https://virgool.ir/feed/@msn.samadifa2026-11-12 06:25:34https://files.virgool.ir/upload/users/71085/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@msn.samadihttps://virgool.ir/@msn.samadi/من-dd2burpvw0pvچقدر زمان باقیستهر روز که به شب میرسد اندوهگین تر می شومهر شب به خط پایان نزدیک ترروز به روز و لحظه به لحظه،این اندوه جانکاه به ثانیه افتاده اندوه دیگری در جای دیگرم می تپدکجای این جهان ایستاده امجهانی که با هیچ پیمانه ای قابل قیاس نیستچیستم، چگونه ام؟سراسر این وجود غیر قابل فهم تکه تکه و رو به آسمان شده.چیزی درونم می جوشد که برایم ناشناخته استناشناخته همچون جهانی که در آنمپشت این صورت چه کسی پنهان شده؟چقدر میشناسمش؟دو هویت در صورتکی ساده نشان از همزیستی پر درد.کدام هویت غالب استآنجا که هر کدام بر خلاف دیگری می تازدبه سان طنابی که از هر دو سو تحت کشش استاین رشته های چند گانه کجا از هم گسیخته میشود؟تا کنون چند بار و از چند جا باز به هم گره خورده.به اطرافم خیره می شوم و در وجود و کالبد هر موجود زنده و غیر زنده ای فرو می روم.به هر حجمی چنگ می زنم تا حل شوماز واقعیت حادث شده در خواب نمی توان فرار کرداینکه با تمام وجود بدانی که چه اتفاقی پیش روستاینکه بدانی ریشه هر چیزی کجاست وبا چشمان بسته باز هم ادامه دهیتنها نشان عدم درک تو از وجودت استمیدانی در ازای از دست دادن چه چیزی ، چه را بدست می آوری.بزرگتر که نگاه می کنی، می بینی تو زنده ای و تنها زنده ای و در ازای زنده بودن زیبایی، جوانی و عشق را از دست می دهیاز دست می دهی و باز هم نمی دانی کجایی.گمشده ای در نیستی و پوچی و پوسیدگی بند بند وجودت،سلول های نخ نما شده ی بی تار و پود،کج فهمی عمیق اجزای به گل نشسته این بدن سرم را به زمین می کوبد و تا هسته ی زمین دفن می شوم.آنجا زیر خروارها خاک تمام تنم مچاله می شودهمچون روحم که در آنور خاک مچاله شده بوداین تن دفن شده در مرکز خاک، همان خرت و پرت های جارو شده، زیر فرش های کودکیم بودکودکی بازی گرفته شده و روان له شده.دستمالی شدن تمام آنچه که در آینده خواهی شد در گذشته.انگار که امروز پیدا بود از همان ابتدابازگشتیم، چمدان ها را باز کردیم ، آینده را در گذشته بیرون کشیدیم و تخم آن را در نهاد کودکی کاشتیم تا وقتی بزرگ می شود برگ های سیاهش دست کمی از شب های تو نداشته باشداین درخت سیاه پر برگآشیان جوجگانی نحیف و کوچک بوداما مگر شدنی ست؟....که زیر بال و پر سیاه برگان پرواز رهایی سر کشید و به اوج رسید؟تن به تن رو برو شدن با خودت و ترس از خودت و انتظار حمایت از خودت ، همگی در یک نقطه جمع می شود و این جهت های مخالف هرکدام ساز خود را می زنند و تو می مانی.تو می مانی و می بینی که خودت همچون تو دوبار در مقابلت ایستاده یکی می زند و دیگری نوازش می کندو تو همچنان لب دوخته ی عالم تنها تماشا می کنی و تجزیه می شوی.تو را سرزنش کنم یا خود؟خود را سرزنش کنم یا منسالهاست با خود و من می جنگمهر کدام از ما خود است یا من؟کدامیک را باور کنم که از خود به من نزدیکتر باشدمن به خود چنگ میزنم تا تو را بدست بیاورمتا یا خود برود یا منکه من یک نفر باشم و تو همه ی جهان در یک نفر در کنار من.mohsen samadimohsen samadiSat, 04 Apr 2020 02:23:47 +0430