https://virgool.ir/feed/@mrs.saba.kardelenتو زیباترین گل در میان تمام گل ها در گلستان باغ زندگی و درخشان ترین ستاره در میان تمام کهکشان ها در آسمان زندگی هستیfa2026-11-12 10:54:26https://files.virgool.ir/upload/users/1681703/avatar/tbaLVq.jpghttps://virgool.ir/@mrs.saba.kardelenhttps://virgool.ir/@mrs.saba.kardelen/پاشنه-آجری-کفاش-kiy3bzi82bu8زن با تندخویی درحالیکه با تلفن صحبت می‌کرد وارد مغازه کوچک کفاشی شد. کفش‌های انباشته شده روی میز، کفاش را از دید پنهانساخته بود.زن بی‌آنکه متوجه زمان و مکان باشد به مخاطبش در آن سوی خط می‌توپید. کفاش ترجیح داد سکوت کند و بدون اعلام حضورش بهحرف‌های اولین مشتری روز گوش بسپارد:من چی می‌گم تو چی می‌گی. بهت می‌گم دیر کردم. رئیس اینبار من رو حتما بیرون می‌کنه. پاشنه‌های کفش‌ هم چه به موقع ازجاشون کنده شدن. الان به رئیس چی بگم؟ بگم پاشنه‌ها وسط راه شوخیشون گرفت؟ ای کاش پاهام می‌شکست. اونوقت بهونهمناسبی براش داشتم. حتی شاید بهم استراحت می‌داد. از اینهمه کار کردن خسته شدم. همش کار کن اخرش هم هیچی بههیچی.کفاش سری از روی تاسف تکان داد و با همان تاسف چشم به مشتری تندخو و ناسپاس انداخت. زن با دیدن کفاش نفسش را با حرصبیرون داد. او فقط به گفتن “ خداحافظ “ اکتفا کرد و گوشی‌اش را داخل جیبش سُر داد. کفش‌هایش را به سمت کفاش دراز کرد و گفت:اینارو می‌تونین الان تعمیرش کنین؟کفاش بدون‌اینکه کفش‌ها را بررسی کند، پاسخ داد:صبح شما هم بخیر خانوم. متاسفم الان نمی‌تونم تعمیر کنم. اما می‌تونم به شما یک جفت کفش سالم بدم تا من بتونم کفش‌ها روتعمیر کنم. می‌تونید عصر بیایید و تحویل بگیرید.کفاش یک جفت کفش ساده مشکی با پاشنه‌های پنج سانتی از زیر میز بیرون آورد و به سمت زن گرفت. زن بدون هیچ تشکری کفش‌ها رااز‌ چنگ پینه‌بسته‌ی کفاش کشید و گفت:پس من عصر میام.پشت کرد و به سمت در رفت. یک قدم مانده، کفاش صدایش زد:خانوم. دمنوش گل گاو زبان.زن با نگاهی غضبناک به کفاش رو کرد و گوشه لبش را پایین کشید:چی؟دمنوش گل گاو زبان برای آرامش اعصاب خوبه. می‌تونید ازش استفاده کنید.زن بدون توجه به طعنه‌ی کفاش راهش را گرفت و رفت.عصر هنگام، کفاش مشغول کار بود، که زن وارد مغازه شد. کفاش توانست خستگی را از چشمان زن بخواند. در واقع او آرام نشده بود؛فقط از شدت خستگی نای حرص و جوش نداشت. موهای آشفته‌اش را در هوا تاب داد و گفت:سلام. اومدم کفش‌هامو بگیرم. صبح بهتون داده بودم. پاشنه‌هاش کنده شده بود.کفاش با لبخندی بر لب درحالیکه کفش‌ها را از زیر میز بیرون می‌آورد گفت:بله. بخاطر دارم. براتون تعمیر کردم. بهتر از روز اول شدن.کفش‌ها را روی میز گذاشت. با دیدن کفش‌ها دهان زن از تعجب باز ماند. خون، کاسه چشمانش را پر کرد. با صدای بلند و گوش‌خراشیپرسید:این دیگه چیه؟ من دادم که پاشنه‌هاش رو تعمیر کنین.کفاش سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد:بله خانوم. گفتین پاشنه‌هاش رو‌ تعمیر کنم. من هم تعمیر کردم.زن با حرص کفش را برداشت و در هوا تکان داد:این پاشنه هست؟ شما به دو تکه آجر می‌گین پاشنه؟ شوخیتون گرفته؟کفاش ابروهایش را درهم کشید و با لحنی کوبنده گفت:نه خانوم. من با شما هیچ‌گونه شوخی ندارم. من فقط به گفته شما عمل کردم. پاشنه هیچ مزیتی نداره جزاینکه بلند قد و کشیده‌تر بهنظر برسید. ارتفاع و ضخامت این آجرها هم کاملن مناسب قد و اندام شماست. به‌علاوه، صبح شما گفتید ای کاش بجای پاشنه‌هاپاهاتون می‌شکست. این خواسته شما بود. من هم براتون فراهم کردم. شما اگه بتونید با این آجر‌ها راه برید قد بلند و کشیده‌تربنظر خواهید رسید. اگه نتونید راه برید ممکنه مچ پاهاتون پیچ بخوره اونوقت می‌تونید هم بهونه مناسب داشته باشید هم استراحتبکنید.زن مات و مبهوت مانده بود. حتی پلک هم نمی‌زد. دستان کفاش دور چرخ‌هایی قفل شد. به‌ سختی آن‌ها را چرخاند تا از پشت میز بیرونبیاید. زن با دیدن کفاشی که روی ویلچر نشسته بود، کم کم به معنای گفته‌هایش پی برد.کفاش با چشمانی پر از آه و حسرت ادامه داد:شکوندن پا کاری نداره. خیلی آسونه. ولی برگردوندنش سخته و گاهی غیر ممکن. منو ببینید. من حاضرم جایم رو با شما عوضکنم. آیا شما حاضرید؟اصلن اگر حاضر باشید چنین چیزی ممکنه؟ نه. مردم کفش‌هایی رو برای تعمیر میارن که یا خیلیدوستشون دارن یا توان خریدش رو ندارن. من برای اینکه یک قدم بیشتر بهشون هدیه بدم چنین شغلی رو انتخاب کردم. چونکاری جز این از دستم برنمیاد. اگه خسته هستید می‌تونید اصلن کار نکنید. اگه دیر کردید می‌تونید عذرخواهی کنید. ولی هیچ‌وقتسلامتیتون رو با راحت‌طلبیتون طاق نزنید. یادتون باشه چیزی که شما حاضرید برای استراحت و بهانه ازش دست‌بردارید، آرزویخیلی‌هاست. کفش‌هایی که صبح بهتون دادم نو و راحت هستن. اون‌ها رو به عنوان هدیه از من بپذیرید.زن در سکوت اشک می‌ریخت. متاثر از حرف‌های کفاش زیر لب زمزمه کرد:من عذرخواهی می‌کنم. ازتون ممنونم و بابت شرایط‌تون متاسفم.کفاش سری تکان داد. او بغض کرده بود. زن کفش‌های هدیه‌ایش را از پاهایش درآورد و کفش‌های پاشنه آجری‌اش را برداشت و گفت:من ترجیح می‌دم بقیه مسیر رو پا برهنه برم و این کفش‌ها رو در بهترین کنج خونه‌ام بذارم تا هیچ‌وقت حتی به اشتباه، حرف‌هاتونرو فراموش نکنم.زن کفش‌ها را برداشت و بیرون رفت. با بسته شدن در بغض کفاش شکست و لبخند تلخی روی لبهایش جا خشک کرد.Saba.kardelenSaba.kardelenTue, 16 Aug 2022 19:33:09 +0430https://virgool.ir/@mrs.saba.kardelen/اولین-سفر-جوجه-پرستو-zx9q9k72pdvmاولین سفر جوجه پرستو:جوجه پرستوی‌ زخمی چشم‌انتظار آمدن پدرش بود. پرستوی کوچک‌‌ لانه بسیار کنجکاو و ماجراجو بود. او می‌خواست هرچه‌زودتر بالزخمی‌اش بهبود یابد؛ تا پرواز را شروع کند.پدرش برای جمع‌آوری غذا راهی آسمان و زمین می‌شد. جوجه پرستو تمام روز منتظر پدرش می‌ماند تا از آسمان و زمین بیشتر بداند.آفتاب بهاری، آشیانه پرستوها‌ را دلپذیر و صمیمانه کرده بود. جوجه پرستوی زیبا روبه بهبودی بود. او از صبح منتظر رسیدن پدرش بود تابا تعریف اتفاقات نو قلب کوچکش به وجد بیاید.بالاخره انتظار به پایان رسید. پدر آشیانه گرم، با تمام صلابتش از دور دیده شد. جوجه پرستو از خوشحالی منقارش را به‌هم‌ می‌کوبید. پدرش به لانه رسید. جوجه پرستو بعد از گفتن خوش‌آمدی از پدرش پرسید:«پدر اون پایین چه خبر بود امروز؟»پدر کنار جوجه پرستو نشست. او رویدادهای روزش راطوری زیبا و‌ خواستنی بیان کرد که جوجه پرستو هر ثانیه دعا می‌کرد تا هرچه‌سریعتر حالش خوب شود، تا بتواند اولین پروازش را به سوی عمیق‌ترین و مرتفع‌ترین‌ نقطه زمین انجام دهد. سپس او‌ با هیجان گفت:«پدر بیشتر توضیح بدین. »«پسرجان. باور کن امروز همه چیز عالی‌تر از دیروز بود. قهقهه‌ی مردم شهر از اوج‌ آسمان به گوش می‌رسید. جنگل‌ها تا حدی سرسبز شدند که ما می‌توانیم بر روی هر شاخه‌ای که دوست داریم لانه بسازیم.»«دیگه چی‌ پدر؟»«خب امروز شاهد پسر بچه‌ای شدم که به یک پرنده داشت کمک می‌کرد. ظاهرا بال او شکسته بود. مادرش بدون هیچ مخالفتی به پسرش کمک کرد. مردم دیگه برای تفریح و خوش‌گذرونی حیوان و پرنده شکار نمیکنن. »«جدی؟ چه قدر عالی. خب دیگه چی‌ پدر؟»«خب شهر امروز زیباتر بود. قانون جدیدی تصویب شده که مردم دیگه نمی‌تونن برای ساخت خانه‌های ویلایی به جنگل و طبیعت آسیب برسونن. هیچ‌کس درخت‌ها و نهال رو دیگه قطع نمیکنه. آب رودخانه‌ها و چشمه‌ها تمیز شدن. مردم شهرها به‌صورت گروهی برایجمع‌آوری آشغال‌ها اقدام کردند. دیگه کسی در دل جنگل آتش روشن نمیکنه. از این به بعد نیازی نیست که نگران نابودی لانه‌هایمان شویم. »چند روزی به همین روال گذشت. جوجه پرستو هرروز با تعریف‌های پدرش خودش را آماده رویارویی با دنیای زیبا انسان‌ها کرده‌بود. توصیفات پدرش باعث شده بود زودتر حالش بهتر شود.بالاخره آن روز رسید. جوجه پرستو در‌ پوست خود نمی‌گنجید. اون میخواست هرچه‌زودتر بال‌هایش را به سوی سرزمین سرسبز و‌ زیبا بازکند. قبل از آغاز سفرش، پدرش به او گفت:«پسر قبل از رفتن به حرفهام خوب گوش کن.»جوجه پرستو می‌خواست زودتر سفرش را شروع کند. اما چاره‌ای نداشت. باید به حرف‌های پدرش گوش ‌می‌سپارد. پدرش با جدیت روبهپسرش کرد و گفت:«امروز قراره که زندگی جدیدی رو تجربه کنی. ازت می‌خوام در این سفر‌ به چشمها و بال‌هایت اعتماد کنی. امروز باید قوی باشی تا شکست نخوری. من منتظرت هستم تا اینبار تو برایم از سفرت توضیح دهی.»جوجه پرستو به‌قدری هیجان‌زده بود که حرف‌های پدرش را به درستی درک‌ نکرد. خودش را از لانه به سمت زمین زیبا رها کرد. با خودش فکر‌ کرد چرا باید درمقابل آنهمه زیبایی‌هایی که پدرش تعریف میکرد مراقب خودش باشد؟ هیچ‌ زیبایی و شکوهی مضر نیست.پس از گذشت چند ساعت چشم‌انتظاری پدر، جوجه پرستو بالاخره دیده شد. پدرش از‌ دیدن پسرش خوشحال شد. اما پرواز جوجهپرستو خبر از خوشحالی‌اش نبود. او بسیار رنجیده و ترسیده بال می‌زد. بالاخره به لانه رسید. قلب کوچکش به شدت بالا و پایین می‌شد. پدرش تقریبا دلیلش را می‌دانست اما جوجه پرستو از دست پدر دلخور بود.پدر نزد جوجه پرستو رفت و پرسید:«خب پسرجان سفرت چه‌طور بود؟»جوجه پرستو با خشم پاسخ داد:«افتضاح بود پدر. شما به من دروغ گفتین.»«چرا پسرجان؟ من به تو دروغی نگفتم.»«چرا پدر گفتین. شما به من گفتین اون پایین خیلی زیباست ولی نبود. اصلا نبود.»«به نظر من زیبا میومد پسرجان. من نظر خودم رو به تو گفتم.»«نخیر پدر. هیچ زیبایی نداشت. شما به من گفتین قهقهه مردم به اوج‌ آسمان میرسه اما تنها صدا، صدای بوق ماشین‌ها، دعواهای ترافیکی، صدای آژیر آمبولانس‌ها و دادوبی‌داد بود. جنگل‌ها اصلا سرسبز نبودن. خودم شاهد چندین آتش‌سوزی بودم که مردم تنهانظاره‌گر بودند و فیلم می‌گرفتند. شما به من گفتید کسی دیگه شکار نمیکنه، امروز به سختی تونستم از سه شلیک جان سالم به‌در ببرم. تازه کسی که به من شلیک کرد پسر کوچکی هم داشت که با لذت شکار پدرش رو تماشا می‌کرد. تعداد خانه‌های جنگلی و ویلایی بیشتراز درخت‌ها شده پدر. برای غذا به ساحل شهر رفتم اما چیزی جز پلاستیک و ته‌مانده سیگار پیدا نکردم. برای آب خوردن به رودخانه رفتماما از بوی آب کم مونده بود بمیرم. شما چه‌طور اون پایین رو زیبا دیدید پدر؟ شما منو فریب دادین.»پدر که به هدفش رسیده بود، لبخندی زد و گفت:«پسرم تمام گفته‌هایت درسته. وقتی چیزی زیبا نیست تو باید زیبا ببینی. من در تمام سفرهایم سعی میکنم تا چیزهایی رو که زیبا هستنرو ببینم. چون تو انتظار خارق‌العاده‌ای داشتی نتونستی زیبایی‌هارو ببینی. زمانی که انتظارات ما فراهم نیست باید از مزیت‌های دیگه‌ای برای فراهم کردن فرصت‌های جدید استفاده کنیم. هیچ زیبایی بی‌نقص نیست پسرجان. پشت هر قشنگی شرارتی پنهان شده. قبل ازسفرت به تو گفتم به بال و چشمهایت اطمینان کن. اینو گفتم تا هیچ‌وقت یادت نره همیشه چیزی که می‌بینی رو باور کنی نه شنیده‌هارو. شنیده‌ها باعث تحریک و حریصی تو می‌شود پسرجان. درست‌ترین قضاوت زمانی صورت می‌گیره که شاهد چیزی باشی.»جوجه پرستو بعد از گفته‌های پدرش به فکر عمیقی فرو رفته و خودش را به سفر بعدی‌اش که دنیای متفاوتی بود، آماده کرد. هدف سفربعدی‌اش کشف زیبایی‌های پنهان زمین بود.Saba.kardelenSaba.kardelenFri, 24 Jun 2022 22:22:35 +0430https://virgool.ir/@mrs.saba.kardelen/پ-مثل-pv1mrj42otf6هوا‌ بسیار سوزناک بود. کولر ماشین گزینه مناسبی برای خنک شدن بود، اما من وزش بادی را که با سرعت ماشین به سر و صورتم سیلیمیزد را بیشتر دوست داشتم.برخلاف تمام تجویز های شیمیایی‌ام به عنوان یک پزشک، همه چیز را طبیعی میطلبیدم. به خوبی از اثرات جانبی ماده‌های شیمیایی آگاهبودم.تمام شیشه‌های ماشین را پایین دادم و صدای موزیک موردعلاقه‌ام را کمی بلند کردم. سرعتم را بیشتر کردم و با اهنگ دوست داشتنی‌ام ریتم گرفتم. کم کم تراکم ماشین‌ها زیاد شد. سرعتم را کمتر کردم. موزیک را قطع کردم. اهل اذیت دادن نبودم، اما شیشه هایم به همان حالت ماندند.هرچه قدر سرعت را کمتر می‌کردم صداهای ناهنجاری به گوشم می‌رسید. این صداها همانند داد و فریاد و ناسزا بودند. گوش‌هایم را تیزو چشمانم را دقیق‌تر کردم. مثل اینکه به صدا نزدیک‌تر می‌شدم. سر برگرداندم و راننده ماشین کناری را دیدم که عجیب درحال جنگ وجدل با مخاطبش بود که صدایش از ظبط ماشین به بیرون می‌جهید.راننده که یک دختر ظریف و محزون به نظر می‌رسید، مشغول داد زدن بود. مخاطب در جواب فریاد‌های دخترک جمله‌‌ی نفس‌گیری راگفت: “ تو دختر من نیستی، زندگی من همسرم و پسرمه. از من هیچ انتظاری نداشته باش‌”دخترک از خشم به خود می‌لرزید. در جواب مخاطب دوباره فریاد زد و گفت: من از تو جز محبت هیچ انتظاری نداشتم و ندارم. تو پدرمی‌ میفهمی؟ پدرم. من تو رگهام خون تورو دارم. لعنتی اون پسرت چه برتریتی نسبت به من داره؟ من از تو فقط حمایت خواستم. قبل از اون‌ پسرت من دخترت بودم. من بچه‌ات بودم. از همتون متنفرم. از همتون بدم میاد. من فقط می‌خواستم کنارم باشی. پدرم باشی. اما می‌بینم انتظار زیادیه.مطمئنأ اگر پدرش اینجا بود و چهره رنگ‌پریده دخترش را می‌دید، نظرش به کل عوض می‌شد.دخترک با حرص تماس را قطع کرد. سرعتش را بیشتر کرد. انگار در این دنیا سیر نمی‌کرد. جاده شلوغ‌تر می‌شد و حال و سرعت دخترک مناسب شلوغی نبود.پایم را بر روی پدال گاز فشار دادم تا به دخترک برسم. وقتی کنارش رسیدم، صدایش زدم«خانوم.»توجهی نکرد. به‌گمانم با خودش فکر کرد که مزاحم هستم. اما نبودم. از چند دقیقه قبل رنگ پریده‌اش را، دستان لرزانش را، چشم‌هایبرافروخته‌اش را آنالیز کرده‌بودم. به صدا زدنش ادامه دادم. تا اینکه به سمتم برگشت و با صدای خش‌داری گفت: چیه؟«حالتون خوب نیست. لطفا ماشین رو نگه‌دارین. با این وضع نمیتونین بیشتر از این رانندگی کنین.»اشک‌هایش با تابش نور خورشید بیشتر خودنمایی کرد. انتظار کشمکشی را داشتم اما این انتظار با لبخند محوی که قطره‌های اشکش آن‌هارا تر کرد، از بین رفت.به سرعت از کنارم عبور کرد و دور شد. من یک پزشک بودم. باید به فکر حال بدش می‌بودم. پس سرسختانه به دنبالش رفتم. ترد شدن ازسوی خانواده سخت‌ترین شکسته. این بزرگ‌ترین تجربه زندگیم است. چند متری با سرعت‌های متغیر طی شد تا اینکه به چراغ راهنما رسیدیم.دخترک ماشین را نگه داشت و من هم پشت‌سرش ایستادم. چشمانم را ریز کردم. دیدم که سرش را روی فرمان گذاشته، به وضوح دیده نمی‌شد اما احساس کردم شانه‌هایش می‌لرزد. چراغ سبز شد اما دخترک حرکت نکرد. بوق ناهنجار ماشین‌ها ترافیک را آشفته کرد.نگران شدم، تا خواستم اقدام به پیاده شدن کنم؛ دخترک در را گشود و پیاده شد. نگاهش در نگاه رنگ باخته‌ام قفل شد و با همان لبخندمحو جسمش را تسلیم آسفالت سوزناک تابستان کرد. با دیدن افتادنش سراسیمه خودم را به دخترک رساندم. طولی نکشید که بوق‌ها قطع شد و همه به سمت ما هجوم آوردند.راه تنفس را برایش باز کردم و نبضش را گرفتم، ضعیف بود. دستم را زیر زانوهایش قفل کردم و تن بی جانش را از آسفالت سوزناک کندم و به آغوشم سپردم.رو به پیرمردی که آنجا بود گفتم: «من میبرمش بیمارستان خواهشا ماشینشو بگیر و دنبالمون بیا.»“ باشه “ ای گفت و به سمت ماشین خودم رفتم. روی صندلی نشاندمش. سریع ماشین را به سمت بیمارستان راندم. نگاهم بین دخترک وترافیک ردوبدل می‌شد. چیزی که مرا متعجب کرد سر خوردن قطرات اشکش بود. با اینکه بی‌هوش بود اما هنوز دردش را حس می‌کرد.زیر لب زمزمه کردم: نگران نباش. تو تنها نیستی. من کنارتم. نترس. حال دلت خوب میشه.به بیمارستان رسیدیم. دکتر معالجه‌اش را می‌شناختم. همه چیز را برایش توضیح دادم. مدتی گذشت تا به هوش آمد. زمانی که چشمانش را گشود اولین کلمه‌ای که زمزمه کرد “ پدر “ بود. چه کمبودی بود این پدر که دخترک می‌خواست پدرش را مانند یک گوهر او را در آن کمبود قرار دهد تا بدرخشد.چشمان خرمایی‌اش پدرش را بی‌صدا فریاد می‌زد. دلم به حال دخترکی که معصومانه خواستار محبت پدرش بود، سوخت.زندگی من جوری با آن دخترک رقم خورد که ابتدا قسم خوردم نسبت به او محبت پدرانه‌ای داشته باشم. چون چند سالی از او بزرگ‌تر بودم. فکر کردم می‌توانم از پس این‌ کار بربیایم. سپس روند این محبت طوری طی شد که دومین قسمم را بر پایه‌ی عشق همسری‌ام خوردم. من این تصمیم‌ را زمانی گرفتم که او شروع کرد به تعریف زندگی‌اش. وقتی اسمش را پرسیدم او با همان لبخند محوش گفت که اسمش سوگند است. بلافاصله بعد از گفتن اسمش توضیح داد که پدرش این اسم زیبا را برایش انتخاب کرده است. او سالهاست که بدنبال محبت پدرش است. چیزی که مرا دلواپس سوگند کرد چشمهای خرمایی‌اش،اندام ظریفش، موهای نسبتا بلند قهوه‌ای رنگش نبود. تنها دلیل دلواپسی من صداقت بیش از اندازه‌اش بود. او همه چیز را خالصانه توضیح می‌داد. خالصانه عیب‌هایش را قبول می‌کرد. خالصانه ناراحت می‌شد اما در عوض خوشحالی‌اش عجیب به دل می‌نشست. برای درک سوگند کافی بود چند ثانیه‌ای به چشم‌هایش زل بزنم. همین و بس. محبت خالصانه او باعث شد تمام فکر و ذکرم سوگند باشد. به همین روال دومین تجربه‌ی من از زندگی این شد که یک مرد نسبت به زن زندگی‌اش باید محبت پدرانه و عشق همسری داشته باشد.Saba.kardelenSaba.kardelenTue, 21 Jun 2022 03:40:09 +0430https://virgool.ir/@mrs.saba.kardelen/دست-نیافتنی-dgyhcf72vcjvمرد با تمام مردانگی‌اش، مردانه می‌گریست. این اشک‌ها اشک شوق از دیدن عشق ابدی‌اش بود.لبهای خیس از اشکش به آرامی بر روی گیسوان سرخ یار به حرکت درآمد.صدای لرزانش قلب زن را بی‌جهت به تپش واداشت.«بالاخره اومدی؟ دلتنگت بودم عزیزکم.»زن با تمام ظرافتش دستی بر ته‌ریش مرد کشید و عاشقانه به او‌ نگریست و گفت:«منم دلتنگت بودم عزیزم»«می‌دونی روزها بدون تو خیلی سخت گذشت. دیگه تنهام نذار‌ باشه؟»«چرا بدون من روزها سخت گذشت؟»«این چه سوالیه؟ روزها بدون تو هیچ زیبایی نداره. »زن نگاهش را کمی جدی‌ کرد و با همان جدیت گفت:«زندگی زیبایی‌های زیادی داره عزیزم. باران، آفتاب، بوی نم خاک، ستاره‌های درخشان شب، درختهای سرسبز، موزیک‌های عاشقانه،بوی کتاب نو، طعم قهوه‌ که تو عاشقشی. »گریه‌های مرد تشدید یافت. لبش را به دندان گرفت و به سختی لب زد:«تمام اینا با وجود تو زیبا هستن، نه بدون تو. وقتی نبودی من خیلی شکستم. اصلا ببین چه قدر شکسته شدم. لاغر‌تر شدم. تو اینقدرلاغر دوست نداشتی. »زن لبخند ملیحی زد و گفت:«عزیزم، بهتره از اینجا بری. »«نه. بدون تو هیچ جایی نمیرم‌. تو هم باید با من بیای. اصلن کجا برم بدون تو؟»اینبار زن قطره اشکی همچون الماس ریخت و قطره اشک با کف سنگ‌فرش پارک برخورد کرد. این قطره اشک به قدری قدرت داشت که هردو آنها را به آسمان‌ها بالای ابرها برد.مرد هراسان اطرافش را بررسی کرد. اینجا هیچ شباهتی به زمین و دهکده‌ای که در آن زندگی می‌کرد، نداشت. همه جا آغشته به رنگسفید بود. مرد، زیر پاهایش چیزی احساس نمی‌کرد. مثل‌اینکه او بدون بال درحال پرواز بود. اطراف هر دو را گازهایی همانند ابر احاطهکرده بودند و زن نیز با تمام زیبایی‌اش همچون ملکه به نظر می‌رسید‌‌. همه چیز بسیار رویایی بود. آسمان با آن عظمتش، خالی از هرچیزی بود. این بزرگ‌ترین اعتزال در کل جهان هستی به نظر می‌رسید. فضا هرچند زیبا دیده می‌شد اما واقعیت این فضا برای مردچندان زیبا نبود. مرد برای پس زدن واقعیت تلخ زیر لب زمزمه کرد:«نه. »زن چند قدمی از‌ او فاصله گرفت و گفت:«این حقیقتی هست که تو نمی‌خوای باور کنی عشق من. باید بیدار بشی. باید برگردی به جایی که متعلقشی. اینجا جای تو نیست. »مرد عاجزانه دست زن را گرفت و ضجه‌زنان گفت:«اگه با بیدار شدنم قراره از‌ تو جدا بشم، دوست دارم هیچوقت بیدار نشم. من لحظه‌ای رو بدون تو نمی‌خوام. اینکارو با من نکن. »«بیدار شو عزیزم. بیدار شو. برگرد به همان جایی که جسمت آنجا خوابیده. اگه برنگردی من اینجا در عذاب خواهم بود. »مرد در مقابل زن به زانو‌ افتاد. او نمی‌خواست به آن بیمارستانی برگردد که پزشک سخت در تلاش برگرداندن ضربان قلبش بود. زنروبه‌روی مرد نشست و گونه‌‌‌ خیس از اشک مرد را به آرامی بوسید. مرد لحظه‌ای بی‌حرکت ماند. با خود اندیشید که چه طور می‌تواند بدونعشق زندگی‌اش زندگی کند. این اصلا عادلانه نبود. زن اندیشه‌های مرد شکسته‌اش را فهمید و گفت:«زمان زندگی من در آن دنیا به پایان رسیده‌بود عشق من. اما تو باید زندگی کنی. باید یاد بگیری بدون من اما با فکر من زندگی کنی. »سپس لب‌هایش را با لب‌های برافروخته مرد قاب کرد، پیشانی‌اش را به پیشانی‌اش نزدیک کرد و آرام زمزمه کرد:«اخرین خواسته‌ی من از تو اینکه شاد و خوشبخت باشی. خداحافظ عشق من. »مرد بدون هیچ واکنشی، عقب‌گرد عشقش را تماشا کرد. هر قدم زن، مرد را یک قدم به زندگی واقعی نزدیک‌تر می‌ساخت. کلمه‌ها در ذهنمرد ناپدید شده‌بودند. صدایش در گلویش خفه شده بود. تمام بدنش لمس شده بود. او‌ به سختی خودش را به عرش رسانده بود تا بهعزیزکش برسد، اکنون چگونه بدون عشقش به فرش برود؟زن‌ آنقدر دور شد که از دید مرد کاملا محو شد. او به سختی آخرین خواسته‌ی عشقش را انجام داد. از عرش به فرش رسید. روحسرگردان مرد، زمانی به جسمش رسید که پزشک دیگر امیدی به برگشتش نداشت.قلبش ضربان گرفت، جسمش‌ جان گرفت، تن مرد روحش را بلعید.پس‌ از آن روز، اهالی دهکده‌ای که مرد در آن زندگی می‌کرد؛ او را دیوانه خواندند. چراکه مرد با رنگ و قلمو‌هایش، آن سفر را به تصویرمی‌کشید. عشقش را در آن جامه بلند سفید، موهای سرخش را که بر روی بازوان ظریفش تاب می‌خورد، عرشی را که با ابرها به شکوهرسیده‌بود، تمام اینها را با عشق می‌کشید. اما بااینهمه کسی جز‌ خودش این واقعیت وصال را باور نکرد.Saba.kardelenSaba.kardelenMon, 20 Jun 2022 01:25:23 +0430