https://virgool.ir/feed/@mrxنوشته های یک برنامه نویس مزدوج تحت فشار چند صد هزار پاسکالی زندگیfa2026-11-12 02:41:49https://files.virgool.ir/upload/users/43853/avatar/l57SPx.pnghttps://virgool.ir/@mrxhttps://virgool.ir/@mrx/و-جهان-پر-شد-از-تکرار-حماقت-های-بشر-tsnrhn7i0ji2سینوهه رو می خوندم و با یه نگاه خیلی سطحی دیدم هیچ تفاوتی بین این دوران و ۵ هزار سال قبل نیست ...بشر همون احمق سابقه و فقط پیشرفته تر شده...قبلا با شمشیر می کشت الان با اسلحه و چند سال بعد با ربات و ... ولی ذات کشتن تغییر نکرده ... همون خود بزرگتربینی همون برده نیاز جنسی و نیاز به قدرت بودن ... هیچ تغییری توی ذات ما حاصل نشده و این لباس ها و ماشین ها و اسمان خراش ها فقط ظاهر ما رو تغییر دادن دیشب داشتیم بحث می کردیم که قراره کی این جنگ ها و کشت و کشتار ها تموم بشه ...کی قراره انسان بشینه و به این فک کنم که این دنیا اونقد بزرگ هست که همه بتونن توش با ارامش زندگی و یا نه اصن کی قرار یکی از کشورها (چین روسیه امریکا و ... ) کل دنیا رو فتح کنه و بعدش با خیالت راحت بشینه و بگه خب من پیروز شدم و دیگه کافیه ...جوابش خیلی ساده ست ....هیچ وقت . و این دردناکترین جوابیه که میشه به این سوال داد. بعد یهویی به خودت نگاه می کنی و به جهانی که توش هستیم و می بینیم ما تقریبا وجود نداریم ... اونقد موجود کوچیکی هستیم که عملا میشه نادیده ش گرفت ...ما اصلا وجود نداریمما اصلا وجود نداریم و تموم این جنگ های و دگر کشی ها و قتل ها تمومش برای هیچه و تموم این خودخواهی و پول جمع کردن ها و سر هم دیگه کلاه گذاشتن ها برای تنها ۷۰−۸۰ ساله چند تا دست باید بچسبن به هم رئیسکه مهر بسازن بکنن این مملکتو آبادچند تا دست باید بشن قطعتا این چرخ بچرخه واسه مملکته آبادچند رئیس جمهور، چند کابینهچند شعار شهر آزادینهMr XMr XWed, 09 Oct 2019 10:40:16 +0330https://virgool.ir/@mrx/باید-از-ترک-بیام-بیرون-gokjk7wtzcriیک سال پیش از ۶ ماه قبل یعنی یک سال قبل از ازداوجم نوشتن رو کنار گذاشتم ...چرا؟ ...خودمم یادم نمیاد فقط یهویی همه وبلاگهایی رو که داشتم حذف کردم و سعی کردم وارد دنیای ادم های واقعی بشم ... شدم ؟ ...اره و ازدواج کردم و بعدش ۶ ماه گذشت و این وسط چند بار خواستم برگردم به نوشتن و هر بار بیخیال شدم و طاقت اوردم تا الان که یهویی مثل فواره شروع کرد به فوران و یهویی به خودم اومدم دیدم با سرعت دارم می نویسم و می نویسم و می نویسم .... مثل معتادی که خیلی وقته ترک کرده و یهویی تزریق می کنه و منم دارم اروم اروم به همون حس و حال بر می گردم ...کلمات روی صفحه نوشته میشن و من بدون اختیار فقط دارم به انگشت هام نگاه می کنم که نوشتن رو با همه وجود لمس می کنن و لذت می برن .... و لذت می برن...متاسفم ولی من نمی تونم ترک کنم ... من اهل نوشتم و نوشتن بهم حس بودن میده ...می فهمی بودن چقد لذت بخشه ... اره همین که داری می خونی یعنی می فهمیشاول دبیرستان بود (شایدم زودتر ...حافظه ام دیگه مثل قدیم یاری نمی کنه ) که شروع کردم به خاطره نویسی و دیدم راه نداره و این منو ارضا نمی کنم رفتم توی کار داستان کوتاه و رسیده بودم دانشگاه و دیدم بازم راه نداره داستان بلند نوشتم و مثل معتادی که هیچی ارضاش نمی کنه منم حد و مرز نمی شناختم و زدم و تو کار رمان و این وسط دانشگاه هم تموم شده و رفتم سربازی ولی همچنان داشتم می نوشتم واسه کار رفتم تهران ولی بازم نوشتن همرام بود. دو سال توی شهر جدید بودم یعنی تا همین اواخر و یهویی که به پشت سرم نگاه کردم ...اووووف چقد چرت و پرت نوشتی مرد ... چندتا رمان و چندتا داستان و کلی شعر و مینیمال و فلسفه بافی و کلی وبلاگ ... و یهویی مثل فیلم فارست گامپ که بعد کلی دویدن می ایسته منم ایستادم و حس کردم دیگه کافیه ... ولی واقعیتش اینه که کافی نبود ... و نیست ... بعد یک سال و ۶ ماه دوباره فوران کرد ...نمیشه این حس رو سرکوب کرد چون ...نمی دونم ... دلیلش رو نمی فهمم ولی میدونم الان فقط میخوام بنویسم و اونقد به این کار ادامه بدم که این ۱ سال و ۶ ماه رو جبران کنم...Mr XMr XTue, 08 Oct 2019 11:50:35 +0330