https://virgool.ir/feed/@msadjadعاشق محصول و حل مشکلات واقعی و خلق چیزهایی که دنیارو جای بهتری میکنه.fa2026-11-12 08:52:31https://files.virgool.ir/upload/users/4131/avatar/4ocGSr.jpeghttps://virgool.ir/@msadjadhttps://virgool.ir/@msadjad/چرا-به-نظرم-تعادل-بین-کار-و-زندگی-هوشمندانه-است-dxr0kiunvcl5وقتی که به این سوال فکر میکنیم، میشنوی که دیگران زیاد کار کردن رو فرمول موفقیت می‌دونند. ولی واقعا خود موفقیت یعنی چی؟ اولین جوابی که به ذهنم رسید این بود که خیلی شخصیه، ولی جامعه یه سری الگو ساخته از موفقیت. افراد موفق از نظر مالی و کسب و کار: مارک زاکربرگ، استیو‌ جابز، جف بزوز، ریچارد برانسون، فیل نایت و ... منجیان بشر با تکنولوژی و بلند‌پروازی: بیل‌گیتس و ایلان ماسک و ... سیاست‌مدارها و افراد صاحب قدرت (البته گروه‌های قبلی‌ هم کم قدرت ندارند)سلبریتی‌های سینما و موسیقی و ...ورزشکارهادانشمند‌هامذهبیونافرادی که تو حرفه خودشون خیلی معروفند، لینوس توروالدز و ...حرفم دقیق نیست ولی برداشت من اینه که نقطه مشترک همه‌ی این‌ها، معروفیته و فکر کنم خیلی وقت‌ها، موفقیت تو چشم خیلی‌ها اونی هست که منجر به شهرت میشه. یه تئوریم اینه که شاید این نشات گرفته از تمایل ما به جاودانگیه. اینکه هنوز تکنولوژیش رو نساختیم، شاید نزدیکترین تجربه مشترک، اینه که اسم آدم بمونه. ولی تئوری که شهودم بیشتر باهاش موافقه، تاثیر رسانه است. اون برامون موفقیت رو اینجوری تعریف کرده و خودش سود هنگفتی از توجه ما کرده.شاید بگی این آدم‌ها جذابند و الگو هستند چون تاثیرگذارند، ولی واقعا از وقتی که استیوجابز رفته، کمپانی ۳۷۰ میلیارد دلاری شده ۲.۵ تریلیون دلار، مایکروسافت بعد از بیل گیتس ( و البته بعد از بالمر) زیر نظر ساتیا نادلا ترکوند و خلاصه، مشخصا اون افراد الگو، فقط نماد بودند و یه تیم بوده که موفقیت رو رقم میزده. احتمالا رهبرشون فقط استراتژی رو به هیئت مدیره ارائه میداده و تاییدشون رو میگرفته. ولی من شخصا باور دارم کسی که داره تو تیم recommendationهای youtube که احتمالا بیشتر از یه تیم هم هست، کار میکنه، خیلی تاثیرگذاره تو زندگی افراد.پس سوال اینجاست، واقعا موفقیت چیه؟ جواب خودم اینه که یه نقطه نیست، یه مسیره، زندگی کردنه، بودنه. وقتی آدم صبح از خواب بیدار میشه موفقیته، تا لحظه‌ای که چشمت رو میبندی و موفق میشی بخوابی. اون لحظه دم موفقیت هست و بازدم یه موفقیت دیگه. برداشت من اینه که اون بالای هرم موفقیت، اون‌ها که موفقیت باهاشون تعریف میشه، هیچوقت براشون موفقیت تمومی نداره، چون «بودن» ته نداره.پس چرا اینقدر استرس و عجله هست برای موفقیت؟ دوتا بحث مختلف به ذهن من میرسه. اول اینکه اگر بخوایم در مورد بازار آزاد صحبت کنیم که رقابت و انتخاب طبیعی بازار داره مشخص میکنه که کی باید بمونه، قاعدتا یه پنجره فرصت هست و باید سعی کرد بهترین بود، و سریع عمل کرد. ولی واقعیت اینه که این عالی بودن وظیفه کمپانی هست، و در مقیاس فردی، تعبیر میشه به بهترینی که میشه به عنوان یه نفر تو محیط کار تو زمان معقول بود. اینکه زمان معقول کار کردن یعنی ۸ ساعت در روز ۵ روز در هفته، بحث روش زیاده، ولی فرضا من روزی ۸ ساعت کارم رو بکنم ۱۰ تا ۱۲ ساعت، با فرض حفظ کیفیت، ته تهش، کلا ۲۵ درصد تا ۵۰ درصد بیشتر میتونم زمان بذارم.چیز دومی که به ذهنم میرسه در مورد ماهیت شغل خودم هست (من برنامه‌نویس/مدیرفنی هستم). معمولا کارهای فکری که ماهیت حل مساله داره، بیشتر از پشتکار، تمرکز میخواد. قبول دارم که گذاشتن وقت بیشتر میتونه احساس خروجی بیشتر رو بیاره، ولی حداقل تو شغل من، دانشی که امروز دارم رو اگر ۵ سال پیش میداشتم، خیلی سریعتر و بهتر می‌تونستم محصول تولید کنم و تو بازار تستش کنم و احتمالا زودتر می‌تونستم موفقیت و عدم موفقیت رو بسنجم و نتیجتا، منابع کمتری مصرف میشد. احتمالا ۵ سال دیگه هم به نسبت امروز همینطور خواهد بود. ولی چیزی که من رو پیشرفت میده، مطالعه و یادگیری و دیدن کدهای دیگران و آزمون و خطا تو کارهای خودم و تست کردن کارهای ریسکی و به نظرم از همه مهمتر، «تمرکز» روی مساله هست. من برداشتم تا الان این بوده که در حالت تمرکز، نورون‌های مغز در حین ذخیره‌سازی اطلاعات و ایجاد ارتباط‌های جدید، نقاط دانش رو یه جوری به هم وصل می‌کنند که دانش قدیمی تو موقعیت مساله جدید، راه حلی خلاقانه ایجاد می‌کنه. ولی تجربه شخصی من میگه برای من این اتفاق وقتی که دارم به ذهنم و جسمم فشار میارم نمیافته و براش نیاز دارم که مغزم در حال استراحت و یا حتی مشغول انجام کار دیگه‌ای باشه. پس اگر میخوام از این ویژگی ذهنم استفاده کنم، باید هر روز چیزهای جدید یاد بگیرم، حتی بی ربط به مسائل امروزم و باید به ذهنم و جسمم استراحت بدم که بتونه کارش رو درست انجام بده و نقاط رو به هم وصل کنه.یه شرکت هوشمند، به نظرم، برای سریع بودن، باید متناسب با درآمدش هزینه کنه، یا اگر تازه داره شروع می‌کنه، باید بتونه سرمایه کافی این کار رو داشته باشه و اگر برای رسیدن به اهدافش نیازه که کارمند‌ها به خودشون بیش از عرف کاری (که خودش مساله پیچیده‌ای هست) فشار وارد کنند، قطعا یه جای کار می‌لنگه. انتظار اینکه کارمندی که قراره بهترین خودش باشه و برای اینکه بهترین ممکن تو مقطعی از زمان و مکان بود استخدام شده، بیاد و با وقت بیشتر گذاشتن برای کار، از قابلیت ذهنش استفاده نکنه و تو شرکت درجا بزنه، قطعا هم به ضرر اون فرد هست و هم شرکت.با وجود این حرف‌ها، میخوام برگردم به بحثی که اولش باز کردم، موفقیت چیه؟ که جواب خودم بود لذت بردن از هر چیز کوچکی از زندگی، و تمام زندگی کار نیست. برای همین من (امروز، تو این موقعیت کاری، تو این زمان) اگر بخوام تو زندگیم و کارم موفق باشم، باید تعادل بین کار و زندگیم ایجاد کنم. و البته موقعی هم که دارم کار میکنم، هوشمند‌تر باشم و تمرکزم رو روی تعداد محدودی مساله نگه دارم و تا میتونم یاد بگیرم، از هر چیزی؛ خود مغزم بهم ثابت کرده باقیش رو بلده چیکار کنه.اگر تجربه مشابهی دارید، یا نسبت به حرفم منتقدید، لطفا برام تو کامنت‌ها بنویسید تا در موردش صحبت کنیم و قطعا من هر روز بیشتر یاد میگیرم.سجاد فلاحسجاد فلاحThu, 16 Sep 2021 18:36:26 +0430https://virgool.ir/@msadjad/در-جستجوی-خم-رنگرزی-dkcbo4oi51lsچند روز پیش، مطلبی از یکی از دوستانم در مورد واقعیت در مورد استارتاپ‌ها در ایران منتشر شد. خوندنش جالب بود و به همه توصیه میکنم اون رو بخونند و بدونند که واقعا فضای اکوسیستم گل و بلبل نیست.من تو اولین دوره شتابدهنده‌ی آواتک بودم و با تجربه‌ای که از چندین شکست در استارتاپ‌هایی که در اکوسیستم ایران شروع کردم داشتم و در حال حاضر، دو سالی هست که دارم روی استارتاپی دیگه کار میکنم (که اتفاقا با هر مشکلی که تصور کنید هم روبه‌رو بودیم)، دوست داشتم نقد مختصری برای یه سری از مطالب اون پست بنویسم.داستان از این قراره که بازار ایران، بازار محدود و کوچیکیه و به خاطر شرایط تحریم و فیلترینگ و زیرساخت و تازه‌کار بودن کارآفرینان، منتورها، سرمایه گذارها و صاحبان شتابدهنده‌ها و مراکز رشد و فضاهای کاری مشترک، در کل اشتباهات فراوانی رخ میده و از طرفی هم فرصت‌های رشد در مقایسه با اکوسیستم‌های بالغ‌تر، یا بازتر از نظر فضای کاری، محدوده.اما تو همین شرایط، بعضی از ایده‌ها، فرصت‌های جهانی و scale به فضای بین‌المللی کمتری هم دارند و اینکه ما ایده‌ای که محصولات مشابهش، بلوغ کافی در خارج از ایران دارند رو عینا کپی کنیم و بعد انتقاد کنیم که مشکل از بازار ایرانه، درست نیست. تو همین اکوسیستم، کم هستند، ولی وجود دارند افرادی که محصولی با کیفیت جهانی با پتانسیل بین‌المللی میزنند و اتفاقا دلار هم در میارند. پس باور غلط اینکه هیچ ایده‌ای از داخل ایران پتانسیل جهانی شدن نداره و همه چیز تقصیر اکوسیستم هست، شونه خالی کردن از پذیرش ظرفیت محصولی هست که داریم روش کار میکنیم.دومین باور غلط که رایج هست و زیاد تو اکوسیستم میشنویم اینه که شتابدهنده‌های بزرگ دنیا مثل Y combinator استارتاپ‌هایی را در مرحله ایده هستند میپذیرند و محصول را در خود شتابدهنده توسعه میدهند. تا جایی که از قصه کارآفرینان خروجی این شتابدهنده، مصاحبه‌های ورودی که فیلمش گاها تو اینترنت هست و فرم‌های ثبت نامش مشخصه، وجود محصولی که نشون بده توسط بازار پذیرش داره و راه حل ارائه شده با مشکلی که بهش میپردازند همخوانی داره (problem solution fit) و اعداد و ارقام هم این رو تایید میکنند، از شروط اصلی ورود به این شتاب دهنده‌ها هستند. عمدتا تیم‌هایی که به دوره راه پیدا میکنند از این شرایط برخوردارند. ولی Y combinator چون در scale جهانی تیم میپذیره و از طرفی تو اکوسیستمی چند ده ساله شروع به کار کرده، تو جذب تیمهایی با این شرایط مشکلی نداره و همیشه تعداد متقاضیان ورود بالایی داره، در حالی که شتابدهنده‌های ایرانی به خاطر ناپخته بودن اکوسیستم، متاسفانه متقاضیان ورود قوی‌ای هم ندارند و این باعث میشه که استانداردهای ورود را گاها پایین بیاورند. شتابدهنده در حالت کلی قراره تیم رو در هر مرحله‌ای که هست شتاب بده، برای مثال، استارتاپ gobble بعد از جذب یک seed round وارد شتابدهنده Y combinator شد و الان یکی از بزرگترین کمپانی‌های بازار خودش هست. اما مفهوم شتابدهی و انتظار کارآفرینهای ایرانی از شتابدهنده متفاوته. (شتابدهنده Y combinator برای تیم‌هاش شرایط مالی و امکانات خاص در نظر نمیگیره و این از این جهت مهمه که گابل با شرایط و termهای یکسان با همه تیم‌های دیگه وارد شتابدهنده شد)یک باور غلط دیگه اینه که موفقیت‌های مجموعه‌های راکت یه شبه بوده و با اجی‌مجی و یک فرمول مشخص همیشه موفق می‌شند. درسته که امروز اسنپ از غول‌های حمل و نقل ایرانه، و زودفود هم بزرگترین سرویس‌دهنده حوزه خودشه، ولی شاید دوستانی عقبه این دو سرویس رو فراموش کرده باشند. فقط جهت یادآوری، اسنپ با اسم تاکسی‌یاب چندین سال پیش فعالیتش رو شروع کرد، شاید میلیون‌دلار یا بیشتر هم خرج سرویس کرد ولی اقبال چندانی نداشت، و با مراحل آزمون خطایی که متداول استارتاپ ها هم هست، کم‌کم به اسنپی تبدیل شد که همه میشناسند. برای پروژه زودفود شرایط از این هم عجیب‌تره؛ مجموعه راکت با اسم بدوفود فعالیت خودش رو تو ایران شروع کرد و میلیون‌ها دلار هم خرج آن کرد، از تخفیف‌های نجومی تا تبلیغات سوریلندی که هنوز هم در دسترس هستند، ولی بعد از اینکه دید کماکان فاصله زیادی با رقیب اصلی خودش یعنی زودفود داره، تصمیم گرفت اون رو بخره. رشدش به مراتب کمتر از رشد اسنپی بود که نیازش در سراسر دنیا بسیار مشخص است ولی تبدیل به مجموعه بزرگی شده بود که از رقیب‌های خود همیشه جلوتر بود، تا اینکه اخیرا و پس از موفقیت‌های اسنپ، زودفود (که نام استارتاپ خریداری شده بود و عملا بدوفود به خاطر رشد زودفود کشته شد که خود این یکی دیگر از عجیبترین سبکهای acquisition است) به snappfood تغیر نام داد تا بالاخره یک برند راکتی شود. تجربه موزاندو و بامیلو رو هم فراموش نکنیم که فرسنگ‌ها از رقبای خود فاصله دارند. این مدل راکت اینترنت، بارها و بارها تو کشورهای مختلف هم اتفاق افتاده و واقعا تا فرمول موفقیت‌، خیلی فاصله دارند.باور غلط دیگه‌ای که وجود داره، اینه که در دنیا و سیلیکون‌ولی،‌ سرمایه‌گذار همینطوری به مردم سرمایه میده که یک باور شدیدا غلطه. تحقیقی از Mattermark نشان میده که از بین استارتاپ‌های بین‌المللی که تونستند سرمایه seed جذب کنند تنها ۳۰ درصد تونستند series A را بگیرند و البته از هزاران تیمی که برای جذب سرمایه اقدام میکنند، هر سرمایه‌گذار، بنا به fundی که مدیریت میکنه، در بهترین حالت میتونه زیر ۳۰ یا ۴۰ سرمایه‌گذاری انجام بده.البته این به این معنی نیست که اوضاع سرمایه‌گذاری ایران مشابه سیلیکون‌ولی هست و در واقع خیلی خیلی از اون‌ها فاصله داریم، ولی واقعیت این است که دنیای سرمایه‌گذاری، دنیای گل و بلبل نیست. هیچ‌کس روی اسب‌ بازنده (حداقل شاید برداشتشون این باشه که بازنده است)‌ سرمایه‌گذاری نمی‌کنه.در مورد عدم وجود diversity نژادی که در مطلب دوستمون بهش اشاره شده، در correlation آمار و اعداد، یک خطای متعارف علم آمار اتفاق افتاده که مثال معروف آن اینه که بستنی خوردن، باعث غرق شدن بیشتر میشه. اتفاقا در فصل‌هایی که فروش بستنی بیشتر می‌شه، تعداد افرادی که به دریا میرند هم بیشتر می‌شود و آمار غرق شده‌ها هم بالا می‌ره ولی به این معنی نیست که همزمانی بالا رفتن این دو عدد، با هم مرتبط باشد؛ صرفا همزمان هستند. در مورد diversity و عملکرد بهتر شرکت‌های چند ملیتی، همزمانی اتفاق افتاده،‌ ولی اینکه الزاما diversity‌ باعث اون عملکرد بهتر بوده جای بررسی بیشتر داره. البته وجود diversity محیط کاری را سالمتر میکنه و نگاه‌ها و منظرهای تفکری بیشتری رو آشکار میکنه، ولی diversity تا وقتی معنی داره که همه نماینده‌های بازارهای هدف رو شامل بشه و آوردن فردی از آسیای شرقی کمک زیادی در نقطه نظر فهم مشتری ایرانی شاید نکنه.باور غلط دیگری که وجود داره اینه که مثلا فردی مثل Sheryl Sandberg که COO فیسبوکه، به یک تیم کوچک در همون سیلیکون‌ولی،‌ اضافه بشه، کارآیی خوبی داره. مقالات بسیار و کتاب‌های فراوانی هست که در مورد این صحبت میکنه که اوایل کار استارتاپ باید generalist تو تیم بیشتر باشه تا متخصص. افراد multideciplineی که تو هر شرایطی بتونند تصمیمات و از اون مهم‌تر، کارهای مرتبط درستی را انجام بدند و تزریق آدم حرفه‌ای به تیم‌های کوچیک الزاما باعث نمیشه خروجی که آن فرد در تیم‌های پخته‌تر داره رو بشه ازش گرفت.در آخر، نکته خیلی مهمی که در در مورد تعداد زیادی از استارتاپ های ایرانی با unconventional marketing یا در حالت کلی‌تر unconventional بودن مثلا در فرآیند استخدام، وجود داره اینه که بازار هدف شما (بزرگترین مشتریان شما) چه voice و toneی را پذیرا هستند. از طرفی مشتریان واقعی و افرادی که بیشترین سود رو برای شرکت دارند، افراد بزرگ‌سالی که صاحبان شرکت و خانواده‌اند، هستند. اما از طرف دیگه پیغام برند ما حاوی کلماتی نامتعارف، جذاب برای بخشی از نسل جوانه و همیشه سوال میکنیم که پس چرا برند ما نمیتونه بازار بزرگتر (از نظر مالی) را جذب کنه در حالی که پیغام‌های مارکتینگ ارسال شده از سمت برندمون نه تنها در جذب آن‌ها کمک نمیکنه بلکه دافعه شدیدی هم ایجاد میکنه. طوری که حتی اگر رقیب، امکانات کمتری هم داشت، باز اولیت داده میشه به برندی با تبلیغات unconventional.این مطالب صرفا نظرم در مورد اون مطلب ارسال شده دوستم بود و البته با خیلی از موارد‌ گفته شده تو اون مطلب تا حدودی موافقم.با آرزوی موفقیت برای همه کارآفرینانسجاد فلاحسجاد فلاحThu, 08 Feb 2018 15:40:53 +0330