https://virgool.ir/feed/@mrs.setayesh.haghnezhadباد بهاری،هنگامی که زمستان سرد به پایان می‌رسد. یا هنگامی که باران می‌بارد،شاید آنجا باشم.fa2026-11-12 11:52:54https://files.virgool.ir/upload/users/4715215/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mrs.setayesh.haghnezhadhttps://virgool.ir/@mrs.setayesh.haghnezhad/مُرده-خطابم-کنید-y33z8zmqo3xjوقتی مُردم، مرا زیر درخت بیدی بخوابانید تا ریشه‌هایش دور استخوان‌هایم بپیچند، باران بتواند نفوذ کند و تار و پود روحم و آنچه از من باقی مانده را تغذیه کند، بنابراین می‌توانم واقعاً استراحت کنم و بدانم که بالاخره بخش ابدی این زمین را بفهمم و یکم بزرگتر هستم و با طبیعت یکی می‌شوم.و اگرچه حتی مرگ هم سبب این نمی‌شود که استراحت کنم. اما می‌دانم که می‌توانم از تمام این ها دور باشم...چیزی با نامیت والدین که هر ضربه‌ای که بخواهد می‌زند و نامش را"مراقبت" می‌گذارد.چیزی با نامیت زندگی هرگز با من سازگار نبوده است،افسوس که نمی‌توانم زندگی کنم.افسوس.HanaHanaThu, 05 Feb 2026 21:38:29 +0330https://virgool.ir/@mrs.setayesh.haghnezhad/هرچه-شدشد-yoqzfqbki4w3هرچه سرنوشت،نوشت،هرچه خدا خواست،خواست و هرچه که از من برمی‌آمد،برآمد.شاید او،اولین اشتباه من باشد،شاید آخرین.کسی چه می‌داند،شاید نیمه عزیز تر از جانم صلاح می‌داند که ما دیگری را هیچ‌گاه ملاقات نکنیم...شاید من و او دو خط باشیم،در دنیاهای که به هم برخورد نمی‌کنند.شاید او درختی باشد بر گذرگاهی،اما من درختی باشم کنار رودی.شاید او،هنگامی که زمستان فرا رسد،بدنیا خواهد آمد ولی من هنگامی که شکوفه های بهار آواز شکفتن می‌دهند...شاید،فقط شاید،ما... آدم های درستی باشیم،در زمانی اشتباه.HanaHanaTue, 03 Feb 2026 13:51:32 +0330https://virgool.ir/@mrs.setayesh.haghnezhad/ای-کاش-hy0gjwog0okyای کاش یه دانش آموز ژاپنی تنها بودم. که بغل یه مزرعه برنج زندگی میکردم و هروز با دوچرخه آبی رنگ سبد دارم به این طرف و اون طرف میرفتم و کنار برکه های آبی غذا میخوردم و به بچه های که دارن توی چمن بازی‌ میکنن خیره میشدم.کتاب میخوندم و مینوشتم...درس میخوندم و گاها به جشنواره های بازاری و آداب و رسوم اونجا می‌رسیدم...و وقتم رو اینطوری میگذروندم و بعضی وقتا روی زمین چوبی خونم دراز میکشیدم و به حیاط خونم نگاه میکردم.و بعضی وقتا،فقط بعضی وقتا در خونم رو باز میزاشتم و رو چوب جلوی در میشستم وقتی باد میوزه به پوست صورتم برخورد میکنه توی رویاهام غرق بشم...یا بعضی وقتا از پیرزن محله طرز پخت شیرینی هاش رو بگیرم...یا یه روزای برم و فقط توی جنگل گم بشم...ای‌کاش گذره راهم به جای دور بخوره.یه جای دور،نه آشنا و نه دوستی،منم و یه روستای ناشناس و کلی آدمِ قابل تحمل...یه روستا که بچه هاش بجای نگاه کردن به گوشی تو جنگل دنبال انواع اقسام گل میگردن،یا مادربزرگ های محل بجای خبرچینی فقط به فکر نون پختن و خرید کردن باشن...پدربزرگ ها به فکر جمع آوری محصولات باشن و پدر و مادر ها هم به کار های خونه رسیدگی کنن.منم یه آدم ناشناس باشم،که گاها گذرم به اون خونه های رنگا‌رنگ تک طبقه‌ای میخوره...هروز با دوتا پای که سالم هستن،به این طرف و اون طرف برم و برای خودم وقت بذارم،بدون ترس از اینکه ممکنه فردا چه اتفاقی بیوفته،راحت سرم رو روی بالشت بزارم و وقتی که نسیم خنک و ملایمی از پنجره وارد خونه میشه و پوستم رو قلقلک میده،به خواب فرو برم.ای کاش...HanaHanaMon, 02 Feb 2026 12:22:25 +0330https://virgool.ir/@mrs.setayesh.haghnezhad/زندگی-میان-درد-های-ما-mxfwoquiqspxهرکه میان ما است،دردی پنهان دارد...پشت هر نقابی خندان،عصبانی،ناراحت،ترس،انزجار،خجالت،خستگی... همیشه دردی هست که هیچوقت به آن رسیدگی نشد.کسی به آن توجه نکرد،و ازش گذشت؛پس به ظاهر با اون کنار اومدیم و از اون گذشتیم...ولی آیا واقعا اون رو رها کردیم؟ای کاش همه واقعا انسان بودیم...همه ما صرفا جنازه های هستیم که راه می‌روند،کسی زندگی نمی‌کند،همه فقط می‌گذریم و رد می‌شویم.من از لبخند خوشم میاید،تو اگر مرا دوست داشتی برایم هر لحظه میخندیدی...همین است و بس،لذت زندگی را میان خنده های او پیدا می‌کنی،گاه خط ما دچار اختلالاتی می‌شوند که باعث می‌شوند ما از خط جدا شویم.زیباست اگر دوباره به خط بازگردیم و زندگی کنیم.همه ما انسان ها لیاقت زندگی را داریم.-من هانا هستم،زیاد می‌نویسم پس اینجام... خوشحالم که می‌تونم بعضی از نوشته هام رو اینجا به اشتراک بزارم. بعضی از افراد عزیز در زندگیم بهم میگن که حیفه که نوشته هام رو فقط داخل دفترم بنویسم،پس خواستم با شما عزیزان که اینجا هستید به اشتراک بزارم،ممنون-HanaHanaMon, 02 Feb 2026 11:48:58 +0330