https://virgool.ir/feed/@nabitofa2026-11-11 16:53:06https://files.virgool.ir/upload/users/89301/avatar/WlmTK6.pnghttps://virgool.ir/@nabitohttps://virgool.ir/@nabito/اولین-جمعه-سیاه-بدون-بامیلو-icp6ywr4parpجمعه سیاه 1398 برای هر کسی رنگ و بوی خود را دارد اما برای من تنها یادآور یک برند بزرگ ایرانی است؛ برندی که معلوم نشد بالاخره چه بلایی بر سر آن آمد!در ایران تا همین چند سال پیش تنها جمعه سیاه معروف 17 شهریور سال 57 بود؛ عبارتی انقلابی و ایدئولوژیک که گمانش را هم نمی کرد بتواند تبدیل به یک واژه اقتصادی و عامه پسند بشود.بامیلو به عنوان یک برند پیش رو در ایران و یک فروشگاه اینترنتی که تلاش کرد شانه‌به‌شانه دیجی کالا پیش برود برای نخستین بار این اصطلاح غربی را وارد ایران کرد. جمعه ای که کسی گمان نمی کرد جایی در فرهنگ ایرانی باز کند.وارد کردن یک واژه در یک زبان و یک فرهنگ کار ساده ای نیست. آن هم واژه ای که اصلا ظاهر زیبایی ندارد! ظاهری سیاه و دوست نداشتنی! جمعه سیاه در کشورهای غربی در روزهای آخر سال است و حس خریدهای اسفندماه ما را دارد، حس خرج کردن پس اندازهای یک سال گذشته و خرید برای کریسمس و سال نو. در ایران اما اوایل آذر هیچ حس خاصی را نداشت و همین موضوع بود که کار را برای بامیلو دشوار کرد. دشواری زیادی که بامیلو از آن نترسید و به جنگ آن رفت.در ابتدای کار باید کمی ایرانی تر با موضوع برخورد می کرد. گشت و گشت تا واژه "حراجمعه" را برای آن انتخاب کرد. واژه ای که گرچه دلچسب نیست و این دل‌نچسبی اش در حدی بود که کم کم رقابت را به عنوان اصلی جمعه سیاه باخت، اما توانست به نفوذ آن در فرهنگ ایرانی کمک کند.سال اول کسی بامیلو را جدی نگرفت. تبلیغ هایش را می دیدیم و از کنارشان می گذشتیم و با خود می گفتیم مگر این جمعه چه خبر است؟ چه رابطه ای با انقلاب 57 دارد؟ چرا جمعه سیاه است ؟ چرا سفید و زیبا نیست و ... . سال اول بیشتر کسانی که خرید کردند افراد نوجو بودند. کسانی که برای هیجان به جاهای مختلف سرک می کشند و از تجربه های جدید نمی ترسند.سال های بعد اما کم کم قضیه برای مردم و دیگر شرکت های ایرانی جدی شد. کم کم هم شرکت ها به این فکر کردند که برای جمعه سیاه چه برنامه ای باید داشته باشند و ... . حتی دیجی کالا که بامیلو را بزرگ ترین و خطرناک ترین رقیب خود می دید هم وارد جمعه سیاه شد و تلاش کرد در حد توان این فضای خالی را که در اختیار رقیب گذاشته است پر کند. امروزه دیگر جمعه سیاه برای بسیاری از ایرانیان و به ویژه اهالی اینترنت و استارتاپ و ... روزی شناخته شده است. روزی که می دانیم یا باید تخفیف بدهیم تا مشتری خوشحال شود و یا باید بگردیم و تخفیف ها را پیدا کنیم و خرید کنیم.اما جمعه سیاه امسال یه ویژگی خاص دارد. امسال جمعه سیاه مادرش یا شاید هم پدرش را از دست داده است. در فاصله جمعه سیاه پارسال تا امسال، بامیلو از پیش ما رفت تا ایرانیان مجبور شوند با یک فروشگاه اینترنتی بزرگ خود خداحافظی کنند. یک خداحافظی تلخ که خیلی ها را ناراحت کرد. با این که گروه قدرتمند "اسنپ" پشت این برند معروف بود اما خیلی ساده و بی کمترین توضیحی برند بامیلو را نابود کرد. در حالی که این گروه می توانست این برند را به کسانی که طالب آن هستند واگذار کند این کار را نکرد. یک روز صبح از خواب پاشدیم و خواستیم بامیلو را باز کنیم اما نشد. گفتیم مشکل از اینترنت ما یا اینترت آنها است و دوباره خوابیدیم. دوباره که بیدار شدیم خبرش در خبرگزاری ها پیچیده بود که بامیلو رفت!امسال جمعه سیاه بی رونق تر از سالهای قبل است و گرچه ممکن است علت آن گرانی های اخیر، قطعی اینترنت و مسائلی از این دست باشد اما من معتقدم نبود بامیلو بزرگ ترین مشکل جمعه سیاه امسال است. نبودی که باعث شد رقبا هم بی خیال و آسوده بلک فرایدی را فراموش کنند و تمام...نابیتونابیتوFri, 29 Nov 2019 07:10:12 +0330https://virgool.ir/@nabito/توهمی-به-نام-موتور-جستجوی-ایرانی-dpgqdclr6qc0گرچه آرزوی برخی ملی کردن اینترنت و جدا کردن برکه ما از دریای جهانی است اما زیرساخت های این کار به هیچ وجه آماده نیست.یکی از زیرساخت های مورد نیاز برای ملی کردن شبکه اطلاعات، موتور جستجو است. موتوری که محتویات وب را قابل دستیابی و استفاده می کند و بدون آن وب سایت های مختلف به صورت جزیره هایی گم شده در دنیای وب هستند.اما آیا موتور جستجویی داریم که بتوانیم دست کم ده درصد گوگل به آن تکیه کنیم؟ به نظر می رسد که پاسخ خیر است. در اینجا تصویری از یکی از موتورهای جستجوی ایرانی را گذاشته ام که این روزها برخی دوستانم در موردش حرف می زنند. البته اگر عکس لود نمی شود هم اصلا جای نگرانی نیست. در این اینترانت عزیز سایت parsijoo دات آی آر را بزنید و بعد سرچ کنید آسفالت. بله آسفالت! به همین سادگی. اگر عکس برایتان لود می شود و یا خودتان سرچ کرده اید می بینید که همه نتایج از سایت ویکی پدیا است (که البته فعلا جیز است و در دسترس نیست)مثال هایی از این دست برای این موتور جستجو و دیگر موتورهای جستجو کم نیستند. اصلا فقط کافی است به این بیندیشیم که در جهان کاملا آزاد جهانی هم هنوز رقیب خاصی برای گوگل پیدا نشده است ، چه برسد به موتور جستجو در یک کشور خاص (و برای همین است که تمام توجه سئومارکتینگ به گوگل است نه جای دیگر).امیدواریم هر چه زودتر این وضعیت اینترنت پایان پذیرد بلکه بتوان به دیجیتال مارکتینگ در فضای وب فارسی امید بست.نابیتونابیتوMon, 18 Nov 2019 19:58:03 +0330https://virgool.ir/@nabito/اختراع-دوست-داشتنی-banwlvdqsabpبچه که بودم یکی از ترسناک ترین صحنه هایی که می دیدم صحنه داغ کردن قیر بود. قیرهایی که توی بشکه های بزرگ به جوش می آمدند و قل قل می کردند. قیرها را داغ می کردند برای قیرگونی پشت بام ها. توی ذهنم تصور می کردم که اگر یک لحظه قطره ای از آن روی دست کسی بریزد چه می شود؟ حتی تصورش هم عذاب آور بود. البته هنوز هم قیرگونی هست اما دیگر برای سقف نیست و چیزی درون خانه ای محسوب می شود که غریبه ها نیازی به دیدنش ندارند.وقتی فهمیدم سقف خانه ما آسفالت است کمی خیالم راحت شد. آسفالت خوشگل تر از قیر بود و آسفالت کاری هم گرچه با چیزهای داغ سروکار داشت اما دیدن آن قیر داغ را لازم نداشت.چند سالی که گذشت اثرات استهلاک آسفالت مان پدیدار شد. چند جایی از سقف نم زده بود و یک بار هم که باران شدیدی می آمد مجبور شدیم که کاسه ای زیر سوراخ ترین قسمت آسفالت بگذاریم.پدرم که رفت تا آسفالت را عوض کند با خبر نسبتا جدیدی آمد. طرف گفته بود به جای آسفالت دیگر بهتر است ایزوگام کنید. هم نصبش راحت تر است هم ارزان تر تمام می شود.خیلی حس خاصی نداشتم به این تصمیم جدید. تا این که برادرم آمد و یک خبر باورنکردنی آورد. گفت می دانستید ایزوگام ها نیازی به پارو کردن ندارند؟ این خبر از خبر تعطیلی یک هفته مدرسه ها هم جذاب تر بود.آن زمان پارو کردن مصیبتی بزرگ بود که دست کمی از نان گرفتن نداشت. تنها تفاوتش این بود که نان گرفتن کار روزانه مان بود اما پارو کردن مخصوص روزهای سرد و بهتر بگویم شب های خیلی سرد. شب هایی که بیرون رفتن از زیر کرسی برای دستشویی هم عذاب آور بود، مجبور بودی بروی روی پشت بام یخبندان و تا زانو خیس شوی. دستکش هم گرچه داشتی اما خوب کاموایی بود و خیس می شد و سوز سرما را بیشتر می کرد.خلاصه وقتی شنیدم که ایزوگام پارو کردن نمی خواهد و تازه پارو کردن به آن آسیب هم می زند حدود یک کله قند توی دلم آب شد. هر چند که پدرم از خودش ابتکار به خرج داده بود و وقتی برف سنگین بود فرمان می داد تا برف های بالایی را پارو کنیم طوری که پارو به ایزوگام نخورد اما خوب این قضیه خیلی نادر بود و همین نادر بودنش تحملش را ممکن می کرد.خلاصه آن موقع ها ما با آمدن نسخه های جدید آیفون نبود که صفا می کردیم، خوشی ما توی اختراع همین چیزها بود ...نابیتونابیتوSat, 16 Nov 2019 21:09:56 +0330https://virgool.ir/@nabito/دنیای-کانکس-ها-nfimzqxbog6rچند وقتی است به این فکر می کنم که کانکس ها هم برای خودشان دنیایی دارند. یعنی همه احساساتی که ما آدم ها داریم آنها هم می توانند داشته باشند.آنها هم مثل ما متفاوت هستند. یکی کانکس مسکونی است، یکی اداری، یکی نمازخانه و یکی هم سرویس بهداشتی.بعضی هایشان حسابی وضع شان خوب است؛ مثلا به نظر من کانکس فروشگاهی اوضاع رو به راهی دارد. مگر این که مثلا بشود کانکس فست فود و یک هو ببیند یک بچه آن طرف خیابان ایساده و با جیب خالی دارد آه می کشد و خوردن یکی از داشته های او را آرزو می کند. وگرنه من اگر یک کانکس فروشگاهی آن هم در ساحل و نزدیک دریای خزر می شدم دیگر هیچ چیز نمی خواستم. همه آدم های دور و برم شاد بودند و می گفتند و می خندیدند و سعی میکردند کمترین لباس ممکن را بپوشند و تا می توانستند و بودجه شان اجازه می داد از من خرید می کردند. مگر چیز بهتر از این در دنیا می شود؟این را مقایسه کنید با یک کانکس مسکونی. کانکس مسکونی هر چقدر هم خوب باشد باز یک خانه ایده آل نمی شود. باز هم شاهد زندگی یک خانواده شاد نیست. حداکثر لذتی که می تواند ببرد این است که سرپناه خانواده ای سیل زده یا زلزله زده باشد و بتواند شاد باشد که التیام روی زخم آسیب دیدگان یک حادثه بوده است.اگر اهل سفر باشند می شوند کانکس کاروان. می چسبند پشت یک خودرو و از این شهر به آن شهر می روند. موتور هم ندارند که بخواهند نگران صدا و بنزینش باشند. البته پشت یک خودرو بودن بدی اش این است که حسابی دود می خوری و صدایت هم نباید دربیاید! مبادا رهایت کنند و کاروان دیگری پشت ماشین ببندند.اما در دنیای کانکس ها ماجراجو ترین کانتینر ها هستند. سفر کوچک شان رفتن به دبی است. از اینجا پا می شوند می روند چین و از آنجا می روند ژاپن و .... شاید هیچ وقت هم برنگردند به کشور اصلی شان؛ اما دلشان خوش است که کل دنیا را دیده اند.خلاصه اگر یک فیلم سازی، نویسنده ای این مطلب را خواند، دلش به حال کانکس ها هم بسوزد و یک انیمیشن شبیه "cars" هم برای آنها درست کند. این ها هم دل دارند!نابیتونابیتوFri, 15 Nov 2019 18:54:34 +0330