https://virgool.ir/feed/@mrfarhadiیه وبلاگ نویس قدیمی که بعد از چند سال برگشته با یه کوله تجربه از فضای آنلاین و مدیریت و شرکت داری و موسیقی و خانواده خوبfa2026-11-11 09:25:54https://files.virgool.ir/upload/users/3031/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mrfarhadihttps://virgool.ir/@mrfarhadi/همه-چیز-جزئیات-هست-szjlbotennvqبه قول دوستی، ما هیچ چیز کلی تو دنیا نداریم! همه چیز جزئیات هست! به جزئیات زندگی باید دقت کنیم. به همه چیز اهمیت دهیم. همه اتفاق ها مهم هستند. حرفش رو خیلی قبول داشتم. زندگی هر آدمی پر هست از اتفاق که میتونه خوب و بد باشه. همین خوب و بد ها در کنار هم هست که زندگی رو ساخته و ادامه دار میکنه. اونی که باید زندگی رو خوب درست کنه ما هستیم نه اتفاق ها.به همه اتفاق های زندگی به دقت نگاه کنیم و برای هر کدام ارزش قائل شویم. هر فرد یا اتفاقی در زندگی باید ارزشمند باشد. هر کدام به راحتی در سرنوشت زندگی ما تاثیر می گذارد. خوب یا بد.همیشه اتفاق های ناراحت کننده از چیزهایی رخ میده که برای ما ارزش نداشته یا اهمیت کمتری به آن داده ایم. وقتی به کوچکترین موضوعات زندگی توجه بیشتری می کنیم، هم جلوی رخداد ناگوار را گرفته ایم و همچنین به دلیل اینکه از قبل هم با آن آشنا بودیم و پس ذهن ما به آن توجه داشته، اتفاق بد حاصل از آن هم تاثیر منفی کمتری در سرنوشت ما می گذارد. ناخودآگاه نسبت به آن آمادگی داشتیم.افرادی که کسب و کاری را راه اندازی کرده اند هم با همین قاعده زندگی می کنند. همه اتفاق های داخل کسب و کار مهم هستند و باید به آن توجه داشت. هرکجا که فرد یا موضوعی را نادیده بگیرید از همانجا شکست خواهید خورد. انسان های باهوش و افرادی که کسب و کارهای موفقی را راه اندازی کرده اند توانایی دسته بندی همه اتفاق های کسب و کار را داشته اند و هیچ کاری را به دیگری واگذار نکرده اند.برای آنها همه چیز مهم است. از کوچکترین درآمد گرفته تا کوچکترین بی نظمی در کار و فرآیند کاری. همه چیز تحت کنترل آنهاست. البته مشخصا لازمه دقت به جزئیات، دخالت مستقیم در همه امور نیست و می توان با مدیریت های هوشمندانه همه اتفاق ها را تحت کنترل در آورد. هرچقدر کسب و کار بزرگتر می شود اتفاق های ریز و درشت آن هم بیشتر و توجه به انها مهمتر هست.مدیرانی که به دلیل بزرگتر شدن مسئولیت و کسب و کارشان، بخش هایی از اتفاق ها را نادیده می گیرند همیشه شکست خورده اند. در بیشتر مواقع آن بخشی که نادیده گرفته شده، همان بخشی بوده که در زمانی نه چندان دور، بیشترین اهمیت را داشته و همچنان اهمیت آن بالاست ولی به دلیل گم شدن در اتفاق های زیاد دیگر، توجه به آنها کمتر شده است.هیچ چیز در زندگی بی اهمیت نیست. رفتارهای اشتباه ما، اتفاق های خوشایند و ناراحت کننده، همیشه تاثیر زیادی داشته اند و ما هستیم که با رفتارها و نگرشمون به همه چیز در زندگیT انسانی متفاوت با دیگری خواهیم بود و تاثیر بیشتری در خود و خاطرات بجا مانده از خود می گذاریم.MahmoodReza FarhadiMahmoodReza FarhadiMon, 22 Jan 2018 16:32:16 +0330https://virgool.ir/@mrfarhadi/اجتماعی-شویم-dcuzbbiepxihهر جامعه ای خصوصیات رفتاری و اخلاقی رو پذیرفته و تا حد زیادی همه افراد اون جامعه از اوون پیروی می کنند. این پذیرش بیشتر از اینکه انتخابی باشد، اکتسابی است.با جامعه های غیر ایرانی کاری ندارم و فقط با خودم و خودمون کار دارم. ایرانی ها مشخصا افرادی عاطفی هستند که احتمالا به دلیل سبک زندگی دورهمی شان (بیشتر در زمان های گذشته) افرادی به ظاهر همنوع دوست بودند. این نگاه رو همیشه در همه کتاب های جامعه شناسی و ایران شناسی می خوانیم. اشکالی که همیشه در این تحلیل وجود داشته این هست که افرادی که این نگرش رو در مورد ایرانی ها داشتند، عاطفه را از ایرانی ها کسب کردند و احتمالا بین افراد ایرانی عاطفه را یا ندیده اند یا درست متوجه نشده اند. همینطور در مورد نوع دوستی شان احتمالا با نگاه به سبک منازل و زندگی های دورهمی شان و یا مهمان نوازی شان این برداشت را داشتند.همه این برداشت ها در نگاه اول درست هست ولی به شدت سطحی و غیر قابل استفاده بوده. تا این حد که قرن هاست ایرانی ها هم به اشتباه با همین نگاه سطحی، قدم هایی برداشته اند که بیشتر آنها به شکست منجر شده. ایرانی ها درست است که عاطفی هستند و البته نوع دوست، ولی به دلیل مشکلاتی که همیشه با اون دست و پنجه نرم می کردند افرادی منفعت طلب و خود مختار بودند. شاید همین نزدیکی و با هم بودنشان در کنار مشکلاتی که داشتند آنها رو مجاب به توجه بیشتر به منافع شخصی شان کرده و بیشتر نمود پیدا کرده است. و البته ظاهر سازی هم چاشنی همه رفتارهای ایرانی هاست.فارغ از همه این حرف ها، ایرانی ها به دلیل کمبود آموزش در کنار فشارهای زندگی که هیچوقت تمامی نداشته، تلاش کرده اند با تفکر خودشان، زندگی را بسازند. اعتمادی به طرف مقابل ندارند، همیشه خودشان را در هر شرایط و حالتی برتر از دیگری دانسته اند.این رفتارها ایرانی ها را بصورت عمومی افرادی غیر اجتماعی ساخته که هرچند در کنار هم زندگی می کنند ولی کمترین اعتماد و اعتقاد به هم را دارند. با یک نگاه ساده هم می توان به این نتیجه رسید. ما ایرانی ها آموزش موفق شدن در کنار هم را ندیده ایم. همه موفقیت ها فردی بوده و حتی اگر در جایی موفقیت عمومی کسب شده، تا مدت ها هر فردی آنرا به نام خود می زند.هیچ وقت نمی توانیم نظر و عقیده ای را بشنویم و احیانا بپذیریم. نمی توانیم طرف مقابل را متقاعد به پذیرش نظر خودمان هم کنیم. با کوچکترین فشار و اختلاف سلیقه ای کنار کشیده ایم.حاضر بودیم در همه قرن ها همین اشتباه رو تکرار کنیم و به موفقیت های کم ارزش تر فردی بسنده کنیم ولی یاد نگیریم که باهم بودن، هر چند درصدی هم که با نظرات ما مخالف باشد، نتیجه نهایی بهتری می دهد.این موفقیت های کم ارزش باعث شده بخشی از جامعه به موفقیت های کم ارزش دیگری هم حمله کنند و یا آنرا نکوهش کرده و بی ارزش جلوه دهند و یا اصلا منکر موفقیت شوند. به هر حال همه این کوته بینی ها منجر به رقابت های سطحی در همه جامعه از صدر تا ذیل ایرانی ها شده است.کمی تلاش برای کنار هم بودن، کنار هم موفق شدن، تقسیم موفقیت ها و حتی شکست ها، بزرگ تر فکر کردن و بزرگ شدن، بخصوص در فضای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی الان که مطمئنا بسیار بهتر از سالیان نه چندان دور ما بوده، ما را به خوشحالی ها، شادمانی ها، موفقیت ها، افتخارها و زندگی بهتری می رساند. فرصت را نباید از دست بدهیم و نگذاریم این رفتارها، همین کوتاه فرصت های کنونی را از ما بگیرد و خودمان با دست خودمان جامعه و زندگی مان را همچنان در جهان سوم نگه دارد و فردا مثل همیشه آنرا به گردن فرد روبرویی مان بیندازیم و به اینکه خاطی را پیدا کرده ایم افتخار کنیم!جهان سوم حتما فارغ از موضوعات سیاسی و اقتصادی، نگرش و فرهنگ هست که تا آن درست نشود، معادن طلا و نفت و بهبود روابط سیاسی و ... تنها ارزش های چند ساله و خوشی های کوتاه مدت خواهند بود. از خودم شروع کنم :)MahmoodReza FarhadiMahmoodReza FarhadiSat, 20 Jan 2018 00:53:43 +0330https://virgool.ir/@mrfarhadi/یاد-بگیریم-و-خوشحال-باشیم-cnq5u9yzq3r2یکی از بهترین کارهایی که هر آدمی میتونه تو زندگی تجربه کنه، آموزش هست. به نظرم فرق انسان و حیوان اوون چیزهایی که تو کتاب ها میگن نیست! فرقشون اینه که آدمیزاد حتی تا لحظه مرگ هم تشنه یادگیری هست و انگار یه هورمونی از شادی و رضایت بعد از یادگیری ترشح میشه.نیاز نیست چیز عجیبی یاد بگیریم تا خوشحال باشیم. چیزهای ساده اتفاقا بهتر هم هست چون به راحتی تبدیل به رضایت میشن. اینکه یاد بگیریم فلان مسیر جدید برای رسیدن به خونه رو، راه ساده تر برای حل یک مسئله کوچیک که تابحال سخت انجامش میدادیم، یه نکته جالب که از همکار میشنوی و تابحال نشنیده بودی.همه اینها به آدم احساس متفاوت بودن میده. اینکه من از همین الان با خود چند دقیقه قبل ام فرق می کنم و چیزی رو میدونم که تا همین چند دقیقه پیش نمیدونستم.آدم ها برای یادگیری انگار ذاتا محدودیتی نمی بینن. احتمالا فرق تو میزان یادگیری و احساس رضایت هست. از اینکه یه چیزی یاد گرفتیم از یه دوست و همکار و حتی دشمن، خوشحال باشیم. خوبه که یاد بگیریم از کسی یا کتاب یا هر چیزی که ما رو متفاوت کرده، تشکر کنیم تا شادی هامون رو تقسیم کنیم :)MahmoodReza FarhadiMahmoodReza FarhadiThu, 18 Jan 2018 22:38:05 +0330https://virgool.ir/@mrfarhadi/یه-روزی-می-نوشتم-wyji8oi3frc0مثل خیلی ها یه روزهایی بود که دوست داشتم بنویسم. وبلاگم شده بود دفترچه یادداشتم و هرچی دلم میخواست بدون نگرانی از اینکه الان یکی از آشناها این رو بخونه چی میگه، می نوشتم و می نوشتم.روزهای خیلی خوبی بود. دلم خالی میشد. ذهن سبک میشد. یه دوستایی هم نظرشون رو می دادن و گپ میزدیم. خوب بود خیلی خوب بود. شاید نوشتن تنها چیزی بود که احساس نمی کردم از دیگران به ارث رسیده یا مد شده و من هم دارم می نویسم. حس خوبی داشتم از اینکه براش همیشه دنبال راه حل بودم و از زمانی هم که اینترنت اومده بود تو خونه مون یک بند می نوشتم برای خودم. نوشته های منتشر نشده م از منتشر شده ها هم بیشتر بود.یادم نمیاد چرا ولی اصلا هم دوست نداشتم تو وب دنبال دوست و دنبال کننده و این چیزا باشم. میرفتم مطالب دیگران رو میخوندم و یه وبلاگ هایی رو هم شاید بیشتر دنبال می کردم ولی درگیر نمی شودم و دوباره برمیگشتم تو لونه خودم و می نوشتم بجای اینکه بخونم. تعامل و حرف و بازی و بحث و این چیزا رو گذاشته بودم برای صحبت های حضوری و وبلاگ برام شده بود محل تنهایی و آرامش و یه جایی که خودم برای خودم باشم.کارهای زیادی هم انجام دادم و به خیلی از چیزها سرکی کشیده م ولی وبلاگ برام جای سرک نبود و کار همیشگی من بود. برای همین از زمانی که فهمیدم دیگه نمی نویسم دوست نداشتم دلیلش رو بفهمم!چرخ روزگار چرخیده و اتفاق هایی افتاده تو این مدت و من دوباره دارم می نویسم انگار! هنوز نمی دونم چیکار دارم می کنم و برای چی دارم اینطور پشت هم کیبورد رو میفشرم! ولی انگار دارم می نویسم.مصطفی لامعی چند روزی هست از هر چند جمله اش یه چیزی به وبلاگ نویسی و این چیزا ربط پیدا می کنه. لینک یه نوشته ش رو که چالش وبلاگ نویسی هم هست رو برام فرستاد و من هم رفتم که همینجا بنویسم.بدم نمیاد تو این چالش گیر کنم! بریم ببینیم می مونیم یا نه :) https://virgool.io/@lameei/%DA%86%D8%A7%D9%84%D8%B4-%DB%B3%DB%B0-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87-%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-tybg7g2hv5r7 MahmoodReza FarhadiMahmoodReza FarhadiWed, 17 Jan 2018 16:36:17 +0330