https://virgool.ir/feed/@mrezayabروانشناس (روان تحلیلگر) و مترجمfa2026-11-11 20:30:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mrezayabhttps://virgool.ir/@mrezayab/روان-و-ناخودآگاه-bd7rvetqta8jروان یک نظام مدام در حال تغییر و تحول است که با عناصر ی ساخته شده، که نه تنها فعال و پویا هستند، بلکه بیشتر فعالیت شان خارج از حیطه ی خودآگاهی در جریان است. فروید این فعالیت روان را ناخودآگاه نامید و چنین فرض کرد که ناخودآگاه می تواند بر افکار، احساسات و رفتار خودآگاه افراد، تاثیر بگذارد. بنابرین فروید فرض را بر این گذاشت که افکار و احساساتی که خارج از حیطه خودآگاه فعال هستند می توانند، افراد را برانگیزانند و بر آنها اثر بگذارند و منجر به شیوه های عادت شده، اما ناسازگارنه، تفکر و رفتار بشوند. او آگاه شدن از این افکار و احساسات را شفا بخش دانست.ذهن ناخودآگاه توسط فرایندی بنام فرایند اولیه تفکر اداره می شود که فرایندی است غیر خطی و غیر کلامی( مانند خواب ها) در حالی که ذهن خودآگاه توسط فرایند ثانویه تفکر اداره می شود که خطی وکلامی است . در نتیجه برای فهم افکار و احساسات ناخودآگاه، باید آنها را به شکلی قابل درک برای ذهن خودآگاه ترجمه کرد و در این راستا، کلام وسیله ایی است در اختیار ما انسان ها، برای حمل و نقل اندیشه ها از ذهن ناخودآگاه به ذهن خودآگاه. همه ی ما انسان ها این تجربه را داشته ایم که وقتی به یک مرتبه کلمه ایی را برای بیان آنچه در حال تجربه اش هستیم به ذهن مان می رسد می گوییم " اهان فهمیدم" و انگار آنچه مبهم، نامعلوم و تنش زا بود به یک مرتبه آشکار و مفهوم می شود و تنش ناشی از آن نیز کاهش می یابد و بریند آن چیزی است لذت بخش. زمانی که برای یک احساس و یا یک باور و فکر ، کلمه برای توصیف آن داریم در نتیجه می توانیم در مورد آن حرف بزنیم و آنرا در معرض موشکافی خودآگاهانه قرار دهیم و بواسطه ی این فرایند به درک کاملتری از خودمان برسیم.اغلب افراد که به درمان مراجعه می کنند مایل و مشتاق هستند که شنیده شوند، درک شوند، احساسات و افکارشان معتبر و مهم دانسته شود و به عنوان فردی منحصربفرد و یکپارچه به رسمیت شناخته شوند.آنها ممکن است این حس را داشته باشند که "چیزی" در درونشان خوب کار نمی کند و درگیر است چیزی در درونشان را نمی فهمند و نیاز است برای فهم و درک آن در کنار ذهن دیگری به آن بپردازند.درمانجوی 38 ساله ایی پس از 4 سال و 4 ماه در باره ی تجربه خودش در درمان به درمانگر خود می گوید:"حالا که به گذشته نگاه می کنم، درمی یابم که زمان زیادی را صرف مخفی کردن خودم از شما و خودم کردم. حتی خجالت می کشم که بگویم در طول سال اول درمان، اغلب اوقات، وقت جلسه را صرف این موضوع می کردم که شما را تحت تاثیر قرار بدهم و شما مرا فردی دوست داشتنی و مورد تحسین بدانید.اما زمانی متوجه شدم که در حال ازدست دادن این موقعیت باارزش هستم موقعیتی که می توانم در آن کسی را داشته باشم که مرا با تمام خوب ها و بدها بدون قضاوت بپذیرد و به احتمال زیاد جای دیگری این چنین موقعیتی را براحتی نخواهم یافت. بهمین علت گارد خودم را رها کردم و شروع به گفتن همه چیز کردم، هر چه به ذهن ام می رسید را به زبان می آوردم و در مورد آن با هم حرف زدیم. با این وجود این فقط اول راه بود، تا به لایه ی اولیه ی روان ام، ذهن ام، برسم و پس از آن من و شما با هم در کوچه پس کوچه های زیرین این سطح، جاهایی که اصلا از وجود آنها اطلاعی نداشتم، با هم قدم زدیم، حرف زدیم. در ابتدا اصلا قصدی برای رفتن به آنجاها نداشتم اما حالا بسیار خرسندم که این قدر عمیق خود را می شناسم و برای اولین باردر تمام عمرم است که احساس می کنم واقعا زنده هستم و زندگی را در پوست خود زندگی می کنم نه آنچه دیگران انتظارش را دارند."mrezayabmrezayabFri, 04 Sep 2020 13:47:38 +0430