده‌ی مستانه‌ای سر داد.حدود ساعت ده شب بود که به خانه رسید. ماشینش را داخل حیاط پارک کرد و مستقیم به سمت زیرزمین رفت. برق را که روشن کرد برگشت و در آینه قدی خودش را برانداز کرد و لبخند پیروزمندانه‌ای زد، کتش را به جا رختی جلوی در آویزان کرد. دوباره روبروی آینه ایستاد. دستی لای موهای پرپشت و جوگندمی‌اش کشید. کمی عقب‌تر رفت و نگاه خریدارانه‌ای به اندام خودش انداخت؛ لبخندی زد و به سبک بازیگران فیلم‌های پورن با حرکات اغواکننده مشغول کندن لباس‌هایش شد.زیر زمین مبله بود با دو اتاق خواب که داخل یکی از آن‌ها کتابخانه و میز تحریرش را گذاشته بود؛ با پنجره‌‌ای کوچک که به حیاط باز می‌شد و گاهی ساعت‌ها می‌نشست و داخل حیاط را از این پنجره نگاه می‌کرد. داخل اتاق دیگر یک تخت‌خواب یک‌نفره و وسایل شخصی‌اش بود و با اینکه میهمانانش را در طبقه‌ی بالا می‌پذیرفت و هیچ‌کس جز خودش به زیرزمین رفت و آمد نداشت همیشه درِ این اتاق قفل بود. یک دست مبل راحتی با ترکیب رنگ‌های کرم و قهوه‌ای که به صورت اِل، دو طرف سالن را گرفته بودند و تلویزیونی بزرگ همراه با یک سیستم صوتی روبروی مبل‌ها بود؛ چند تابلوی "پست مدرن" از نقاش‌های بی‌نام و نشان روی دیوار‌های سالن جا خوش کرده بودند؛ دکور چوبی آشپزخانه همراه دو صندلیِ پایه بلند و نور پردازی مدرن، حال و هوای زیرزمین را شبیه کافه‌هایی کرده بود که جوان‌ها با تیپ‌های عجیب و غریب ساعت‌ها می‌نشینند و ضمن سیگار کشیدن از بن‌بستِ فلسفی دنیا حرف می‌زنند.به سمت سیستم صوتی رفت و پوشه‌ی آهنگ‌های بی‌کلام و آرام‌بخش را پلی کرد.از اتاق خوابش صدای نامفهومی شنید و بدون اینکه اهمیتی بدهد به سمت حمام رفت. بعد از دوش گرفتن به عادت همیشه ادکلن زد. به تمام بیمارهایی که برای "سکس درمانی" به او مراجعه می‌کردند این مراحل قبل از سکس را گوشزد می‌کرد.حوله‌ لباسیِ قرمز رنگش را پوشید؛ بدون این‌که بند جلویش را ببندد با کلاهش مشغول خشک کردن موهایش بود که به سمت در قفل اتاق رفت.مینا با دهان چسب زده و دست و پای بسته شده به تخت با دیدن بدن لخت او وحشت کرد و با تمام وجود خودش را تکان می‌داد و سعی می‌کرد که فریاد بکشد. وحشت توی چشم‌های عسلی‌اش موج می‌زد. رگ‌های گردنش بیرون زده بود و سرخیِ اطراف بندها که به دستش بسته شده بود؛ روی سفیدی بدنش توی ذوق می‌زد. به سمت کشوی کنار تخت رفت؛ یک سرنگ و شیشه‌ی "کتامین" را برداشت و به سمت مینا رفت. وقتی می‌خواست دارو را به مینا تزریق کند؛ نوازشش می‌کرد و می‌گفت: "نترس زیبای من...نترس مینای من".پنج دقیقه‌ی بعد مینا کاملا بیهوش شده بود؛ دست و پایش را باز کرد و آرام به طوری که انگار می‌خواست معشوقه‌اش را لخت کند لباس‌هایش را درآورد، بغلش کرد و به سمت حمام برد.به اتاق برگشت از زیر تختش یک اَرّه، یک وسیله شبیه قاشق و یک شیشه‌ی الکل که داخلش چند چشم له شده بود برداشت و به سمت حمام رفت.snayphilosophiasnayphilosophiaSun, 24 Jul 2022 19:22:30 +0430https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/شاعر-موتورسوار-osbos8lot3vqیک صبح جمعه وسط تابستان بود که پدر و مادر "وحید" از خواب برخواستند و متوجه غیبت او شدند. ابتدا فکر کردند مثل گاهی وقت‌ها که به سرش می‌زند رفته کوه و تا ظهر بر می‌گردد؛ اما وقتی ساعت یک شد و خبری از "وحید" نبود؛ کم‌کم نگران شدند."وحید" جوان سی و دو ساله‌ای بود و با این‌که درسش خوب بود تا سیکل بیشتر درس نخوانده بود. همان سال سوم راهنمایی به‌ خاطر اختلاف نظر روی یک شعر با معلم ادبیات دعوا کرده بود و برای همیشه قید درس خواندن را زده بود؛ همین موضوع باعث شده بود اختلافات شدیدی بین او و خانواده شکل بگیرد و هم‌چنان ادامه داشته باشد. از نظر پدر وحید که خودش کارگر ساده‌ی چوب‌بری بود؛ درس همه چیز بود و هرکس که درس نخوانده باشد باید حمالی دیگران را بکند. بعد از ترک تحصیل مدتی شاگرد مکانیک شده بود و بعد از آن دنبال علاقه‌اش که موتور بود رفت. "وحید" دچار تضاد شدیدی بین آرامش و هیجان بود. هر چه قدر انسان آرام و بی حاشیه‌ای بود اما سرعت و صدای موتور را دوست داشت. اغلب جمعه‌ها موتورش را سوار می‌شد و به کوه و بیابان‌های اطراف شهر می‌رفت. گاهی چند خط شعر دست و پا شکسته داخل دفتر می‌نوشت و هروقت که دفتر دیگر جای نوشتن نداشت؛ طی یک مراسمِ (به زعم خودش) با شکوه دفتر را می‌سوزاند. علاقه‌ای به مراوده با دختران نداشت و این موضوع به حدی عجیب به چشم دیگران می‌آمد که بعضی‌ها فکر می‌کردند وحید ناتوانی جنسی دارد و به اصطلاح خودشان اصلا مردی ندارد.بیشتر زندگی خود را به تنهایی گذرانده بود و علاقه‌ی شدیدی به دوری از آدم‌ها داشت. شب‌ها کتاب می‌خواند و روزها خرج زندگی‌اش را از طریق خرید و فروش و تعمیر موتورهای سنگین داخل حیاط خانه تامین می‌کرد. تمام علائم افسردگی را می‌شد در وجود وحید پیدا کرد اما هیچ‌وقت به روی خودش نمی‌آورد. در برخورد با دیگران خودش را سرحال و سرزنده نشان می‌داد. با همسایه‌ها برخورد گرمی داشت و همیشه به آن‌ها لبخند می‌زد اما غم بزرگی توی دلش داشت؛ غمی که خودش هم نمی‌دانست کی و کجا توی وجودش جا خوش کرده.وقتی پدر و مادر وحید می‌خواستند سراغ پسرشان را از دوست و آشنایی بگیرند؛ متوجه غربت و تنهایی وحید شدند. هیچ‌کس را نمی‌شناختند که سراغش بروند. وحید مانند اسمش تنهای تنها بود.ساعت هشت شده بود و خورشید کم‌کم خودش را برای تابیدن به سمت دیگر زمین آماده می‌کرد؛ اما هیچ خبری از وحید نبود. درست است که کمتر با پدر و مادرش صحبت می‌کرد و آن‌ها در جریان کارها و رفت و آمد وحید نبودند اما سابقه نداشت این همه ساعت بدون این‌که اطلاع بدهد از خانه بیرون برود. موبایلش هم خاموش بود.پدرش از خانه بیرون زد تا به بیمارستان‌ها و کلانتری سر بزند. مادرش هم قرار شد اتاق را بگردد تا شاید شماره یا آدرسی پیدا کند که بشود خبری از وحید گرفت.مادرش داخل کشوی کنار تخت وحید، عکس قدیمی دختری حدودا پانزده ساله را پیدا کرد که جلوی یک بوته‌ی بزرگ گل سرخ سرش را کج گرفته بود و می‌خندید. عکس را برگرداند؛ وحید با خودکار قرمز پشت عکس نوشته بود:"گرانش عجیب این سکوتِ پر ز دغدغهره گریز بسته است!میان دامِ زندگیبه انتظار خنده‌ایگرفته زانُوان بغلبه غربت دیار خود نشسته‌ام".snayphilosophiasnayphilosophiaSun, 29 May 2022 23:06:46 +0430https://virgool.ir/Rocket/داستان-جوجه-رنگی-ها-xkbni7bkdaefباد مثل یک هیولای وحشی خودش را می‌کوبد به پنجره که داخل شود. از صدای زوزه‌هایش مشخص است که چقدر عصبانی‌ست. فکر کنم هوای خانه گرم باشد؛ من که انگار سرما رفته وسط استخوان‌هایم خانه کرده اما عرق می‌ریزم. دوست داشتم حالا که بابا بیمارستان است همین‌طوری با لباس می‌رفتم زیر دوش آب‌ گرم می‌نشستم تا سرما از جانم در بیاید.از اتاق آجی "مهدیه" صدای پلاستیک می‌آید. حتما اگر خوردنی بود من را صدا می‌کرد؛ خودش همیشه می‌گوید: "ما فقط هم‌دیگه‌ رو داریم".راست می‌گوید. مامان که همیشه مشغول کارهای خانه‌ است و وقتی دو دقیقه هم بی‌کار می‌شود؛ کنترل تلویزیون را دستش می‌گیرد و دنبال نمی‌دانم چه برنامه‌ای می‌گردد. اصلا تا حالا نشده یک بار بنشیند و به جز از درس و مدرسه یک کلمه با من صحبت کند. اگر هم یک بار حواسم نباشد و ظرفی بشکنم یا کارخرابی بکنم که دیگر واویلا، گوشم را چنان می‌کشد که انگار می‌خواهد به چوب رختی آویزانم کند و تا چند روز گوشم سرخ و داغ است. همه‌اش فکر می‌کنم بچه‌های دیگر هیچ کار اشتباهی نمی‌کنند.صدای بچه‌ها از داخل کوچه می‌آید که دارند "هفت سنگ" بازی می‌کنند. کاش می‌توانستم بروم و من هم مثل آن‌ها بازی کنم اما نکند آن‌ها همه چیز را بدانند؟کاشکی زودتر عید بشود. جوجه رنگی بخرم و خودم را با آن‌ها سرگرم کنم. جوجه‌ها هم انگار همیشه غصه می‌خورند. انگار آن‌ها هم مادرشان ولشان کرده وسط این همه هیولا._"مهدی" شام چی درست کنم؟_مامان نمیا؟_نه امشبم بیمارستانه._هرچی خودت می‌خوری آجی.فکر کنم آجی مهدیه هم از بابا می‌ترسد. انگار او هم از بابا چندشش می‌شود.کاش فردا صبح که مامان می‌آید؛ بگوید که بابا مرده. من فکر می‌کنم که اگر بمیرد دیگر مردم از هیچ‌ چیز باخبر نمی‌شوند و کج‌کج نگاهم نمی‌کنند. من هم می‌توانم بروم و با خیال راحت "هفت سنگ" و "تَبَرَک" و "رابط" بازی کنم. فکر کنم دیگر هیچ‌کس هم نتواند به من زور بگوید نه الان و نه وقتی رفتم راهنمایی. هر وقت هم خواستم با خیال راحت می‌روم دستشویی مدرسه و خودم را خالی می‌کنم. اصلا اگر بابا نباشد؛ می‌شود زندگی کرد.خوش به حال آن‌هایی که بابا ندارند.روی تخت دراز می‌کشم و به نورِ قرمز چراغ‌خواب که روی سقف افتاده نگاه می‌کنم. یک نیم‌ دایره بزرگ که شبیه لبخند هیولاهاست. همه‌ی ماجراهای گذشته مثل فیلمِ دورِ تند از جلوی چشمم رد می‌شود؛ چندشم می‌شود. پتو را روی سرم می‌کشم و مثل همیشه بی‌صدا گریه می‌کنم.صبح با صدای گریه و زاری مامان از خواب پریدم؛ خدایا! یعنی می‌شود دعایم درگیر شده باشد؟بدو بدو خودم را به راهرو رساندم؛ مامان جلوی درِ راهرو دستش را به دیوار گرفته بود و زار زار گریه می‌کرد و می‌گفت: " بی بزرگ شدیم".به آجی مهدیه نگاه کردم؛ لبخند روی صورت هردومان نقش بست.حالا دیگر خیالم راحت است که هیچ‌کس دستش را به بدنم نمی‌مالد. اما اگر بقیه مردم بفهمند چه؟دوباره سردم شده و الان است که شُرشُر عرق بریزم.snayphilosophiasnayphilosophiaWed, 04 May 2022 00:13:03 +0430https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/مهمانی-مادربزرگ-qowhewnwgu6pاصلا نمی‌توانی تصور کنی چقدر عذاب‌آور است که یک روز سرد آن‌هم جمعه‌ای وسط پاییز، بعد از یک هفته سگ‌دو زدن؛ به جای خواب کنار بخاری مجبور باشی صبح زود از رختخواب دل بکنی و در سرما راه بیفتی سمت خانه‌ی مادر‌بزرگ، که چه؟ حضرات تشریف بیاورند و یک مشت زر مفت را ناشتا به‌ خوردت بدهند و گورشان را گم کنند.سر راه از میوه‌فروشی یک کیلو خرمالو می‌خرم به بیست‌هزارتومان ناقابل. بیست‌هزار تومان برای من یعنی چهارساعت سروکله زدن با آهنِ سرد. آخر لعنت بر پدرومادرتان من امسال هنوز برای زن و بچه‌ام خرمالو نخریده‌ام؛ بعد باید برای ‌چند نفر مفت‌خورِ هفت موتوره بخرم که حفظ آبرو بشود؟ گُه بزنند به این آبرو و زندگی.از خیابان که وارد کوچه می‌شوم دنیا خراب می‌شود روی سرم، این همه سربالایی را با این کمردرد چطور بالا بروم؟محله‌ی مادربزرگ جای عجیب و غریبی‌ست. قدم‌به‌قدم خرده‌‌فروش‌های مواد ایستاده‌اند و می‌خواهند با نگاهشان قورتت بدهند. "آخر مادر فلان‌ها ساعت نُه صبحِ جمعه سگ می‌آید جنس بخرد؟" البته لابد مشتری دارند که از خواب جمعه گذشته‌اند. دختر بی دندانی که اصلا به حال خودش نیست تلوتلو می‌خورد و نزدیک می‌شود. رو به من می‌گوید: " نخورنت خشگل پسر". داخل تَنگی کوچه خودم را کنار می‌کشم تا به‌ هم برخورد نکنیم. کوچه‌ پر است از خانه‌های کوچکی که با لاشه‌ی سنگ و حلبی و بعضی‌ها با آجرِ "گَرّی" به شکل پلکانی روی هم ساخته شده‌اند؛ طوری که حیاط خانه‌ی بالایی پشت بام خانه‌ی پایینی‌ست. جلوی هر خانه هم چند تا بچه‌ی قدونیم‌قد کف کوچه می‌لولند. فلاکت از همه جایش می‌بارد.در خانه‌ی مادربزرگ باز است. پرده‌ی جلوی در را کنار می‌زنم. درِ مستراح باز است و بوی گندش حالت را به‌هم می‌زند.کف اتاقی که دیوارش گچ و خاک است با یک لایه موکت پوشیده شده است. یک اعلامیه با حاشیه قرمز که رویش نوشته: "شهیدان زنده‌اند"، روی دیوارش چسبیده است. اعلامیه دایی "مصطفی" که هنوز از "کربلای چهار" برنگشته._سلام ننه_سلام بالام... خدا خیرت بده بیا تا من چایی دم کنم این چندتا انار هم که "رقیه" آورده بذار تو کاسه کنار این چیزا که گرفتی.ننه حتی اسم خرمالو را هم نمی‌داند._می‌خوان بیان چی‌کار؟_نمی‌دونم ننه، گفتن میخوان بیان از خانواده شهیدا فیلم بگیرن واسه تلویزیون، حُکماً......بقیه حرفش را نمی‌شنوم. ننه را نگاه می‌کنم که یک مشت استخوان است که زیر بار دنیا خم شده؛ با سینه‌های آویزان که از زیر لباس یک تکه‌‌ی سیاهش معلوم است و کلید خانه را با سنجاق به لباسش آویزان کرده است. ننه را ساده گیر آورده‌اند؛ حتما می‌خواهند فیلم بگیرند و بگویند: ایشان مادر شهید "مصطفی قره‌باغی" هستند که هیچ هدیه و پولی از بنیاد قبول نمی‌کنند. بعد هم تشکر و تبلیغ که دیگران هم یاد بگیرند تا به خودشان بیشتر برسد؛ مثل همیشه._بالام‌جانم خونه سرده بلکه مهمونا سردشون بشه، خدا خیرت بده کبریت بزن چراغو روشن کن.از عصبانیت دست‌هایم می‌لرزد؛ فتیله چراغ را بالا می‌کشم اما روشن نمی‌شود؛ نفت چراغ تمام شده.بی‌اختیار فریاد می‌کشم: "پفیوزهای بی همه‌چیز".snayphilosophiasnayphilosophiaSat, 19 Mar 2022 15:06:18 +0330https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/مردی-با-یک-گونی-پر-از-ضایعات-pheifympfiftزبانش را بین لثه و لبش کشید تا ته‌ مانده‌ی تکه ویفری که از یک کودک زباله‌گرد قاپیده بود را روی زبانش بیاورد و قورت دهد.احساس عجیبی داشت که اسمش را نمی‌دانست و کلافه‌اش کرده بود؛ کلافه از این‌که با چهل سال سن باید برای درآوردن خرجش تا کمر توی سطل زباله خم بشود و دوباره یاد صورت غرق خونِ زن افتاد.از دیروز چهره‌ی مُثله شده‌ی زنی که در سطل زباله بود جلوی چشمش می‌آمد و از خودش می‌پرسید که چرا بی تفاوت از کنارش گذشته است.این سوال لعنتی آزارش می‌داد. دختری که شاید توسط پدر یا برادرش تکه تکه شده بود؛ شاید هم توسط زن دوست پسرش، شاید هم یک نفر از همین مردم کوچه و خیابان برای لذت دیدن خون این بلا را سر دختر بیچاره آورده بود؛ با خودش گفت: " دنیا دیگر جای نفس کشیدن نیست" و فکر کرد که چرا هیچ‌وقت عاشق هیچ زنی نشده است.به سختی بر کرختی و بی جانیِ پاهایش غلبه کرد و گونیِ چرک‌مُرده و وصله دارش را روی کولش انداخت و مسیر کنار خیابان را پیش گرفت.از تمام سطل‌های زباله می‌ترسید؛ مدام چهره‌ی دخترِ داخل سطل روبرویش بود و تبدیل به کابوسِ وحشتناک‌ِ بیداریش شده بود؛ شاید باید پلیس را با خبر می‌کرد؛ ولی این کار را نکرده بود.در دلش گفت: "طفلک مادرش" و بعد زمزمه کرد: " کون لقش! چه کسی غم مادر من را خورد که من غم مادر کسی را بخورم؟ تا می‌خواستم ثابت کنم کاره‌ای نیستم مادرم رو می‌آوردن جلو چشام".بعداز گذر از چند خیابان به خودش آمد. خورشید وسط آسمان بود. از سنگینی بار روی دوشش لبخندی زد و گفت: " خدایا شکرت" و دوباره چهره‌ی زن جلوی چشمش آمد.سیگاری آتش زد و به راه افتاد. باید چند خیابان را از زیر نگاه نفرت‌انگیز مردمی که همه‌ی آن‌ها مظنون به قتل بودند می‌گذراند تا به ابتدای اتوبان "صالح آباد" برسد؛ آن‌جا شاید بخت یاریَش می‌کرد و می‌توانست مقداری از راه را سواره طی کند. کار هر روزش همین بود.اول اتوبان، وانتی که بارش یک اجاق‌گاز و یک دوچرخه‌ی کهنه و مقدار دیگری ضایعات خُرد و ریز بود جلوی پایش ترمز کرد؛ گونی‌اش را روی بار وانت گذاشت و خودش به سختی لابه‌لای ضایعات نشست و به اتوبان خیره شد اما چیزی از درون آزارش می‌داد. تکه‌ی ویفری لای دندانِ شکسته‌اش گیر کرده بود و بیرون نمی‌آمد.وانت جلوی گاراژی که ضایعات می‌خرید ایستاد. چند نفر مشغول جدا کردن ضایعات مختلف بودند. چند موتورسوار که می‌دانست مواد‌فروش هستند جلوی گاراژها پرسه می‌زدند تا حاصل یک روز زباله‌گردی او و امثال او را به جیب بزنند‌.داخل رفت و بارش را روی باسکول گذاشت؛فکرش دوباره درگیر دختری شد که صورت نداشت و حتما اسم قشنگی داشت که هربار صدایش می‌کردند با خنده جواب می‌داده است. پولش را گرفت و مستقیم سراغ موادفروش رفت.موتورسوار که رفت پولی برایش نمانده بود تا چیزی بخرد. میلی هم به غذا نداشت. سر راه نزدیک پارکی که شب را می‌گذراند؛ از خانه‌ی بهداشت یک سرنگ و یگ پنبه الکل رایگان گرفت. تزریق! کاری که هیچ‌وقت انجام نداده بود. از کارتن‌خواب دیگری قاشقی گرفت؛ یک قاشق، جنس و مقداری آب و یک پنبه‌ی سیگار و فندک تمام چیزی بود که احتیاج داشت. هنگامی که محلول هروئین را داخل سرنگ می‌کشید به خون‌بازی و لذت دیدن خون فکر می‌کرد؛ داخل همین پارک از هم‌قطارهایش تزریق کردن را یاد گرفته بود. دستش را دو بار سوراخ کرد تا بتواند سوزن را داخل رگش کند؛ به سرنگ خیره شد و آرام چند برابر دُز مصرفش را وارد رگش کرد و چند بار خون‌بازی، هیچ‌کس نمی‌دانست توی ذهنش چه می‌گذرد حتی خودش. بدنش مور مور می‌شد. با خودش گفت: " این زندگی که ما دیدیم کردن نداشت". گونی چرک‌مُرده‌اش را روی زمین پهن کرد و دراز کشید؛ آسمان کثیف‌تر از آن بود که ستاره‌ای را ببیند؛ چشم‌هایش را به این امید روی هم گذاشت که دیگر باز نشوند؛ صبح به مرکز پلیس اعلام کردند که جسد بی هویتی داخل پارک پیدا شده است.snayphilosophiasnayphilosophiaWed, 16 Feb 2022 06:09:03 +0330https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/برف-پارو-می-کنیم-a3fjf8jdtscsشب تا صبح برف سنگینی باریده بود؛ وقتی از زیر کرسی بیرون آمد هوا گرگ و میش شده بود؛ صدای خروپف زنش می‌آمد و دخترش در خواب به سختی نفس می‌کشید؛ باید خودش را زودتر به لب جاده می‌رساند؛ با وجود این برف مینی‌بوس داخل روستا نمی‌آمد.روی گالش‌های لاستیکی‌اش یخ بسته بود؛ نگاهی به اتاقِ قالی انداخت و آهی کشید؛ با وجود وضعیت زنش و مریضی دخترش حداقل شش ماه دیگر طول می‌کشید تا قالی را از دار جدا کنند و این مسئله بیش از پیش باعث می‌شد که دخلش به خرجش نخواند. از داخل حیاط پارو را برداشت و به سمت جاده حرکت کرد؛ کلاغ‌ها دسته دسته به هر طرف پرواز می‌کردند و انگار با صدایشان خبر خوشی را می‌خواستند به گوش همه برسانند؛ انگشت اشاره‌اش را بوسید و گفت: "امید به خدا".وقتی سر جاده رسید رد چند ماشین سواری را توی جاده دید؛ خیالش راحت شد که مینی‌بوس نرفته است.آسمانِ بغض کرده یک‌دست خاکستری بود و برف قطع شده بود؛ یادش آمد وقتی بچه بود و با پدرش سر زمین می‌رفت تنها دل‌خوشیش الاغ سواری دم غروب در جاده‌های روستا بود؛با دوستانش مسابقه می‌گذاشت و با اینکه حتی یک‌ بار هم برنده نشده بود همیشه احساس رضایت و خوشبختی داشت؛ حالا دیگر همه‌ی دوستان دوران بچگیش شهرنشین شده بودند.مینی‌بوس فیات کرم رنگ از راه رسید و سوار شد؛ بجز خودش چهار نفر دیگر از روستاهای پایین بودند که دو نفر دیگر مثل او پارو همراهشان بود؛ وقتی که برف می‌آمد مردان روستا با پارو به شهر می‌رفتند تا پشت‌بام شهری‌ها را پارو کنند.از راننده ساعت برگشت را پرسید: ساعت پنج بعدازظهر، مینی‌بوس در روز فقط دوبار گذرش به روستای کوچک و دور افتاده آن‌ها می‌‌افتاد.تا شهر حدود یک‌ ساعت راه بود؛ هر چه به شهر نزدیک‌تر می‌شد و کنار جاده را نگاه می‌کرد که برف کمتری آمده بود غمگین‌تر می‌شد؛ به دختر ده ساله‌اش فکر می‌کرد که گردِ تار و پود قالی نفس کشیدنش را سخت‌تر کرده بود؛ زنش که هفت ماهه حامله بود و حساب زغال فروشی که اگر دیگر زغال نسیه نمی‌داد نمی‌دانست کرسی خانه‌اش را چطور گرم کند؟ با خودش حساب می‌کرد اگر بتواند ده تا بام را پارو کند می‌تواند حساب زغال‌فروش را تسویه کند و احتمالا دخترش را به دکتر ببرد.وقتی داخل گاراژ پیاده شد؛ کمی برف روی شاخه‌های درختان بود؛ همان چند سانتی‌متر برف را هم عبور ماشین‌ها از کف خیابان آب کرده بود و انگار هیچ برفی نباریده است.آرام پارویش را روی کولش انداخت و در خلوتیِ کوچه‌های سیاه شهر گم شد.snayphilosophiasnayphilosophiaThu, 03 Feb 2022 18:42:49 +0330https://virgool.ir/@naderi.mohammad.ir47/آبِ-پخت-asltgaybyonyیک سال و سه ماه بود که در این خراب شده گرفتار شده بود؛ نه! کمی بیشتر از این مدت، دقیقا ۴۶۳ روز.به غیر از یک ساعت هواخوریِ اجباری تمام مدت روز را داخل یک اتاق پانزده متری‌ سر می‌کرد که سه طرفش را دیوارهای سنگی تشکیل داده بود و یک طرفش دیوار مشبک فلزی سفید رنگی بود که یک در کوچک برای رفت و آمد به داخل راهرو داشت. راهرویی که کف و دیوارش (تا نیم متر مانده به سقف) سنگ بود و چند متری یک پلاکارد روی دیوار چسبانده بودند که آیه‌های قرآنی و حدیث روی آن نوشته بود. کنار دیوارِ سه طرف اتاق تخت‌های دو طبقه‌ای بود که برای طبقه‌ی پایینِ تخت‌ها با ملحفه و پارچه پرده ساخته بودند و جای خواب افرادی بود که مدت حبسشان بیشتر از بقیه بود و توی بند یا اتاق بروبیایی داشتند. وسط تخت‌ها هم یک فضای خالی بود که هم اتاقی‌هایش روی موکت می‌نشستند و وقت می‌کُشتند.تمام مدت این ۴۶۳ روز با هیچ‌کس نتوانسته بود صمیمی شود. اکثر افرادی که نزدیکش می‌شدند؛ به نحوی می‌خواستند از او سواستفاده کنند. به خاطر سن پایین و افغان بودنش همیشه به او زور می‌گفتند. با این‌که بعد از او چند نفر دیگر هم به اتاق اضافه شده بود اما هر روز شهردارِ اتاق بود. همیشه کثیف‌ترین کارهای بند را انجام داده بود؛ از شستن سرویس‌های بهداشتی به جای دیگران گرفته تا نظافت اتاق‌ها و شستن لباس و جوراب دیگران برای شندرغاز پول، تا بتواند از بوفه یک بیسکوئیت سبوس‌دار تهیه کند و گاهی که معده‌اش تُرش می‌کند بخورد. جرات ایستادن جلوی هم‌بندی‌های خودش را نداشت و معمولا با افسرِ بند جر و بحثی را شروع می‌کرد تا به انفرادی منتقل شود. آن‌جا راحت بود؛ دیگر داخل شلوغی جمعیت نبود و دست‌مالی‌ نمی‌شد. از شر آزارهای کلامی هم راحت بود.فردا جلسه‌ی آخر دادگاهش بود. او مانده بود و چهار لیتر "آبِ‌ پخت" بدون هیچ شریک جرمی. مایعی که بعدها فهمیده بود برای تولید "شیشه" استفاده می‌کنند.از شدت فشار و استرس حالت تهوع داشت. کل دنیا دور سرش می‌چرخید. انتهای راهرو دو در فلزی قرار داشت که یکی در سرویس‌های بهداشتی بود و دیگری در حمام. تمام مسیر راهرو سرش گیج می‌رفت و تلو تلو می‌خورد. نور مهتابی‌های سفید و زردی که روی سقف با فنسِ خانه‌ریز زندانی شده بودند چشم‌هایش را می‌زد. دوست داشت خواندن بلد بود تا آیه‌های روی دیوار را بخواند؛ می‌خواست بداند خدا داخل این خراب‌شده چه حرفی برای گفتن دارد. به زحمت خودش را به توالت رساند و نشست. دوست داشت بالا بیاورد تا شاید حالش بهتر بشود.حالش از خطوط موازی روی سرامیک‌های کف توالت که تشکیل لوزی وسط هر سرامیک می‌دادند به هم می‌خورد. تمام روزهای زندگی از جلوی چشمش رژه می‌رفت. دلش برای دست‌های زمخت و بزرگ پدرش تنگ شده بود. دوست داشت سرش را روی سینه‌ی مادرش می‌گذاشت و مادرش برایش "ملا ممد جان" را می‌خواند بعد چشم‌هایش را می‌بست و برای همیشه راحت می‌شد.احساس غریبی و تنهایی بغضی شده بود که راه نفسش را گرفته بود.دلش حتی برای "مالک" هم تنگ شده بود؛ مالک یک جوان افغان بود که قبلا توی کوره‌ی آجرپزی همکارش بود. وقتی تنها زندگی می‌کرد "مالک" گاهی می‌آمد سر می‌زد و بعضی اوقات شب همان‌جا می‌خوابید. یک روز یک چهار لیتری همراهش آورده بود و توی خانه گذاشته بود. رفته بود و چند روز بعد مامورها ریخته بودند آن‌جا و او را گرفته بودند. درست ۴۶۳ روز پیش.صدای مادرش تو سرش می‌پیچید: "برو به یار بگو چشم تو روشن..." اشک تو چشم‌هایش جمع شد. ناگهان یک نفر با لگد ضربه‌ی محکمی به در توالت زد و صدای آواز خواندن مادرش توی سرش قطع شد. صدای وکیل‌بند بین دیوارهای لخت و سنگیِ توالت منعکس می‌شد: "چه گُهی می‌خوری ده دَقِه رفتی تو خَلا؟ امشب که رفتی سلول می‌فهمی تایم شاشیدن اینجا دو دَقِه بیشتر نیست".snayphilosophiasnayphilosophiaMon, 31 Jan 2022 16:57:41 +0330