https://virgool.ir/feed/@musicmaرسانه موزیک ما فعالیت خود را در زمینه موزیک و تمامی محصولات شنیداری در ۲۷ شهریور سال ۱۳۹۲ آغاز کرد. تمامی مطالب قرار گرفته بر روی وبسایت موزیک ما مجاز بوده و به درخواست عوامل پخش صورت میگیرد.fa2026-11-12 17:53:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@musicmahttps://virgool.ir/@musicma/ثروتمندترین-رپرهای-جهان-در-سال-۲۰۱۹-rmvbygdwwpqi موزیک ما، هیپ هاپ یکی از محبوب‌ترین سبک‌های موسیقی در جهان است. خواننده‌های این سبک نیز شهرت و محبوبیت زیادی در میان مردم دارند. ستاره هایی، چون جی زی، امینم، آشر و… در این سبک موسیقی موفقیت‌های زیادی کسب کرده اند و حرف اول را می‌زنند. آن‌ها علاوه بر شهرت و محبوبیت، ثروت زیادی نیز از این راه به دست آورده اند به طوری که نام شان در میان ثروتمندترین افراد جهان قرار گرفته است. اگر دوست دارید با ثروتمندترین رپر‌های جهان در سال ۲۰۱۹ آشنا شود، در ادامه مطلب همراه مان باشید.آیس کیوبآیس کیوب بازیگر، رپر و فیلم نامه نویس آمریکایی است. او حرفه هنری خود را با گروه هیپ هاپ C.I.A شروع کرد و پس از آن به گروه ان. دابلیو.‌ای پیوست. متن آهنگ‌های او معمولاً خشن و سیاسی است و یکی از عضو‌های پایه ایی سبک گنگستا رپ شناخته می‌شود. او توسط ام‌تی‌وی هشتمین رپر برتر تمام زمان‌ها لقب گرفته است. آیس کیوب علاوه بر خوانندگی، استعداد خود را در عرصه بازیگری نیز آزمود. او در فیلم هایی، چون «Ride Along»، «JumpStreet» و «Boyz N the Hood» هنرنمایی کرده است. ارزش خالص سرمایه او در سال ۲۰۱۹، ۱۶۰ میلیون دلار تخمین زده شد. از این رو او جزو یکی از ثروتمندترین رپر‌های جهان به حساب می‌آید.برایان ویلیامزبرایان ویلیامز به همراه برادرش رونالد، در سال ۱۹۹۰، یک شرکت آمریکایی نشر آثار موسیقی است را راه انداختند. او مدیریت ضبط و انتشار آلبوم‌های زیادی را به عهده گرفت و افراد بسیاری را به عنوان رپر به شهرت رساند. او با ستاره‌های مشهوری، چون نیکی میناژ، دریک و لیل وین همکاری کرده است. علاوه بر ثروت و شهرتی که برایان از این راه به دست آورده، او یک خط تولید لباس هم با نام «YMCMB» تولید کرده که بر اضافه کردن ثروت اش بی تاثیر نبوده است. برایان شخصیتی درونگرا دارد، از این رو پشت صحنه را به حضور در جلوی صحنه ترجیح می‌دهد. دوستانش نام «The Godfather» را به روی او گذاشتند. سرمایه خالص او در سال ۲۰۱۹ چیزی حدود ۱۷۰ میلیون دلار بوده است که او را در میان ثروتمندترین رپر‌های جهان قرار داد.آشرآشر خواننده آمریکایی است که در صنعت موسیقی به عنوان شاهزاده آر اند بی شناخته می‌شود. او شهرتش را در اوایل ۱۹۹۰ و با انتشار آلبوم‌های «راه من» و «۸۷۰۱» به دست آورد. او در ادامه موفق به انتشار آلبوم «اعترافات» شد که بیش از ده میلیون نسخه از آن در آمریکا به فروش رفت و با فروشی بیش از ۲۰ میلیون نسخه یکی از پر فروش‌ترین آلبوم‌های جهان شناخته شد. تا به امروز ۵۰ میلیون نسخه از آلبوم‌های آشر در سراسر جهان فروخته شد. او با درآمد کلانی که از راه موسیقی به دست آورده، هشتمین ثروتمند جهان در سال ۲۰۱۹ نام گرفته است. ارزش خالص سرمایه او در این سال ۱۸۰ میلیون دلار تخمین زده شد.مستر پیمستر پی رپر، ترانه‌سرا، بازیگر، نویسنده و بازرگان آمریکایی است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم «آدمکش‌های هالیوود» و «شکست‌ناپذیر» اشاره کرد. او در عرصه موسیقی تاثیرات زیادی بر مردم و همچنین ستاره‌های دیگر گذاشت. او موسس اسوتدیو «No Limit Records» بود که بعد‌ها به نام «New No Limit Records» تغییر نام داد. او با فعالیت‌هایی که در زمینه‌های گوناگون انجام می‌دهد، یکی از مشهورترین، موفق‌ترین و ثروتمندترین رپر‌های جهان نام گرفته است. نام او با ثروت ۲۰۰ میلیون دلار، در رتبه هفتم ثروتمندترین رپر‌ها جهان قرار دارد.امینمبدون شک امینیم را می‌توان موفق‌ترین رپر جهان نامید. امینم در ابتدا عضو گروه رپ «دی ۱۲» بود که در سال ۱۹۹۶ شروع به کار کرد، اما پس از مدتی مستقل شد و آلبوم‌های انفرادی خود را روانه بازار کرد. او تنها هنرمندی است که توانسته برای ۳ آلبوم متوالی، جایزه بهترین آلبوم رپ سال را از جوایز گرمی بگیرد. او توسط مجله رولینگ استون در رتبه ۸۲ فهرست «۱۰۰ هنرمند ماندگار جهان در همه دوران‌ها» قرار گرفت. همچنین عنوان «بهترین رپر زنده جهان» را از مجله «وایب» در سال ۲۰۰۸ دریافت کرد.صفحه امینم در یوتیوب تا امروز بیش از ۱ میلیارد بازدید داشته است. در سال ۲۰۱۰ اعلام شد که موسیقی امینم ۹۴ میلیون بار تکثیر شده‌است. او از سال ۲۰۰۲ به حرفه بازیگری روی آورد و تا به امروز نیز در چند فیلم مانند فیلم «۸ مایل» بازی کرده‌است. او اولین خواننده هیپ‌هاپی است که جایزه اسکار را برای بهترین ترانه از آن خود کرد. با تمام این موفقیت ها، تعجبی ندارد که امینم به عنوان یکی از ۱۰ ثروتمند رپر جهان شناخته شود.کانیه وستکانیه وست رپر، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده موسیقی و طراح مد آمریکایی است که نخستین بار با آهنگسازی برای ناشری به نام راک آ فلا و برای هنرمندانی مانند جی زی و آلیشا کیز، در اوایل دهه ۲۰۰۰ شناخته شد. او با هدف ادامه فعالیت به عنوان خواننده تک، اولین آلبوم خود را به نام «انصراف از کالج» را در ۲۰۰۴ منتشر کرد. این آلبوم با تحسین منتقدین و موفقیت در فروش همراه بود و به خاطر آن جایزه بهترین آلبوم رپ سال را در چهل و هفتمین دوره جوایز گرمی برنده شد.وست یکی از تحسین‌شده‌ترین خواننده‌های رپ قرن بیست و یک است که با فروش بیش از ۳۲ میلیون آلبوم و ۱۰۰ میلیون دانلود دیجیتال، یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان تاریخ نام گرفت. او موفق به دریافت ۲۱ جایزه گرمی شده و یکی از هنرمندانی است که بیشترین جایزه گرمی را دریافت کرده است. او خیلی سریع توانست از رقبای خود پیشی بگیرید و نام خود را به عنوان یکی از بهترین‌های موسیقی رپ، ثبت کند. ثروت خالص او در سال ۲۰۱۹، ۲۵۰ میلیون دلار رقم زده شده است.راسل سیمونزراسل سیمونز کارآفرین، نویسنده، تهیه کننده است. او در رواج دادن سبک هیپ هاپ در میان مردم تاثیر زیادی داشته است. او استودیویی با نام «Def Jam» راه اندازی کرد و از طریق آن، خواننده‌های زیادی را به شهرت رساند. علاوه بر اینها، او یک خط تولید لباس با نام «PhatFarm» را نیز راه اندازی کرد که بر ثروت او افزود. در سال ۲۰۱۹، سرمایه خالص این ستاره را ۳۴۰ میلیون دلار برآورد کردند که در مقایسه با دیگر رپرها، در رتبه چهارم قرار دارد.دکتر درهدکتر دره از رپر‌های معروف آمریکایی است. او مؤسس و اداره‌کننده شرکت اَفترمث و تهیه‌کننده و حامی بسیاری از آلبوم‌ها و کاشف رپر‌های بزرگی، چون امینم، فیفتی سنت و اسنوپ داگ و گیم بوده است. دکتر دری با عضویت و شروع کار در گروه رپ ان. دابلیو.‌ای شهرت زیادی کسب کرد و در سال ۱۹۹۲ اولین آلبوم خود با نام «مزمن» را منتشر کرد که یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان سال ۱۹۹۳ شد و یک جایزه گرمی برای تک‌آهنگ «بذار من کنترل کنم» گرفت. سرمایه خالص او در سال ۲۰۱۹، ۸۵۵ میلیون دلار بود به طوری که جایگاه دوم را در میان ثروتمندترین رپر‌های جهان از آن خود کرد.جی زیجی زی رپر و تاجر آمریکایی و یکی از پرفروش‌ترین موسیقیدانان طول تاریخ است که بیش از ۱۰۰ میلیون ضبط از او به فروش رفته است. او تاکنون ۲۱ جایزه گرمی برای موسیقی اش دریافت کرده‌است. ام تی وی در سال ۲۰۰۶ او را در رتبه «برترین رپر طول تاریخ» قرار داد. به عنوان یک تاجر و سرمایه‌گذار، جی-زی یکی از مالکان کلوپ ورزشی ۴۰/۴۰ نیویورک و همچنین سازنده کمپانی لباس روکاورز می‌باشد.او رئیس سابق دف جم رکوردینگز، مؤسس مشترک کمپانی موسیقی «راک-ا-فلا» و مؤسس کمپانی راک نیشن نیز است. به عنوان یک هنرمند، او رکورد بیشترین تعداد آلبوم‌های شماره ۱ در بیلبورد ۲۰۰ را با ۱۳ آلبوم در اختیار دارد. با تمام این موفقیت ها، طبیعی ست که او به عنوان ثروتمندترین رپر جهان شناخته شود. سرماله خالص او در سال ۲۰۱۹، ۹۳۰ میلیون دلار تخمین زده شده است.منبع: ثروتمندترین رپر‌های جهان در سال ۲۰۱۹Music MaMusic MaMon, 10 Jun 2019 11:01:00 +0430https://virgool.ir/@musicma/زنگ-خطر-جدی-درباره-موسیقی-سنتی-به-صدا-در-آمده-hsymkrrkejkfمدیرعامل خانه موسیقی گفت: اگر امروز ذائقه شنیداری جامعه ما چندان مناسب نیست دلیلش پخش آثاری سخیف، بی‌هویت و بی‌ارزش از رسانه ملی است. مردم مجبورند که این نوع موسیقی‌ها را بپذیرند چرا که رسانه این آثار را به خوردشان می‌دهد.مدیرعامل خانه موسیقی گفت: اگر امروز ذائقه شنیداری جامعه ما چندان مناسب نیست دلیلش پخش آثاری سخیف، بی‌هویت و بی‌ارزش از رسانه ملی است. مردم مجبورند که این نوع موسیقی‌ها را بپذیرند چرا که رسانه این آثار را به خوردشان می‌دهد.به گزارش سایت موزیک ما، حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی از اوضاع بد موسیقیِ جدی در تلویزیون می‌گوید و معتقد است که این رسانه دنباله‌روی شبکه‌های اجتماعی است.مشروح گفتگوی حمیدرضا نوربخش به شرح زیر است:بسیاری از اهالی موسیقی نسبت به آنچه به عنوان موسیقی در شبکه‌های مختلف صدا و سیما پخش می‌شود، رضایت ندارند. دیدگاه شما نسبت به اوضاع کنونی موسیقی در رادیو و تلویزیون چیست.سال‌های سال است که ارتباط بخش جدی موسیقی با رادیو تلویزیون قطع است. عمده‌ترین دلیلش این است که موسیقی در این رسانه دارای هویت و جایگاه مشخصی نیست. دیگر مسائل از همین ماجرا ناشی می‌شود. شان و منزلتی که شایسته موسیقی است، در تلویزیون برای این هنر رعایت نمی‌شود. نگاه غیر اصولی وقتی به این هنر در تلویزیون وجود دارد، هنرمندان مهم عرصه موسیقی به این رسانه نمی‌روند.شما به عنوان خواننده تا کنون به تلویزیون نرفته‌اید؟من خواننده اوایل دهه شصت و اواخر دهه هفتاد هستم. آن زمان هم خوانندگان زیادی روی کار نبودند. خودم هیچ وقت به عنوان خواننده حاضر نشدم به این رسانه بروم. دلیلش هم این بود که تلویزیون برای موسیقی منزلت قائل نبود و ساز را نشان نمی‌داد. درست مانند این است که شما را به همراه خانواده‌تان به یک مهمانی دعوت کنند و اعضای خانواده را به پستویی بفرستند و خودتان را به اتاق پذیرایی ببرند و بالا بنشانند. این کاری است که تلویزیون با ما خوانندگان انجام می‌دهند. از سوی دیگر چرا منِ خواننده باید به تلویزیون بروم و پلی‌بک(پخش موسیقی از طریق دستگاه پخش کننده و لب زدنِ خواننده) کنم. از میان خوانندگان قدیم یک مورد به من نشان دهید که خواننده‌ای به تلویزیون رفته و پلی بک کرده باشد. قبل از انقلاب کدام یک از خوانندگان موسیقی ایرانی پلی‌بک کرده‌اند؛ شجریان، شهیدی، بنان یا نادر گلچین پلی بک می‌کردند؟پلی‌بک برای خوانندگان پاپ بوده و هست. علتش هم این بود که اصلا فلسفه‌اش متفاوت است. ما در موسیقی سنتی چیزی به نام نمایش نداریم. تلویزیون خواننده موسیقی سنتی را مجبور به پلی‌بک می‌کند. اصلا مگر می‌شود آواز را پلی‌بک کرد؟ مگر آواز زمان‌بندی دارد؟ مگر سرِ ضرب دارد؟ این کارها اتفاق می‌افتد و نتیجه‌اش نمایشی مضحک است. متاسفانه برخی از همکاران ما هم می‌پذیرند که در این نمایش مضحک شرکت کنند. البته هر هنرمندی خودش مختار است. برنامه‌ای مشخص و جدی در تلویزیون با موضوع موسیقی نداریم. موسیقی سنتی ابدا در تلویزیون وجود ندارد. اگر هم وجود دارد به همین شکلی است که برایتان شرح دادم و به نظرم بهتر است که اصلا وجود نداشته باشد. درباره آموزش موسیقی هیچ برنامه‌ای در تلویزیون نداریم. درباره آشپزی و همه چیز آموزش داریم الا درباره موسیقی.در حال حاضر حدود سی شبکه تلویزیونی داخلی داریم که برخی از آنها در ساعات شبانه‌روز قطعه‌هایی از موسیقی سنتی را پخش می‌کنند. همچنین چند برنامه با موضوع موسیقی هم در شبکه‌های مختلف روی آنتن می‌روند.گاهی برنامه‌هایی خاص در قالب گفت‌وگو شکل می‌گیرد که کمکی به موسیقی نمی‌کند. برنامه‌ها باید به گونه‌ای باشند که به ارتقاع سطح فرهنگ موسیقایی جامعه کمک کند. اگر برنامه‌ای گفت‌وگویی و تحلیلی در تلویزیون اجرا شد که در آن چند موزیسینِ خاص هم حضور داشتند، چنین برنامه‌ای تنها برای موزیسین‌ها جذاب است و خیلی به درد عموم مردم نمی‌خورد.باید پرسید برای ارتقای ذائقه شنیداری مردم چه کرده‌اید؟ ذائقه موسیقایی مردم باید تربیت شود. یکی از رسالت‌های تلویزیون ارتقای سطح فرهنگ عمومی است که در اساسنامه‌اش هم آمده است. بخشی از این فرهنگ عمومی سلیقه و ذائقه شنیداریِ مردم است. اگر امروز ذائقه شنیداری جامعه ما چندان مناسب نیست دلیلش پخش آثاری سخیف، بی‌هویت و بی‌ارزش از رسانه ملی است. مردم مجبورند که این نوع موسیقی‌ها را بپذیرند چرا که رسانه این آثار را به خوردشان می‌دهد. کدام یک از برنامه‌های پربیننده تا کنون موزیسینی درجه یک و ممتاز، فرهیخته و بادانش دعوت کرده است. معمولا خوانندگانی دعوت می‌شوند که در برنامه‌های تلویزیونی یک شبه مشهور می‌شوند و در ادامه باز هم به همان برنامه‌ها دعوت می‌شوند. در نوروز ما در هر شبکه برنامه‌هایی ویژه داریم. مهمانان ویژه‌ی این برنامه‌ها در چند سال اخیر را بررسی کنید. از کدام چهره‌ی ارزشمند موسیقی ایران دعوت شده است؟امسال در یکی از ویژه‌برنامه‌های نوروزیِ سیما، خواننده‌ای دعوت کردند که یک آلبوم رسمی هم در کارنامه‌اش نداشت و کل فعالیت جدی‌اش در عرصه موسیقی به یک سال هم نمی‌رسید.چرا این اتفاق می‌افتد؟ فضای مجازی را بررسی می‌کنند و براساس موج‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی ایجاد شده، مهمانان را انتخاب می‌کنند. یعنی تلویزیون به اتفاق‌های شبکه‌های مجازی دامن می‌زند و بلافاصله شبکه‌های مجازی به اتفاق‌های تلویزیونی دامن می‌زند. این یک دور باطل است. تلویزیون به نوعی دنباله روی شبکه‌های مجازیمانند اینستاگرام است. کسی که ویدیواش در رادیو جوان لایک‌های زیادی خورده است، فردا مهمان یکی از برنامه‌های تلویزیونی می‌شود. به نظرم هیچ آدم منصفی نمی‌تواند این ضعف‌را نادیده بگیرد. مدیران بسیاری با سلایق مختلف آمده‌اند و رفته‌اند و هیچ اتفاقی هم نیافتاده است. متاسفانه نگاهشان پرکردن آنتن است و نگاه فرهنگی ندارند.وقتی به آقای معلم مدیر سابق مرکز موسیقی و سرود صدا و سیما گفتم که در برنامه‌های تلویزیونی موسیقی جدی کمتر پخش می‌شود و بیشتر از همه موسیقی‌های سطحی را پخش می‌کنند؛ او این حرف‌ را قبول نداشت و استدلالش این بود که موسیقی‌ مانند غذا است و به همه نوع غذایی نیاز است. مثلا برخی به فست‌فود و برخی هم به غذاهای سنتی نیاز دارند.استدلال دیگر آقای معلم این بود که موسیقی‌های جدی در ساعات مختلف شبانه‌روز از تلویزیون پخش می‌شوند. من نگاه انحصارگرایانه ندارم. موسیقی پاپ را به هیچ وجه رد نمی‌کنم. اصلا درست نیست که بگوییم همه اقشار مردم باید موسیقی ایرانی بشنوند. مگر خودِ ما که هنرمند موسیقی سنتی هستیم، در همه ایام و ساعات سال، فقط موسیقی سنتی گوش می‌کنیم. مگر ما همیشه حرف جدی می‌زنیم. ولی ما می‌گوییم هر چیزی جای خودش. موسیقی سنتی ما جایش کجاست. تلویزیون در طول شبانه‌روز باید سی شبکه را تغذیه کنید. از این میان شبکه‌های استانی ماجرای متفاوتی دارند که در جای خودش جای بحث دارد. ولی در همین شبکه‌های رسمی در طول شبانه‌روز آیا ما دو ساعت حقمان هست یا نه! آن هم البته در ساعت پربیننده‌ی تلویزیون. نه در ساعتی که شبکه‌های تلویزیونی کمترین میزان مخاطب را دارند.از سوی دیگر دفتر موسیقی سازمان صدا و سیما نقشی در پخش موسیقی سازمان ندارد. دفتر موسیقی آثاری را تولید می‌کند و اگر مسئولان شبکه‌های مختلف صلاح ندانند، اصلا پخش نمی‌شوند. ما با مرکز موسیقی سازمان صدا و سیما طرف نیستیم. این مرکز آثار خوبی هم تولید می‌کند. در آرشیو این مرکز آثار ارزشمندی وجود دارد. چند سال پیش که آقای صوفی مدیر مرکز موسیقی سازمان بودند، با سازمان مذاکره کردیم تا حدود ۱۰۰ اثر را با برند خانه موسیقی تولید کنیم. آخرش به این رسیدیم که تضمین پخش نداریم. تولید میشد اما تضمین پخش نداشت. ما شرط تضمین پخش را وسط کشیدیم و در نهایت به نتیجه نرسیدیم. البته صرفِ تولید آثار خوب بود اما در نهایت وقتی پخش نمی‌شد فایده‌ای نداشت. فکر می‌کنید برای تولید تیتراژ یک سریال از دفتر موسیقی اجازه می‌گیرند؟ به هیچ وجه. شبکه‌ها در این باره مستقل عمل می‌کنند. به نظرم باید مجوز رسانه های خصوصی را بدهند. در قانون ما رسانه باید در انحصار حاکمیت باشد و از سوی دیگر هم محدودیت‌های بسیاری وجود دارد. در همه جای دنیا تلویزیون دولتی هست و در کنارش شبکه‌های تلویزیونی خصوصی هم فعالیت می‌کنند.مخاطبی که علاقه‌مند به موسیقی ایرانی است نمی‌تواند موسیقی محبوبش را در میان شبکه‌های مختلف پیدا کند.الان شما به من بگویید که پخش موسیقی سنتی یا هر موسیقی جدی دیگری در شبکه‌های تلویزیونی کشور چه ساعتی است. این که به طور تصادفی هم ممکن است اثر خوبی پخش شود که فایده ندارد. الان می‌دانیم که فلان سریال یا فلان برنامه خانواده یا فلان برنامه آشپزی درست چه ساعتی پخش می‌شوند.نظرتان درباره برخی برنامه‌هایی که با موضوع موسیقی و با محوریت گفت‌وگو روی آنتن می‌رود چیست؟این‌ها برنامه‌ها جدی نیستند. برنامه‌هایی سرگرمی برای پرداختن به موسیقی روز جامعه هستند. این برنامه‌ها در ارتقای سطح فرهنگ موسیقایی جامعه کمکی نمی‌کنند. البته در جایگاه خودشان برنامه‌های مناسبی هستند اما هدف ما چنین برنامه‌هایی نیست. در گذشته برنامه‌ای مانند «هفت شهر عشق» پخش می‌شد. آرشیو این برنامه از شاهکارهای موسیقی ماست و منبعی برای پژوهش به حساب می‌آیند. «گلچین هفته» برنامه‌ای درجه یک بود. در رادیو و تلویزیون از اینگونه برنامه‌های ماندگار داشتیم.به هر حال برنامه‌های خوبی هم در این زمینه ساخته شده اما این برنامه‌ها مقطعی و حاصل سلیقه مدیرانی خاص بوده است. نگرانی اصلی ما این است که مردم برنامه‌ی موسیقی جدی نمی‌بینند. اگر هم برنامه‌ای جدی در این زمینه پخش می‌شود، زمانش مشخص نیست و مخاطب باید به طور تصادفی آن را پیدا کند.در همین برنامه‌هایی که گه‌گاهی در تلویزیون و به طور تصادفی پخش می‌شود هم ایراداتی وجود دارد. آیا این برنامه‌ها حق کپی‌رایت را رعایت می‌کنند. وقتی رسانه‌ای می‌خواهد اثری از یک هنرمند پخش کند، باید حقوق مادی و معنوی آن را پرداخت کند. حقوق مادی که مشخص است و حقوق معنوی هم حقِ عدم تفسیرِ اثر است. اثر یک هنرمند را نباید تفسیر کرد و این فقط خودِ هنرمند و البته مخاطب است که می‌تواند یک اثر را تفسیر کند.پیش آمده که اثری از شما در یکی از شبکه‌های تلویزیونی یا رادیویی پخش شود و از شما و از آهنگساز یا شرکتِ منتشر کننده اجازه نگرفته باشند.بله. مگر تا الان از کسی اجازه گرفته‌اند.آخرین باری که اثری از شما پخش شده و خودتان شنیده‌اید کی بوده است. اثری که نه از آهنگسازش و نه از شما و نه از شرکت منتشر کننده اجازه پخشش را نگرفته باشند.بیشتر در رادیو شنیده‌ام. در تلویزیون هم شاید همین چند ماه پیش بود که اثری با صدای من و خوانندگی سهراب پورناظری پخش کردند. چندی پیش هم اثری با صدای من و آهنگسازی داریوش پیرنیاکان پخش کردند.شاید بگویند فلان اثر مال شرکت «سروش» است و متعلق به صدا و سیما است. اما با این حال به این راحتی هم نیست. من این اثر را برای قرار دادن در سی‌دی و فروش از راه سی‌دی خوانده‌ام. «سروش» حق ندارد این اثر را از رادیو و تلویزیون پخش کند.تلویزیون آنتنش را برای پخش تبلیغات ثانیه‌ای می‌فروشد. اما برای پخش آثار هنرمندان همه چیز رایگان می‌شود.شما مدیرعامل خانه موسیقی هستید. با دیدگاه اهالی موسیقی که خیلی‌هایشان اعضای خانه موسیقی هستند آشنایید. اهالی موسیقی هم همین گلایه‌ها را دارند.بله. سال گذشته ما کمپین تشکیل دادیم تا حقوق هنرمندان را در صدا و سیما پیگیری کنیم. خیلی از هنرمندان به ما وکالت دادند.پیگیری‌ها به کجا رسید؟مذاکراتی با مسئولان صدا و سیما داشتیم اما متاسفانه به جایی نرسید.ممکن است به شکایت و پیگیریِ حقوقی بیانجامد؟بله. ممکن است. ما دوست داریم با تعامل این مسائل را حل کنیم. البته گاهی برخی هنرمندان دوست دارند آثارشان از تلویزیون پخش شود، چرا که معتقدند این کار نوعی تبلیغ برایشان محسوب می‌شود. این هنرمندان دیدگاه متفاوتی دارند و قابل احترام است.اما کسی مانند شهرام ناظری همیشه به پخش آثارش از شبکه‌های تلویزیونی اعتراض داشته است. موسیقی سنتی ما سال‌هاست که در معرض خطر است. نگاه ما سیاسی نیست. ما به نگاه و جهت‌گیری رسانه کاری نداریم. حرف ما این است که برای این موسیقی بیش از این‌ها باید شان و منزلت قائل باشید. این هنر مخاطب را به تفکر وادار می‌کند. این هنر فرهیخته است. از هر نظر که نگاه کنیم موسیقی جدی آدمی را از ابتذال دور می‌کند.موسیقی‌های بد در رفتار آدم‌ها تاثیر می‌گذارد. موسیقی سنتی بسیار پاک است. پرداختن به این موسیقی یعنی پرداختن به سعدی، مولانا، حافظ و عطار.متاسفانه هم اکنون زنگ خطر جدی درباره موسیقی سنتی به صدا در آمده است.این زنگ خطر کجا خودش را نشان می‌دهد.موسیقی که از کشورهای دیگر می‌آید با خودش تیپ، رفتار، ادبیات، ناهنجاری و تربیت خاص خودش را می‌آورد. در جهت مخالفش موسیقی سنتی با خودش منش و تربیت فرهیختگی می‌آورد. واکنش مخاطبان کنسرت‌های خارج از کشور را با مخاطبان موسیقی سنتی قیاس کنید. نوع حرف زدن و نوع لباس پوشیدنشان با هم فرق می‌کند. کسی که موسیقی سنتی گوش می‌دهد اهل اندیشه، مطالعه، تفکر و شعر است. نگاه این آدم متفاوت است. در یک خانواده دو بچه را با هم مقایسه کنید؛ بچه‌ای که ساز سنتی می‌نوازد با بچه‌ای که باری به هر جهت زندگی می‌کند. تفاوت این دو با هم بسیار زیاد است.چندی پیش مصاحبه‌ای با آقای کیوان ساکت داشتم و او می‌گفت که ما به شبکه‌ای اختصاصی برای موسیقی نیاز داریم.بله. کاملا درست است. من انتظار را پایین‌تر آوردم. از صدا و سیما خواستم به موسیقی زمان بدهد. ساعتی مشخص برای موسیقی اختصاص داده شود.فکر کنید برنامه‌ای می‌خواهد با موضوع موسیقی ساخته شود. چنین برنامه‌ای چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد.در برنامه موسیقی باید مخاطب عام در نظر گرفته شود، پس باید جذابیت داشته باشد. پخش موسیقی مهمترین عامل در چنین برنامه‌هایی است. تصویر موسیقی یعنی مثلا پخش یک کنسرت موسیقی. فقط حرف زدن و گفت‌وگو کافی نیست. در عین حال باید دقت شود که حرف‌ها باید برای مخاطب عام باشد. آنالیز یک اثر از ویژگی‌های مهم یک برنامه تلویزیونی است.مهمترش این است که ما با مخاطب عام سخن می‌گوییم و مخاطب ما فقط خواص نیستند. شرط اولش اما پخش موسیقی و نشان دادن ساز است. الان جوانان ما سازهای موسیقی ایرانی را نمی‌شناسند. اما همان جوان‌ها کیبورد، گیتار و درام را می‌شناسند. عناصر فرهنگی ایران را که بخشی از آنها همین سازها هستند، در تلویزیون خودمان نمی‌بینیم و در عین حال در بیش از ۱۰۰ کانال ماهواره‌ایِ فارسی زبان هم نمی‌بینیم. یعنی تمام این حرف‌هایی که زدیم در شبکه‌های ماهواره‌ایِ فارسی زبان هم نیست. یعنی تلویزیون در مواجهه با فرهنگ موسیقایی ما همان کاری را می‌کند که شبکه‌های ماهواره‌ای انجام می‌دهند.تیغ سانسور صدا و سیما دامن موسیقی جدی را گرفته است. چرا که موسیقی پاپ کار خودش را انجام می‌دهد.نکته آخر.ما دوست داریم که مبانی فرهنگی، هنری و هویتی‌مان تقویت شود. ما از رسانه انتظار داریم. بحث انتقاد نیست. از روی دلسوزی می‌گوییم. مسئولان رسانه باید به این مسائل فکر کنند. ما دلمان می‌سوزد و می‌دانیم که راهی که الان می‌روند ثمرات بدی دارد. همه‌ی حرف‌های امروز را هم به عنوان یک خواننده و هم به عنوان مدیر صنف گفتم.برنامه‌ای باید باشد. در میان همه‌ی این شبکه‌ها، یک برنامه موسیقی هم باید باشد.عدم حضور منِ خواننده در برنامه‌های تلویزیون به دلیل همین کم‌لطفی‌هاست. با رسانه مخالفت کردن معنا ندارد. مشکل استاد شجریان هم همین بود. شجریان خودش چندین بار گفته که بحث رعایت نکردن احترام هنرمندان است.منبع: زنگ خطر جدی درباره موسیقی سنتی به صدا در آمدهMusic MaMusic MaWed, 05 Jun 2019 01:19:23 +0430