https://virgool.ir/feed/@mranjbar.z2993fa2026-11-11 10:59:19https://files.virgool.ir/upload/users/176019/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mranjbar.z2993https://virgool.ir/@mranjbar.z2993/سندروم-شاه-لیر-در-تیم-mi3nrxxfkmimکتاب شاه لیر که یکی از مهم‌ترین آثار شکسپیر به حساب می‌آید با این ایده شروع میشود که شاه لیر تصمیم دارد قلمرو خود را بین سه دخترش تقسیم کند و برای تعیین سهم هر کس این سوال را مطرح میکند که چقدر پدرشان را دوست دارند، ‌من به اختصار بخشی از متن ترجمه شده ی نمایش با ترجمه “م.ا.به آذین انتشارات دات” را در ادامه می‌آورم.گونریل: اعلیحضرتا، من شما را بیش از آنچه واژه‌ها قادر به گفتنش هستند دوست می دارم. شما بیش از بینایی چشم، بیش از فضای باز، و بیش از آزادی برایم گرامی هستید. برایم شما از هر آنچه گرانبها یا کمیاب شمرده شود فراترید.....لیر: همه‌ی این حدود، از این خط تا این یکی، شامل جنگل‌های پر سایه، دشت‌های بارور، رودخانه‌های پر آب و چمنزارهای پهناور، ما تو را خوندگار همه‌شان میگردانیم....****ریگان: من از همان فلزی ساخته شده‌ام که خواهرم، و هم ارز اویم. به چشم دل می بینم که آنچه او بر آورده درست وصف محبت من است. چیزی که هست، او بیش از اندازه کوتاه می آید. از این رو، اقرار می کنم که تنها در دوست داشتن وجود والای گرامی‌تان خودم را سعادتمند می‌یابم و از همه‌ی خوشی‌های دیگر که ارجمندترین بخش حواس‌مان درک می‌کند بیزارم.لیر: ... این زمین‌های پهناور، یک سوم قلمرو زیبای پادشاهی‌مان که در وسعت و فزونی درآمد و خوشی‌هایی که در بردارد هیچ از آنچه به خواهرت داده شده کمتر نیست.....****کوردلیا: ...شما را من، اعلیحضرتا، آن گونه دوست دارم که وظیفه حکم می‌کند. نه بیشتر، نه کمتر.لیر: چه، کوردلیا، چه؟ کمی مواظب گفتارت باش، مبادا به بختت آسیب برساند.کوردلیا: سرور مهربانم، مرا شما به دنیا آوردید، پروردید، دوستم داشتید. من هم، در عوض، این نیکی‌ها را چنان که بایسته است جبران می‌کنم. از شما فرمان می‌برم، دوست‌تان دارم و بسیار محترم می‌شمارم. اگر، چنانکه خواهرانم می‌گویند، تنها شمایید که آنها دوست می‌دارند،‌پس شوهرانشان چه نصیبی از محبت‌شان دارند؟...لیر: این همه جوان و این همه بی مهر؟کوردلیا: این همه جوان و این همه راستگو.لیر: باشد. پس همان راستگویی تو جهیزت خواهد بود.هشدار اسپویل داستان !!!!!در ادامه شاه لیر همه‌ی مملکت را به دو تا دختر بزرگتر واگذار کرد و خودش کنار کشید تا نزد دخترانش زندگی کند. بعد از مدتی هر کدام از دخترها سر ناسازگاری گذاشتند و هیچ کدام حاضر به تامین مخارج پدر نشدند و سخن کوتاه کنم که در نهایت شاه لیر دیوانه و آواره و تنها شد و تنها کوردلیا دختر مورد غضب واقع شده به کمک پدر شتافت و جنگی بین او و دو تا خواهر بزرگتر در گرفت و ...و اما این همه از شاه لیر گفتم که در انتها به اینجا برسم که هر وقت هر شرکتی ادعا کرد که ما یک خانواده‌‌ایم یا کارمندی ادعا کرد که عاشق کار هست و کار از همه چیز زندگی برایش مهمتر است، من به یاد دخترهای شاه لیر میوفتم و احساس میکنم یک جای کار ایراد دارد، به نظرم انسان‌ها اگر همان حقوق کارمندی و کارفرمایی را به خوبی رعایت کنند ( منظور فقط نوشته‌های قانون کار نیست و منظور تعهداتیست که به مرور با قواعد نانوشته میفهمیم )‌ اینقدر رابطه‌ی لذت‌بخش و پرمعنا و هدفمندی شکل میگیرد که نیازی به مبالغه و تعارف و من بمیرم تو بمیری‌ها و دروغ‌هایی که این روزها مد شده نیست . من شخصا سعی‌ام بر این است که مثل کوردلیا به وظایفم به خوبی عمل کنم نه کم و نه زیاد به اندازه‌ی لازم و نیازی نمیبینم همه‌ی زندگی‌ام را وقف کار کنم تا کارمند خوبی «به نظر برسم» و انتظار هم ندارم شرکت به مانند یک پدر از خطاهای من چشم پوشی کند.اگر روزی هم در مقام کارفرما باشم سعی میکنم محیط کاری حرفه‌ای مبتنی بر اخلاق بسازم نه یک خانواده ( چون من اعضای خانواده‌م را به دلیل تنبلی و کم‌کاری طرد نمیکنم اما مشخصا لزومی نمیبینم با همکارانم چنین باشم)Mohammad Ranjbar ZMohammad Ranjbar ZFri, 25 Dec 2020 23:47:17 +0330https://virgool.ir/@mranjbar.z2993/داستان-مخمصه-uipqlu3f1axjاشکان کنار پنجره ایستاده است و در حالیکه ماشین‌های توی خیابان را نگاه میکند پکی به سیگارش میزند، سنش به سی نمیرسد، از سر و صورت زخمی‌اش معلوم است دنبال دردسر میگردد، در حال سیگار کشیدن پشت سر هم شماره پوریا را میگیرد و این پیغام را می شنود : «مشترک مورد نظر خاموش می باشد» و تلفن قطع می شود و اشکان دوباره تماس میگیرد.از صبح که به خانه‌ آمده است پوریا را ندیده ، چهار ساعت است پشت سر هم شماره پوریا را میگیرد به امید اینکه تلفنش را جواب بدهد.ته سیگارش را از پنجره می اندازد پایین، سعی میکند درون جوی آب بیندازدش ولی از این ارتفاع نمیبیند تیرش به هدف خورده یا نه، تا میخواهد سیگار بعدی را روشن کند تلفن خانه زنگ میخورد، خوشحال میشود، امیدوار است پوریا باشد، تلفن را برمیدارد:«سلام اشکان چطوری؟»«سلام آقا چنگیز، مخلصتیم، همه چی میزونه؟»«خوبه، ببین یه مشتری بهتر گیر آوردیم واسه جنس‌ها، قرارمون افتاد جلوتر،‌ساعت ۳ با جنس‌ها بیا دم قهوه خونه»«یعنی ۲ ساعت دیگه؟»«اره،‌ مشکلیه؟»«راستش الان پوریا جایی درگیره، جنس‌ها هم دست اونه، ممکنه تا ۳ برنگرده، نمیشه همون شب بیایم؟»«پوریا کدوم خریه؟ طرف حساب من تویی، غلط کردی جنس‌ها رو دادی دست اون، تا ۳ خودت رو میرسونی»«سعی‌ام رو میکنم پوریا رو پیداش کنم و بیام »«۳ میای اینجا با جنس‌ها وگرنه کاری میکنم آرزوی مردن بکنی و مطمئن باش که به این زودی‌ها به آٰرزوت نمیرسی»«اما اگه تا اونموقع پوریا رو پیدا نکردم چی؟»«اونطوری باید ۳۰۰ میلیون پول جنس رو تا ۳ جور کنی و بیاری،‌ ۳ یا با جنس میای ، یا با پول،‌ اون پسره پوریا ، پویا، هر خری که هست،‌اون رو هم اگه پیدا کردی بیار ببینم کجا بوده با جنس‌ها»«چشم آقا چنگیز»هنوز صحبت اشکان تمام نشده که چنگیز تلفن را قطع میکند، اشکان قلبش شروع میکند به تند تند زدن،‌ دستش می لرزد،‌از تهدیدهای چنگیز میترسد. در این ۴ سالی که با چنگیز کار میکند چیزهای زیادی از چنگیز دیده، میداند که هر وقت کسی را تهدید کند فاتحه‌ی آن نفر خوانده شده است و تا مادرش را به عزایش ننشاند ول‌کن معامله نیست. نمیداند چه کار کند،‌ پوریا ۲۴ ساعت شبانه روز را در خانه‌ی اوست و جای دیگری نمیرود پس امیدی ندارد بتواند جایی غیر از اینجا پیدایش کند، دوباره شروع میکند سیگار کشیدن، عقلش به جایی قد نمی دهد، ولی از روی ناچاری در موبایلش میگردد و شماره‌ای را پیدا میکند و تماس میگیرد«سلام سارا خوبی؟ اشکانم»«سلام، چیکار داری؟»«میخواستم بینم یه وقت پوریا اونجا نیست؟»«اون بی پدر که همیشه چسبیده در کون خودت، من از کجا بدونم کجاس»«نه آبجی پیش من نیست، از صبح هرچی زنگ میزنم جواب نمیده»«ایشالا که تصادف کرده باشه از دست مرتیکه‌ی الدنگ راحت شم»«اگه تا عصر پیداش نکنم به آرزوت میرسی،‌ خدافظ»«چی شده اشکان،‌ اون ذلیل مرده باز چیکار کرده؟»«خودم هم نمیدونم، باید هر چه زودتر پیداش کنم»تلفن را قطع میکند و دوباره شروع میکند به سیگار کشیدن، فکر میکند و سیگار میکشد و شماره‌ی پوریا را میگیرد وفحش میدهد.عقربه‌های ساعت به سرعت میدوند، ساعت یک و نیم است،‌ کم‌کم دارد از ظاهر شدن پوریا قطع امید می کند به این فکر میکند که شاید بتواند پول جنس‌ها را برای چنگیز ببرد و خودش را خلاص کند، اما آهی در بساط ندارد، موبایلش را برمی دارد تا با پدرش تماس بگیرد«سلام بابا خوبی؟»«سلام پسرم،‌ چه عجب یادی از ما کردی،‌حالت خوبه؟»«شرمنده بابا، سرم شلوغه، کار و بار زیاد داشتم،‌ اوضات بهتره؟»«خدا رو شکر، میگذره زندگی،‌ دلتنگ شماییم»«بابا شرمنده به یه مشکلی خوردم،‌ میتونی کمکم کنی، اگه کمکم نکنی خیلی برام بد میشه»«اگه بتونم کمکت میکنم»«یه مقدار پول میخوام بهم قرض بدی تا ۲ ساعت دیگه»«چقدر؟»«راستش یه مقدار زیاده، حدود ۳۰۰ میلیون»«واقعا فک کردی من همچین پولی دارم؟»«یه مقدار پول توی بانک داشتی، همون رو اگه میشه بده بهم تا هفته‌ی دیگه برمیگردونم،‌ اگر که دیر شد ،‌سودش رو بهت میدم،‌ دوبرابر چیزی که بانک بهت میده،‌ خوبه؟»« چشمت دنبال پس اندازم نباشه،‌ هیچ وقت دستت به اون نمیرسه، اگه میخوای یه مقدار از حقوق بازنشستگیم مونده، حدود ۲ میلیون میتونم اون رو بهت بدم»«دستت درد نکنه، به درد خودت میخوره اون ۲ میلیون»«تنها کاری که از دستم برمیاد همینه»اشکان تلفن را قطع میکند و موبایلش را پرت میکند گوشه اتاق «عوضی پولش رو میخواد خرج کی کنه، میگم بهت دوبرابر سود میدم بازم اعتماد نمیکنه»هیچوقت فکر نمیکرد که پوریا ، دوست صمیمی‌اش او را دودره کند و دست اشکان را در پوست گردو بگذارد، آخرین چیزی که احتمالش را میداد این بود که جنس‌ها را بدزدد و غیبش بزند، راهی به ذهنش نمی رسد،‌ ساعت نزدیک ۲ است و او هیچ امیدی به پیدا کردن جنس‌ها ندارد،‌ پولی هم نمیتواند جور کند،‌ به فکر فرار از شهر می افتد اما در یک ساعت کاری نمیتواند بکند، تازه اگر هم بتواند فرار کند باز چنگیز او را پیدا میکند با این تفاوت که قبل از اینکه خودش را بکشد خانواده‌‌اش را سلاخی میکند، راهی به ذهنش نمی رسد جز اینکه خودکشی کند،‌ حداقل زودتر و بی دردسر تر میمیرد،‌ میرود سر یخچال و جعبه‌ی قرص‌ها را درمی آورد، ۷ عدد قرص خواب بیشتر ندارد، مطمئن است که حداقل ۳ بسته قرص خواب داشته و دوباره پوریا گند زده و همه قرص‌ها را خورده،‌ «پسره‌ی مفت‌خور مفت‌کش دزد»میداند که با هفت عدد قرص چیزیش نمی شود، ولی چاره‌ی دیگری ندارد، شانسش را امتحان میکند و همه‌ی قرص‌ها را میخورد و دراز میکشد روی مبل، فکر و خیال رهایش نمیکند، ساعت را نگاه میکند، میبیند ساعت دو و نیم است، فقط کمی سرش گیج میرود،‌هنوز با خواب خیلی فاصله دارد چه برسد به مرگ، حالا دیگر تقریبا مطمئن است با هفت عدد قرص نمیمیرد، بلند می شود،‌عزمش را جزم میکند و به سمت پنجره میرود، از لبه‌ی پنجره بالا میرود، پایین را نگاه میکند،‌ از ارتفاع وحشت میکند،‌ لیوانی را از لبه ‌ی پنجره برمیدارد و ول میکند،‌۱...۲...۳ و سپس میبیند که لیوان به زمین میخورد و خرد میشود، مطمئن است که اگر خودش را بیندازد مرگش قطعی است ، هنوز دو به شک است، بالاخره تصمیمش را میگیرد، یک دستش را از پنجره ول میکند،‌ میخواهد دست دیگرش را ول کند که موبایلش زنگ میخورد،‌ نمیداند چه کار کند، کمی تردید میکند و سپس از لبه پنجره پایین میرود و موبایلش را برمیدارد، شماره‌ی پوریاست«سلام اشکان چطوری؟»«کجایی عوضی، این بود جواب خوبیام؟ گور خودم و خودت رو کندی با این کار»«کدوم کار اشکان،‌ چی داری میگی؟»«کجایی ؟ جنس‌ها رو کجا بردی؟»«جنس‌ها رو جایی نبردم که‌،‌ صبح دیدم یه ماشین پلیس جلو خونه وایساده و چند تا پلیس دارن وارد ساختمون میشن،‌جنس‌ها رو گذاشتم توی ماشین لباسشویی و خودم از پله اضطراری فرار کردم رفتم، گفتم شاید اومدن دنبال جنس‌ها»اشکان سریع بلند میشود، به سمت ماشین لباسشویی میرد، آن را باز میکند و میبیند که جنس‌ها درون چند نایلون پیچیده شده ‌اند و درون ماشین لباسشویی هستند، ساعت را نگاه میکند،‌ ۱۵ دقیقه مانده به سه ، هنوز یک ربع وقت دارد.«مرده شورت رو ببرن نمیتونستی زودتر خبر بدی مادر خراب؟»«گوشیم خاموش شده بود، دیگه الان شارژ کردم به تو زنگ زدم، حالا تا شب که وقت زیاده»«چنگیز زنگ زد گفت ساعت سه اونجا باشیم،‌ یه مشتری دیگه گیر آوردن که خیلی عجله داره، تو هم بیا دم قهوه خونه‌،‌ گفت میخواد باهات صحبت کنه»«ردیفه،‌ ساعت سه میبینمت»اشکان گوشی را قطع میکند و موادها را میریزد داخل کوله پشتی و می رود بیرون، باورش نمیشود تا چند دقیقه قبل نزدیک بود خودش را بکشد،‌ قهوه خانه نزدیک است و ترجیح میدهد پیاده برود،‌ می دود به سمت قهوه خانه، کم‌کم دارد تاثیر قرص‌های خواب آور را احساس میکند، نفس نفس میزند،‌ تند می دود، طبق معمول به چراغ قرمز اهمیتی نمی دهد و با سرعت عرض خیابان را طی میکند،‌ کمی سرش گیج میرود ، صدای بوقی را می شنود، تا سرش را به سمت راست برمیگرداند ماشینی محکم به پهلویش می زند و نقش زمین میشود.مرداد ۹۹Mohammad Ranjbar ZMohammad Ranjbar ZMon, 07 Sep 2020 01:24:23 +0430https://virgool.ir/@mranjbar.z2993/داستان-اعتراف-ipysvlzgjxloخانه کوچکی که در طبقه اول آن یک میز با دو صندلی وجود دارد و کشیشی پشت میز آن مشغول نوشتن است، صدای در می آید و کشیش می‌رود در را باز کند.جیمز : سلام کشیش، چطوری؟ به نظر خیلی خسته میای ، متاسفم دیروقت اومدم.کشیش : سلام جیمز، اشکال نداره، تو هیچ موقع وقت‌شناس نبودی، الان هم کلی کار داشتم، وقتش بود که بیای و مزاحمم بشی.جیمز : هوا خیلی گرفته بود، حال خوبی نداشتم، گفتم بیام اعتراف کنم یه مقدار سبک بشم.کشیش و جیمز روی صندلی‌ها پشت میز می نشینند.کشیش : آخرین باری که واسه اعتراف اومدی فک میکنم حدود ۲۰ سال پیش بود، به دلیل کشتن گوسفند پدرت اومده بودی.جیمز : خیلی خوب یادت مونده پدر، البته فک کنم ۲۱ سال پیش بود، ۲ روز بعد از تولدم، چه اعترافی کردم؟ اگه یادت هس برام تعریف کن.کشیش : گفتی بابات یه تفنگ واسه تولدت خریده بوده و تو همینطوری که توی مزرعه به این طرف و اون طرف تیراندازی میکردی اشتباهی به یه گوسفند تیر زدی و اون هم از خونریزی مرده، تو هم واسه اینکه بابات متوجه نشه انداختیش توی چاه و بابات هم فک کرده که گوسفنده گم شده.جیمز : خب پس اولین چیزی که میخوام اعتراف کنم اینه که اعتراف ۲۰ سال پیشم دروغ بود.کشیش : گوسفند رو نکشته بودی؟جیمز : چرا اون گوسفند رو کشتم، اما غیرعمدی نبود، خودم دقیقا هدف گرفتم وسط شکمش.کشیش : کشتن بی هدف حیوونا اصلا کار درستی نیست.جیمز : کشتن هدف‌دارشون چطور؟مثلا اگه بکشمش که واسه مهمونام کباب درست کنم مشکلی نداره؟کباب خوردن هدف مناسبیه واسه کشتن گوسفندها؟کشیش :‌ اینکه واسه آزار دادن حیوون و خالی کردن خشونت بکشیشون کار درستی نیست.جیمز : یادم نمیاد گفته باشم واسه خالی کردن خشونت کشتمش، حتی یادم نمیاد که ازم دلیل کشتن گوسفند رو پرسیده باشی، بیشتر که فک میکنم یادم نمیاد از وقتی که اومدم برام نوشیدنی آورده باشی.کشیش بلند میشود دو لیوان آبجو می ریزد، روی میز می گذارد و با بی حوصلگی روی صندلی می نشیند.کشیش : مادرم حالش اصلا خوب نیست، چند ماهه خیلی مریضه، من هم درگیر دکتر و داروی مادرم بودم امروز، واسه همین فرصت نکردم متن سخنرانی فردا رو اماده کنم.جیمز : حالا اینقدر هم مزاحم نیستم پدر، اصلا بعد اینکه اعترافم تموم شد کمکت میکنم با هم یه متنی راجع به بخشش بنویسی.کشیش : آفرین میخوای به من کمک کنی متن بنویسم، اخرین باری که اومدی کلیسا و به یه سخنرانی گوش دادی کی بوده؟جیمز : همون وقتی که اومدم پیشت و اعتراف کردم، تصمیم گرفتم که بیام و گناهام رو پاک کنم و با خدا تسویه کنم، اما وقتی از کلیسا برگشتم دیدم که گناهام پاک نشده و یه گناه دیگه هم به گناهام اضافه شده، اونم دروغ گفتن به یه آدم احمقه.کشیش : الان به من گفتی احمق؟جیمز : الان داشتم راجع به دفعه‌ آخری که رفتم کلیسا صحبت میکردم.کشیش : اما در ادامه‌ش گفتی که من احمقم.جیمز : اصلا جلوت بگم آدم احمقی هستی بهتره یا اینکه مثل بقیه پشت سرت بگم؟کشیش : حرفت رو پس بگیر، وگرنه اعتراف رو‌ نمیتونیم ادامه بدیم.جیمز: باشه حرفم رو پس میگیرم.کشیش : حالا ادامه بده.جیمز : بذار اول بگم بهت که چرا اون گوسفند رو کشتم، بعدش بریم سراغ اعترافات بعدی، علف‌های منطقه‌مون کم شده بود، گوسفندها تغذیه‌ی خوبی نداشتن و همیشه به یه تعداد از گوسفندا علف نمی رسید، اون گوسفند هم توی اون اوضاع خراب حامله شده بود و مطمئن بودم که بعد اینکه بچه‌ش به دنیا بیاد همون روز‌های اول از گشنگی میمیره، واسه همون یه تیر زدم توی شکمش که بچه‌ش بمیره و پا توی این دنیای پر از کثافت و گشنگی نذاره، اما بعدش خونریزی کرد و خود گوسفند هم مرد، راستش رو بخوام بگم مردن خودش رو اصلا پیش‌بینی نکرده بودم.کشیش : جیمز شوخی میکنی یا واقعا همینقدر که نشون میدی احمقی؟. تو نمیدونی که گوسفند وقتی به دنیا میاد شیر میخوره و نیاز به علف نداره، حتی اگرم داشته باشه میتونی علف جمع کنی و ببری براش، جای اینکه با گلوله بزنیش.جیمز : خب شاید اون موقع به این موضوع فکر نکردم، شاید هم فکر کردم، یادم نیست.کشیش : میشه یه نصیحتی بکنم؟جیمز : غیر از نصیحت کردن کار دیگه‌ای هم بلدی؟کشیش : سعی کن هیچ وقت کار بدی انجام ندی، هر وقت هم خواستی کار خوبی انجام بدی قبلش یکم فکر کن.جیمز : به نظرم بهترین نصیحتی بود که تا حالا شنیده بودم، کاش جای همه‌ی اون مزخرفاتی که هر یکشنبه میگی، همین رو هر هفته تکرار کنی.کشیش : اعتراف بعدیت چیه؟جیمز : من آدم کشتم.کشیش : باور نمی کنم.جیمز : بذار حرفام تموم بشه، باور میکنی.کشیش : اگه راست گفته باشی ، مهمترین اعترافی میشه که توی این ۲۵ سال داشتم.جیمز : یه شب که خیلی مست بودم و داشتم رانندگی میکردم، توی خیابون به یه نفر زدم، کاملا عمدی زیرش گرفتم و بعد از اینکه دیدم مرده فرار کردم.کشیش : ازش کینه شخصی داشتی؟جیمز : قبلا حتی یه دفعه هم ندیده بودمش،‌ اسمش هم نشنیده بودم، من فقط دیدم یه نفر توی خیابون یه لباسی پوشیده که روش نوشته "هرگز نخواهم مرد، تا وقتی عاشق هستم"، من هم با ماشین رفتم سمتشو زیرش گرفتم که ببینم راست میگه یا نه، چون چند دقیقه قبلش یه دختر رو بوسید و و دختر که داشت میرفت بلند داد زد عاشقتم. اما فک کنم دروغ میگفت چون اگه عاشق بود بعد از تصادف نباید می مرد، هر چند مرگش تقصیر خود دروغگوش بود اما من هم به نقشی که توی این قتل داشتم اعتراف میکنم.کشیش : میدونی که الان پلیس میتونه دستگیرت کنه و تا چند سال زندانیت کنن؟تازه اگه شانس بیاری و اعدامت نکنن.جیمز : میدونی تو هم الان میتونستی مرده باشی، اگه یکی از اون تیشرت های مزخرف و احمقانه رو می پوشیدی.کشیش : هرکسی که با ماشین بهش بزنی میمیره، مهم نیست چی پوشیده باشه.جیمز : اگه لباس احمقانه نپوشی کسی با ماشین بهت نمیزنه.کشیش : پس چرا هر سال این همه تصادف اتفاق میوفته و این همه آدم می میرن ، فکر نمیکنی احتمالا به خاطر الکلیه که راننده‌ها میخورن؟.جیمز : نه اصلا، شدیدا معتقدم که به خاطر خیاط‌های لعنتی و لباس‌هاییه که طراحی میکنن.یه اعتراف دیگه هم دارم که فکر کنم از قبلی بیشتر ناراحتت میکنه، با اینکه توی اون هیچ قتلی نیست.مری اون دختری که جوونیات عاشق بودی، یه شب توی خیابون خلوت دیدمش که لباس خیلی قشنگی پوشیده بود، منم نتونستم خودم رو کنترل کنم یا بهتره بگم نخواستم خودم رو کنترل کنم، به زور بغلش کردم و بوسیدمش.کشیش سیلی محکمی به جیمز می زند، سپس با ناراحتی سرش را پایین می آورد و میگوید:خدایا من رو ببخش.جیمز : خیلی خشنی پدر،‌ می تونستم با موقعیت های ناخوشایند تر یادت بندازم، من رو بگو که مراعات حال تو رو کردم.کشیش : موقعیت ناخوشایند‌تر از این چی میتونه باشه؟جیمز : اگه قول میدی که خودت رو کنترل کنی و من رو نزنی واست تعریف میکنم.کشیش : قول میدم.جیمز : قسم بخور.کشیش : قسم میخورم.جیمز : حالا لطفا لیوانم رو پر کن.کشیش بلند میشود لیوان‌ها رو پر میکند و دوباره روبروی جیمز می نشیند.جیمز : یادته وقتی که گفتم که مری وسایلش رو جمع کرد و از روستا رفت، خب اونها رو هم دروغ گفتم، یادته چیا بهت گفتم؟کشیش : تو گفتی سر راه دیدیش و باهات خداحافظی کرده و دستمالش رو داده که بدی به من و بگی که شرمنده‌ست که نمیتونه توی روستا بمونه و باید بره شهر و راه خودش رو پیدا کنه، همه‌ش دروغ بود؟جیمز : بد کاری کردم دروغ گفتم؟الان حداقل یه دستمال داری که ببینی و یادش بیوفتی و امیدواری که دوباره ببینیش.کشیش : آره خب هنوز امیدوارم که دوباره ببینمش، نباید امیدوار باشم؟جیمز : اگه بخوام ملاحظه‌ت رو بکنم باید بگم آره میتونی امیدوار باشی، اما از اونجایی که اومدم اعتراف کنم و باید راستش رو بگم، نه نباید امیدوار باشی.کشیش : اصلا دستمالش رو از کجا آوردی اگه خودش نداده بهت؟ نکنه اون رو هم کشتیش کثافت؟جیمز : قرار شد عصبانی نشی پدر، همه اون شب شاهد بودن که توی بار بودم، حتی خود تو هم توی بار بودی پس نمیخواد الکی به من شک کنی، اون هم بعد از این همه سال، اما کسی که هر شب توی بار بود و اون شب نبود، مایکل مستخدم کلیسا بود، و چرا توی بار نبود ؟چون وقتی از جاده میومدم سمت روستا که بیام بار، دیدم که جنازه مری رو گرفته و داره می بره سمت جنگل و چند متر پشت سرش هم دستمال مری افتاده بود، منم اون دستمال رو برداشتم و بعدش هم اون داستان قشنگ رو از خودم ساختم.کشیش : پس چرا به پلیس چیزی نگفتی؟اصلا لازم نبود به پلیس چیزی بگی، اگه اون دستمال رو برنمیداشتی و اون داستان رو درست نمیکردی پلیس خودش مشکوک می شد و پیداش میکرد، نکنه تو هم باهاش همدست بودی؟جیمز : نه چرا باید همدستش باشم، من بدون هدف یه گوسفند هم نمیکشم چه برسه به اینکه بخوام یه آدم رو بکشم، اون هم یه دختر جوون خوشگل مثل مری رو، اما خب به چند دلیل اون داستانا رو ساختم، یکی اینکه اگه پلیس می فهمید مایکل همچین کاری کرده معلوم نبود سر خانواده‌ش چی میاد، مشخص بود که خودش پشیمونه دلیلی نداشت حتما اعدام بشه و چند نفر دیگه بدبخت بشن، دوم اینکه اون تنها دوست تو توی اینجا بود و نمیخواستم تنها دوستت تبدیل به دشمنت بشه، و دلیل آخر هم اینه که اگه راستش رو میگفتم به جای یه کشیش امیدوار تبدیل می شدی به یه کشیش افسرده و ناراحت و تنها که کل وجودش رو انتقام گرفته.کشیش ناراحت تر می شود، صورتش از عصبانیت قرمز می شود و دست هایش می‌لرزد.کشیش : تو باید راستش رو میگفتی، الان دیگه چطور میشه این قضیه رو اثبات کرد اون هم بعد از شایعاتی که تو پخش کردی، نباید توی کار قانون دخالت میکردی.جیمز : قانون هم نباید توی کار خدا دخالت کنه، به اونا چه ربطی داره که یه نفر کسی رو کشته، خود خدا کارهاش رو میتونه انجام بده و واسه اجرای عدالت نیاز به کمک قانون نداره، پس اول قانون شروع به دخالت کرد و تقصیر خودشه.کشیش : الان فقط واسه این فکت رو نمیارم پایین که بهت قول دادم کاریت نداشته باشم، سعی کن کاری نکنی که بزنم زیر قولم، چون الان تبدیل شدم به یه کشیش افسرده و ناراحت که که کل وجودش پر از انتقامه.جیمز : نه قبول نیست،‌نباید اعترافاتم توی رفتارت تاثیر بذاره، بعد از اینکه اعترافاتم تموم شد، من رو می بخشی و همه چیز رو فراموش می کنی و همون زندگی کسالت‌بار قبلیت رو ادامه میدی.کشیش : خودت که میدونی نمیشه.جیمز : نه واقعا نمی دونستم نمیشه، فکر میکردم که کشیش‌ها همیشه بعد از هر اعترافی همین کار رو میکنن.کشیش : باید همینطوری باشه، ولی نیست،‌مثل وقتی که مادرت اومده بود و اعتراف میکرد که هروقت پدرت میرفته سفر بهش خیانت میکرده، و اینکه نمیدونست پدر واقعی تو کیه ،‌مثلا باید این رو بعد از اعتراف فراموش میکردم، اما هر دفعه حماقتت رو میبینم شروع میکنم به حدس زدن که پدرت کدوم احمقی از این روستا بوده، چون پدر خودت آدم خوبی بود.جیمز : از کجا میدونی پدرم آدم خوبی بوده؟ آخرش تونستی حدس بزنی که پدر واقعیم کیه؟کشیش : از غروب که رفتم داروهای مادرم رو بگیرم بهش سر نزدم، الان میرم بهش یه سر میزنم دوباره برمیگردم.جیمز : شنیدم سل گرفته،‌ مادربزرگ من هم سل داشت، هم خودش مرد هم پدربزرگم از اون سل گرفت و مرد.کشیش : چطور شنیدی؟ تازه امروز معلوم شد که سل داره، به دکتر هم گفتم که به کسی نگه.جیمز : یادم رفت بهت بگم،‌ غروب که رفته بودی داروهای مادرت رو بگیری من اومدم تبرتون رو بیارم که مادرت راجع به مریضیش بهم گفت، خیلی ناراحت بود، می ترسید تو هم مریض بشی،کشیش : اره کلا ناراحته که اینقدر من رو به زحمت مینداره ، ولی من خودم دوسش دارم و تنها کسیه که دارم و حتی وقتی مریضه بودنش بهتر از نبودنشه.تبر رو کجا گذاشتی؟جیمز : جایی نذاشتمش، دوباره برگشتم، بشورمش و بعدا بیارمش.کشیش : یعنی الان هم نیاوردیش؟جیمز : معلومه که نیاوردم، هدفم از اومدن آوردن تبر نبود، الان حالم گرفته بود، اومده بودم اعتراف کنم حالم بهتر بشه که تازه با این سوال روبرو شدم که پدرم کیه، اصلا کشیش خوبی واسه اعتراف نیستی.کشیش : خب اعترافت رو کردی، الان برو بیارش.جیمز : هنوز نشستمش.کشیش : شستن نمیخواد، اصلا کی تا حالا تبر رو شسته‌، مگه ظرف غذاست که میخوای بشوریش؟جیمز : وقتی خونی میشه باید بشوریش و گرنه خون روش خشک میشه و بعدا نمیتونی تمیزش کنی.کشیش : چه خونی روشه؟ چی کار کردی با تبر؟ قرار بود هیزم هاتون رو خرد کنی باهاشجیمز : مادرت رو باهاش کشتم، خیلی ناراحت بود و دوست داشت هرچی زودتر بمیره تا تو راحت شی، منم با تبر کشتمش،‌رفتم تبر رو بشورم و برات بیارم، ولی خب گفتم قبلش بیام پیشت و اعتراف کنم.هنوز صحبت های جیمز تمام نشده که کشیش سراسیمه به سمت طبقه‌ی بالا می دود، صدای فریاد کشیش می آید و بعد از چند دقیقه با عصبانیت و عجله به پایین می دود و با تفنگی در دستش پشت سر جیمز می ایستد.جیمز : خب پدر گناهانم رو می بخشی؟کشیش : بخشیدن کار خداست، من توی کار خدا دخالت نمی کنم، الان میفرستمت پیشش از خودش بخواه تا تو رو ببخشه.کشیش به سر جیمز شلیک میکند و با تفنگ از خانه می رود بیرون.۷ آبان، ۱۳۹۸Mohammad Ranjbar ZMohammad Ranjbar ZFri, 24 Jul 2020 15:35:28 +0430https://virgool.ir/@mranjbar.z2993/داستان-پشم-luk06aooyef6سه ماه بود که موهایم را اصلاح نکرده‌بودم، رفتم آرایشگاه، تا کمی مرتبشان کنم.آرایشگاه خلوت بود و به غیر از کسی که صورتش زیر تیغ عباس بود فقط دو نفر دیگر منتظر بودند، عباس حدود ۶۰-۵۰ سال سن داشت و تقریبا موهایش سفید شده‌بود، خودش میگفت از ۲۰ سالگی در این آرایشگاه کار میکرده و بعد از چند سال مغازه را خریده و شده‌ آقای خودش.از وقتی یادم می‌آید هروقت به مغازه‌اش میرفتم یک خاطره‌ تعریف میکرد. آدم در عجب میماند که اگر این همه اتفاق برای عباس افتاده و این همه ماجراجویی کرده پس چه کسی در این سی چهل سال موهای مردم را بوکسوری و آلمانی اصلاح میکرده.نشستم روی صندلی و گفتم خسته نباشی عباس آقا، عباس گفت : مونده نباشی جوون. موهات چرا اینقد شلخته شده ، انگار پشم گوسفنده، راستی از گوسفندای ارباب گفته بودم برات؟ وقتی جوون بودیم یه اربابی تو روستامون بود که خیلی دندون گرد و ناخون خشک بود، از همه رعیتا و دهقونا کار میکشید اما موقع دستمزد و حقوق و سهم خرمن که میشد سر همه رو کلاه میذاشت، حق همه رو میخورد، هیچکس هم جلوش در نمیومد.یه شب موسی چوپون ارباب اومد سراغم و گفت عباس بیا یه حال اساسی از ارباب بگیریم،‌ گفتم من هستم باهات، فکرت چیه؟ گفت من فردا شب سیصد تا از گوسفندای ارباب رو میبرم چرا تو دشت‌ های اونور کوه، تو شب بیا با هم پشمای گوسفندا رو بزنیم و بفروشیم،‌ من فرداش میگم که یه سری دزد ناآشنا اومدن دست و پاهام رو بستن و پشما رو زدن.گفتم موسی نمیشه ،‌ دست تنها نمیتونم پشمای سیصد تا گوسفند رو بزنم ، عجله نکن بذار چند شب دیگه که یکی دو نفر رو هم پیدا کنیم کمکمون باشن.موسی گفت الان بهترین وقته،‌ دیر بجنبیم ارباب پشمای گوسفندا رو میزنه و میبره شهر میفروشه. تو هم دستات فرزه مطمئن باش از پسش برمیای. منم که دیدم هندونه زیر بغلم گذاشت دیگه دور از جناب خر شدم و قبول کردم.واسه فردا شبش قرار گذاشتیم،‌منم قیچی رو برداشتم و رفتم جایی که موسی گفته بود، زود کارمون رو شروع کردیم، اون فانوس رو نگه داشته بود و من هم تند تند پشم گوسفندها رو میزدم و میریختم تو کیسه.از موسی پرسیدم تو که همیشه دست راست ارباب بودی حالا چرا یه دفعه تصمیم گرفتی ازش دزدی کنی، گفت والا خبر داری که ننه‌ام مریضه، ارباب هم بی‌پدر مزدم رو نمیده، دیگه خودش مجبورم کرد دزدی کنم.گفتم خب خدا شفاش بده خبر داشتم ناخوشه. این از خدا بی‌خبر کم اذیت نکرده مردم رو.خلاصه هی حرف زدیم ، هوا هم که تاریک، هر از گاهی دستای خودم یا پوست گوسفندهای بدبخت رو زخمی میکردم.تا صبح چشم رو هم نذاشتم و بالاخره کار رو تا صبح تموم کردم. به عباس گفتم خب اگه الان تو رو ببندم که این پشما رو نمیتونم دست تنها بدون خر ببرم داهات.موسی خندید گفت فکر اینجاش رو هم کردم نمیخواد من رو ببندی،‌ من به ارباب میگم که وقتی دزدها خواستن برن بهشون التماس کردم که دستم و باز کنن، گفتم که من زن و بچه دارم و گرگ‌ها تا صبح زنده‌ام نمیذارن اونا ام رحمشون اومد بازم کردن.گفتم خب فکر خوبیه پس بیا یه چرتی بزنیم و بعدش بریم که خیلیی خسته‌م، موسی گفت تو خسته‌ای بخواب من پشم‌ها رو میبرم میذارم انباری خونه شما چند روز دیگه که آبها از آسیاب افتاد میام سهمم رو میگیرم.کیسه‌های پشم رو روی خرها سوار کردیم و موسی رفت سمت داهات،‌ منم خوابیدم. چند ساعت مشتی خوابیدم که بالاخره اینقد آفتاب روی صورتم افتاد که از خواب بیدار شدم و دیدم گوسفندها هم نیستن‌، موسی پشما رو برده بود و اومده بود گله رو هم برده‌بود و من هنوز خواب بودم.آبی به دست و صورتم زدم و رفتم سمت خونه،‌رفتم انباری و دیدم پشم‌ها نیس ،‌از آقای خدابیامرزم پرسیدم گفتم این موسی امانتی من رو نیاورد،گفت نه پسرم فقط اومد گفت که "ارباب ازت تشکر کرده که پشمای گوسفنداش رو مجانی زدی، این موقع سال پشم‌زن خوب گیر نمیاد".میبینی پسر همیشه کلاه سرم میذاشتن، تو سعی کن درس بگیری و زرنگ باشی.- آقا عباس این موسی رفیق نامردت قد خیلی بلندی نداره؟-آره مرتیکه دیلاق، از کجا میشناسیش؟- یکی از دوستای بابام به اسم موسی همین خاطره رو برام تعریف کرده بود، فقط میگفت کلا ۲۰ تا گوسفند بوده، بعد هم ارباب پشیمون شده از کارش،‌همه گوسفنداش زخمی شدن،‌ گفته ای کاش پول میدادم یه پشم زن خوب بیاد سر وقت گوسفندها.آبان ۱۳۹۶Mohammad Ranjbar ZMohammad Ranjbar ZFri, 24 Jul 2020 15:27:40 +0430https://virgool.ir/@mranjbar.z2993/قرنطینه-داستان-کوتاه-vuzckezm09hxشعاع گرم آفتاب از پنجره رد می شود و می افتد روی صورت مرد جوان،‌ مرد جوان چند دقیقه‌ای دستش را روی چشمانش میگذارد ولی در نهایت در این رقابت از آفتاب شکست میخورد پتویش را می اندازد کنار و می نشیند روی تخت. گوشی‌اش را برمیدارد و با چشمان نیمه باز ساعت را نگاه میکند.ساعت ۱۱ صبح است،‌خستگی دیشب در بدنش ته‌نشین شده و به این سادگی قصد رفتن ندارد، به همسرش پیام میدهد و به هال می رود.پیرمرد وقتی جوان را میبیند چایی میریزد و میرود سراغ اجاق گاز تا برای پسرش صبحانه درست کند:«همیشه صبح زود پا میشدی، من صبح رفتم نون تازه گرفتم برات، ولی فک کنم تا الان سرد شده دیگه»مرد جوان بدون اینکه جوابی بدهد می رود دستشویی و بعد از شستن دست و صورتش دوباره برمیگردد و روی مبل می نشیند.پیرمرد همچنان که پای گاز است میپرسد:«عسلی باشه یا سفت باشه؟»«فرقی نمیکنه»پیرمرد همانطور که سینی صبحانه را می‌آورد « مثل همیشه عسلی درست کردم برات» ، مرد جوان سرش در گوشی‌اش هست و بدون اینکه به پدرش نگاه کند لقمه‌ای از نیمرو میخورد، همان مزه‌ی همیشگی نیمروهای پدرش، طعم خاطرات بچگی‌اش ، هر بار که لقمه را می جود صفحه‌ای از خاطراتش مرور می‌شود، تا اینکه به صفحه‌هایی میرسد که دوست ندارد،‌که متنفر است از آن‌ها، فورا به آشپزخانه میرود و لقمه را تف میکند درون سینک ظرفشویی،‌بعد از اینکه دوباره به میز برمیگردد دستش را محکم میکوبد روی میز و با عصبانیت میپرسد : « چرا طفره میری؟ حرف حسابت رو بزن ، من بعد از ۲۰ سال نیومدم اینجا که نیمرو بخورم، بیشتر از این هم نمیتونم تحملت کنم، بگو کار فوریت چیه که این همه التماس کردی بیام پیشت»«پرواز برگشتت واسه ساعت چنده ؟»«ساعت ۶»پیرمرد با مظلومیت نگاهی به پسرش میکند« خب پس حداقل ۵ ساعت وقت داریم تا بخوای از خونه بری، کار من نیم ساعت هم طول نمیکشه، میتونیم سر فرصت صبحونه‌مون رو بخوریم و بعدش صحبت کنیم»«خب بفرما صبحونه‌ت رو میل کن، من میرم بیرون یه سیگار میکشم »مرد جوان میرود در حیاط خانه، کنار درخت ۳۵ ساله‌ی توت می نشنید، درختی که همسن خودش است، درختی که پدرش برای تولد او کاشته بود. چند توت روی زمین افتاده‌است، توتی را برمیدارد و در دهانش میگذارد، از طعم شیرین توت لذت میبرد، بلند میشود سیگارش را می اندازد روی زمین، با پایش خاموش میکند سیگار را و سپس به یاد گذشته‌ها از درخت بالا می رود،‌ توت‌ها را از شاخه‌های بالایی میچیند و بعد از خوردن آن به سراغ چالش بعدی میرود، توتی که از همه رسیده‌تر است و مثل همه‌ی توت‌های رسیده از دسترس دورتر، باید پایش را روی شاخه‌های نازک‌تر بگذارد و سعی کند تمام وزنش روی آن نباشد تا شاخه نشکند، زمان از دستش در میرود تا اینکه پدرش وارد حیاط میشود:«این درخت تنها چیزیه که تونسته ۳۵ سال کنار من دووم بیاره»مرد جوان از درخت پایین می‌آید «اگه اون هم میتونست از دستت فرار میکرد، همونطور که منم اگه میتونستم زودتر از دستت فرار میکردم، ناراحت نباش هرکسی که پای فرار نداشته باشه میتونه کنارت دووم بیاره»پیرمرد پاکتی را به دست پسرش میدهد «یه‌راست میرم سر اصل مطلب، دکترها گفتند که من تا چند ماه دیگه بیشتر زنده نیستم، و روز به روز حالم وخیم‌تر میشه و احتمالا از چند هفته دیگه از درد هر روز آرزوی مرگ کنم، این وصیت‌نامه‌ی منه، خونه و زمینایی که داشتم رو بخشیدم به تو، میخواستم این وصیت نامه رو بهت بدم، و اینکه من رو ببخشی»مرد جوان پاکت را میگیرد و پرت میکند گوشه‌ی حیاط « درست شنیدم؟ میخوای ببخشمت؟ و اونوقت چرا باید ببخشمت؟ چون میخوای بهم یه خونه بدی یا چون داری میمیری؟»پیرمرد اشک در چشمهایش حلقه میزند« چون پشیمونم، چون هر روز دارم خودم رو ملامت میکنم، تو اگه ۱۰ سال عذاب کشیدی من الان ۲۰ ساله که هر روز عذاب میکشم، از وقتی که رفتی، از وقتی که ندیدمت »مرد جوان سیلی محکمی به پدرش میزند و سیگاری از جیبش در می‌آورد و روشن میکند.همانطور که پیرمرد صورتش شروع میکند به قرمز شدن ادامه میدهد « اگه فکر میکنی کتکم بزنی خیالت راحت میشه، کتکم بزن، همونطوری که بهت تجاوز کردم بهم تجاوز کن،اصلا من رو بکش و انتقامت رو بگیر»مرد جوان دوباره سیلی محکمی به پدرش میزند«نمیدونم چرا خر شدم و اومدم بهت سر زدم، من وسایلم رو جمع میکنم و میرم»مرد جوان به اتاقش میرود و وسایل رو داخل ساکش میگذارد،‌لباسهایش را عوض میکند و آماده میشود که برود که پیامکی از طرف آژانس هواپیمایی دریافت میکند که به دلیل قرنطینه شهر، تمامی پروازها کنسل شده،‌ و مبلغ بلیط ظرف ۴۸ ساعت آینده به حسابش واریز میشود.مرد جوان باورش نمیشود ، فردا کار مهمی داشت،‌باید میرسید به محل کارش، سایت خرید بلیط اتوبوس را چک میکند ولی میبیند که در صفحه اول سایت نوشته شده که بدلیل قرنطینه تمامی سفرها لغو شده و تا اطلاع ثانوی تمامی جاده‌ها به سمت شهر بسته می باشد.موبایلش را پرت میکند گوشه اتاق و روی تخت مینشیند ،‌دستش را در موهای ژولیده‌اش تکان میدهد و به این فکر میکند که نمیتواند این خانه را تحمل کند و باید به فکر راه حلی باشد.فکری به سرش میزند ،‌گوشی را برمیدارد به وب‌سایت تنها هتل شهرشان میرود که اتاقی را برای این مدت قرنطینه رزرو کند، ولی در صفحه سایت هتل هم همان متن منحوس قرنطینه را میبیند، ساکش را برمیدارد و بدون خداحافظی از خانه میرود بیرون تا بتواند مهمانسرایی را پیدا کند که بتواند اقامت کند، ولی به هرکدام که سر میزند با جواب مشخصی از مسئول پذیرش روبرو میشود :« متاسفانه بهمون دستور دادن که کسی رو پذیرش نکنیم، باید وایستیم تا بیان از مسافرین ساکن فعلی آزمایش بگیرند که اگه مریض بودند همینجا قرنطینه بمونند، وگرنه الان ما هم مسافرها رو مرخص میکردیم، می‌بستیم و میرفتیم خونه‌هامون،‌شما هم اگه آشنا یا فامیلی دارید برید اونجا بهتر از اینه که توی مکان عمومی اقامت کنید)مرد جوان بعد از پرسه زدن در خیابان و کلنجار رفتن با خودش، بالاخره از روی ناچاری تصمیم گرفت به خانه‌ی پدرش برود.پدرش بعد از اینکه در را برای مردجوان باز میکند « امیدوار بودم که جایی واسه اقامت پیدا نکنی، دوباره به خونه خوش اومدی»مرد جوان بدون اینکه جوابش را بدهد‌ به اتاقش میرود، با همسرش تلفنی صحبت میکند و همکارانش را از وضعیتی که در آن قرار گفته مطلع میکند، تا جلسه‌ها را بدون او تشکیل دهند.بعد از چند ساعت صحبت کردن با تلفن دهانش خشک میشود و تازه متوجه میشود که بعد از چای و توتی که صبح خورده است چیز دیگری نخورده، به اشپزخانه میرود تا برای خودش چایی بریزد که می‌بیند پیرمرد دارد چیزی مینویسد,« فکر نمیکردم اهل نوشتن باشی»«پس بالاخره اومدی بیرون از اتاقت، نه من هیچوقت اهل نوشتن نبودم، الانم داشتم یه نامه می‌نوشتم»«با کسی در ارتباطی؟ کدوم بدبختیه که هنوز تو رو نشناخته و باهات نامه نگاری میکنه»«دارم واسه تو نامه می‌نویسم، میذارم کنار وصیت‌نامه‌م، بعد اینکه مُردم میخوام بخونیش، بعضی حرفا رو آدم از زبون یه مرده بشنوه تاثیر بیشتری میذاره»«به نظر که سالم میای، سرطان چی داری؟»«ریه، ۱ سال بعد از ترک سیگار فهمیدم که سرطان ریه گرفتم، ای کاش اون یه سال رو هم ترک نمیکردم الکی‌ خودم رو اذیت کردم»«نرفتی دنبال درمانش؟»«نخواستم که برم‌، شیمی درمانی هم مثل ترک سیگاره ، عمرم رو که زیاد نمیکنه و فقط اخر عمری زحمت اضافه‌س»مرد جوان یک لیوان‌ چایی برای خودش میریزد و به سمت اتاقش میرود که‌ ‌پیرمرد در حالیکه نامه‌اش را تا میکند و درون ‌پاکت می گذارد «یه لیوان هم واسه من بریز لطفا»مرد جوان یک لیوان چایی برای پدرش میریزد و روبروی او می نشیند ، پدرش لیوان را برمیدارد و در حالیکه چایی را مزه مزه میکتد تا سرد شود می‌پرسد« کار و بارت چطوره؟ از وضع زندگی راضی هستی»« اره خوبه،‌ اون اوایل که‌ مستقل شدم خیلی اذیت شدم، ولی الان درامدم نسبتا خوبه»« از زندگیت، راضی هستی؟ همسرت چطوره؟»«اره همسرم خیلی خوب و مهربونه، اون بود که مجبورم کرد بیام پیشت، گفت باید با گذشته‌م روبرو بشم، مادر خیلی خوبی هم هست»«خب پس دیدارمون رو مدیون اون هستم،اگه دوباره دیدیش از طرف من ازش تشکر کن، چند تا بچه داری؟»مرد جوان همانطور که موبایلش را در می‌اورد و به پدرش نشان میدهد« یه پسر ۱۱ ساله و یه دختر ۲ ساله، اینم عکسشون»«خدا حفظشون کنه، بچه‌های خوشگلی داری»«اره قیافه‌شون به مادرشون رفته»«نه اتفاقا پسرت خیلی شبیه بچگیهای خودته»پیرمرد در حالیکه لبش را ارام از داخل گاز میگیرد«تا حالا هوس نکردی که » مرد جوان وسط حرف پدرش میپرد«هوس نکردم که چی؟»«میگم بالاخره تو هم پسر منی، بالاخره یه چیزایی رو از من به ارث بردی، پسرت هم بچه‌ی خیلی خوشگلیه، تا حالا هوس نکردی»قبل از اینکه جمله پیرمرد تمام شود مرد جوان با لیوان چایی محکم میکوبد توی صورت پدرش، پدرش داد میزند ولی او اهمیتی نمیدهد، یقه پدرش را میگیرد او را از روی صندلی پرت میکند روی زمین، روی شکمش می‌نشنید و محکم با مشت میزند توی صورتش، دست خودش درد میگیرد، چشمانش از عصبانیت سرخ است ، دوباره میکوبد توی صورت پدرش، دستش بیشتر درد میگرد، محکمتر و محکمتر میکوبد توی صورت پیرمرد، دیگر دستش بی‌حس میشود ،همانطور که گریه میکند و اشک روی صورتش سرازیر میشود میکوبد توی صورت پیرمرد، بعد از چند دقیقه که که بصورت پدرش نگاه میکنید مبینید صورتی باقی نمانده، و جمجمه‌ی پدرش هم خرد شده، دست خودش باد کرده و قرمز و خونی شده، کنار پدرش دراز میکشد و همانطور گریه میکند، گریه میکند و گریه میکند تا خوابش میبرد.صبح افتاب روی صورتش می‌افتد و بیدار میشود، چند دقیقه طول میکشد تا یادش بیافتد کجاست، دستش درد میکند ، دستش را جلو چشمش می اورد و میبیند زخمی است، حدس میزند که انگستانش از بند درامده‌اند، مینشیند و جمجمه‌ی خرد شده‌ی پدر ش را میبیند، همانجا بالا می اورد، پیرهنش را در می اورد و می اندازد روی سر پدرش‌.اتفاقات اخیر را در ذهنش مرور میکند و با خودش فکر میکندکه ای کاش به حرف همسرش گوش نداده بود و نمی‌امد، به اینکه ای کاش شب توی پارک میخوابید و به خانه برنمیگشت، و به اینکه شاید بهتر بود دوباره بزند توی گوش پیرمرد و برود توی اتاق ، تا اینکه خودش را توی دردسر بیاندازد،‌ به چیزهای مختلف فکر میکند که چشمش به پاکت نامه‌ی روی میز می افتد، بلند میشود، پشت میز می نشیند و شروع میکند به خواندن نامه‌ی پدرش « سلام پسرم، وقتی این نامه رو میخونی حتما من مُردم، اما چند تا حقیقت رو دوس دارم بهت بگم، من سرطان نداشتم، به نفرین نامیرایی گرفتار شدم، دوس دارم بمیرم ولی نمیتونم، جسمم سالمه و اونقدری جرات ندارم که بخوام خودکشی کنم , من از تو نخواستم بیای که من رو ببخشی، من میخواستم بیای و من رو بکشی ، تنها راهی که میتونستم بمیرم، اونهم بخاطر یه دلیل خوب, انتقام!!!انتظار من این بود که بعد از خوردن اون نیمرو تموم ۱۰ سال تجاوز یادت بیاد و همونجا من رو بکشی، اما بجاش بالا آوردی، توی حیاط باهات صحبت کردم، تحریکت کردم ولی باز هم کاری نکردی و به یه سیلی قانع شدی، هیچوقت عرضه‌ی هیچ کاری رو نداشتی، ازت ناامید شدم تا اینکه دیدم شهر‌قرنطینه شده و مجبور شدی دوباره برگردی خونه، من تموم سعی‌ام رو میکنم تحریکت کنم تا من رو بکشی، پس اگه الان داری این نامه رو میخونی یعنی موفق شدم، بعد از ۲۰ سال فرار دوباره برگشتی به خونه و من بهت تجاوز کردم، ایندفعه به فکرت، و مطمئن باش این تجاوز از همه‌ی تجاوزهای قبلی لذت‌بخش‌تره برام.»تیر ۱۳۹۹Mohammad Ranjbar ZMohammad Ranjbar ZFri, 24 Jul 2020 11:53:03 +0430