https://virgool.ir/feed/@nAEeMakfa2026-11-11 13:32:41https://files.virgool.ir/upload/users/3808096/avatar/YwcKtK.jpghttps://virgool.ir/@nAEeMakhttps://virgool.ir/@nAEeMak/این-صورت-باقی-نمایشگاه-گروهی-موزه-هنرهای-معاصر-تهران-شهریور-۰۵-fpntlohggtvdاین صورت باقی، نمایشگاه گروهی، موزه هنرهای معاصر تهران، شهریور ۰۵مهم‌ترین دلیلی که نمایشگاه را رفتم برای این بود که بالاخره بتوانم تنها عکسی که از کارول در گالری‌های ایران هست را ببینم و بالاخره دیدم. عکسی از آلیس لیدل کوچک که خود کارول گرفته است و دیدن عکسی چنین جالب از نزدیک خیلی برای حس خوبی داشت. اما برویم سراغ خود نمایشگاه...این نمایشگاه مسیر تاریخ عکاسی را به مناسب فکر کنم دویستمین سالگرد اختراع عکاسی پیگیری می‌کرد که اتفاقاً‌ عکس‌های خیلی مهمی هم به نمایش درآمده بود که لااقل از خود گنجینه هم کمتر به نمایش درآمده بود. نمایشگاه سعی کرده بود بخش‌های مختلفی را از منظر موضوعی بسازد. مثلاً بخشی از نمایشگاه مربوط به آثار شهری بود یا بخش دیگری از مجموعه مربوط به پرتره‌ها و تلاش شده بود یک سیر تاریخی هم همراه نمایشگاه باشد که هر چی جلوتر می‌رویم شکل‌های مفهومی عکاسی و تغییرش از چیزی تنها به عنوان ثبت‌کننده را هم ببینیم. وقتی کمی از دور این روند را می‌دیدیم به نظرم یک جاهایی یک چیزهایی کم بود و انگار گاهی فقط به خاطر خود عکس‌ها موضوعی را انتخاب کرده بودند. البته این حس من بود و بخشی‌اش هم به این برمی‌گشت که تلاش دقیق‌تری برای مجزا کردن موضوع‌ها نشده بود و اگر کمی نادقیق باشی حتماً در این موضوعات گم می‌شدی و ربط این‌ها را بهم نمی‌فهمیدی و انگار فقط داشتی چندتا عکس پشت‌سرهم می‌دیدی.نهایتاً اما تجربۀ دلچسبی برای من بود. اینکه چطور عکاسی تغییر کرده است و چطور هنوز هم می‌تواند شبیه روزهای اول خودش باشد. اینکه عکس‌ها واقعاً جالب هستند و بعد از نمایشگاه قلقلکی در تو هست که بخواهی عکاسی کنی و دنیای اطرافت را ثبت کنی. از این نظر خیلی برایم جالب بود و البته باز هم تکرار می‌کنم که عکس‌های بسیار خوبی در نمایشگاه بود و این سیر تاریخی را می‌شد با لذت دید و البته مثل همیشه افسوس که مجموعۀ جدیدی به این عکس‌ها اضافه نمی‌شود و تنها به این گنجینه بسنده می‌شود که چقدر حیف.اما از نظر نمایشگاه‌گردانی هم می‌خواهم چندتا موضوع را بگویم. اول از همه پرده‌هایی است که این چند باری که نمایشگاه‌هایی را در موزۀ هنرهای معاصر رفتم دیدم که روی پنجره می‌کشند و ما را از نور طبیعی محروم می‌کنند و انگار در یک سازه گیر افتادیم در حالی که یادم هست بخشی از جذابیت موضوع قبل از بازسازی نوری بود که از بالا می‌تابید و روی دیوار می‌افتاد. جدا از این فضای نمایشگاه به نظرم زیادی تاریک بود. حتی خواندن متن توضیحات گاهی خیلی سخت می‌شد و اگر یک درصد فکر کرده بودند که فضای تاریک‌تر به فضای «عکاسی» می‌خورد باید یکی بهشان بگوید که اشتباه می‌کنند چون این تاریکی مخل نگاه کردن دقیق آثار و خواندن توضیحات بود. بخش اول مجموعه‌ای از بانک اقتصاد نوین گذاشته شده بود که به نظرم اسپانسر نمایشگاه بودند اما شروع نمایشگاه با آثاری بی‌ربط خیلی بد بود و ای کاش آثار را که اتفاقاً آثاری از آدم‌های مهم هنر بودند را می‌شد به آخر نمایشگاه برد که هم شبیه یک استراحت باشد و هم اینکه بشود دقیق‌تر آن‌ها را نگاه کرد. من دوباره نمایشگاه را رفتم و هر دوباره سرسری آثار را نگاه کردم تا به اصل نمایشگاه برسم.اما خوبی‌هایی هم نمایشگاه داشت. یکی این بود که توضیح صوتی داشت و اگر کمی حوصله می‌کردی و توضیح صوتی را گوش می‌کردی تو را خیلی بیشتر با فضای نمایشگاه و تابلوها آشنا می‌کرد. جدا از توضیح صوتی توضیحات خود تابلوها و بخش‌ها هم به نظرم جالب بود. یعنی تنها اسم آثار را ننوشته بود و برای هر عکس توضیحاتی گذاشته بود که به من کمک می‌کرد سیر عکاسی و اهمیت برخی عکس‌ها را بیشتر بفهمم. از این جهت برایم مهم بود که فقط با یک نمایشگاه طرف نبودم، بلکه داشتم بخشی از تاریخ هنر عکاسی را هم می‌خواندم. دوربین‌هایی در برخی سالن‌ها گذاشته شده بود که شبیه‌ساز دوربین‌های مختلفی بود و خیلی برایم جالب بود که می‌توانستم از نزدیک ببینم و تستشان کنم. البته که نسخه‌های اصلی نبودند با اینحال شبیه سازی بسیار جالبی بود.و به عنوان پی‌نوشت باید بگویم که پیدا کردن پوستر نمایشگاه خیلی سخت بود. وقتی فقط به اینستاگرام بسنده می‌کنیم و سایت خود موزه هم کار می‌کند یعنی هیچ اعلان دقیقی روی اینترنت نمی‌شود یافت و این مشکل خیلی از نمایشگاه‌هایی است که این روزها برگزار می‌شود. nAEeMaknAEeMakSun, 30 Aug 2026 23:13:47 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/این-یک-نمایشگاه-نقاشی-است-جهانشیر-گالری-دیدار-تیر-۰۵-lv5hkgaevnudاین یک نمایشگاه نقاشی است، جهانشیر، گالری دیدار، تیر ۰۵من چند باری از گالری دیدار بازدید کردم و همیشه یک کیفیتی در خود گالری کم است. قرار نیست گالری زیبا باشد یا همه‌چیز بهترین باشد اما انگار همیشه یک جور حس کمبود در گالری می‌دیدم و با اینکه نمایشگاه‌های خوبی هم دیده بودم. این بار این حس خیلی بیشتر برایم مشهود بود چون با نمایشگاهی روبرو بودم که از دل جنگ می‌آمد. نمایشگاهی از آثار هنرمندی که قرار بوده نمایشگاه انفرادی‌اش را ببینیم اما جنگ روی کارها و آثارش سایه انداخته است. در واقع ما به جای دیدن آثار با بوم‌هایی طرف هستیم که با نمد روی آن‌ها پوشانده شده است. اما چرا این نمایشگاه برای من بیشتر جنبهٔ سر کاری داشت؟ استیتمنت نمایشگاه به این اشاره می‌کند که این نمدها برای حفاظت از آثار روی بوم‌ها کشیده شده و حالا ما به جای دیدن اصل اثر قرار است شکلی از مراقبت و محافظت را ببینیم. چرا این شکل از چیدمان باید در گالری نمایش داده شود؟ مطمئمناً‌ وقتی می‌گوییم «چرا»‌یک جواب ساده این است که هر جای دیگری هم بود می‌شد این سوال را پرسید و جواب درستی هم هست. اما با این سوال دارم با خودم مرور می‌کنم که انگار نمایشگاه دارد سرم کلاه می‌گذارد و ادایی از چیزی واقعی را می‌سازد. انگار این شکل از نمایشگاه باید در خیابان یا جایی بیرون از فضای گالری باشد. فضایی به زندگی واقعی نزدیک‌تر اما اینجا در همان حبابی قرار می‌گیرد که هنر این سال‌ها هست؛ جایی دور از زندگی واقعی. اشکالی هم ندارد اما وقتی وارد فضای گالری می‌شوم و با چند تابلوی روی دیوار مواجه می‌شوم حس می‌کنم سرم کلاه رفته و چرا باید می‌آمدم این نمایشگاه را می‌دیدم؟اما مشکل دوم با شکل چینش آثار و تعدادشان است. در استیتمنت نوشته شده که این یک نمایشگاه نقاشی است با آنچه که یک نمایشگاه نقاشی واقعاً هست مثل نورپردازی و ارتفاق نصب و نوع چینش آثار اما چنین چیزی در واقعیت نیست. تعداد تابلوها کم هستند و اصلاً حس یک نمایشگاه نقاشی را نمی‌گیرم. مخصوصاً گچ و بخش‌هایی از ساختمان که در وسط سالن هستند احتمالاً نمادی از جنگ و خرابی هستند اما فقط دارد فضا را پر می‌کنند تا من بقیهٔ همین آثار کم را هم نبینم و در نمایشگاه نباشد. یعنی چینش اتفاق نمی‌افتد و فقط فضا پر می‌شود شبیه آواری در بازی‌ها که نشان بدهد از این محل عبور نکنید. با اینحال من از کیفیت آثار هم اطلاعی ندارم. آیا آثار خوبی بودند؟ پرتره بودند یا طبیعت‌نگاری یا انتزاعی یا شاید هم ترکیبی از همه. این آثار از کی خلق شدند؟ هیچ اطلاعی روی دیوارها نیست. از چه موادی استفاده شده است؟ باید از تخیلم استفاده کنم و نهایتاً یک تجربهٔ ناقص دارد که زیر پرچم جنگ و خرابی من را گول بزنند که با یک نمایشگاه طرف هستم اما خود نمایشگاه این را به من نشان نمی‌دهد و بیشتر از هر چیزی به خاطر سرسری بزگزار کردنش هست که در یک نمایشگاه معمولی هم خودش را نشان می‌دهد اما وقتی مانیفست مهم‌تر از خود اثر می‌شود این نمود عینی (در یک نمایشگاه هنر تجسمی) خودش را بیشتر نشان می‌دهد و ای کاش تلاش می‌کردند تا یک نمایشگاه واقعی حتی با همین ایده برگزار کنند.nAEeMaknAEeMakMon, 24 Aug 2026 02:20:19 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/گودو-هرگز-نخواهد-آمد-ابراهیم-برفرازی-گالری-ایرانشهر-تیر-۱۴۰۵-ch0pe2rgnbwsگودو هرگز نخواهد آمد، ابراهیم برفرازی، گالری ایرانشهر، تیر ۱۴۰۵گالری ایرانشهر هر بار من را شگفت‌زده می‌کند چون هر بار به نوعی می‌تواند کاری کند که بفهمم گالری‌داری چه کاری سختی است و نمایشگاه می‌تواند تبدیل به یک شوخی مسخره شود و اصلاً‌حتی کوچک‌ترین جزییات هم مهم نباشد چون با یک بوم گنده و یک استیتمنت مسخره همه‌چیز حل می‌شود. بگذارید از نورپردازی گالری شروع کنم که در بیشتر آثار و اگر بخواهم آوانس بدهم و نگویم تمام آثار؛ نور کامل روی اثر نبود و بخشی از اثر را از دست می‌دادم و حتی یک لحظه هم فکر نکنید که این هم بخشی از ویژگی نمایشگاه بود. من با یک نقاشی تقریباً بزرگ روبرو بودم که حتی بخشی‌اش را نمی‌دیدم.اما دربارهٔ خود آثار باید بگویم که شکل رنگ‌گذاری و طراحی و چینش آدم‌ها در آن من را بیشتر یاد نقاشی‌ها و آثاری می‌اندازد که در فروشگاه‌های کادویی و تزیینی‌فروشی می‌بینم. رنگ‌های کدر و بی‌رنگ‌ورو که اینجا به ظاهر می‌شود ازشان معنایی گرفت اما نهایتاً از بی‌سلیقگی و حتی شاید بی‌دانشی نقاش نشأت می‌گرفت چون زیبا نبودند و به تو کمکی نمی‌کردند. شاید مهم‌ترین اثر نمایشگاه یک بوم خیلی بزرگ بود که استفاده از چنین بومی در نوع خود خبر از یک جور شهامت می‌دهد اما فقط همین است وقتی همه جلویش عکس می‌گرفتند و از کنارش رد می‌شدند. فکر می‌کنم وقتی بومی به این بزرگی روی دیوار هست فضایی هم برای دیدن از دور برای آن باید باشد که اینجا وجود نداشت اما من علاقه‌ای هم به دیدن و دقت در نقاشی نداشتم.اینجا هم فیگور‌ها و شکل‌های حرکتی و فضایی را می‌دیدم که قرار است برایم جالب باشد یا معنای دیگر دریافت کنم اما هیچی دریافت نمی‌کنم چون هیچی به هیچی نمی‌خورد. انگار نقاش هر فیگوری را از جایی در اینترنت بردارد و اینجا بکشد. نه چشم به جایی متمایل می‌شود و نه آدم‌ها و رنگ‌ها به یادم می‌ماند و باز هم یک اثری است که انگار بیشتر شبیه تمرین می‌ماند. تمرینی بزرگ که حالا از گالری سردرآورده است. هنر این روزها تبدیل به یک استیتمت شده که از هر نقاشی مي‌تواند چیزی را بیرون بکشد که اغلب تکراری هستند ولی کیفیتی که در آن استیتمنت می‌خوانیم لااقل در این گالری روی بوم‌ها دیده نمی‌شود و همه‌چیز آن قدر مغشوش است و بی‌کیفیت است که نمی‌تواند تبدیل به اثر شود. و یادمان باشد که هر چیز مغشوشی لزوماً‌ نمی‌‌تواند به ما معنی «مغشوش» را متبادر کند چون ما با یک اثر دیداری طرف هستیم و هر شلم‌شوربایی مغشوش نیست. نهایتاً‌ این نمایشگاه برایم تجربه‌ای دلسرد‌کننده بود که چطور یک نمایشگاه بد بچینیم و چطور اثری بزرگ می‌تواند ما را گول بزند که انگار داریم واقعاً‌ اثری هنری می‌بینیم.nAEeMaknAEeMakSun, 09 Aug 2026 19:24:08 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/خارج-از-قاب-نمایشگاه-گروهی-گالری-شیرین-تیر-۱۴۰۵-qarqnujt5gxzخارج از قاب، نمایشگاه گروهی، گالری شیرین، تیر ۱۴۰۵قبل از این نمایشگاه دو نمایشگاه دیگر هم رفته بودم که خوب نبودند و اتفاقاً هر دو  از آدم‌های مطرحی یعنی اردشیر محصص و کامبیز درم‌بخش بودند. این نمایشگاه بهم یادآوری کرد که هنوز در این فضای هنری ایران نمایشگاه‌های تصویرگری چند قدم جلوتر هستند و ردی از طراحی و زیبایی و ذوق و ایده را در آن‌ها می‌بینیم در حالی که هنر گالری‌ها تقریباً تکرار مکررات شده که حتی خود هنرمند هم شاید باور نداشته باشد و بیشتر با استفاده از ارتباطاتی که داشته توانسته اثرش را به نمایش بگذارد؛ و تازه همهٔ این‌ها را با این وجود می‌گویم که از این نمایشگاه کمتر از نمایشگاه‌‌های دیگر تصویرسازی خوشم آمد. ایدهٔ نمایشگاه بر این ایده استوار بود که قاب هم مهم و بخشی از اثر است و در واقع جدا از اینکه برخی آثاری را روی کاغذ یا مدیوم‌های دیگر کار کرده بودند قاب‌بندی نقش مهمی داشت و به شکل‌های گوناگون خودش بخشی از اثر شده بود. خلاقیت و تلاشی که در این کار شده بود برایم جالب بود اما یک نکته باعث شد که کمتر این نمایشگاه را دوست داشته باشم. اینکه انگار وقتی کار به یک حجم رسیده بود و به جای طراحی و اتود زدن باید با چیزی کار می‌شد که قبلاً برایشان تجربه نبوده همه‌چیز کمی خام‌دستانه و شبیه کاردستی شده بود. انگار هر کسی در همان چیزی که اول ساخته بود مانده و آن چیرگی که در طراحی داشتند اینجا به کارشان نیامده بود چون رسماً‌ بعضی از کارها به مجسمه م حجم پهلو می‌زدند. چون برخی از این تصویرگرها را دوست دارم و می‌دانم که کارشان خیلی خوب است اما اینجا اصلاً جالب نبودند و خام‌دستیِ هویدای در برخی آثار بود و یک‌دست نبودند. یک‌دست نبودند به این معنی که همگی برای این نمایشگاه نباید انتخاب می‌شدند و انگار فقط به خاطر اینکه این آثار از بقیه بهتر بودند به اینجا راه پیدا کردند.nAEeMaknAEeMakSun, 09 Aug 2026 19:15:48 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/آنچه-می-ماند-بیتا-فیاضی-گالری-ده-ونک-پلاس-۲-تیر-۰۵-ppqfye0nroevآنچه می‌ماند، بیتا فیاضی، گالری ده ونک پلاس ۲، تیر ۰۵اگر اسم گالری را درست بگویم نمایشگاه در ده ونک پلاس برگزار می‌شد. فکر کنم کشف اینکه کدام گالری نمایشگاهی را برگزار کرده هم تا چند وقت دیگر سخت بشود این قدر که اطلاعات به آدم حتی پوسترها هم نمی‌دهند و باید از صدتا بگردی تا اصل ماجرا را پیدا کنی. مثلاً اینجا با همکاری «مدار موازی» بود اما خود نمایشگاه مدار موازی نبود و خلاصه کمی دارد لااقل برای من پیچیده می‌شود اما من‌باب خود نمایشگاه...چند سالی هست که بیتا فیاضی را دنبال می‌کنم و چیزی که خیلی زیاد برایم مهم بود این بود که همیشه گروهی نمایشگاه برگزار می‌کند یا حتی اگر دقیق‌تر بگویم نمایشگاهی به اسم او جمع می‌شد تا بشود آدم‌های مختلف را دید و این ایده‌اش را دوست داشتم و این اولین نمایشگاه منفردی بود که از او می‌دیدم. و اولین باری که دیدم چندتا آدم مشغول انتخاب اثر برای خرید بودند که خیلی باحال بود. انگار داشتند کاسه بشقاب می‌خرید و احتمالاً وقتی بتوانی یک اثری را بخری می‌توانی شبیه کاسه بشقاب هم باهایش برخورد کنی و این را به نشانۀ بد نمی‌گویم و صرفاً برایم جالب بود.نمایشگاه دو بخش داشت. مجسمه‌ها و طراحی‌ها. مجسمه‌های کوچکی که کنار هم شلوغ چیده شده بودند و شبیه یک نمایشگاه معمول که با حوصله چیده می‌شد نبود اما برایم از طرفی هم جالب بود. انگار داشتم گشت می‌زدم و باید با دقت میان این همه مجسمه نگاه می‌کردم. راستش اگر از مجسمه‌ها خوشم نمی‌آمد احتمالاً یک فحشی به این شکل اجرا می‌دادم چون بیشتر شبیه بساط کردن بودن تا «نمایش» آثار اما از مجسمه‌ها خوشم آمد. مهم‌ترین دلیلش تنوع کارها بود. با اینکه به نظر می‌رسید همگی شبیه هم هستند اما واقعاً این‌طور نبود و برخی در فرم بسیار با هم فرق داشتند و برخی هم در ریزه‌کاری‌ها و شکل اجرا. این تنوع و دیدنشان کنار هم خیلی جالب بود. با اینکه انگار مجسمه‌ها دفرمه و حس‌وحال تلخی داشتند که به نظرم هم داشتند نوعی شوخ‌طبعی هم درونشان بود. انگار این بازی با مجسمه‌ها یک جور دلخوشی هم داشت و تماشایشان خوش می‌گذشت. بدن‌ها و شکل‌هایشان و نوع ساختشان شبیه یک قصه بود که می‌توانستی چیزهایی را درونشان ببینی که اغلب در مجسمه‌سازی امروز فراموش شد و فقط و فقط «فرم» مهم شده است. استفاده از رنگ‌ها هم همین‌طور بود. با اینکه رنگ‌ها انگار کمرنگ و بی‌جان بودند اما رنگ داشتند و یک جانی بهشان داده بود. چون باز هم استفاده از رنگ انگار در مجسمه‌ها فراموش شده و مثل کالاهای امروزی کلاً رنگ دارد کم‌کم از همه‌چیز حذف می‌شود.بخش دوم نقاشی‌ها و طراحی‌ها بود که خیلی زیاد متنوع‌تر از مجسمه‌ها هم بودند. خب، برخی‌شان را دوست نداشتم چون انگار سرسری بودند و انگار به خاطر اسم بیتا فیاضی بود که نمایش داده می‌شدند و فقط می‌خواستند دیوار را پر کنند اما برخی‌شان بسیار جالب بودند و تنوعی که در آثارش داشت برایم حس خوبی داشت. اما فقط باید یک یک چیز صحبت کنم و آن کلاژ بود. دوتا کلاژ الان یادم هست و چون برایم یک مدیوم بسیار جذاب و تماشایی است واقعاً از این دو کلاژ هم لذت بردم و کیف کردم. این اتاق و تجربۀ تماشای مجسمه‌ها و طراحی‌ها برایم خوشایند بود و با اینکه هنوز هم فکر می‌کنم شلوغ بود (چه مجسمه‌ها و چه طراحی‌ها) اما نهایتاً تجربۀ خوبی بود که یک‌جا بودند و شاید هم اسم بیتا فیاضی دارد گول می‌زند.اتاق دیگری یک حجم کارتن‌مانند بود که ویدیویی هم در حال اجرا بود که همان حجم را نشان می‌دهد که از جایی نصف شده است. برای من این اتاق حس اضافی داشت و نتوانستم باهایش ارتباط برقرار کنم. اگر بخواهم شوخی کنم انگار که بعد از یک نمایشگاه خوب باید بهم یادآوری می‌شد که هنر مدرن می‌تواند سر کارم بگذارد و یک گالری باید تلاش کند تا چیزی نامربوط را به نمایشگاه اضافه کند و بگوید که ببین می‌توانم هر چیزی را شبیه هنر کنم و تو هم تماشا خواهی کرد.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakTue, 04 Aug 2026 08:05:44 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/کانون-دید-۳-گروهی-گالری-بیرون-دستان-تیر-۱۴۰۵-cdr02kicspgxکانون دید ۳، گروهی گالری بیرون دستان، تیر ۱۴۰۵یکی دیگر از پروژه‌های دستان که این بار بیرون از همان فضای نیمچه‌نمایشگاهی هم بود و شبیه یک حجره در یک پاساژ بود که البته خودشان خیلی شیک‌تر توضیح داده بودند که می‌خواستند در فضاهای غیرمانوس و در محیط‌های عمومی‌تر اثر را به نمایش بگذارند که البته در یک روی کاغذ زیبا است اما در اجرا نهایتاً فقط در جایی اجرا می‌شود که بتواند «کلاس» داشته باشد و نه یک محیط کاملاً عمومی؛ در واقع اگر نیت گردانندگان این بوده که هنر را وارد فضایی عمومی‌تر کنند لااقل اینجا موفق نبودند چون فضای عمومی که انتخاب می‌شود بسیار گزینشی است و مخاطبی را به سمت خودش می‌خواهد بکشاند که هم اثر را خراب نکند و هم نیمچه درکی از هنر داشته باشد و هم بتواند ازش برداشت کند چه به شکل معنوی که می‌تواند تعریف و معرفی باشد و چه مالی که مشخصاً در یک فضای عمومی‌تر مصلاً مترو یا میدان چنین امکانی وجود نداشت.اما دربارۀ خود نمایشگاه. دو هنرمند با آثاری که درفرم شاید شبیه هم باشند اما فضاهای مختلفی دارند در کنار هم قرار داشتند و برایم جالب بود. مشخصاً اینکه یوشا بشیر چی می‌زند که چنین طرح‌هایی می‌کشد خیلی زیاد برایم جالب است. من به این طرح‌ها می‌گویم «طرح‌های ویندوزی» و برایم یادآوری دوران قدیم است که کامپیوتر داشتم و فضای دیجیتال هنوز این قدر پیجیده و جالب نبود. آثاری شبیه آثار بشیر قبل از این هم دیده بودم و خب، خود اثر برایم تکراری بود و هنوز کسی که بتواند چیزی شبیه این آثار اما متفاوت از دیگران بسازد را پیدا نکردم و البته شاید این را هم بگوییم که هر اثر انتزاعی هم شبیه دیگری است که بله، برای من تکراری حساب می‌شود. با این حال این شکل آثار و فکر کردن به فرم اجرایشان همیشه برایم جالب است. آثار دهقان هم همان بازیگوشی همیشگی را داشت و البته همیشه برایم اثرش انگار چیزی کم دارد. انگار که می‌خواهد جایی میان هنر عامه و پاپ، و هنر نمایشگاهی باشد اما برایم بین دوتایش قرار می‌گیرد که نه آن قدر زیبا است که بخواهم داشته باشمش و نه آن قدر بازاری که فکر کنم هر کسی از پسش برمی‌آید. تکرار روح‌ها در اثر و کارهای غیرتکراری رویشان بانمک بود اما انگار همین‌جا متوقف می‌شد و بانمک بود شرط کافی برای هنری شدن اثر نیست. اینکه چه چیزی در اثرش کم است را هنوز پیدا نکردم اما انگار هنوز به صدای شخصی خودش نرسیده و این تجربه‌گرایی‌ها و بازیگوشی‌ها اثر را برایم باحال و تماشایی اما به آنی هم فراموش‌شده می‌کند.کف سالن شبیه چیزی مثل ایزوگام کشیده بودند که برق‌برق می‌زد و با فضای کلی نمایشگاه یک‌سو بود. از طرفی در یک فضای این قدر کوچک وقتی کسی مراقب آثار است و همیشه به نظر می‌رسد یک دانشجوی بدبخت است که دارند ازش بهره‌کشی می‌کنند دیدن راحت‌تر آثار را از من می‌گیرد و نه فقط در این نمایشگاه بلکه هر نمایشگاهی که کسی مراقب است باعث می‌شود احساس مزاحم بودن بکنم.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakSun, 02 Aug 2026 22:39:23 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/لوبوتومی-گزینشی-گروهی-گالری-زیرزمین-دستان-تیر-۱۴۰۵-ifsg4hrhvvtbلوبوتومی گزینشی، گروهی گالری زیرزمین دستان، تیر ۱۴۰۵         اینجا به خود نمایشگاه شاید باید دربارۀ این بنویسم که چرا یک نمایشگاه خوب می‌تواند یک نمایشگاه خوب نباشد وقتی در اجرا بد است. این یک نمایشگاه عکس بود که مرکز اتفاقاتش جنگ بود و تلاشی بود از اینکه نشان بدهد واقعیت و بازنمایی چه تفاوت‌هایی با هم دارند و خب، بعد از تجربۀ جنگ تماشای عکس جنگ برای خود من خیلی متفاوت است و عکس‌های خیلی خوبی هم در نمایشگاه بود اما مشکل از جایی شروع می‌شود که شکل نمایش از حالت کلاسیک یعنی چاپ عکس و نمایش روی دیوار خارج می‌شود و بروز به‌روزتری دارد که پرده‌هایی از سقف آویزان بود و عکس‌ها چند ثانیه‌ای روی دیوار نمایش داده می‌شدند و بعد عکس بعدی نمایش داده می‌شد. نمایشگاه خیلی سرسری دیدم چون به من اجازه نمی‌داد تا عکس‌ها را با دقت ببینم و شاید خود نمایشگاه‌گردان هم این را بخشی از نمایشگاه بداند اما در کَت من نمی‌رود. حتی فکر کردم از آنجایی که ریززمین دستان شبیه دخمه و کوچک است این کار را کردند چون هم هزینۀ کمتری دارد و هم خیلی کار راحت‌تری است که نمی‌توانم بگویم نامحتمل بوده و برایم دلیلی خیلی محکمی است. با این حال نمایشگاه به این شکل به نمایش درآمده و برای من دیدنش سخت بود چون بهم اجازۀ دقیق شدن نمی‌داد. نمی‌توانستم فرق پرده‌ها را بفهمم و نمی‌فهمیدم عکاس کار کیست و فقط وسط چندتا اسلاید که مدام رد می‌شدم گیر افتاده بودم و باز هم بگویم که اگر هم این شکل نمایش آگاهانه بود برای من جواب نداده و نه آثار را فهمیدم و نه اینکه وارد فضای آثار بشوم و سریع زدم بیرون تا نفس بگیرم و از عکس‌های نصفه‌ونیمه خودم را رها کنم که هم اثر حیف می‌شد و هم حسی از گول خوردن که مثلاً من عکسی از یعقوب‌زاده نمی‌دیدم و فقط تصویری دیجیتال می‌دیدم.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakSun, 02 Aug 2026 22:20:52 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/یک-مجموعه-بخش-دوم-۱۳۳۶-۱۳۵۶-گروهی-گالری-دستان-سام-سنتر-تیر-۱۴۰۵-yg67x32mo8liاین نمایشگاه به انتخاب عابدینی و خانکشی‌پور بود. ترکیبی از هنرمندان قدیمی و به‌نام و هنرمندان جدیدتر. تجربۀ دلچسبی بود و از تماشای نمایشگاه به طور کلی لذت بردم. یکی از دلایلش انتخاب کارها و نوع چینششان بود که من را اذیت نمی‌کرد و می‌توانستم شکل‌ها و فرم‌های مختلف هنری را بدون اینکه تو هم باشند ببینم. یکی از مهم‌ترین نکته‌هایی که از نمایشگاه لذت بردم هم همین بود. اینکه فرم‌های مختلفی بود و یکی دو عکسی هم که در میان نقاشی و مجسمه‌ها بود از کلیت نمایشگاه بیرون نمی‌زد و حسی شبیه دیگر آثار داشت. البته یکی دو اثر ضعیف‌تر بودند که نمی‌خواهم بگویم «هر نمایشگاهی این طوری هست» اما ای کاش صرفاً برای پر کردن فضا دیگر همه‌چیز را اینجا نمی‌گذاشتند و شاید خلوت‌تر بودن بهتر از این بود که برخی آثار فاصله با استاندارد خود نمایشگاه داشته باشند.اما مهم‌تر از خود نمایشگاه که تجربۀ خوبی بود و ممنون از گردانندگان باید کلی غر دربارۀ اجرای نمایشگاه بزنم. اینکه نمایشگاه‌ها در پاساژها آمدند را داشتم تحمل می‌کردم اما اینجا انگار من را انداخته بودند در پارکینگ ترسناک یک پاساژ و از اینکه هر فضایی را با نور دادن و رنگ سفید تبدیل به گالری می‌کنند برای من ناخوشایند است.اما بخش دیگری از ناخوشایندی مربوط به اسم آثار بود که همگی انگلیسی بودند و نمی‌دانم چرا به فارسی نگذاشته بودند. آیا تمام کسانی که از نمایشگاه دیدن می‌کنند انگلیسی‌زبان هستند یا ما را عار دانستند که برایمان به فارسی اسم آثار را بنویسند؟ و مهم‌تر اینکه روی کاغذ ساده چاپ شده بود که خدایی نکرده یک وقت هزینۀ بیشتر نکنند و مهم‌تر از مهم‌تر اینکه همان هم یک دست نبود و گاهی متریالی که در اثری به کار رفته بود را روی کاغذ اثر نمی‌دیدیم. حتی در اسامی چاپ‌شده روی دیوار هم یک‌دستگی نبود و مثلاًٌ در جایی تاریخ مرگ و تولد جابه‌جا بود که احتمالاً مثل هر چیزی در ایران باید بگوییم پیش می‌آید و سخت‌گیر نباشیم که نمی‌توانم قبول کنم. اندازه‌ها به اینچ هم زده شده بودند و از طرفی برخی آثار به دلار فروخته می‌شدند که باز هم برایم جالب بود که انگار این نمایشگاه در فضایی غیر از ایران داشت اجرا می‌شد یا شاید هم مختصات فرشته باعث شده که کمی جوگیر شوند و به جای یک استاندارد خوب فقط ظواهر را خیلی سطحی اجرا کنند.   nAEeMaknAEeMakSun, 02 Aug 2026 22:07:10 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/در-مدار-اردشیر-اردشیر-محصص-گالری-باشگاه-خرداد-۱۴۰۵-nmpyq0fdniq4در مدار اردشیر، اردشیر محصص، گالری باشگاه، خرداد ۱۴۰۵اردشیر محصص به خاطر سانسور کارهایش در این سال‌ها و به دلایل دیگر یکی از آن شخصیت‌هایی شده که تقریباً تبدیل به اسطوره شدند و جایگاهی بالاتر از بقیه دارند. از این‌ور هر نمایشگاهی از آن‌ها و دیدن هر اثری ازشان می‌تواند جالب و مهم باشد اما چرا این نمایشگاه مهم و جالب نبود؟ وقتی که وارد نمایشگاه شدم در یک پوشۀ زشت – که نمی‌دانم کی قرار است پوشۀ زیباتری برای تعیین قیمت برای گالری‌ها ساخته شود- کارها را به دلار قیمت زده بودند. این کار را درک نمی‌کنم و احتمالاً نشانه‌ای است که ببینیند ما خیلی آثار مهم از یک هنرمند خیلی مهم را نشان می‌دهیم آن هم در زمانه‌ای که کشور درگیر جنگ بوده و بعید از دلالان بین‌المللی که نمی‌دانم قبلش هم ایران می‌آمدند یا نه وارد کشور شده باشند و بخواهند این نمایشگاه را ببینند.اما دربارۀ کیفیت خود آثار باید بگویم که واقعاً مسخره بود و کاملاً حس می‌کردی که به سخره گرفتند. هر چیزی که از محصص پیدا کرده بودند را قاب کردند و زدند. آثار نقاشی و طراحی هم از محصص بود اما بقیه طرح‌واره‌هایی بود که شاید در کنار نمایشگاه بزرگ‌تری مهم‌ باشد یا در کنار خود اصل اثر اما اینکه اتود کاری را به عنوان اثری مهم بخواهی فرو کنی در حالی که فقط یک اتود است و از اسم کسی سواستفاده کنی واقعاً ناراحت‌کننده است. حتی کیفیت همان اتودها هم آن قدر عالی نبود و فقط اینکه اردشیر محصص کشیده باشد ظاهراً کافی است. شاید بیشتر از خود نمایشگاه این نگاه به هنرمند ناراحتم کرد که هر چیزی که از او باشد را به نوعی می‌خواهیم تبدیل به کالا کنیم. در بیانیۀ نمایشگاه همان حرف‌های نخ‌نما دربارۀ محصص را در چند خط آورده بودند و نه چیزی به محصص اضافه می‌شد و نه چیزی کم بلکه بعد از رفتن به خانه‌اش یا هر جای دیگر چندتا کاغذ پیدا می‌شود که او آن‌ها را کشیده و چی بهتر از اینکه نشانشان دهیم در حالی که نه کمکی به درک محصص می‌کند و نه آثار مهمی از او هستند. باز هم تاکید می‌کنم که چند اثر از محصص بود که قابل دیدن باشد اما بخش عمدۀ نمایشگاه سر کاری بود.بخشی از آثار (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakMon, 29 Jun 2026 02:01:58 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/پیشی-های-عمو-کامبیز-قوقولی-قوقو-می-کنند-کامبیزدرم-بخش-گالری-ثالث-خرداد-۱۴۰۵-h38cunzfexdcپیشی‌های عمو کامبیز قوقولی قوقو می‌کنند، کامبیزدرم‌بخش، گالری ثالث، خرداد ۱۴۰۵درم‌بخش چهرۀ مهمی در کاریکاتور و نقاشی ایران است و خب، نوشتن از او و نقد این نمایشگاه می‌تواند سخت باشد مخصوصاً که من واقعاً طرفدارش هستم و کارهایش را دوست دارم. این نمایشگاه به سان نمایشگاه دیگری که زمانی که زنده بود رفتم آثاری است که به گربه‌ها و مرغ‌ها می‌پردازد و از نظر تکنیکی ساده‌تر هستند یا به قول دوستی «هر بچه‌ای می‌‌تواند بکشد» و از همین گزاره است که کار سخت شروع می‌شود که آیا واقعاً چنین است یا نه؟ از آنجایی که نمایشگاهی شبیه این را زمان خود درم‌بخش هم برگزار کردند کمی کمتر دلخور می‌شوم که فقط خواستند از اسمش استفاده کنند و هر چی که کشیده را به نمایش بگذارند. واقعیتش آثار دیگر درم‌بخش که همان آدم بی‌چشم است و دماغ گنده را بیشتر دوست داشتم. اینجا از آن بانمکی و طنازی درم‌بخش چیزی وجود نداشت. شاید خود حیوان‌ها بانمک به نظر برسند یا بازی با رنگ‌ها شده باشد اما بیشتر شبیه طرح‌های خیلی سریعی هستند که رد درم‌بخش بر آن‌ها هست و یک نسخۀ نهایی نشدند مخصوصاً که تعداد آثار خیلی بالا است و هر چیزی که دم‌دستشان بوده را به نمایش گذاشتند. اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم آثاری که بزرگ‌تر و روی بوم بودند را بیشتر دوست داشتم. انگار اینجا درم‌بخش وقت بیشتری گذاشته و رنگ‌ها و سادگی هم اتفاقاً بیشتر عیان می‌شوند در حالی که آثار دیگر شبیه ایده‌های شبیه هم و شبیه  هم و شبیه هم هستند که به خودی خود ایرادی ندارد اما فکر می‌کنم شبیه کارخانه‌ای است که با کمی تغییر چیزهایی را کپی کرده است و اتفاقاً اصل اثر هم آن قدر خوب نبوده. چه گربه‌ها و چه مرغ‌ها و چه خروس‌ها شبیه آثار درم‌بخش هستند اما چیزی کم دارند. در واقع اینجا اگر اسم درم‌بخش نبود آثار هم به نمایش درنمی‌آمدند چون خام هستند و این با اینکه ساده یا هر کودکی می‌تواند بکشد فرق دارد. انگار درم‌بخش روی هر کاغذی چیزی کشیده و تمام. گاهی رنگ‌ها و ایده‌ها جالب هستند و در بیشتر اوقات جالب نیستند. انگار که کیوریتوری و انتخابی شکل نگرفته و از انبار خانه هر چی بوده بار زدند و روی «هر چی» تاکید می‌کنم چون انگار وقتی هنرمندی فوت می‌کند هر چیزی از او به خودی خود ارزشمند است. مثال بارزش دو کتابی است که نظر از کیارستمی درآورده که هنوز هم نمی‌فهمم چرا و فقط اسم کیارستمی تبدیل به این می‌شود که «در سفرم» و «در خانه‌م» تبدیل به کتاب شود که تنها عکس دست‌خط‌ها و هر نوشته‌ای از کیارستمی است که جالب است اما خب، بعدش چی؟ هر چیزی جالبی را باید چاپ کرد یا به نمایش گذاشت. این نمایشگاه می‌توانست کوچک‌تر و دقیق‌تر و با سلیقه‌تر برگزار شود اما متاسفانه در فضای امروز هر چی دم دستشان بوده را نمایش گذاشتند و اتفاقاً اگر این نمایشگاهی باشد که اولین برخورد با درم‌بخش باشد حتی می‌تواند خشی روی اهمیت او بیندازد.بخشی از آثار (از سایت گالری‌اینفو)بخشی از آثار (از سایت گالری‌اینفو)بخشی از آثار (از سایت گالری‌اینفو)nAEeMaknAEeMakMon, 29 Jun 2026 01:47:05 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/یادها-و-صور-ت-ها-پروانه-اعتمادی-tve0cr2vzwxjیادها و صور‌ت‌ها،‌ پروانه اعتمادی، گالری این/جا، آبان ۱۴۰۴پروانه اعتمادی را بیشتر به نقاشی‌هایش از حلبی و گیا‌ه‌هایش می‌شناختم و بافتی که روی بوم ایجاد می‌کرد وقتی با رنگ‌ و روغن کار می‌کرد و طراحی‌هایی که از آدم‌ها کشیده بود یا طراحی از خودش را کمتر دیده بودم. احتمالاً اگر قبل از 1401 بود امکان دیدن این آثار نبود اما حالا که کمی شرایط متفاوت شده می‌شد این آثار را دید و واقعاً شگفت‌انگیز و زیبا بود. برخی از آثار به شکل عجیبی چشم‌نواز و میخکوب‌کننده بودند و محو فرمی می‌شدی که اعتمادی با آن خودش را بقیه را کشیده. شکلی که قلم را روی کاغذ آورده و آدم را به تصویر کشیده است. اینکه پرتره فقط کشیدن تصویر آدمیزاده روی کاغذ می‌تواند نباشد و با همین طراحی‌های به ظاهر ساده می‌شود آدم را میخکوب کرد. واقعاً اگر می‌شد بیشتر می‌ایستادم و آثار را تماشا می‌کردم اما امیدم این بود که کاتالول دیجیتال دارد که بعداً فهمیدم سر کاری بوده و تمام آثار در آن نبوده و فقط یکی دوتا آثار برای فروش بوده که آن هم به دلار نوشته شده (چه شیک!). از طرفی خود آثار هم هیچ اسمی نداشتند که نمی‌دانم از کی باب شده که کاغذ کنار آثار را حذف کنیم و واقعاً حرکت روی مخی است. چینش آثار روی بخشی از دیوار گالری بود که جالب بود و متاسفانه یا خوشبختانه هر چیزی که «جالب» است را این روزها در چشم‌مان می‌کنند و نمی فهمیم آخرش از کجا داریم می‌خوریم. واقعاً اگر فقط خود پروانه اعتمادی بود که بدون هیچ ادایی توانسته بود نمایشگاه را نجات بدهد.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakSun, 07 Dec 2025 23:53:50 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/ایت-فر-گروهی-jio7wmrzkjs0ایت فر، گروهی، آوا پلت، آبان ۰۴ایدۀ نمایشگاه جالب بود. اینکه غرفه‌های از گالری‌های مختلف کنار هم قرار بگیرند و آثارشان را به نمایش بگذارند اما نتیجه شبیه خیلی از نمایشگاه‌های عمومی این کشور شد. نمایشگا‌ه‌هایی که غرفه‌ها کنار هم قرار می‌گیرند و هیچ چیزی به ما اضافه نمی‌کنند. اول از همه اینکه برچسب نمایشگاهی که زده بودند را نمی‌توانستم بفهمم برای کدام غرفه است چون دوتا غرفه بهم چسبیده بودند و احتمالاً باید از اول حساب می‌کردم که بتوانم دقیق متوجه شوم مگر اینکه از قبل می‌دانستم این آثار برای کدام گالری است. برخی از گالری‌ها یک آدم بدبخت را آنجا نشانده بودند که مثل نمایشگاه‌های دیگر نمی‌دانست چیکار کند و بیشتر حس بدبختی به آدم‌ می‌داد. اگر قرار بود یک شوری را ایجاد کند احتمالاً نتوانسته چون غرفه‌ها چیزی اضافه به ما نمی‌داند. یعنی فقط آثار به دیوار بود و همین به جز یک غرفه که تلاش کرده بود خود غرفه هم بخشی از نمایش باشد. گالری‌ها توضیح بیشتری نداشتند یا کاتالوگی که با کارشان آشنا شویم که البته یکی دوتا هم داشتند. نهایتاً نتوانستم از کنار هم قرار گرفتن‌شان بفهمم که چه چیزی به من دادند مخصوصاً که در تهران با اینکه گالری‌ها زیادی داریم اما نهایتاً یک جمعیت محدودی را می‌سازند که تقریباً همه‌شان را می‌شناختم. در بخش دیگری از نمایشگاه کتاب‌های هنری می‌فروختند که بخش زیادی‌شان وکیوم بودند و کی جرئت می‌کرد بهشان بگوید باز کنند. نه اینکه خجالت بکشیم (که بخشی‌اش هم این بود) بلکه اینکه کتاب باید باز باشد که بهش تماشایش کرد و وکیوم را که خب از سایت‌ها هم می‌شود خرید. شاید هم مار ا قابل ندانستند و گفتند اگر کتاب گران‌شان را باز کنیم خراب می‌شود.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakSun, 07 Dec 2025 23:31:53 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/هفته-تصویرگری-۱۴۰۴-eq1mcknxqihpهفته تصویرگری ۱۴۰۴، گروهی، خانه هنرمندان، آبان ۱۴۰۴از آنجایی که تصویرگری انگار یک شاخه‌ای جدا از بقیۀ هنرها است و خیلی بهش توجه نمی‌شود اینکه یک نمایشگاه جدا به همت انجمن تصویرگران برگزار می‌شود واقعاً خوشحالم می‌کند. و همیشه به خاطر اینکه در خانۀ هنرمندان بوده و جا هم زیاد است پروپیمان و مفصل بوده. بعضی از آثار چاپ بودند و اصل آثار در نمایشگاه نبود که با اینکه برای خود من قابل قبول نیست ولی فکر کنم به این دلیل بود که دسترسی راحتی به همگان برای ارسال و گرفتن اصل آثار نبود و همین که در نمایشگاه بودند مهم‌تر بود. یکی از دوستانم یک بار گفت که برخی از تصویرگران در تک فریم خیلی بهتر هستند تا در تصویرگری یک کتاب و باید بگویم که بی‌شک الان مطمئن هستم که با هر متری و معیاری اگر تصویرگری را در یک فریم (تک اثر هنری) ببینیم حتماً ایرانی‌ها حرفی برای گفتن دارند و این میزان از زیبایی و تنوع واقعاً جالب بود آن هم در فضای هنری که همه شبیه هم هستند و تقریباً ناممکن است چیز باحال تازه‌ای بیابی اما با اینکه من خود انجمن را هم دنبال می‌کنم باز هم با چندتا هنرمند بسیار خفن برخورد کردم که واقعاً کارهایشان زیبا بود. یک بخشی از نمایشگاه به تصویرگران دیجیتال پرداخته بود که این بخش واقعاً مورد علاقه‌ام است چون خیلی زیادی خفن هستند و همیشه فکر می‌کنم بتوانم چندتا کار ازشان بگیرم و بهتر دنبال‌شان کنم. تنها نکتۀ منفی نبودن کاتالوگ دیجیتال بود که فکر می‌کنم برای نمایشگاهی با این ابعاد و اهمیت کمترین کاری است که می‌شود کرد که لااقل از نظر تاریخی هم به کار خواهد آمد. مثل همیشه با اختلاف بهتر از هر نمایشگاهی که می‌روم.و یک نکته اینکه ظاهراً حتی گالری‌اینفو و بقیۀ سایت‌ها هم خیلی بهش نپرداختند و من چیزی از اعلان نمایشگاه نیافتم.nAEeMaknAEeMakSun, 07 Dec 2025 23:15:55 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/صدای-کودکی-yfmeoscgmx5cصدای کودکی، کاخ نیاوران، مهر ۱۴۰۴یک نمایشگاه کوچولو با محوریت صفحه‌های کاخ نیاوران. یک بخشی‌اش صفحه‌های آموزشی بود که خیلی جالب بودند. هم اسلاید هم داشتند و یک کتابچه که انگار شبیه یک پک آموزشی بود و واقعاً ازشان خوشم آمد. اینکه می‌توانسته چنین چیزی برای یادگیری در دسترس باشد برایم باحال بود و خیلی تمیز هم نگه داشته شده بودند. بخش دیگر صفحه‌های خارجی کودک بود که یکی‌شان هم «لوک خوش‌شانس» بود و واقعاً برایم زیبا بودند. مثل همیشه چیزهای قدیمی این شکلی سر ذوقم می‌آورد و خب، خیلی خوشگل هم طراحی شده بودند ولی نمی‌دانم چه محتوایی داشت و اگر اشتباه نکنم فرانسوی هم بود. اما جذاب‌ترین بخشش صفحه‌های کانون بود که واقعاً شبیه خواب‌وخیال بود. چندتایی که آنجا بود هر کدام شکل خودشان را داشتند و واقعاً هر کدام منحصر به فرد بودند و مثلاً یکی‌شان پاپ‌آپ بود و طراحی اجرای چنین چیزی اصلاً راحت نیست. یعنی فقط یک کاور نبودند و خود همان کاور هم پر از جزییات بود که باورکردنی نیست در این سرزمین چیزی شبیه این یک زمانی تولید می‌شده. خیلی کیف داد که توانستم همین چندتا صفحه را هم از کانون ببینم.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)nAEeMaknAEeMakSun, 07 Dec 2025 22:50:38 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/فرح-ابوالقاسم-l7ygdctue0g3فرح ابوالقاسم، گالری هور، آبان ۱۴۰۴گالری هور به نظرم هنوز توانسته در این پیچ‌پیچی‌ها و اداها استاندارد خودش را حفظ کند. هنوز کاتالوگ می‌زند و هنوز تروتمیز و بدون ادااطوار همه‌چیز روی دیوار و با فاصله می‌رود روی دیوار جای تماشا و نفس کشیدن داری. نمایشگاه برایم جالب بود. برای من رنگ‌های توسی و سفید در هم‌جواری هم جالب به نظر نمی‌رسد و همیشه یادآور نقاشی‌های کج‌سلیقه یا تازه‌کار است یا حتی انگار به دورۀ قبل از انقلاب اشاره می‌کند؛ خلاصه اینکه یک طوری است اما اینجا در بعضی نقاشی‌ها این هم‌جواری خیلی جالب بود. یک حسی از مردگی و رطوبت انگار به آثار داده بود. شبیه دیوارهای سیمانی گیلان وقتی که زیاد باران خورده و هم‌زمان حسی از زمختی و خرابی را می‌دهد. انگار همه‌چیز خراب و هم‌زمان ثابت شده بود. نقاشی‌های بزرگ به وضوح خیلی بهتر بودند و نقاشی‌های کوچک انگار جا برای عینیت بخشیدن نقاش نداشتند. با خودم فکر می‌کردم که اگر رنگی بودند یا پس‌زمینه سفید بود چه شکلی می‌شد که نقاشی با این فرم هم داشت و فکر کردم که نه! واقعاً آن رنگ توسی خیلی جالب‌تر است. آمدن میوه‌ها و برگ‌های رنگی، و کلاً رنگ یک حس تلخی بیشتری داشت برای من که انگار وسط این خرابی این قشنگی یا رنگ هم کارآمد نیست. حتی یک جاهایی ردهای توسی رنگ از میوه‌ها روی همه‌جا بود و خشکیدگی را برای من بیشتر می‌کرد. نهایتاً نمی‌توانستم بگویم که جزو آثاری است که دوست دارم و هنوز ته ذهنم این بود که قدیمی و خام‌دستانه است (به خاطر ذهنیت به رنگ توسی).بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت درز)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت درز)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت درز)nAEeMaknAEeMakFri, 31 Oct 2025 10:18:10 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/یک-رویای-جاودانه-ehks4pl5sxsxیک رویای جاودانه، کاخ نیاوران، مهر ۱۴۰۴اول از همه برایم عجیب بود که نمایشگاهی از دیزنی برپا شود که مگر این‌ها استکبار نیستند؟ خلاصه که رفتیم تا این گنجینه را نگاه کنیم. چندتا کتاب بیشتر نبود اما واقعاً تماشایشان جالب بود. کلاً تماشای کتاب‌های قدیمی مخصوصاً اگر از جایی شبیه دیزنی بیایند جذاب‌تر است. اینکه چطور کتاب چاپ می‌کردند و چطوری تصاویر را می‌کشیدند. خیلی زیبا بودند و داستان انیمیشن‌های دیزنی بودند و البته یکی از کتاب‌ها هم اگر الان درست یادم باشد داستان خودش را داشت. یکی از کتاب‌های هم با امضای خود والت دیسنی بود که تماشایش خیلی به من کیف داد. انگار به یک بخشی از تاریخ نگاه می‌کردم. تاریخ چیزی که به عنوان یک کودک فوق‌العاده بود اما الان حتی ناراحتم هم می‌کند. ای کاش می‌شد کتاب را ورق زد یا لااقل یک کی‌آر می‌ساختند که بقیۀ صفحات را هم ببینیم چون فقط یک صفحه ازشان باز بود و البته یکی دوتا تصویر هم بالای سر هر کتاب چاپ شده بود. اما مهم‌تر از آن خود کتاب‌خانه بود که چقدر ساختمان زیبا و باحالی بود و واقعاً دلنشین بود. برعکس اینکه شاید یک کتاب‌خانه باید پر کتاب باشد اینجا انگار به اندازه بود یعنی فضایی برای خواندن و نفس کشیدن هم گذاشته بودند و واقعاً تماشایش برایم شگفت‌انگیز بود و یک «ای کاش!» سه‌تا آرزو داشتم و یکی از این کتاب‌خانه‌ها را درست می‌کردم.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت کاخ نیاوران)nAEeMaknAEeMakFri, 31 Oct 2025 09:42:02 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/آفیش-فیلم-oencxjtpsmg3آفیش فیلم، گالری کارشیو، مهر ۱۴۰۴یک نمایشگاه از پوسترهای قدیمی خارجی سینمایی که واقعاً جالب بود. انگار همیشه چیزهای قدیمی‌تر مخصوصاً برای زمانی که هنوز رایانه نبود خیلی جالب‌تر هم بودند. استفاده از رنگ و طراحی و اندازه و قاب‌بندی‌هایی که دیگر تکرار نمی‌شوند. پوسترهایی که در عین اینکه شبیه هم بودند یا حتی فقط یک عکس شاید بودند اما یک ابهتی داشتند. ابهتی از اینکه می‌فهمیدی با چی طرف هستی یا وقتی اسم فیلم را می‌دیدی انگار خودش گویای یک سری چیزها بود. دقیق‌تر بگویم واقعاً نقش اعلان را داشتند اما حالا نه جنبۀ هنری دارند و نه اطلاع‌رسانی بلکه انگار بر حسب عادت پوسترسازی می‌کنیم مخصوصاً که سینماهای ما دیگر انگار جای پوستری هم ندارند هر جایی روی دیوار آویزان می‌شوند.پوسترهای این گالری خیلی مشهور نبودند و خب، طبیعی است چون پیدا کردن آن پوسترها خیلی سخت‌تر است اما واقعاً نمونه‌های ارزشمندی در نمایشگاه وجود داشت و از نظر طراحی هم خیلی متنوع بودند. دو پوستر خیلی بزرگ هم در نمایشگاه وجود داشت که تماشایشان از نزدیک خیلی کیف داد. برای هر پوستر یک کیو‌آر طراحی شده بود که بخشی از فیلم را نشان می‌داد فکر کنم چون من دقیق همه‌شان را ندیدم. زیر هر پوستر هم توضیحاتی از آن فیلم بود که ظاهراً با هوش مصنوعی نوشته بودند چون یکی‌اش که غلط بود و بقیه‌شان عیناً شبیه هم بودند و بعید می‌دانم آدمیزاد این قدر شبیه هم بنویسد. در کل خوش گذشت که توانستم چنین نمایشگاهی را ببینم. اما یک نکته دربارۀ پوستر نمایشگاه. پوستر نمایشگاه دروغین بود یعنی استفاده از شخصیت فیلم‌هایی که پوسترشان در نمایشگاه نبود و حس کردم سرم را کلاه گذاشتند.nAEeMaknAEeMakFri, 31 Oct 2025 09:22:31 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/جنگ-های-تصنعی-نمایشگاه-گروهی-blj5slg7t43nجنگ‌های تصنعی، نمایشگاه گروهی، کارخانه آرگو، مهر ۱۴۰۴متاسفانه هنوز نمی‌توانم آرگو را بفهمم و زیادی هنری است. انگار در یک دنیای دیگر سِیر می‌کند که برای من قابل فهم نیست. از طرفی خریدن بلیت خیلی گران هم قابل فهم نیست. البته فکر کنم یک روز در هفته رایگان است اما فروختن بلیت و طبقاتی کردن گالری برای من خیلی ناراحت کننده است حتی با اینکه اکثر آدم‌هایی که به آرگو سر بزنند مبلغ بلیت برایشان خیلی هم نباشد. یک نمایشگاه گروهی بود که به دلیل بزرگی ساختمان با خیال راحت هر کاری دلشان می‌خواست کرده بودند (به معنی مثبت) و مثلاًٌ برای دیدن یکی از ویدیوها باید روی زمین دراز می کشیدیم و ویدیو روی سقف نمایش داده می‌شد. به طور کلی فضا و شکل نمایش خودش بخشی از اثر بود و این را دوست داشتم که توانسته بودم این تلفیق را به شکل درستی به نمایش بگذارند. البته گاهی حس آب بستن هم داشتم ولی نهایتاً تجربه‌ای دلچسب از این گردش داشتم. اول از همه یک انیمیشن سردردآور دیدم که به عنوان یک انیمیشن‌دوست ذره‌ای نمی‌توانم بهش امتیاز بدهم حتی اگر فرم توسط هنرمند انتخاب شده بود. در طبقۀ بالا انگار منظری از یک ساختمان را با میله ساخته بودند. تکراری بود اما جالبی‌اش بزرگی‌اش بود که به جای یک المان شبیه یک اتاق بود و می‌توانستی از زوایای مختلف بهش نگاه کنی. روی سقف بودنش هم باحال بود اما دلیلش را نفهمیدم. دوتا نمایشگر خیلی بزرگ روبروی این اثر بود که ویدیوی از یک پرفورمنس را نشان می‌داد. ویدیوهایی که یک جاهایی هم‌زمانی داشتند و یک جاهایی انگار داشتند دو فضای متفاوت را بهم وصل می‌کردند و معنایی را متبادر می‌کردند. خیلی دوستش داشتم مخصوصاً به خاطر شلوغی و سادگی و در عین حال کمی دیوانگی‌اش اما نهایتاً یک اثر تکراری بود که فقط «جالب» بود. شکلی از اجرای ویدیویی که حالا خودش تبدیل به کلیشه شده است.یک ویدیوی مربوط به جنگ و پهباد داشت که باید روی زمین دراز می‌کشیدیم و انگار آسمان را تماشا می‌کردیم. ساده بود و احتمالاً اگر تجربۀ جنگ دوازده روزه را نداشتم خیلی با آن ارتباط نمی‌گرفتم اما الان برایم یک معنای اضافه داشت و «هم»ذات‌پنداری می‌کردم و خب، برایم یک حس تلخ و ناراحت‌کننده هم داشت. در اتاق کوچکی عکس‌هایی روی دیوار دیدم که آخرش هم نفهمیدم چی بود و بدون هیچ توضیحی و یک زیرعنوان کم کمکی به من نکرد.در اتاق بالای بالا چند تابلو از یک هنرمند بود که به نظرم بی‌ربط به بقیه بود و یک‌هو از فضا انگار آمده بود و نهایتاً ویدیوی از گدار که به فرانسه بود و ندیدم چون ترجمه نداشت. اگر هم قرار بود زبان نقش مهمی ایفا نکند به هر حال ازش رد شدم. جالب‌ترین و تلخ‌ترین بخش عکس‌های نیوشا توکلیان بود که باز هم صرفاً به عکس اکتفا نکرده بود و داشت داستانی را روایت می‌کرد و البته با فرم‌ها بازی می‌کرد. داستان زنانی که به اسارت جنسی گرفته شده بودند و صدا و روایت و عکس‌های بزرگ و کوچک داشت آن‌ها را برای ما می‌ساخت و مهم‌تر از همه وجه انسانی‌شان را نشان می‌داد که خیلی زیاد شبیه هم هستیم و قرار نیست قضاوت شوند که البته می‌شوند. تماشایشان برایم تلخ بود که هنوز که هنوزه زنان اسیر چنین عذاب‌هایی هستند که تقریباً نادیدنی است تا شاید روایت شود. عکس‌های کوچکی هم روی رول‌های سفیدی به نمایش درآمده بودند که به نظرم به اصل لطمه زده بودند و انگار فقط قرار بود فضا پر شود و لزومی به این شکل روایت نداشت چون شبیه یک وصلۀ اضافه در کل این اثر بودند.نهایتاً برای من تجربۀ هم‌زمان دلچسب و آزاردهنده‌ای بود و مثل همیشه ناراحت که این آثار در چنین فضایی نمایش داده می‌شود که آدم‌هایی شبیه منِ بی‌غم می‌آیند و به‌به می‌گویند و تمام می‌شود تا نمایشگاه بعدی و مثل همیشه ای کاش که می‌شد دیده شود و کاری کرد.nAEeMaknAEeMakSat, 18 Oct 2025 23:07:39 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/دچار-کیمیا-رهگذر-tfpdltjikzlrدچار، کیمیا رهگذر، گالری اعتماد، مهر ۱۴۰۴یکی از عجیب‌ترین نمایشگاه‌هایی بود که رفتم. که چرا چنین نمایشگاهی می‌تواند برگزار شود و چرا فضای نمایشگاهی ما می‌تواند تبدیل به یک شوخی بشود. بیشتر از همه چیدمان و قاب‌ها بودند که قشنگ بودند و عکس‌ها چیزی برای گفتن نداشتند. هنرمند و گالری تلاش کردند چیزی بسازند اما با عکس سیاه‌وسفید و آنالوگ و عکس‌برداری از یک موضوع واحد (در اینجا اشیا) یک نمایشگاه ساخته نمی‌شود. نمایشگاه عکس‌های سیاه‌وسفیدی از اشیای مختلف بود که بسیار باکیفیت و زیبا گرفته شده بودند اما مشکل اینجا است که تقریباً در تمام تمرین‌های عکاسی پایه هر کسی می‌تواند به چنین عکسی برسد و فقط باید زاویۀ نور را پیدا کند که خود من هم عکس‌های مشابه بسیاری دیدم. از این جهت نمایشگاه شبیه آثار یک هنرمند نوجو شده بود که یک گالری پولدار لای زرورق پیچیده بود. بیانیه و «حرف هنرمند» هم کمکی به نمایشگاه نکرده بود. بعضی از آثار در یک تابلو هم حتی بهم ربط نداشتند و انگار فقط قشنگی یا بی‌ربطی توانسته باشد آن‌ها را بهم وصل کند. نهایتاً تجربۀ خیلی بدی بود که ای کاش فضای نوشتن و نقد بتواند دوباره پا بگیرد و کمتر شبیه چنین نمایشگاه‌هایی را ببینیم. البته نمایشگاه‌های دیگر هم چنگی به دل نمی‌زنند و اوضاع کلاً ضایع و چرت است.بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)بخشی از آثار نمایشگاه (از سایت گالری اینفو)nAEeMaknAEeMakMon, 06 Oct 2025 01:06:29 +0330https://virgool.ir/@nAEeMak/عکس-اولی-نمایشگاه-دوم-نمایشگاه-گروهی-badqjs3ixth9عکس اولی نمایشگاه دوم، نمایشگاه گروهی، گالری ۰۰۹۸، مهر ۱۴۰۴نمایشگاه جالبی بود اما مثل بیشتر نمایشگاه‌های عکس گروهی و مستند در ایران – و شاید در جهان- روی کلیشه‌ها سوار است و انگار خلاقیت نباید داشته باشند و شاید انتخاب نمی‌شوند. انگار که از هر عکاس یک عکس هم کافی بود و حتی گفتمان و ارتباطی معنادار بین عکس‌های یک مجموعه نیست و  فقط «شبیه هم هستند.» که باعث نمی‌شود آن‌ها را تبدیل به یک مجموعه عکس کند. برعکس همه‌جا این‌بار بیانیه‌ها خیلی خوب نوشته شده بودند و به درک بهتر عکس و «چرا»یی نمایشگاه کمک می‌کردند. می‌فهمیدی فقط برای جالب بودن گرفته نشدند. مجموعه عکسی که از خالکوبی‌ها گرفته شده بود حالم را گرفت چون روی همان کلیشه و نگاهی که داشت بهش نقد می‌کرد کار کرده بود و همه‌شان را شبیه سوژه‌های عجیب‌وغریب گرفته بود و نه یک آدم عادی. یعنی باز هم برای ما همان سوژه و متفاوتی بودند که حالا ما احتمالاً به عنوان آدم‌های «فرهنگی» قرار نیست قضاوت‌شان کنیم اما نگاه عکاس به سوژه‌ها این اجازه را به ما می‌داد که هنوز برای‌مان شبیه موش آزمایشگاهی باشند و حالا بتوانیم راحت‌تر در چشمان‌شان نگاه کنیم. جالب‌ترین مجموعه از آرایشگاه زنانه بود که خب... به عنوان سوژه‌ای ممنوعه خیلی کمتر در نمایشگاه‌ها بود و انگار یک در کوچکی به این دنیا باز شده بود و باز هم از تفاوت‌هایی است که حالا بعد از 1401 داریم و البته که کسی به روی خودش نمی‌آورد اما دیدن زنان بیشتر و راحت‌تر شده.  nAEeMaknAEeMakMon, 06 Oct 2025 00:56:29 +0330