https://virgool.ir/feed/@mrymsadeghi2412اهل دیار شعر و ادب پارسیfa2026-11-12 11:42:29https://files.virgool.ir/upload/users/4961949/avatar/grp6vj.jpghttps://virgool.ir/@mrymsadeghi2412https://virgool.ir/@mrymsadeghi2412/هیاهوی-سکوت-xeyvv0ewzvykساعت‌ها رفتند و من در خلوت خود جا ماندمبا هزاران حرف ناگفته، میان خویش جا ماندملب فروبستم، ولی در سینه‌ام غوغا به پا بودچهره‌ام آرام و جانم غرق طوفانی نهان بودذهن من آرام نمی‌گیرد از این رفت‌وآمدفکرها می‌آیند و می‌مانند، بی‌پایان و بی‌مرزهرچه خواهم دور گردم از هجوم فکرهای خویشبیشتر گم می‌شوم در کوچه‌های سرد و خاموشخسته‌ام از ذهن بیدارم، از این شب‌های طولانیاز خیالی که رهایم نمی‌کند حتی به آسانیدر سرم غوغاست، اما هیچ‌کس چیزی نمی‌دانداین سکوتِ پُر هیاهو را فقط این دل می‌فهمدبارها گفتم، شنیدم، باز ناگفته گذر کردمدر میان جمع بودم، با خودم خلوت به سر کردمشاید آن حرفی که عمری در گلو پنهان نمودیمریشه در اعماق جان دواند و در خاموشی پوسیدشاید این آشوب، فریاد حقیقت‌هایست خاموشبانگ حرفی مانده در دل، دور از چشم و گوششاید آرامش نه در پاسخ، نه در پایان سؤال استآشتی با خویشتن، آغاز راهی تازه در دل استمن نمی‌دانم کجا پایان می‌گیرد پریشانیکی طلوعی سر برآرد از دل این شام طولانیلیک می‌دانم هنوز این سینه خاموشی نپذیرفتهزیر خاکستر، چراغی هست؛ اگرچه شعله‌اش خفتهشاید آن پاسخ که عمری در پی‌اش آواره گشتمدر سکوت خویش پنهان بود و من از خویش گذشتمتا سحر، کنار پنجره، با خاطراتم می‌نشینمدر سکوت سرد شب، آواز قلبم را می‌شنومشاید آنچه سال‌ها دنبالش از بیرون دویدمدر دل خود خفته بود و من ز دیدنش بریدممن هنوزم با هزاران حرف ناگفته در جانبا دلی لبریز از پرسش، چشم بر فردای باراناین سکوتی که درونم می‌خروشد بی‌امان،نام این آشوب همین باشد هیاهوی سکوت، در نهان.نام این آشوب همین باشد هیاهوی سکوت، در نهانمریم صادقیمریم صادقیSun, 18 Oct 2026 15:31:49 +0330