https://virgool.ir/feed/@mutakeffa2026-11-11 14:01:27https://files.virgool.ir/upload/users/92734/avatar/rPrI3M.pnghttps://virgool.ir/@mutakefhttps://virgool.ir/@mutakef/روزنوشت-ها-mjt9cyq2nfsvاز خرید برگشتم خسته و کوبیده،هوا خنک و کنار دیوار های کوچه خیابون ها پر از برگریزان زرد و نارنجی .دم در که داشتم میومدم تو، زن همسایه داشت بار و بندیل میذاشت تو نیسان سفیدشون و شوهرش هم در حال ور رفتن با سرو هیکل ماشین بود، پسر هفت ،هشت ساله شون هم داشت تو دست و پای مامانه میچرخید و احتمالا توپ و دوچرخه اش رو ب ادوات تفریح شون اضاف میکرد.بقیه واحدها سوت و کورن ک احتمالا صبح زود زدن ب دشت و صحرا، تو این هوای آفتابی و خنک آخر هفته معمولا عادت اکثر مردم شهر،از شاسی بلنددارا گرفته تا کسایی ک یک پیکان درب و داغون دارن اینکه که بزنن ب دل طبیعت ،و دم و دودی تازه کنن.حالا یکی گوشت گوسفندی فرد اعلا،یکی مرغ و یکی سیب زمینی پیاز.درهر حال مهم حال دله که برای چن ساعت هم شده خوب باشه و مردم بخندند و خوش باشند و واسه چندساعت هم شده از غصه های معمول زندگی شون بیان بیرون.امروز تولد امام حسن عسگری (ع) هم هست.چ آخر هفته خوبی.آفتاب هم از دل تاریخ زده بیرون ،هم از دل آسمون شهر.الهی همه زندگی ها پر از نور باشه و حال همه خوب.معتکفمعتکفThu, 05 Dec 2019 13:18:02 +0330https://virgool.ir/@mutakef/مشارطه-voaneabbxsi5یعنی واقعا امروز بهم ثابت شد نیاز ب یک برنامه ریزی جدی دارم ک طی یک مشارطه جدی تر،اعتیاد خانمانسوزم ب گوشی و فضای مجازی رو کم کنم ک واقعا عمر و زمان را بدجور بی برکت کرده.بعد نماز عصر،رحل قرآن رو گرفتم رو ب روم و گفتم : خدایا ببین قول میدم تا این دو صفحه جدید رو حفظ نکردم،سمت گوشی و اینرنت نرم.شروع کردم با نام و یاد خدا سه چهار آیه حفظ کردم، حالا این گوشی هم بغل دستم،چشمک میزد ک خسته شدی بابا ،بیا ی حالی ببر،یه جستی تو دنیا بزن ،ببین تو گروه،ملت چیا گفتن و اینا...منم محکم جلوش وایسادم و گفتم : نععع، با نگاه مظلومانه ای ب سقف نگاه کردم و گفتم خدایا حواسم هست ،شروع کردم ادامه حفظ آیات، صفحه رو تموم کردم و چون هنو یه صفحه دیگه مونده بود نمیتونستم فعلا ب گوشی دست بزنم،رفتم تو هال ی چرخی زدم و یه ناخونک هایی تو آشپزخونه ب ماکولات و مشروبات حلال زدم و دوباره برگشتم سرجام، گوشی گفت بیا ،بابا نترس بیا.(مطمین ام صدای ابلیس بود میخاست گولم بزنه وگرنه گوشی که ادا اطوار بلد نیست درآره)، منم باز بر هوای نفس خبیثم غلبه کردم و گفتم : نعععععع.دوباره رو به سقف کردم و گفتم: باشه چشم ،اینو حفظ نکردم سمت گوشی نمیرم. صفحه قبل رو و مرور کردم و شروع کردم ب حفظ آیات جدید. صفحه ک تموم شد با ولع تمام قرآن رو بستم و محکم بوسیدم و حمله ور شدم سمت گوشی.اووووخ چه قد سخته شرط گذاشتن یهویی،ولی خدایی خیلی خوب بود اگر این کارو نمیکردم مطمین ام همش ب یه بهونه ای از زیر کار درمیرفتم ب خاطر کنجکاوی تو نت.امروز یه درس مهم گرفتم .اینکه طرف حساب مشارطه هام رو خدا قرار بدم، تنهاکسی ک ابهت حضورش نمیذاره زیر حرفم بزنم، فک کنم از فردا دیگه نه روز بی برکت باشه نه زمان .الهی ب امید تو معتکفمعتکفThu, 05 Dec 2019 01:39:55 +0330https://virgool.ir/@mutakef/عشق-های-زودگذر-wjuklze1tozyهنوز یک کار دیگر مانده ک تا قبل نیمه شب شرعی باید انجامش دهم،آن هم خواندن حدیث کسا ب نیت زینب است ک توی لیست،امشب ب نیت گرفتاری اوست.پروفایل اش را زده: من الان احتیاج دارم یه مدت نامعلومی همه رهام کنن و منو از یاد ببرن ی کم ب حال خودم باشم.میدانم دردش چیست، دردش رفتن پسری است ک خیلی خاطر زینب را میخاسته ،و ب خاطر ی سری سوتفاهم ک دوست زینب تشدیدش کرده زینب را ول کرده و حالا رفته سمت دوست زینب.ب اعتقاد من عشقی ک این قدر الکی باشد باید انداختش توی جوبی ک مطمین باشی ب فاضلاب وصل است.ولی زینب خیلی دل نازکی دارد،ب شدت دلسوز است و برای مشکلی ک بتواند حلش کنه کاملا خودش را وقف میکند،حق این جور آدم ها این طوری اذیت شدن نیست،ولی زندگی است دیگر،با مواجه با آدم های عجیب و غریب،پوست آدم را کلفت میکند و آدم را برای شنا در جریان های سخت و طوفانی آماده میکند ،شاید برای زینب گذر از این بحران های عاطفی هم لازم است تا کمی سرو گوشش باز شود و بفهمد،همه آدم های ب سادگی و زلالی او نیستند. خدا عاقبت همه را بخیر کند با وجود موج عظیم این عشق های سست و زودگذر.معتکفمعتکفWed, 04 Dec 2019 00:06:17 +0330https://virgool.ir/@mutakef/یاد-ایام-mrhv7alxbfudدوران نوجوانی من شروع دیوانه وار کتابخوانی و یادداشت های عاطفی ب مخاطب تخیلی و غیرخاص بود!عاشق داشتن دفتر یادداشت با عکس غروب و چشم های زیبای زنی در امتداد تصویر بودم ک آن دوران داشتن اش تقریبا بین خیلی از هم سن و سال هایم مد بود. یادم است یک عشق بازیگران سوپراستار و بازیکن ها هم بازار داغ خودش را داشت ،هرچند تبادل عکس هایشان در مدرسه از اقلام ممنوعه بود،یادم است یک بار با دوستم قرار گذاشتیم دفتر خاطراتمان را یک روز به هم امانت دهیم ،وقتی با هیجان زیاد از مدرسه برگشتم و دفترچه های رنگارنگش را باز کردم یک عکس بزرگ رنگی از یک بازیگر سوپراستارکه آن موقع ها خیلی بازار فیلم هایش داغ بود، داخلش پیدا کردم، احساس میکردم گناه بزرگی از من سر زده ک خط قرمزهای مدرسه را دور زده ام و این قد واضح دارم ب عکس آن بازیگر نگاه میکنم و حتی کیف میکنم از این همه خوش تیپ بودنش، این شد که سریع دفتر را بستم و لابه لای نایلون های رنگی پنهانش کردم.هم ذوق داشتم هم عذاب وجدان گناهی نابخشودنی، ک فقط وقتی دفترها را پس دادم عذاب وجدانم خوابید. وجودم پر از هیجان کشف کردن ناشناخته ها بود،چیزی ک فقط با نوشتن حل میشد.مدرسه نوشته ها و شعرهایم را برای مسابقات میفرستاد و مادر آخر سال با آغوشی ازوسایل مختلف از جوایز ب خانه برمیگشت، یک بار هم بابا جعبه حاوی یک اتوبخار در دست، از در وارد شد و همین طور ک کتش را درمیاورد گفت: انگار حسودن، خب خبر بدین دخترتون اتوبخار برنده شده بیام ببرم،برای آن جایزه قلبا خیلی خوشحال شدم چون تا حالااتوبخار از نزدیک ندیده بودم.دبیرستان ک درس ها سنگین و سنگین تر شد، کم کم قوه تخیل من هم ته نشین شد و از حال خوب آن روزها دور و دورتر شدم و این آغاز دوران دوری از زیبایی های تخیل و نوشتن و سفر در سرزمین های بدون مرز بود.معتکفمعتکفTue, 03 Dec 2019 17:37:35 +0330https://virgool.ir/@mutakef/وقتی-گم-شدم-u28bngacl6maسرم درد میکند، یک تشویش و اندوه پنهان درونم پیچ وتاب میخورد،حالم حال آدمی است ک مطمین است یک چیز خیلی مهم را گم کرده، اما دقیقا چه چیزی؟ نفس عمیق..نفس عمیق....باز هم نفس عمیق....یاد هشت سالگی ام میفتم، وقتی با بابا و مامان از خانه دایی زدیم بیرون ک ب دیدن خانه نیمه ساخت مان برویم، وقتی رسیدیم ،داخل حیاط سرگرم بازی شدم ک دیدم بابا و مامان نیستن، با خودم فکر کردم حالا ک نیستن برگردم خانه دایی،حتما پیدایشان میکنم آنجا، رفتم و رفتم و رفتم ..ولی خانه دایی گم شده بود.چه قد کوچه ها شبیه هم بودن،خانه دایی داخل هیچ کوچه ای نبود،این قد ترسیده بودم ک چاله لجن جلویم را ندیدم و پایم تا نصفه داخل لجن لیز خورد، دختر و پسری هم سن و سال های خودم از دور ب لیز خوردن من خندیدند.حالم منقلب بود،پایم را بیرون کشیدم و از آن کوچه دور شدم ،رسیدم ب یکی از میدان های شهر، ماشین های عبوری از دوسمت بلوار ب سرعت میگذشتن و مردمی ک بی تفاوت از کنارم عبور میکردند ،کمی جلوتر انگار دایی بزرگ ام را دیدم خاستم بدوم جلو و صدایش بزنم و بگویم گم شده ام،اما اصلا مرا ندید و سرعت گرفت و میان جمعیت گم شد.همان راه را دوباره برگشتم، هوا در حال تاریک شدن بود،نمیدانم چ طوری اما بی اراده دوباره برگشتم ب همان کوچه ها، ورودی یکی از کوچه ها بابا و مامان را از پشت دیدم ک وارد خانه ای شدند، خودم را آرام آرام رساندم پشت سرشان ولی متوجه من نشدند و رفتند داخل، زن دایی ک دید لباسم لجن خشک شده است و حسابی ب هم ریخته ام،مرا بی صدا داخل اتاق برد و با یک پیراهن گل و گشاد و دامن بلند رنگی مرتبم کرد.حالا ک فکر میکنم میبینم چ قد ترسناک بود اگر خدا دست هشت سالگی ام را نمیگرفت و برم نمیگرداند خانه دایی،خدایا( کم من بلا دفعته)....چ قد در زندگی ام راه ها را اشتباه رفتم و تو دوباره برم گرداندی خانه.من هنوز همان دختر بچه ام که گاهی گیج میزنم لیز میخورم و سرتاپایم لجن میشود، تو همیشه همان خدای هشت سالگی منی ک ب جای مسخره کردن سرو وضع لجنی ام مرا برمیگردانی خانه و از نو مرتب ام میکنی. معتکفمعتکفTue, 03 Dec 2019 16:43:10 +0330https://virgool.ir/@mutakef/محشر-صغری-rzxjry0wotdbدیشب بارون ی ریز میبارید،صدای ترسناک رعد وبرق و فلش زدن های چند دقیقه یک بارش تو آسمون ک کل زوایای تاریک زمین رو میزد بیرون، منو یاد صحرای محشر انداخت.اینکه آسمون ب هم پیچیده بشه،خورشید خاموش بشه، و مردم درحالتی از تلوتلو خوردن از شدت وحشت اند،ولی ترسناک تر اینه ک دیگه مامانم نیست خودم رو توبغلش قایم کنم.شبا قبل خواب تو خلوتم ب ریزه کاری اعمالم فکر میکنم، ب تجسم اتفاقات بعد از مرگ، ب صورت خندون بابا و همون لحظه ک تجسم اش میکنم ،محکم میگیرمش بغلم و گردن لاغرش رو ،ریش های زبر سفیدش رو میبوسم.کف دستای چروکیده اش رو،تصویرش مثل مه تو هوا محو میشه کم کم،.دوباره ب مرگ فکر میکنم، ب آدما، ب تجسم اعمال ، ب حرفای اون دختره ک دچار کشف وشهود شده بود و خیلی ها رو مثل حیوون دیده بود و حالش بد شده بود، یعنی من الان چ شکلی ام، باد و بارون میزنه ب شیشه، خوف میکنم ،پتو رو میکشم رو سرم، این قد ذکر میگم تا کم کم آروم میشم و خوابم میبره.معتکفمعتکفTue, 03 Dec 2019 12:24:05 +0330https://virgool.ir/@mutakef/کوچه-پاپتی-ها-1-ypuzeorbxhlyکسی نمیدانست دقیقا چ زمانی قوم و قبیله آن پاپتی ها،پا به آن کوچه مخروبه گذاشته و برای خودشان زاد و ولد و نسلی ب قامت چند دهه یا بیشتر راه انداخته بودند ، ننه صنم هروقت مجبور میشد برای رفتن ب دعوتی آش نذری همسایه ها از مقابل آن کوچه بگذرد، گوشه چادرش را روی صورتش میگیراند و به ضمیمه اخمی ،لنگان لنگان سرعت میگرفت و دور میشد ک نحسی نفس پاپتی ها گرفتارش نکند.موقع چای گرداندن در دورهمی های شبانه ، پچ پچ های ریز ریز زنان توام با داستان هایی مخوف از ماجراهای آن کوچه بود که راست یا دروغ ب هم میبافتند و با لذتی هیجانی عمیق از کشف رازهایی ناگفته،ضمیمه چای وخرمای دشستانی میکردند. (پی نوشت: این داستان نوشت ها صرفا تراوشات ذهنی شبانه است شاید همین جا تمام شود،شاید هم دوباره پاپتی ها ماجرایی بیافرینند و ادامه یابد).معتکفمعتکفTue, 03 Dec 2019 02:34:49 +0330https://virgool.ir/@mutakef/مستجاب-نوشت-t8paq84s8v4jبچه که بودم یکی از آرزوهام این بود این قد پول داشته باشم ک تا سقف اتاق رو پفک مینو و لواشک بچینم،بعد توش غلت بزنم و پفک باز کنم و لواشک لیس بزنم و دنیا تو اون لحظه هی تکرار بشه و هی تکرار بشه...این روزها ک کارت حقوق بابا دستمه و مامان میگه دینم ب گردنت ،نذار حسرت هیچی تو دلت بمونه هرچی دلت خاست بخر و بخور،دیگه دل و دماغ اون موقع بچگی هام نیست، انگار مزه همه چیز تو بچگی ی جور دیگه بود حتی این پفک نمیکی مینو..دلم پرکشیده برای هفت سالگی ام، برای عصر اون روز بارونی ک بدو بدو دویدم رسیدم خونه دیدم کفشای داداشم ک از دانشگاه برگشته بود دم دره، مثل همیشه واسه هممون ی چیزی خریده بود، واسه منم ی پفک نمکی مینوی بزرگ....چه قد خوشبخت بودم اون روز عصر،هم مدرسه تموم شده بود، هم بارون میبارید، هم داداشم اومده بود خونه،هم محبوب قلبم پفک نمکی مینو تو کمد بهم عاشقانه نگاه میکرد....معتکفمعتکفTue, 03 Dec 2019 00:19:16 +0330https://virgool.ir/@mutakef/روزگار-سپری-شده-2-chipthnxzgpzتازه داشتیم از زیر بار فشار روانی ک بامراقبت از شرایط سخت پدر بهمون وارد شده بود کمر صاف میکردیم و فکر میکردیم دنیا بعداز این قراره روزهای بهتری برامون پیش بیاره.غافل از اینکه دنیا چهره خشن دیگه ای از خودش بهمون نشون بده، مادر عصر یک روز آروم ،آرامش خونه رو با حال بدی ک بهش دست داده بود ب هم ریخت،پسرا اومدن و رفتیم دکتر، دکتر عمومی بود و متوجه علایم سکته نشد و قرص ویتامینه داد و گفت سرماخوردگی یاهمچین چیزیه،شاید اگر میفهمید علایم مادر علایم سکته است و اون آمپول لازم رو میزد حالا این طور سنگینی پاش عذاب شب و روزش نبود.حال روحی بدی داشتم مدت ها طول کشید تا با فیزیو تراپی و دارو بتونه اقلا روی پاش وایسه دست ب عصا، همین هم برای منی ک پدر رو اون جوری دیدم و از دست دادم خوبه، مادرحتی دست ب عصا باشه ولی فقط باشه تحمل دنیا آسون تره.این مدت هر خاستگاری اومد یا موقعیت کاری، بی دلیل ب هم خورد یا اصلا جوری بود ک سرنمیگرفت.فکر میکنم هرکس تو دنیا کار خیلی خیلی مهمی داره ک خدا ی جوری بهش میفهمونه،شاید کار منم مراقبت از بابا،مامان و خواهری باشه،خدا کنه از عهده اش درست بربیام و تو این امتحان نمره قبولی بگیرم .معتکفمعتکفMon, 02 Dec 2019 23:08:01 +0330https://virgool.ir/@mutakef/روزگار-سپری-شده-1-nhedvntjj7pwدانشگاه ک تموم شد ،اولین خاستگارم اومد جلو،هم اتاقی ام تو خوابگاه منو برا داداشش پسندیده بودن، از راه دور میومدن و کل خانواده، داداشا و عروسا بشور و بساب و بپز ک اولین خاستگار دختر بزرگ خونه نزول اجلال کنن، بعد از اون ناهار شاهانه ، حرف هازده شد و رفتن، یه عده مخالف بودن و یه عده ممتنع،چن روز بعد مامان گفت: بابات راضی نیست، منم ک حس خاصی بهش نداشتم جواب رد دادم،دیگه خاستگاری نبود دم خونه مون رو بزنه، یه سال بعد بابا سکته کرد و چن ماه بعدش سکته مغزی و کاملا زمینگیر شد.دو سال و پنج ماه خیره ب سقف با دردهای نفسگیر و ناله هایی دردناک.تازه حوزه رو رفته بودم و امتحانات سال اول ام بود، سه روز قبل از اولین امتحانات خرداد ماه، بابا کنار دستم، خیره ب سقف چندین تکان شدید خورد و برای همیشه آروم گرفت. تا مدت ها میترسیدم شبا از کنار اتاقش رد شم، حس میکردم اونجاست. زمان گذشت و کم کم عادت کردیم ب نشنیدن صداش، نبودن پتو و تشکش توی اتاق، جای خالی لباساش تو کمد ..زندگی ب طرز بی رحمانه ای ما رو ب نبودنش عادت داد انگار صاحب اون عکس مغرور روی دیوار هیچ وقت تو این دنیا وجود نداشت.معتکفمعتکفMon, 02 Dec 2019 22:50:00 +0330https://virgool.ir/@mutakef/زیر-سایه-درخت-های-بید-qggejj0ah1lwخیلی وقت است ک دیگربیرون نمی رود ،یعنی این فشار و قند لعنتی ک با هم دست ب یکی کردند و او را هول دادن بغل یک سکته فلج کننده دیگر پای راستش مال خودش نبود، شد بالانشین خانه ای ک از گوشه تراسش ب حرف های همسایه ها گوش میداد و وقتی کنار اجاق گاز پیازداغ ها را به هم میزدم با حسرت از بیرون رفتن هایشان برایم میگفت.- خوش ب حال هرکس بدونه اینا کجا میرن؟- مامان میخای امشب میرم دم خونه شون بگم ببخشید من مامان واقعا براش سواله شما عصرا کجا میرید،واقعا خیلی ذهنش مشغوله.میخندد و از لابه لای پنجره زل میزند ب ماشین های عبوری، دوباره سرش رو گرم حرف زدن میکنم ک غصه سنگینی پای راستش رو نخورد،همین ک باشد دلم گرم است،کابوس ترسناکی است تصور روزی که مادرم کنار پنجره نباشد و نپرسد: یعنی این ها عصرا کجا میرن ؟معتکفمعتکفMon, 02 Dec 2019 20:32:24 +0330