https://virgool.ir/feed/@ms.soorgifa2026-11-11 20:30:12https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@ms.soorgihttps://virgool.ir/@ms.soorgi/تمرین-8-و9-کلاس-نویسندگی-پیاده-روی-و-عکاسی-wuajcw6izl2xپنجشنبه‌ی گرم تیرماه است. اما هوا داغ نیست. نسیم مطبوعی هم گهگاه می‌وزد. از خانه پیاده راه می‌افتم به مقصد خانه‌ی مامان که یک چهارراه پایین‌تر از منزل ماست. بچه‌ها و همسرم دو ساعت پیش رفته‌اند، اما من تصمیم دارم این مسیر را قدم‌زنان بروم و در بین راه هم تصاویر زنده و قابل‌توجه برای عکاسی را شکار کنم. گفتم تصاویر زنده! بله. هر موجود زنده‌ای که بتواند نگاه تیزبین و کنجکاو مرا برانگیزد و ایده‌ی مناسبی برای عکس‌گرفتن و نوشتن درباره‌ی آن باشد، فرصت این انتخاب را خواهد داشت که در قاب دوربینم جای گیرد و بعنوان سوژه‌ای مناسب برگزیده شود. پس بی‌آنکه بدانم دقیقا چه چیزی را امروز انتخاب خواهم نمود به راهم ادامه می‌دهم به سرکوچه که می ‌رسم به سمت چپ و ابتدای خیابان اصلی می‌پیچم. سنگفرش‌های چندضلعی و سفید و آجری‌رنگ پیاده‌رو را با نگاهم بی‌هدف دنبال می‌کنم. دست راست من مغازه‌هایی هستند که در خلوت ظهر تابستان بی‌آنکه حتی یک مشتری درحال رفت و آمد باشد، فقط به امید گذرکردن عابرپیاده‌ای که راهش را به داخل آنها کج کند، در سکوتی مملو از انتظاری کسالت‌بار باز مانده‌اند. در این ماههای اخیر حضور مهمان ناخوانده‌ای به نام کرونا که باخود دلهره و استرس را به همراه آورده است و تمام معادلات اقتصادی و اجتماعی جوامع درگیر را به هم ریخته است، سبب شده کسب و کارهایی که درآمدشان به حضور فیزیکی مشتریان بسته است، از رونق سابق بیفتند. درست بین دو فروشگاه کفش و لباس زنانه، به یکباره گلدان مکعبی بزرگی که با چندردیف‌ نوارهای مستطیل شکل چوبی و روی هم ساخته شده، گذاشته‌اند و داخل آن درخچه سروی با برگهای سبز روشن و زرد مایل به قهوه‌ای است، توجهم را جلب می‌نماید. داخل این مکعب چوبی، گلدان پلاستیکی استوانه‌ای شکلی قرار دارد که درواقع درخچه را در آن کاشته‌اند اما در نگاه اول به چشم بیننده نمی‌آید و اما در کنار آن دو تا از گل‌های یخی که برگهایشان آویزان است و بدنه‌ی گدان چوبی را با پوشش سبزشان تزئیین نموده‌اند و همجواری مسالمت‌آمیزشان در کنار هم خبر از صمیمتی گرم می‌دهد، نگاه مرا به سوی خود می‌خواند و اولین سوژه‌ی عکاسی‌ام می‌شود.به راهم ادامه می‌دهم و به چهارراه می‌رسم، چندثانیه ای را مقابل چراغ راهنمایی بلندی که در وسط چهارراه قدعلم کرده و استوار ایستاده تا به احترامش هربار رانندگان یکی از طرفین چهارراه از حرکت بازایستند، منتظر میمانم و با دیدن چشمکش که لحظه ای زرد و سپس قرمز می‌شود، دوباره راه می‌افتم کمی پایینتر از چهارراه، بوستان بزرگ و سرسبزی است که صدای آواز گنجشکان لابه لای درختانش گوش هر عابری را می‌نوازد، و دیدن بوته‌های گل سفید و صورتی در حاشیه پارک مرا به شعف وامی‌دارد .اما دیدن زمین بازی خالی از حضور کودکانی که که همیشه هیهاهوی‌شان فضای پارک را آکنده از شادی و شور زندگی می‌کرد، دلم را برای لحظاتی از هیجان خالی می‌سازد و سوژه بعدی‌ام زمین بازی را که تاب و سرسره‌هایش این روزها به امید سررسیدن و نشستن کودکان بازیگوش و شیطنت‌هایشان دل را به آفتاب و سایه‌ی گاه به گاه تابستان سپرده‌اند، قرار می‌دهم و آن را در قاب دوربین گوشی‌ام جای می‌دهم .درست پایین یکی از نیمکت ها بک جفت کلاغ سیاه، آزادانه و به دور از دغدغه‌ی هر مزاحمی درکنار هم مشغول زدن نوک زدن روی چمن‌ها هستند و حتی با صدای گام های آهسته‌ی من نیز دیوار نازک آرامش‌شان در هم نمی‌شکند. بنابراین مجال خوبی است برای اینکه عکس بعدی را از آنها بگیرم و درصفحه یادداشتم ثبت نمایم، بی‌آنکه حتی خود بدانند، ایده‌ی کوچکی برای نوشته‌هایم شده‌اند.ms.soorgims.soorgiSat, 11 Jul 2020 00:12:40 +0430