<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های پسر ساکت</title><link>https://virgool.ir/feed/@msh</link><description>آخرین پناه انسان دردمند نوشتن است از این رو نوشتن را دوست می دارم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:19:49</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>پسر ساکت</title><link>https://virgool.ir/@msh</link></image><item><title>مینویسم اما این بار آشکار</title><link>https://virgool.ir/@msh/مینویسم-اما-این-بار-آشکار-yvcldvdxt3hx</link><description>مینویسماما اینبار آشکارمینویسم  مثل گذشته  اما  با بغضی عمیق تر از همیشهبا خیالی دست نیافتنی تر  مینوسم با حسی رازآلود تر با دستانی سرد تر  با وجودی خشک شده در سکوتی همچون سکوت حکم فرا در پس  فاجعه مینویسم چون این خاطرات متعلق به آینده ایست که مرا هر از گاهی وادار به نگاه به گذشته می کند مسیری که بر روی گدازه ها ساخته ام عبور هایی که بی اختیار کردم و عبور هایی که با اختیار کردند مینویسم از لبخند هایی که عمرشان کم بود ... لبخند هایی که  عمرشان کم بود  احوالی که همیشه در رویاهایم انتظارش را می کشیدم اما به محض تلاقیشان با واقعیت از هم گسیخته شدند و دوامی نداشتند. انگار که رنج نرسیدن کافی نبود و میخواستند رنج از دست دادن را هم به آن اضافه کنند. اما غافل ازین که این رنج ها انسان را رشد می دهد و از او انسانی می سازد که تاب مقابله با آن را نداشته باشند. شایدم چیزی از بیرون هدایتگری نمی کرد شاید هم این بازی ذهنیست  فریبکار که در تقلاست تا رشد کند. سناریو هایی تکراری برای ایجاد درد و رنجی که از عمق وجود آدمی برمیخیزد . چیزی که با همه ی وجود در تقلا برای سخن گفتن از آنی اما نمیتوانی نشانی از آن دهیچیزی که بر زبان نمیتواند که جاری شودچیزی که همواره تو را به کاوش وا میدارد چیزی که تورا همچون آهنربایی می رباید ولی خود را به تو نشان نمیدهد.</description><category>پسر ساکت</category><author>پسر ساکت</author><pubDate>Sun, 08 Dec 2019 04:24:10 +0330</pubDate></item><item><title>پارادوکس</title><link>https://virgool.ir/@msh/پارادوکس-p6eao80xwkat</link><description>نمیدونم اینکه چیزی دیگه برام لذت بخش نیست تلقینه یا یه حس واقعیه ولی در کل من  هیچ وقت حسم بهم دروغ نمیگهو هر چی که هست منو داره قوی تر میکنهفقط باید دووم آورداین ناامیدیا همیشه آدمو  واسه یه جهش یا یه گام بلند تر آماده میکنههمون طور که با هر لذتی رنجی هستبا هر رنجیم آرامشی هست دنیا پر از این پارادوکساستوقتی میخوای برسی، نمیرسیوقتی دیگه برات فرقی نداره که برسی ، یهو همه درا بروت باز میشنراز نهفته تو دل این ماجرا چیزی نیست جز قبول کردن و رد شدن وقتی همه چیزو همین طور که هست قبول میکنیدنیام تورو قبول میکنهتضادی نیستقرار نیست دیگه با چیزی بجنگیقرار نیست واسه چیزی حرصو طمع داشته باشیغرق شدن تو یه مشت آرزو یعنی غرق شدن تو یه دریایی که انتهایی نداره یعنی انقد دنبال بدست آوردنی که دیگه از دنیایه لحظه ها جدا میشیو همیشه به یه سری فریم تویه آینده ای که معلوم نیست بیاد یا نه دلبسته میشی.</description><category>پسر ساکت</category><author>پسر ساکت</author><pubDate>Thu, 30 May 2019 01:31:26 +0430</pubDate></item></channel></rss>