<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های میثم علی‌پور</title><link>https://virgool.ir/feed/@mysm.physics</link><description>فیزیک هسته‌ای خوندم، عاشق نوترونم، شدم مهندس هسته‌ای با گرایش طراحی رآکتور. روی مباحث حفاظ‌سازی کار کردم و یه کتاب با عنوان «بتن حفاظ پرتو» شد حاصلش. شعر میگم، عضو تیم ساروس و الانم تو زاویه مشغولم.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:08:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/133746/avatar/avatar.png</url><title>میثم علی‌پور</title><link>https://virgool.ir/@mysm.physics</link></image><item><title>رفاقت</title><link>https://virgool.ir/@mysm.physics/رفاقت-cfisroyokvkf</link><description>درگیر باورهای خودم بودم، نه باورهای مرسومباورهای درونی‌ام، که آیا خودت را باور داری؟!دست‌وپای انسان را می‌بندد وقتی خودت از خودت سوالی بپرسی و خودت جواب سوال خودت را ندانی.آنجاس که دیگر هوا راکد می‌شود و سکوت همه‌جا را فرا می‌گیرد.شروع به اعتراض می‌کنی، ناکوک می‌زنی، و گره‌گره.هرصبح گره‌ها را باز می‌کنی، به امید آن‌که شب، گره روی گره محکم‌تر نشود.برای باور کردن خودت شاید فقط حضورت کافی باشد، اما احساسات درونیت را ارضاء نمی‌کند.پس جایی در این فرض لنگ می‌زند، باید عمق مبحوس زمین را چنگ بزنیباید شخم بزنی تا به ریشه‌هایی که دوانده‌ای دست یابی.آنجاس که روشنای آسمان شب را می‌بینیوقتی که گرمای دستی را بر روی شانه‌هایت لمس کنی؛ دیگر فرضِ تو لنگ نمی‌زند.آنجاس که خودت را باور می‌کنیآنجاس که می‌فهمیآنجاس که می‌بینیآنجاس کی حس می‌کنیآنجا جایی است که «رفاقت» را برایت معنا کرده‌اند.</description><category>میثم علی‌پور</category><author>میثم علی‌پور</author><pubDate>Tue, 11 Feb 2020 15:18:26 +0330</pubDate></item></channel></rss>