https://virgool.ir/feed/@mr.sadraروان‌شناس و مشاور فردی. تحلیل با طعم لبخند :)fa2026-11-11 15:18:17https://files.virgool.ir/upload/users/246572/avatar/hSIfx8.pnghttps://virgool.ir/@mr.sadrahttps://virgool.ir/@mr.sadra/alternative-usmcadjionw8سلام رفقا!بیش از دو ساله که فعالیت جدی‌ای اینجا نداشتم...فکر می‌کنم این مدیوم رو بذارم برای همون گذشته بمونه! این روزها دارم توی کانال تلگرامم متن می‌نویسم.این تغییر بستر دوتا دلیل اصلی داره. یکیش شخصیه که هیچی، دومیش اینه که ذهنیتی که این روزها داره از زبان من و با دستان من می‌نویسه، خیلی تغییر کرده...توی کانال تلگرام بیشتر از ادبیات روانشناسی استفاده می‌کنم و دغدغه‌های عمومی‌تری (چیزی که توی جلسات مشاوره‌م با مراجع‌هام بهش واقف میشم) رو دارم بیان می‌کنم. بعلاوه‌ی معرفی کتاب و غیره :)خوشحال می‌شم اونجا داشته باشمتون. قدمتون روی چشم 3>https://t.me/corneliusNotesصدرا مرادیانصدرا مرادیانSun, 21 Apr 2024 16:10:22 +0330https://virgool.ir/@mr.sadra/do-what-you-are-here-for-w9pn7g0mjgsgخواننده‌ی عزیز؛به احتمال زیاد، نه من تو رو به خوبی می‌شناسم و نه تو منو!اما می‌خوام یه چیز رو به قطعیت بهت بگم:دنبال علاقه و passion ِ خودت برو، تاوانش رو بده، لذتش رو هم ببر :)Do what you Love, Love what you Doیه خلاصه‌ای از خودم برات میگم تا مطمئن بشی که کسی این حرفو بهت می‌زنه که خودش همین کارو کرده....منم می‌تونستم مثل 80% از دوستای لیسانسم (Literally 80%)، سال 96 بعد از گرفتن مدرک لیسانسم اپلای کنم و خیلی راحت برم کانادا و همون رشته‌ی کامپیوتر رو ادامه بدم و به جاهای خیلی خوبی هم از نظر اجتماعی برسم! اغراق نیست؛ من توی لیسانس مهندسی کامپیوتر شریف، 2تا مقاله نوشتم که توی مجله‌های اونور آب چاپ شدن و خیلی کارای دیگه که باعث میشد از نظر رزومه از خیلی از دوستایی پیش‌تر گفتم بالاتر بودم....ولی به جاش انتخاب کردم که تغییر رشته بدم به روان‌شناسی و بخاطرش از خونه‌یی که توش زندگی می‌کردم به مدت 8 ماه بیرونم کردن و ........توی این پست، در این مورد بیشتر بخونید :)الآن اون جایی هستم که می‌تونم به مسیری که تا این لحظه طی کردم نگاه کنم و لبخند بزنم :)سخت بود؟ خیـــلی! یه جاهایی از شدت فشار عصبی و روانی راهی بیمارستان می‌شدم که سِرُم بزنن بهم!می‌ارزید؟ خیــــــــــــلی!!! الآن متاسفانه تعداد خوبی از همون دوستام، دارن ازم مشاوره می‌گیرن که چطور کاری که انجام میدن رو دوست داشته باشن!! یا چیکار کنن که به کاری shift کنن که دوستش دارن؟!سخن کوتاه؛تو هم می‌تونی :)انجامش بده...صدرا مرادیانصدرا مرادیانTue, 08 Jun 2021 00:52:37 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/i-wish-to-speak-about-you-vfwuydpxajxoلینکِ خوانشِ خودم از شعر.بگذر شبی به خلوت این هم‌نشین دردتا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کردخون می‌رود نهفته ازین زخمِ اندرونماندم خموش و آه که فریاد داشت دردمی‌خواهم از تو بگویمتویی که غایبی، اما از من در من حاضرتریمی‌خواهم از تو بگویمدر این خلا که منم.. جهانی‌ست که توییمی‌خواهم از تو بگویمای من! ای تویی که آغازِ انجام منی...هرچه می‌کنم توییهرچه می‌بینم تویی....همان که بابای طاهر گفت:به هرجا بنگرم، کوه و در و دشت....آری!می‌خواهم از تو بگویم:تویی که چشمانت عمیق، آرامتویی که موهایت چو شب، دریاتویی که لبانت...... آهای من!ای تویی که جای تو خالیست؛دل می‌رود از دست عیان، جای تو خالیای بی‌خبر از درد نهان، جای تو خالی...آفت زده دل همت فریاد نداردسردار سکوت است زبان، جای تو خالی..پی‌نوشت 1: دو بیت اول از سایه، دو بیت آخر از حمیدرضا آذرنگصدرا مرادیانصدرا مرادیانFri, 18 Dec 2020 16:36:23 +0330https://virgool.ir/@mr.sadra/6-step-to-find-your-favorite-job-zoeeev65fgkyتوی این پست بیشتر می‌خوام براتون از تجربه‌ی شخصیم بگم.هر شغل یا حرفه‌ای که بشه ازش درآمد کسب کرد، یک سری پیش‌نیاز داره. باید علمش رو بلد باشی، استعدادش رو داشته باشی، به اون کار علاقه داشته باشی و خیلی چیزهای دیگه..شغل انواع مختلفی داره. از مشاغل هنری و علوم انسانی بگیر تا مهندسی و پزشکی! مسلما هر کدوم از این دسته‌ها نیاز به درجات مختلفی از دانش و آموزش دارن اما حتی کاری مثل عکاسی که هممون به شکل روزانه داریم با گوشیمون انجام می‌دیم، اگه قرار باشه حرفه‌ای انجام بشه نیاز به آموزش داره.حالا ما کاری به این تعاریف و بدیهیات نداریم! اما یه سوالی که برای خیلی از ماها وجود داره اینه که «من چطور می‌تونم شغل مناسب برای خودم رو پیدا کنم؟»برای جواب دادن به این سوال، نیاز داریم که سوالات دیگه‌ای رو قبلش جواب بدیم: یه شاخه از روان‌شناسی وجود داره به اسم شخصیت‌شناسی که بهمون کمک می‌کنه تا بفهمیم "من چه کسی هستم، چه نقاط قوت و ضعفی دارم، چه توانایی‌هایی دارم و در کجا (چه شغل‌هایی) استعداد دارم و ممکنه موفق بشم؟". توی همین شخصیت‌شناسی یه دسته از تست‌ها وجود داره که خیلی تخصصی روی این موارد تمرکز می‌کنن و بهشون میگن «رغبت‌سنجِ شغلی». تست‌هایی مثل STRONG و HOLLAND از این دسته هستن.اگه فکر می‌کنین با دادن این تست‌ها می‌تونین با قطعیت شغل مناسبِ خودتون رو پیدا کنین براتون آرزوی خوش شانسی می‌کنم (اما خیلی مطمئن نیستم این اتفاق بیفته) :))توی دنیای مشاوره، کوچینگ و روان‌شناسی، یه دسته از آدم‌ها Career coach هستن. راهبرهای حرفه‌ای (یا همون Career coachها) به شما کمک می‌کنن تا شخصیت خودتون رو بهتر و عمیق‌تر بشناسین، نظام ارزشی‌تون رو تشکیل بدین (یا بازبینی بکنین)، استعدادها و علایقتون رو با کمک خودتون پیدا می‌کنن و در نتیجه‌ی همه‌ی این کارها، یک یا نهایتا دو دسته از مشاغل رو بهتون پیشنهاد می‌کنن که امکان موفقیت، پیشرفت و رضایت شما توی اون مشاغل بیشتر باشه. اما حتی اینجا هم پایان ماجرا نیست! شما تازه بعد از این مرحله به جایی می‌رسید که تواناییِ برنامه‌ریزی برای آموزش‌های مورد نیازتون برای شغل مورد نظرتون رو دارید.یه مثال از خودم می‌زنم تا مواردی که گفتم یه مقدار قابل لمس‌تر بشن:من سال 91 تا 96 دانشجوی کارشناسی مهندسی کامپیوتر - نرم‌افزار دانشگاه شریف بودم. تنها دلیلی که موقع انتخاب رشته کامپیوتر رو انتخاب کردم این بود که از شیمی بدم میومد و کامپیوتر شیمی نداشت :)) البته المپیاد کامپیوتری بودنم هم بی‌تاثیر نبود توی انتخابم!بگذریم؛ من از یه جایی فهمیدم که برنامه‌نویسی و Develop کردن یک سایت یا یک اپلیکیشن کاری نیست که منو راضی کنه. در عوض من از تحلیل و طراحیِ الگوریتم‌ها واقعا خوشم می‌اومد و توی اون حوزه حرف برای گفتن داشتم. نتیجه این شد که برای ارشد رشته‌ی طراحی الگوریتم رو زدم و دوباره شریف قبول شدم.هم‌زمان با ورودم به ارشد کامپیوتر - الگوریتم، توی یک شرکت به عنوان منابع انسانی استخدام شدم و از اونجا بود که کم کم متوجه شدم که من "تحلیل کردن و ساختن" رو دوست دارم و این قضیه محدود به الگوریتم نمیشه! این مورد بعلاوه‌ی هزاران اتفاق دیگه، در کنار هم من رو قانع کرد که ارشدم رو انصراف بدم و دوباره برای ارشد روان‌شناسی کنکور بدم تا برسم به اینجایی که الآن هستم (و حتما توی یک پست دیگه از جایی که هستم صحبت می‌کنم)..من راهبر شغلی نداشتم و خیلی خوش‌شانس بودم که با آزمون و خطا به رشته‌ی مورد علاقه‌م رسیدم! اما این دقیقا کاریه که الآن دارم با چندتا از مراجع‌هام انجام میدیم. کاری که من توی حوزه‌ی راهبریِ شغلی می‌کنم 6 مرحله داره:1. شخصیت شناسی، رغبت‌سنجیِ شغلی و ساخت نظام ارزشی2. انتخاب ارزش‌هایی از لیست نظام ارزشی که قراره توی کار زیسته بشن3. پیدا کردن ویژگی‌هایی که کار ایده‌آل باید براساس ارزش‌های انتخاب شده داشته باشه4. انتخاب شغل‌های کاندید و هیجان‌انگیز5. فهمیدن اینکه برای رسیدن به اون شغل‌ها چه مهارت‌هایی باید آموزش دیده بشه6. برنامه ریزی و عملالبته که هرکدوم از این مراحل ممکنه چند جلسه طول بکشه و موارد زیادی در موردش مطرح بشه. بعلاوه، برای برنامه‌ریزی و عمل ممکنه وارد فاز هدف‌گذاری و حفظ انگیزه و ماندن در مسیر (Stick to the Path) بشیم و کلی ماجرا و جلسه‌ی دیگه :)می‌خواستم درمورد قابلیت برنامه‌ریزی برای مسیر شغلی یا غیرقابل پیش‌بینی بودنش صحبت کنم، اما همین مقدمه‌ای که نیاز بود درمورد این موضوع بگم اندازه‌ی یک پست کامل شد! :))ایشالا توی یک پست مجزا، مفصل درمورد این مطلب هم صحبت می‌کنیم..باشد که درست و آگاه زندگی کنیم؛شب و روزتون خوش؛صدرا مرادیان، روان‌شناس و مشاور فردی.صدرا مرادیانصدرا مرادیانThu, 10 Dec 2020 21:09:30 +0330https://virgool.ir/@mr.sadra/3-goal-setting-tip-brian-tracy-rsgesz5jyixlچند وقت پیش داشتم یه ویدیو از برایان تریسی می‌دیدم. توی اون ویدیو داشت به چند تا از سوال‌های رایجی که تو حوزه‌ی هدف‌گذاری ازش می‌پرسن جواب میداد.. به نظرم جالب اومد که بعد از دوتا پستی که تو حوزه‌ی هدف‌گذاری منتشر کردم (سه گام تا رسیدن به رضایت شخصی به پیشنهاد دارن هاردی درمورد تفاوت‌های مقصد، ارزش و هدف؛ و پنج گام عملی برای رسیدن به اهداف‌مون درمورد هدف‌گذاریِ SMART)، این رو هم به عنوان اطلاعات تکمیلی براتون یادداشت کنم :)اهداف به ما اجازه می‌دهند تغییرات را به نفع خودمان کنترل کنیم!این اولین جمله‌ای بود که واقعا برام مهم بود اینجا یادداشتش کنم! اهمیت هدف‌گذاری فقط به "تلاش فکری و روحی و جسمیِ ما برای رسیدن به اون هدف" خلاصه نمیشه! ما وقتی هدف داشته باشیم می‌تونیم از هر اتفاقی نکات مثبتش رو در بیاریم و به سمت هدفمون نزدیک‌تر بشیم.. یه جمله‌ی معروفی هست که میگه «باد موافق برای کشتی‌ای که هدف مشخصی ندارد تعریف نشده است»!اولین سوال اینه که «چطور می‌تونیم وقتی با موانع غیر منتظره روبرو می‌شیم، اهدافمون رو به طور موثری با شرایط وفق بدیم و هنوز با انگیزه بمونیم؟»فکر می‌کنم این اتفاق برای هممون افتاده باشه! حالا جواب برایان رو ببینیم:خب! تنظیم و نوشتنِ اهدافتان نقطه‌ی شروع است. و من توصیه می‌کنم اهداف روزانه‌ی خود را هر روز صبح قبل از شروع روزتان روی یک صفحه‌ی سفید در یک دفتر مخصوص مجددا بنویسید. نکته‌ی دوم این است که زمانی که تصمیمی می‌گیرید، دیگر مهم نیست چه اتفاقی بیفتد؛ شما هرگز نباید تسلیم شوید. به هریک از موانع و سختی‌ها به عنوان یک فرصت نگاه کنید تا از طریق آن یاد بگیرید از یک راه متفاوت یا حتی بهتر و سریع‌تر به اهدافتان برسید. بنابراین یکی از مهم‌ترین اصول موفقیت این است که "مهم نیست چه اتفاقی برای شما می‌افتد، شما به دنبال منفعت خود در اتفاقات باشید. در این صورت همیشه در هر مانع یا سختی‌ای، یک نکته‌ی مثبت و آموزنده در مسیر دست‌یابی به هدفتان پیدا خواهید کرد.سوال دوم: «من اهدافی دارم و هر روز برنامه‌ریزی می‌کنم، اما بعد از چند روز کار کردن در مسیر اهدافم روحیه‌ی خودم را می‌بازم و انگیزه‌ام را از دست می‌دهم! چطور باید خودم رو موظف کنم که در مسیر باقی بمانم؟»خب! اول باید بدانید اکثریت مردم به این مشکل بر می‌خورند. آنها یک هدف تنظیم می‌کنند و فکر می‌کنند که باید سریعا به هدفشان برسند! اما آگاه باشید که به دست آوردن هر چیز با ارزشی وقت‌گیر و هزینه‌دار است! بنابراین این کلیدِ سوال است: "هدف اصلی خودت را انتخاب کن و آن را به اهداف کوچک‌تری تقسیم کن. یک عدد یا میزان به هرکدام از اهدافِ کوچک نسبت بده و سپس در هر زمان، یک قسمتِ کوچک از کار را انجام بده". هنری فورد یک بار گفت: "شما می‌توانید به بزرگ‌ترین هدف دنیا دست یابید تنها اگر بتوانید آن را به اندازه‌ی کافی به اهداف کوچک‌تر بشکنید". اما مطمئن شوید که حتما به هر قدم کوچک یک عدد نسبت داده‌اید تا در آخر وقتی انجامش دادید، بتوانید آن را اندازه‌گیری کنید.یک فیل رو چطور میشه خورد؟ گاز گاز :))و اما سوال آخر: «من به دلیل تعلل و به تعویق انداختن کارها در مسیر رسیدن به اهدافم به مشکل برمی‌خورم و حس از دست دادن زمان و انرژی به من دست می‌دهد که خیلی ناامید کننده‌است. چه کارهایی می‌توانم انجام دهم تا بر تعللم غلبه کنم و در مسیر اهدافم شروع به حرکت کنم؟»همان‌طور که می‌دانید من 35 سال است که "مدیریت زمان" تدریس می‌کنم! برمی‌گردم به چیزی که کمی قبل گفتم: ابتدا یک هدف را انتخاب کنید، سپس یک لیست کامل از جزئیات آن (چک‌لیست) تهیه کنید. سپس تنها کاری که باقی می‌ماند این است که هر بار تنها یکی از آن قدم‌های کوچک را تکمیل کنید. با اولین قدم شروع کرده و تنها روی همان قدم تمرکز و کار کنید. باور کنید با تنها انجام دادن همین کار، می‌توانید به این اتفاق پایان بخشید.برای استفاده‌ی بهتر از این نوشته، پیش‌نهاد می‌کنم دو نوشته‌ی قبلی من درمورد هدف‌گذاری رو هم بخونید:سه گام تا رسیدن به رضایت شخصی به پیشنهاد دارن هاردی درمورد تفاوت‌های مقصد، ارزش و هدفپنج گام عملی برای رسیدن به اهداف‌مون درمورد هدف‌گذاریِ SMARTصدرا مرادیانصدرا مرادیانSat, 21 Nov 2020 14:01:58 +0330https://virgool.ir/@mr.sadra/دو-مسئولیتِ-بزرگِ-ما-در-رابطه-با-خودمون-fg2wqk7uhoeqتوی پست قبل (مسئولیت‌پذیری به بیان یالوم، شازده کوچولو و دیگران)، مفهومِ کلّی مسئولیت‌پذیری رو از منظر روان‌شناسیِ اگزیستانسیال بررسی کردیم؛ حوزه‌های مسئولیت‌پذیری رو شناختیم (به طور کلی: کار و روابط)؛ اشاره‌ای به NVC (ارتباط بدون خشونت یا Non-Violence Communication) کردیم و در نهایت به "مسئولیت‌پذیری در قبال خود" رسیدیم. پیش‌نهاد می‌کنم اون پست رو قبل از ادامه‌ی این یکی بخونین.فکر می‌کنم شما هم با من موافق باشین که اون پست به اندازه‌ی کافی طولانی شده بود و صحبت عمیق‌تر و دقیق‌تر، پست دیگه‌ای می‌طلبید. اگه اینطوره، این همون "پست دیگه‌ای"ه که وعده‌ش رو داده بودم :)کارِ برزگی که "شما" باید انجام بدین چیه؟ قبل از هر چیز به نظرم این نکته رو لازمه بگم که مسئولیت‌پذیریِ درست نیاز به آموزش داره. همون‌طور که هر چیز دیگه‌ای نیاز به آموزش داره.. درست مثل وقتی که یه وسیله‌ی تکنولوژیک جدید می‌خریم و قبل از استفاده ازش کاتالوگش رو می‌خونیم که مبادا بخاطر بلد نبودن خرابش کنیم، مسئولیت‌پذیری و برقراریِ درستِ ارتباط با خودمون و دیگرانی که برامون مهم هستن هم نیاز به آموزش داره (NVC یکی از مدل‌هاییه که می‌تونیم آموزش ببینیم و با استفاده ازش روابطمون رو اصلاح کنیم). و متاسفانه یا خوش‌بختانه توی نظام آموزشی‌مون چیزی از این موارد آموزش ندیدیم!کتاب ارتباط بدون خشونت (NVC)یکی از مواردی که الزامِ آموزش توی این حوزه رو مشخص می‌کنه تناقض‌هایی هست که بین مسئولیت‌پذیری در قبال خودمون و مسئولیت‌پذیری در قبال دیگران به وجود میاد. بعضی وقتا چشممون رو باز می‌کنیم و می‌بینیم که خودمون رو فراموش کردیم و همه‌ش داریم تصمیم‌هایی می‌گیریم که بیشتر برای دیگرانی که اهلی‌شون کردیم مناسبن تا برای خودمون! بعضی وقتای دیگه هم از اون طرفِ بوم می‌افتیم و به خودمون که میایم می‌بینیم به بهونه‌ی مسئولیت‌پذیری در قبال عزیزانمون، فردیتشون رو ازشون گرفتیم و توی هرر تصمیمشون دخالت کردیم..درواقع، دوتا از چزهایی که ما باید یاد بگیریم اینه که مرزها و آفت‌های مسئولیت‌پذیری کجا و چی هستن؟کتاب ارتباط بدون خشونت (NVC)به نظرم دیگه وقتشه که از "مسئولیت‌مون در قبالِ خودمون" صحبت کنیم:هر موجودی مسیر کمال خاص خودش رو داره ولی فقط انسانه که در قدم گذاشتن توی این مسیر مختاره! با اشاره به این حقیقت، کلام نیچه بیش از همیشه معقول به نظر می‌رسه که گفت: ای انسان! «بشو آنچه هستی». اما قبل از اینکه بشویم آنچه که هستیم، احتمالا باید بدونیم "چه هستیم؟"کارل گوستاو یونگ، روان‌شناس سوئیسی، جایی میگه که «هیچ نسخه‌ی از پیش تعیین شده‌ای برای تمام بشریت وجود ندارد!» و با همین نگرش بود که "روان‌شناسی انسان‌گرا" شکل گرفت. انسان‌گراها با هرکدوم از مراجعینِ خودشون یک بار دیگه و از نو، روانِ انسان رو می‌شناسن!بعد از این دوتا مقدمه‌ی بالا، می‌تونم بگم که "کسی نمی‌تونه به شما نشون بده یا بگه که چه هستی، که حالا بعدش بشینیم فکر کنیم چطور می‌تونیم بشویم آنچه که هستیم!" اما کوچ‌ها (coach) و روان‌شناس‌ها (البته نه همه‌شون!) آدم‌هایی هستن که می‌تونن بهمون توی این "پیدا کردنِ خود" کمک کنن.من برای کمک کردن به مراجع‌هام توی این زمینه، از ابزارهای شخصیت‌شناسی و به طور کل خودشناسی استفاده می‌کنم. سعی می‌کنیم بعد از شناختنِ ابتداییِ شخصیت، "ارزش‌های شخصی" فرد رو تشخیص بدیم.پس میشه گفت که اولین مسئولیت ما در قبال خودمون اینه که خودمون و ارزش‌هامون رو بشناسیم.اولین مسئولیت ما در قبال خودمون: خودمون و ارزش‌هامون رو بشناسیمبعد از این مرحله، باید شجاعت اینو داشته باشیم که انتخاب‌هایی بکنیم و قدم توی مسیر‌هایی توی زندگی بذاریم که بهمون اجازه بده ارزش‌های شخصیمون رو زندگی کنیم.با یه مثال درمورد خودم این متن رو به پایان می‌رسونم: من لیسانسم رو توی رشته‌ی مهندسی کامپیوتر شریف گرفتم. اواسط لیسانس شروع کردم به شناختنِ بهترِ خودم و ارزش‌های شخصیم. فهمیدم که برای صدرای اون روزها، آگاهی، تاثیرگذاری و رشد شخصی چیزهای خیلی ارزشمندی هستن. اینا چیزهایی بودن که توی رشته‌ی خودم به درستی ارضاء نمی‌شدن! البته این تصمیمی که گرفتم داستان خیلی مفصلی داره، ولی در نهایت یکی از اصلی‌ترین دلایلم برای تغییر رشته‌م به روان‌شناسی "یافتنِ راهی برای زیستنِ هرچه بیشترِ ارزش‌هام" بود.دومین مسئولیت ما در قبال خودمون به گمانِ من، قدم گذاشتن در مسیر زیستنِ ارزش‌هامونه.دومین مسئولیت ما در قبال خودمون: قدم گذاشتن در مسیر زیستنِ ارزش‌هامونباز هم چیزهای زیادی موند که فرصت نشد درموردشون گپ بزنیم! خیلی از این حرف‌ها دیگه در قالب "پستِ وبلاگ" نمی‌گنجن، اما ایشالا یه پستِ دیگه درمورد بخش کوچیکی از حرفایی که دوست دارم بزنم (چطور می‌تونیم بدون درد و خون‌ریزی مسئولیت‌پذریمون رو افزایش بدیم یا یه همچین چیزی D:) می‌نویسم.تا اون روز مراقب خودتون و مسئولیت‌هاتون باشین :)صدرا مرادیانصدرا مرادیانFri, 16 Oct 2020 17:25:06 +0330https://virgool.ir/@mr.sadra/responsibility-irvin-yalom-little-prince-and-others-umeno2aura7jواژه‌ی مسئولیت، معانی ضمنیِ زیادی داره. قابل اطمینان بودن، پاسخ‌گویی، دغدغه‌مند بودن، داشتن چهارچوب و خطوط قرمز، تلاش لحظه به لحظه برای درست زندگی کردن و غیره. (روان‌درمانیِ اگزیستانسیال؛ اروین یالوم)من اگر بخوام مسئولیتِ تمامِ چیزی که هستم رو به عهده بگیرم، باید درمورد تک‌تکِ حرف‌هایی که می‌زنم، حرف‌هایی که نمی‌زنم، کارهایی که می‌کنم یا نمی‌کنم، تک‌تکِ انتخاب‌هام، آری‌هایی که نباید بگم و نه‌هایی که باید بگم (یا بالعکس) و.... "فکر" کنم. باید برام مهم باشه که اگر -مثلا- حرفی رو نمی‌زنم، به خاطر کنار زدن مسئولیتم به عنوان یک موجودِ حرف‌زننده نباشه! بلکه براساس ارزش‌هام انتخاب کرده باشم که در فلان موقعیت صحبتی نکنم! باید انتخابش کرده باشم و باید مسئولیتِ این انتخاب رو به عهده بگیرم.ماندن در مسیرِ درست در زندگی، بزرگ‌ترین نشانه‌ی مسئولیت‌پذیریِ ماعلاوه بر معنای گسترده‌ی مسئولیت، این مفهوم حوزه‌های زیادی رو هم شامل میشه. یکی از بدیهی‌ترینِ این حوزه‌ها کاره. ما هر شغلی که داشته باشیم، اساسا وظایفی به عهده داریم و مسئولِ انجام دادنِ اون وظایف هستیم. همین‌طور توی روابطمون (اعم از کاری، خانوادگی، دوستی، عاطفی و مهم‌تر از همه رابطه با خودمون) هم مسئولیم! در توضیح اهمیتِ مسئولیت در روابط به جمله‌ای از کتاب "شازده کوچولو"ی آنتوان دوسنت اگزوپری اکتفا می‌کنم:روباه به شازده کوچولو گفت «تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلیش کردی مسئولی».این حرف رو بعد از دیالوگی که با هم داشتن بهش زد. قسمتی از دیالوگ که برام مهمه، اونجاست که مفهومِ اهلی کردن رو داره میگه:«تو الان واسه من یه پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی دیگه. نه من به تو احتیاج دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. اما اگه منو اهلی کنی، هر دومون به هم احتیاج پیدا می‌کنیم! تو واسه من میونِ همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای میشی و من واسه تو».وقتی این چند خط رو می‌خونیم، دیگه حرف مثبت و مفید بیشتری زدن درمورد "مسئولیت در روابط" سخت میشه! اما می‌خوام به چند تا چیز اشاره کنم:من (بخوانید "ما") از وقتی به دنیا اومدم، در حال اهلی کردن آدما بودم! مادر، پدر، مادربزرگ و پدربزرگ، دایی‌ها، خاله‌ها، عمه‌ها و عموها، بچه‌های اونا، دوست‌های مدرسه‌م، حتی معلم‌هام، بچه‌های دانشگاه، شاگردام، هم‌کارام و غیره. مسئولیت من در برابر اهلی شدن اونا چیه؟توی NVC (ارتباط بدون خشونت؛ مارشال روزنبرگ)، گفته میشه که:«ما مسئول احساسات آدم‌ها نیستیم! ما فقط مسئول کارهایی هستیم که داریم انجام می‌دهیم».این درسته، اما مهمه که چطور تفسیرش کنیم!من مسئول کاری هستم که دارم انجام میدم. یکی از کارهایی که من می‌تونم انجام بدم (ولی معمولا انجام نمیدم) اینه که به دیگرانی که تصمیمم روشون تاثیر داره درمورد دلایلِ تصمیمم توضیح بدم و سعی کنم اونا رو متقاعد کنم که این کار برای شخص من خوبه (یا هر چیز دیگری). اون وقته که می‌تونم بگم من مسئولیت این رابطه رو پذیرفتم و هر کاری که می‌تونستم براش انجام دادم. البته قطعا قرار نیست پذیرش مسئولیت در مقابل دیگران باعث بشه مسئولیتم در مقابل خودم رو فراموش کنم، ولی برعکسش هم به هیچ وجه قابل قبول نیست!یکی دیگه از کارهایی که اگه مسئولیت پذیر باشم باید بکنم اینه که وقتی می‌خوام یه تصمیمی بگیرم، به این فکر کنم که اثراتش روی آدم‌هایی که بالا ازشون حرف زدیم چیه؟ آیا اذیتشون می‌کنه؟ غمگین میشن؟ یا هیجان‌زده و شاد؟ چه فکری، چه احساس و چه برداشتی از کاری که من دارم می‌کنم براشون اتفاق می‌افته؟ نه بخاطر اینکه خودم رو مسئول اون احساس یا فلان بدونم!! نه! بخاطر اینکه بتونم پیش‌بینی کنم و توی توضیحاتی که بالاتر درموردش گفتم لحاظ کنم.این کارها به هیچ وجه ساده نیستن! ولی آیا درست نیست اگر بگیم آدمی که به این میزان مسئولیت اهلی کردن دیگرانش رو به عهده نمی‌گیره، نشاید که نامش نهند آدمی؟!از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست...یه نمونه‌ی دیگه از مسئولیت‌پذیری در روابط که این روزها خودش رو به شدت نشون میده، مسئله‌ی ویروس کرونا و فاصله‌گذاری اجتماعیه. من فقط مسئول زندگی یا مرگِ خودم نیستم، بلکه مسئول مریض نکردنِ دیگرانی که برام مهم هستند (و حتی آدم‌های random توی خیابون) هم هستم!حقیقتا چرا ما چشممون رو روی مسئولیت‌هامون می‌بندیم؟!شاید زیاده‌گویی کرده باشم؛ اما مسئله به اینجا ختم نمیشه!ما قبل از هر چیز، قبل از تمام زمینه‌هایی که قبل‌تر ذکر کردم، مسئول زیستنِ آگاهانه و درستِ زندگیِ خودمونیم. ما بی هدف به این دنیا وارد نشدیم و مسئولیتی به عهده‌ی تک‌تک‌مون هست که باید اون رو تمام و کمال انجام بدیم. یا به بیانِ نیچه، ما باید بشویم آنچه هستیم! فقط به این روشه که می‌تونیم در خلوتِ با خود، به جای عذاب وجدان اگزیستانسیالی که حاصل شکست در به انجام رساندنِ خودمونه، به خودمون افتخار کنیم :)بحث در این مورد یک پستِ جداگانه می‌طلبه! به امیدِ روزی که فرصتی بشه و در این مورد بیشتر بنویسم..کارِ برزگی که "شما" باید انجام بدین چیه؟به نظر شما مسئولیت‌پذیری چه زمینه‌های دیگری داره که توی متن بهش اشاره نکردم؟دغدغه‌ی شما هم شبیه منه؟ شما هم چنین دغدغه‌ای دارین یا من تنها موجودِ مسئولیت‌پذیر و عجیب و غریب روی کره‌ی زمینم؟ :))صدرا مرادیانصدرا مرادیانFri, 18 Sep 2020 00:42:20 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/kiss-the-gods-face-iqg0lbf7eue3پیشنهاد می‌کنم رمان 113 صفحه‌ای و مفهومیِ «روی ماهِ خداوند را ببوس؛ مصطفی مستور» رو بخونین. اوایلش آدم رو گیج می‌کنه ولی اگه ادامه بدین و یک-سومِ اولش رو رد بکنین جذاب میشه و نتیجه‌ای که باید رو می‌گیرین ازش :)سوال اساسی کتاب، "خداوندی هست ؟"، در طول کتاب بی‌پاسخ می‌مونه و فقط در انتها چند سطری خواننده رو به سمت "آری، هست" هدایت می‌کنه. داستان کتاب، روایت چند ماه از زندگی «یونس»ه که داره تز دکتراش رو درباره‌ی علل اجتماعی خودکشی دکتر پارسا می‌نویسه و در این مدت با دوستانی ملاقات می‌کنه که مکالمات‌شون اصلِ فلسفه‌ی داستان رو در خودش جا داده...در ادامه چند نقل قول از کتاب که برام جالب بود می‌نویسم:- (مهرداد درباره‌ی همسرش) همیشه توی خودش فرو رفته. میگه دلایل زیادی داره که اثبات می‌کنه نباید وجود داشته باشه (خدا). دنبال دلیل موجهی برای بودنش می‌گرده. می‌خواد بدونه 25سال پیش، درست قبل از تولدش کجا بوده؟ نمیدونه چرا 25 سال قبل، نه یک سال زودتر نه دیرتر متولد شده. می‌پرسه هزاران ساله که جهان وجود داشته اما او نبوده، پس چه دلیلی باعث شده ناگهان 25 سال قبل به زندگی پرتاب بشه؟- این منصفانه نیست که انسان در زندگیش با مانع‌هایی روبرو بشه که نتونه اونا رو کنار بزنه!- تا اونجا که یادم میاد، 9 سال پیش فلسفه رو به این دلیل انتخاب کردی که به قول خودت از حریم دین دفاع کنی! اما کلیدها به همان راحتی که در رو باز می‌کنند قفل هم می‌کنند. مثل اینکه فلسفه بدجوری در رو بسته!- به نظر تو اصلا وجود داره (خدا)؟ این سوال حتی از این تز لعنتی و دلیل خودکشی پارسا و .... برام مهم‌تره. به نظر من پاسخ به این سوال تکلیف خیلی چیزها رو روشن می‌کنه. میلیون‌ها آدم بدون اینکه این سوال ذره‌ای آزارشون داده باشه برنامه های 1000 ساله برای عمر 60-70 ساله‌شون می‌چینن و من تعجب می‌کنم که چطور کسی می‌تونه بدون اینکه پاسخ قانع‌کننده‌ای برای این سوال پیدا کرده باشه راه بره، کار کنه، ازدواج کنه، چه برسه به برنامه‌ریزی‌های دراز مدت.اگه نیست چرا ما هستیم؟ احتمال ریاضی وجود حیات در این سیاره چیزی نزدیک به صفره. اما الآن ما وجود داریم. این مفهومش اینه که اراده‌ای توانا و ذی‌شعور مایل بوده ما بوجود بیایم. این همون چیزیه که احتمالا جولیا رو به درستی آزار می‌داده و منم همینطور.از طرف دیگه اگه خدایی هست پس این‌همه نکبت برای چیه؟ این‌همه بدبختی و شر که از سر و روی کائنات می‌باره برای چیه؟ کجاست رد پای آن قادر محض؟ کجاست آن دست مهربان که هر چه صداش می‌زنند به کمک هیچ‌کس نمیاد؟ ستمگران دائم فربه‌تر می‌شوند و ضعفا در اکناف عالم یا اسیر سیل میشن یا زلزله میاد و زمین می‌بلعدشون. اگرم جون سالم به در ببرن، فقر و گرسنگی و بیماری سروقتشون میاد. اینهمه کودک ناقص‌الخلقه تاوان چیو پس میدن؟- شریف‌ترین و محتاطانه‌ترین چیزی که بشر می‌تونه درباره‌ی این سوال بگه اینه که ما نمی‌دونیم. آیا فضا انتها داره؟ آیا در میلیاردها کهکشان دیگه حیات وجود داره؟ .... جواب همه ی این سوالا یک کلمه‌ست: نمی‌دونیم!+ این‌که در میلیاردها کهکشان دیگه حیات وجود داره یا نه، این‌که فضا متناهی باشه یا نباشه، ذره‌ای در زندگیِ من تاثیر نداره. اما بود و نبود خدا برای من مهمه!اگه خدایی باشه، مرگ پایان همه چیز نخواهد بود. در این شرایط اگه من همه‌ی عمرم رو با فرض نبود او زندگی کنم، دست به ریسک خطرناکی زدم. اما اگه نباشه مرگ پایان همه چیزه و در آن‌صورت زندگی کردن با فرض وجود خداوند که نتیجه‌اش دوری از بسیاری لذت‌هاست با توجه به این‌که ما فقط یک‌بار زندگی می‌کنیم باخت بزرگیه!- به هر حال این سوالیه که پاسخ قطعی اون رو اگه مثبت باشه بعد از مرگ می‌فهمیم و اگه منفی باشه هیچ‌وقت نخواهیم دانست!- شرایط اقدام به قتل یا خودکشی زمانی بوجود می‌آید که فرد امکان گریز از وضعیت ناهنجار و دشواری که گرفتارش شده را ناممکن بداند. موقعیت بحرانی می‌تواند معضلی باشد که شخص از حل آن ناتوان است یا گمان می‌کند ناتوان است. در چنین حالتی ذهن او برای رهایی از بحران و در واقع برای حل مسئله دو راه حل غیر طبیعی را ممکن است انتخاب کند: 1) می‌کوشد تا صورت مسئله را پاک کند (قتل) / 2) اقدام به محو کردن حلال مسئله می‌کند (خودکشی)- من همیشه به یقین آنها حسرت می‌خورم. یقین آنها از کجا آمده؟ از جهل؟ اگر ندانستن و فکر نکردن به ماهیت آفرینش چنین آرامشی می‌آورد من به سهم خودم به هرچه دانستن اینچنینی‌ست لعنت می‌فرستم.- ای پسر عمران! هرگاه بنده‌ای مرا بخواند، آنچنان به او گوش می‌سپرم که گویی بنده‌ای جز او ندارم اما شگفتا بنده‌ام همه را چنان می‌خواند که گویی همه خدای اویند جز من.- نه فقط روزنامه، بلکه معتقدم هر چیز دیگه‌ای که بخواد اطلاعات پراکنده و دسته بندی نشده را به مخاطبش منتقل کنه مضره. رادیو، تلوزیون، روزنامه و ماهواره تنها کارشون اینه که باران اطلاعات پراکنده و اغلب بی‌خاصیت رو روی سر شما بریزن. باران خبر، دانایی انسان رو آشفته می‌کنه و وقتی آگاهی کسی آشفته شد، خود او هم درمانده میشه.- پرسش‌هایی هست که از "چرا پارسا خودکشی کرد؟" دشوارترند. سایه (نامزد یونس) گفت تو در خیلی چیزا تردید کرده‌ای. من از تردیدهای تو نگران نیستم چون تردید حق انسانه اما نگران چیز دیگه‌ای هستم. اینکه از خودت شکست بخوری! اینکه اونقدر نزدیک شی تا دیگه چیزی دیده نشه. هیچکس نمی‌تونه با مبنای علمی ثابت کنه موسی در آن شب صدای خدا رو از میان درخت شنید یا نه. هیچ ابزار علمی برای اثبات یا نفی تجلی خدا به کوه تور وجود نداره.آیا خداوندی وجود داره؟ کسی نمیدونه. اما ندانستن به همون اندازه که چیزی رو اثبات نمی‌کنه، نفی هم نمی‌کنه. ما به این چیزا می‌تونیم ایمان داشته باشیم یا نداشته باشیم. همین!- متاسفم. من واقعا از اینکه ملحدها نمی‌تونند خدا رو تجربه کنند متاسفم. در تجربه‌ی خداوند، برخلاف تجربه‌ی طبیعت که قوانین بعد از آزمایش بدست میاد، اول باید به قانونی ایمان بیاری و بعد اون رو آزمایش کنی. هر اندازه به خدا باور داشته باشی خداوند همون اندازه برات وجود داره. گرچه هستی خداوند ربطی به ایمان ما نداره اما احساس این هستی به میزان ایمان ما وابسته‌ست.- با خودم گفتم پرویز 3 جمله‌ست: پرویز فکر نمی‌کند، پرویز شاد است، پرویز راحت است.- علی گفت شک کردن مرحله‌ی خوبی تو زندگیه اما ایستگاه خیلی بدیه. علی میگه امکان نداره برای همیشه تو این ایستگاه بمونی! چون شک یه توهمه. خداوند هست و بودنش هم ربطی به ما و تردیدهامون نداره.صدرا مرادیانصدرا مرادیانSat, 12 Sep 2020 21:12:58 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/5-steps-in-goal-setting-jolqvsapp6dxتوی این پست از سه مفهومِ مقصد، ارزش و هدف حرف زدم و قرار شد درمورد هدف و هدف‌گذاری بیشتر صحبت کنیم..وقتشه! بریم تو کارش :)خیلی‌هامون درمورد هدف‌گذاری چیزهای زیادی شنیدیم اما خیلی بهشون عمل نکردیم یا نتونستیم مفهومی که بهمون گفته شده رو درست انجام بدیم! اینجا صرفا قراره مرور کوتاهی روی نکته‌های مهم این حوزه داشته باشیم و بیشتر روی عمل کردنش تمرکز کنیم.حتما درمورد هدف گذاری SMART یا همون SMART goal setting شنیدین! این واژه، مخفف 5تا اِلِمانی هست که یک هدف درست باید داشته باشه: SMART" />Specific, Measurable, Achievable, Realistic & Timely => SMARTمشخص بودن هدف یعنی اینکه شفاف و اصطلاحا خوش تعریف باشه. باید به پنج سوال پاسخ بده: چه کسانی رو شامل میشه؟ می‌خوام دقیقا به چه چیزی برسم؟ کجا می‌تونم به این هدف دست پیدا کنم؟ چه زمانی می‌تونم به این هدف دست پیدا کنم؟ چرا می‌خوام به این هدف دست پیدا کنم؟! (مثلا: "می‌خواهم وزن کم کنم" هدف مناسبی برای اعلام کردن نیست! می‌تونم به جاش بگم که "می‌خوام در باشگاه محله‌مون ثبت‌نام کنم و هفته‌ای 3 روز، روزی 1.5 ساعت به اونجا برم. انتظار دارم طی دو ماه، 4 کیلو وزن کم کنم.")نکته‌ی بعدی قابلیت اندازه‌گیری هدفه. باید معیارهای مشخصی داشته باشه که بتونیم پیشرفت‌مون در رسیدن به هدف را اندازه‌گیری کنیم. چطور می‌تونم متوجه بشم که چقدر به هدفم نزدیک شدم؟ (مثلا: "خوشحال بودن" یک هدف نمی‌تونه باشه چون معیار مشخصی برای سنجش بهم نمیده!)سومین نکته دست‌یافتنی بودن هدف هستش! طبق منابعی که در دست‌رس دارم و طبق قابلیت‌های خودم (وقت داشتن، پول داشتن، معلولیت نداشتن برای ورزش مثلا و ...) باید هدفی رو انتخاب کنم که گام برداشتن در راهش برام غیر ممکن نباشه!منظور از واقع‌بینانه بودن هدف (realistic) اینه که آیا هدفی که انتخاب کردم، واقعا "هدف من" هست یا از بیرون بهم تحمیل شده؟! آیا ارزش‌هام از اون هدف پشتیبانی می‌کنن؟ آیا این هدف در راستای رسیدنم به مقصدِ زندگیم هست؟ (اینا مباحثی هستن که توی پست قبلیم درموردشون صحبت کردم..)و در نهایت، زمان‌بندی و ددلاین داشتن برای هدف. به مثال بخش اول (مشخص بودنِ هدف مراجعه کنید)حالا به نظرم وقتشه که وارد بخش عملی بشیم. اگه پست سه گام تا رسیدن به رضایت شخصی رو خونده باشین، احتمالا تا حالا به اینکه مقصدتون توی زندگی چیه فکر کردین و ارزش‌های شخصی‌تون رو مشخص کردین. حالا، فهمیدن این که چه هدفی به زیستنِ ارزش‌های شخصی‌تون کمک می‌کنه احتمالا خیلی سخت نیست! فقط چکش‌کاری نیاز داره.وقتی هدفتون رو SMART کردین، روی کاغذ بنویسین و دم دست‌تون بگذارینش. با این کار هم فرصت اصلاح هدف رو به خودتون میدین، هم با تکرار و مرور روزانه، بهش پای‌بندتر میشین!نکته‌ی آخری که می‌خوام بگم اینه که تعداد اهداف بلندمدتمون باید چیزی بین 3 تا 5 هدف باشه. چرا که نه عمر نوح داریم، که دونه دونه تعیینشون کنیم و بهشون برسیم، و نه در لحظه زمان خیلی زیادی داریم که بتونیم 200 تا هدف برای خودمون تعیین کنیم! همین الآن!همین الآن بهش فکر کنین و دستِ کم 3تا هدف بلندمدت برای خودتون تعیین کنین؛ اونا رو اسمارت کنین و در نهایت روی تخته‌ی اتاقتون، یا روی یه تیکه کاغذ که همیشه روی میز کارتون هست، بنویسینش. اگه سوالی داشتین، لطفا و حتما توی کامنت‌ها بپرسین تا در حد سوادم بهش جواب بدم!عید سال 1400، بیاین و برام از رسیدن به هدف‌هایی بگین که امروز برای خودتون کاشتین تا با هم از این اتفاق لذت ببریم :)صدرا مرادیانصدرا مرادیانThu, 03 Sep 2020 16:28:53 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/about-rape-and-the-after-experience-life-opcn71xb39ppاین روزها، حرف از تجاوزها/تعرض‌های جنسی پیش آمده و آگاهیِ جمعی نسبت به این معضلِ شاید فراگیر، در حال افزایش است. متخصصین مختلف درمورد معنا، موارد و مرزهای "تجاوز" به طور عام بسیار صحبت کرده اند و من جسارت ورود به این حوزه نمی‌کنم، اما وظیفه‌ی خودم دانستم تا از ظن خود بشوم یار این جریان و اندکی درمورد "پس از اتفاق" صحبت کنم..پیش از هر کلامی، می‌خواهم از امیدِ معصومانه‌ام درمورد ریشه‌کن شدن این موارد بگویم. معصومانه‌ست، چرا که به گمان من ریشه‌کن شدن هر اتفاق انسانی، منوط به عوض شدن ذاتِ آدمی است که این احتمال تقریبا منتفی است!اما اگر خدای نکرده چنین اتفاقی برایمان، یا برای یکی از عزیزانمان افتاد چه کنیم؟ اطلاع‌رسانی و تلاش برای احقاق حقوق از مقدماتِ بدیهی‌ای است که به ذهن هرکسی می‌رسد. بعدش چه؟ برای خودمان، برای تجربه‌ای که برایمان اتفاق افتاده و برای برگشتنِ بهداشت به روانمان چه کاری می‌توانیم انجام بدهیم؟به این سوال، از منظرهای متفاوتی می‌توان پاسخ داد. طبعا هرکدام از رویکرد‌های روان‌درمانی پاسخی برای پرسشِ ما دارند.کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال؛ اروین یالوم"هستیِ آدمی فقط به او اعطا نشده، بلکه از او مطالبه نیز شده است. اگر مورد سوال قرار گیرد، ناگزیر است پاسخ دهد که از خود چه ساخته است... از انسان خواسته شده از خود چیزی بسازد که قرار است بشود و سرنوشت خویش را محقق گرداند"نقل از پل تیلیش؛ کتاب روان‌درمانی اگزیستانسیال؛ اروین یالومروان‌درمانی اگزیستانسیال، پیش از هرچیز به نگرشِ ما بعنوان "تجربه‌کنندگانِ تجربه" اهمیت می‌دهد. چه احساسی داریم؟ آیا خودمان را قربانی اتفاقات و دنیا می‌دانیم یا هنوز می‌توانیم فاعلیت خود را حفظ کنیم؟ آیا می‌توانیم برای اتفاقی که برایمان افتاده، معنایی بیابیم و از دلِ زخم‌ها و سختی‌ای که احاطه‌مان کرده، رشد کنیم و دردمان را به شمعی برای روشن‌تر کردن راهِ خود و اطرافیانمان تبدیل کنیم؟یکی از شعارهای -به گمان من- بنیادینی که اول بار نیچه بیانش کرد "بشو آنچه هستی" است. فردی که این شعار را دستور کار خود قرار دهد، از لحظه‌ای که حقیقتا اولین گامش را در این راه برمی‌دارد، هدایت‌ها و کمک کائنات را همراه خود احساس می‌کند.. هرچند این کمک، با کمکی که ما عادت داریم دریافت کنیم بسیار متفاوت است! کائنات، در پاسخ به درخواست ما (بشویم آنچه هستیم)، دردهایی را به ما هدیه می‌دهد که در مسیرمان و برای رشدمان به آنها نیاز داریم. چنین نگرشی، باعث حفظ فاعلیت، یافتن معنا و در نهایت رد شدن از تجربه و بازیافت بهداشت روانمان خواهد شد.به نظرم اضافه کردن هر جمله‌ای به این نوشته از طرف من، پیش از بررسیِ روان‌شناختیِ تجربه‌ی فردِ مورد تجاوز، توهین به دنیای اگزیستانسیالِ این عزیزان است و بنابراین این متن همین‌جا به پایان می‌رسد؛ هرچند می‌توان به امید یافتن راهی برای بهبودی، با هرکدام از این عزیزان ساعت‌ها مکالمه داشت...از همینجا آمادگی خودمو برای هرگونه حمایت و کمک روان‌شناختی به تک تک این عزیزات اعلام می‌کنم. ارادت‌مند، صدرا مرادیان؛ روان‌شناس و مشاور بالینیصدرا مرادیانصدرا مرادیانTue, 25 Aug 2020 17:34:12 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/how-to-be-successful-in-our-own-life-okhe2mjn1xbpبا امیر (همون دوستم که توی پست قبل گفتم از ایتالیا اومده و دوباره داره برمی‌گرده) زیر ساختمون‌های ASP، توی کافه لئون نشسته بودیم و قهوه می‌خوردیم و گپ می‌زدیم.. یه جورایی بعد از بسته شدن کافه گراف، لئون شده پاتوقم و جلسه‌هامو اونجا می‌گذارم.از ایتالیا و خاطراتش و تجربه‌هاش توی اروپا برام تعریف کرد. از اینکه چی شد به کار توی ایتالیا فکر کرد و براش اقدام کرد یا مثلا توی اوقات فراغتش چه کارایی می‌کنه و ... توی صحبتامون حرف از "هدف" و "ارزش‌های شخصی" شد. اینکه هدف باید براساس ارزش‌های شخصی انتخاب بشه تا به رضایت دست پیدا کنیم، نه براساس ارزش‌هایی که جامعه، فرهنگ و مذهب بهمون تلقین می‌کنن! گفت دلیلش برای اپلای کردنِ کاری -و نه درسی- این بوده که قبل از هر چیز مدتی توی فضای کار بچرخه و رزومه جمع کنه... بهش گفتم جایی توی یکی از سخنرانی‌های دارن هاردی شنیدم که می‌گفت سه تا مفهوم وجود داره که به شکل غیر قابل چشم‌پوشی‌ای به هم مربوطن! مقصد، ارزش و هدف.مقصد، ارزش و هدف سه تا مفهومِ کلیدی برای رسیدن به موفقیت شخصی! مقصد توی ادبیاتِ من، "خواسته‌ی تو از تمام زندگی"ه. همه‌ی چیزی که می‌خوای، توی یک کلمه! مثلا برای من مقصد یعنی «رضایت». برای یکی ممکنه عشق باشه! آرامش، امنیت، ارتباط یا هر چیز دیگه‌ای که افق آدمی رو مشخص می‌کنه... اما نکته‌ش اینه که مقصد به خودیِ خود دست یافتنی نیست!مقصد، افقیه که تا همیشه به سمتش پیش برهارزش‌های شخصی اما اون زمینه‌هایی هستن که تو رو برای حرکت کردن به سمت مقصدت هدایت و کمک می‌کنن. یه جورایی میشه گفت شعارهای زندگی آدمی! ممکنه مقصدِ دو نفر یکی باشه اما نظام ارزشی‌شون متفاوت. مثلا درمورد همین رضایت: من رضایتم رو از ارتباط گرفتن با آدما و تاثیرگذاری روی زندگیشون به دست میارم. پس بدیهیه که «تاثیرگذاری» و «ارتباط» دوتا از ارزش‌های صدرا باشن. شما چطور؟ارزش‌های شخصیت، مثل جاده تو رو به سمت مقصدت هدایت می‌کننو اما عملی‌ترین گام برای نزدیک شدن به "موفقیتِ فردی" برای آدما، تعیین هدفه. هدف، طبق تعریف، خواسته‌ای بسیار روشن و دقیق است که به محض اعلام و پس از آن، ذهن را درگیر کرده و احتمال رسیدن به آن را زیاد می‌کند. این خواسته، همون‌طور که شما هم می‌تونین حدس بزنین باید براساس نظام ارزشیمون باشه تا در نهایت وقتی بهش دست پیدا می‌کنیم احساس رضایت کنیم و بتونیم بعد از همه‌ی سختی‌هایی که پشت سر گذاشتیم لبخند بزنیم :)عملی‌ترین گام برای نزدیک شدن به موفقیت فردی، هدف‌گذاریِ مناسبهخودِ تعیین هدف کلی بحث و ریزه‌کاری داره که ایشالا توی یکی از متن‌های بعدیم بهش می‌پردازم. اما فعلا به دوتا مثال اکتفا کنیم:امیر رو درنظر بگیرین. نمی‌دونم "مقصد"ش چیه! اما مشخصا "تجربه کردن" از ارزش‌های شخصیشه. "مفید بودن" هم یکی دیگه از ارزش‌هاشه. همین دوتا کافیه تا هدفش بشه "اپلای برای کار توی شرکت فلان در ایتالیا". این اتفاق هم تجربه‌های زیادی بهش هدیه میکنه، هم ارزشِ مفید بودنش رو ارضاء می‌کنه :)یا کسی رو تصور کنین که "مقصد"ش «خوشبختی» باشه. فرض کنین این آدم خوشبختی رو توی دیدنِ دنیا و سفر ببینه! پس یکی از ارزش‌های شخصیش میشه «سفر کردن». حالا این آدم هدفش چی باشه که خدا رو خوش بیاد؟ (بسیار روشن و دقیق و ...) مثلا می‌تونه بگه که «یک سفر 6 روزه به جنوب کشور در عید 1400»!نوبت شماست!مقصدِ شما توی زندگی چیه؟ آیا ارزش‌های شخصیتون رو براساس مقصدتون چیدین؟ و آیا اهدافتون، دارن از مقصد و نظام ارزشی‌تون حمایت می‌کنن؟برام بگین. اگه توی تعیین هرکدوم از این مفاهیم برای خودتون دچار سوالی شدین هم خوشحال میشم مطرح کنین تا با هم درموردش فکر کنیم :)مباحث تکمیلی‌تر در همین موضوع را می‌توانید در اینجا (پنج گام عملی برای رسیدن به اهداف‌مون) بخوانید.صدرا مرادیانصدرا مرادیانSun, 23 Aug 2020 00:30:56 +0430https://virgool.ir/@mr.sadra/how-to-have-a-better-mood-du8y9vpdrqgkهميشه مقداری دل‌گرمی داخل جيبت بايد باشد که اگر ناگهان در خيابان، يا در گوشه‌ی يک کافه، يا حتی در خواب، سرمای نااميدی به سراغت آمد، يا بغضی دهانت را تلخ کرد، دل‌گرمی‌ت را از جيب در بياوری؛ گوشه‌ی دهانت بگذاری تا آرام آرام شيرينيش در وجودت بپيچد؛ يا مثل ژاکتی گرم دور خودت بپيچی و منتظر تابش خورشيد بمانی...? نکته‌های کوچک زندگی؛ اچ جکسون براون متنی که تا اینجا خواندید، بخشی از کتاب "نکته‌های کوچک زندگی" بود.و اما بعد...این دل‌گرمی، برای هر کسی جنس خاص خودش رو داره! یکی با ورزش حالش بهتر میشه، یکی با کتاب خوندن، یکی دیگه با ساز زدن یا آهنگ گوش کردن... مثلا برای خود من، وقتی مغزم پر از دغدغه و کلافگی باشه، می‌نویسم! از کلافگی‌هام، از دغدغه‌هام، از تصمیم‌هایی که دارم، از امیدها و آرزوهام. از هرچی که به فکرم برسه و از قلمم در بیاد.اما یه کار دیگه هم هست که می‌تونه حال هر کسی رو خوب کنه! اونم اینه که یه روز که حالمون به خودیِ خود خوب هست، یه لیست از چیزهای کوچکی که توی زندگی داریم و بابتشون شاد هستیم بنویسیم! هروقت چیز جدیدی پیدا کردیم هم بهش اضافه کنیم. انقدر این کارو انجام بدیم تا به یه لیست از کارها، خاطرات، وسایل، آدما و .... برسیم. یه لیست 40-50 آیتمیتوش قراره هر چیزی باشه که با دیدنش یا انجام دادنش حالت خوب بشهموهبت این لیست، تا وقتی که حالت خوب نباشه مشخص نمیشه! اما روزی که به اون دل‌گرمیه نیاز پیدا کردی، کافیه که لیست رو از جیبت در بیاری و یه نگاه بهش بندازی :)همین الآن! چندتا چیز توی زندگیتون هست که بابتش می‌تونین شاد و رضایت‌مند باشین؟ بابت چه چیزایی می‌تونین از کائنات سپاس‌گزار باشین؟ نیازی نیست شرایط زندگیتون همین الآن خیلی خوب باشه تا بتونین شروع به نوشتن لیستتون بکنین! از همین الآن می‌تونین شروعش کنین.از خودم شروع می‌کنم: کتاب جذاب و فوق‌العاده‌ی "روان‌درمانیِ اگزیستانسیال؛ اروین یالوم" که بعد از نوشتن این متن میرم بخونمشجمع شدن و ملاقات دوستان لیسانس به بهونه‌ی خداحافظی با یکیمون که داره میره ایتالیا؛ امشب!سلامتیم توی این روزهایی که "سلامتی" شده دغدغه‌ی اصلی مردممون...اون روز چیزای دیگه‌ای بودن که بابتشون لبخند بشم! مِه، تموم شدن موفق آموزش شخصیت شناسی‌م با کلی فیدبک خوب، بوی غذایی که داشت به معده‌ی گرسنه‌م می‌رسید :)) شما هم 3 دلیل برای بهتر شدن حال خودتون اینجا بنویسین. بیاین به هم برای حال خوبمون ایده بدیم :)صدرا مرادیانصدرا مرادیانSun, 16 Aug 2020 17:41:45 +0430https://virgool.ir/fboard/scent-of-a-woman-p5waov2fpzoaمن منتقد سینمایی نیستم و بیشتر دوست دارم فیلم‌ها رو از منظر روان‌شناختی نگاه کنم. درباره‌ی بحث سینماییِ فیلم "بوی خوش یک زن" همین بس که به نظر من یکی از بهترین بازی‌های آل پاچینو رو می‌تونیم در نقش یک سرهنگ پیر، بازنشسته، بدخلق و نابینا توش ببینیم... IMDB این فیلم 8/10 هستش. فیلم محصول سال 1992 هست و تقریبا 2.5 ساعت برای دیدنش نیاز دارین :)الآن قصد تحلیل عمیق مباحث روان‌شناختیِ این فیلم رو ندارم و به نقل دیالوگی از اواخر فیلم اکتفا می‌کنم. این دیالوگ، از "ارزش‌های شخصیِ آدمی" حرف می‌زنه که به گمانم ارزش صدها بار دیدن و یا خوندن رو داره....آخرین توضیح این که توی این صحنه، چارلی سیمز، پسری که توی طول فیلم با سرهنگ اسلید همراهی کرده، داره برای خلافی که دیگران انجام دادن و اون صرفا شاهدش بوده محاکمه میشه. محاکمه‌ای برای اینکه دوستانش رو اصطلاحا نمی‌فروشه! آقای ترسک هم مدیر مدرسه و محاکمه کننده‌ی صحنه‌ست...سرهنگ اسلید (آل پاچینو): ولی خبرچین نیست!آقای ترسک: ببخشید؟!سرهنگ: نه، نمی‌بخشم!آقای ترسک: آقای اسلید…سرهنگ: اینا یه مشت مزخرفاته!آقای ترسک: مراقب حرف زدنتون باشید آقای اسلید! شما در کالج بِرد هستید، نه سربازخانه! آقای سیمز، فرصت آخر رو بهتون می‌دم…سرهنگ: آقای سیمز قبول نمی‌کنه! اون نیازی به القاب شما نداره: «ارزشش را دارید که مرد کالج بِرد خطاب شوید!» این دیگه چه جور کوفتیه؟! این چه‌جور شعاریه؟ «پسران! دوستانتان را لو دهید تا در امان باشید!» خب، اگه این کارو نکنید بالای صلیب می‌سوزونیمتون! خب، آقایان! وقتی اوضاع بی‌ریخته، بعضیا فرار می‌کنن، بعضیام می‌ایستن، این چارلیه، که جلوی آتش وایستاده، اونم جورجه، که تو جیب بابا جونش قایم شده! شما چه‌کار می‌کنید؟ به جورج پاداش می‌دید و می‌خواید چارلی رو نابود کنید!آقای ترسک: تموم شد آقای اسلید؟سرهنگ: نه، تازه گرم شدم! نمی‌دونم تا حالا کیا این‌جا اومدن، ویلیام هاوارد، ویلیام جنینگز، ویلیام تل، اصلاً هر کی! ارزش‌های اونا مُرده، تموم شده، البته اگه ارزشی داشتن، به هر حال، تموم شده! شما دارید یه کشتی پر از موش می‌سازید، یه کشتی، پر از خبرچین که بفرستید دریا، و اگه فکر کردید می‌تونید این ماهی‌ها رو آدم کنید، بهتره دوباره روش فکر کنید! چون فکر می‌کنم دارید ارزش‌هایی که توی این کالج ادعاشو می‌کنید، می‌کُشید! جای تأسفه! این چه مسخره‌بازی‌ایه که امروز راه انداختین؟ تنها کسی که اینجا ارزش داره، کنارم نشسته [به چارلی اشاره می‌کند] و امروز اومدم که بهتون بگم این پسر چه روح بزرگی داره! فروشی نیست! می‌دونید چرا؟ چون یکی اینجاست که نمی‌خوام اسمشو ببرم [اشاره‌اش به ترسک است] و می‌خواست بخردش، ولی چارلی خودشو نفروخت!آقای ترسک: شما دیوانه‌اید آقا!سرهنگ [فریاد می‌زند]: بهت نشون می‌دم دیوانه کیه! [بلند می‌شود] تو کلاً نمی‌دونی دیوانگی چیه آقای ترسک! نشونت می‌دادم، ولی دیگه خیلی پیر شدم! خیلی خسته‌ام و خیلی کور، ولی اگه اون مردی بودم که ۵ سال قبل بودم، این‌جا رو به آتش می‌کشیدم [عصایش را محکم روی میز می‌کوبد] دیوانه؟ فکر کردی با کی داری حرف می‌زنی؟! من هم توی این دنیا بودم، یه زمانی من هم می‌دیدم، و دیدم، پسرایی مثل اینا، جوونتر از اینا، که دستشون جدا شده‌بود، پاشون قطع شده بود و تو… داری روح این پسر رو نابود می‌کنی! و چرا؟ چون یه مردِ بِرد نیست! [با نیشخند] مرد بِرد!!! اگه به این پسر آسیبی برسه، شما ولگرد بِرد هم نیستین، همه‌تون!آقای ترسک: لطفاً بنشینید آقای اسلید!سرهنگ: حرفام هنوز تموم نشده! وقتی داشتم می‌اومدم اون حرفا رو شنیدم: «مهد تمدن!» وقتی پایه بیافته، گهواره هم سقوط می‌کنه و الان، اینجا، سقوط کرده! سقوط کرده! سازندگانِ مردان، خالقانِ رهبران! مراقب باشید چه جور رهبرایی این‌جا تولید می‌کنید! من نمی‌دونم سکوت امروز چارلی درست بود یا نه، من که قاضی نیستم! ولی می‌تونم بهتون بگم که اون کسی رو نمی‌فروشه تا باهاش آینده‌شو بخره! دوستانِ من، به این می‌گن ثبات! بهش می‌گن شجاعت! و این چیزیه که رهبران باید باهاش ساخته بشن! من هم در زندگی‌م سر دو راهی‌هایی بودم. همیشه می‌دونستم مسیر درست کدومه، بدون استثناء می‌دونستم، ولی انتخابشون نمی‌کردم. می‌دونید چرا؟ چون خیلی سخت بود! چارلی هم الآن به دو راهی رسیده، اون هم یه راه رو انتخاب کرده، راه درست رو هم انتخاب کرده، راهی که بر اساس اصولیه که یه شخصیت رو می‌سازن. بذارید به راهش ادامه بده! اعضای انجمن! آینده‌ی این پسر در دستان شماست! آینده‌ی ارزشمندیه! باور کنید! نابودش نکنید، ازش حفاظت کنید! در آغوش بگیریدش. یه روز میاد که بهش افتخار می‌کنید، بهتون قول می‌دم![سرهنگ می‌نشیند، چارلی با تحسین نگاهش می‌کند. دانش‌آموزان، همگی، برای سرهنگ کف می‌زنند.]صدرا مرادیانصدرا مرادیانFri, 14 Aug 2020 16:36:00 +0430https://virgool.ir/ketabaz/httpsvirgooliosadra3662molife-is-short-ud2zaarpcu7nپیش‌نوشت: 5 سالی میشه که دارم توی blog.ir می‌نویسم... فکر کردم خوبه که چندتا از پست‌های اونجا رو، اینجا هم منتشر کنم :)کتاب ترجمه‌ی نامه‌ایست که معشوقه‌ی قدیمِ قدیس آگوستین، پس از خواندن کتاب "اعترافات" او به وی می‌نویسد..جملات برگزیده:نوشته‌ای "خداوند بالاتر از همه خواهان زندگی پارسایانه‌ی من است" چه سخت است باور به چنین خدایی.رقیب من، تنها رقیب "من" نبود. او رقیب هر زنی‌ست. او همانا فرشته‌ی مرگِ عشق بود. تو اسمش را پرهیزگاری می‌گذاری.وقتی احمق‌ها می‌خواهند خطا نکنند، دقیقا خلافش را می‌کنند! (هوراس)چنین به نظر می‌آید که برای آنچه در جوانی‌ات رخ داده، با تعصبی بیش از حد نادم و پشیمان هستی و نیز برای تمام روزهای پیش از وقف کامل خودت به پرهیزگاری. آیا براستی این ترس از خداوند متعال است؟ یا تلاش برای نجات از تردیدها و ندامت‌های خودت؟ما نباید بکوشیم آن چیزی را که نیستیم زندگی کنیم. چون در آن صورت آیا خدا را به سخره نگرفته‌ایم؟ (سیسرون)نه، من به خدایی که از آدم قربانی می‌خواهد باور ندارم. من به خدایی که زندگی زنی را به باد می‌دهد تا روح مردی را رستگار کند ایمان ندارم.لیکن هیچ یک از ما حتی به باور این آموزش‌های سوختن در آتش و عذاب الیمِ ابدی هم نزدیک نشدیم. ما فرهیخته‌تر از آن بودیم.همیشه به یاد داشته باش: هر روز که طلوع می‌کند می‌تواند آخرین روز زندگی تو باشد. (هوراس)اورل، ما تا ابد زندگی نمی‌کنیم. این بدان معنا نیست که نباید از روزهایی که در اختیارمان هست استفاده کنیم."آنچه تباهی‌پذیر است از هر آنچه تباهی‌ناپذیر است، پست‌تر است" (اعترافات، ج 7، ص 1)ما مخیریم که به زندگیِ پس از این دل ببندیم. اما حق نداریم با خود و دیگران بدرفتاری کنیم.تو عشق را انکار می‌کنی. شاید بشود آن را بخشید. اما انکار عشق به نام خداوند؟این خداوند نیست که از او خوف دارم. حس می‌کنم که هم‌اکنون با خدایم زندگی می‌کنم، و آیا مگر از هرچه بگذریم من آفریده‌ی او نیستم؟نویسنده: یاستین گوردر----------------پ.ن.1: این متن رو روز 13م از دی‌ماهِ 93 توی بلاگ قبلیم منتشر کردم. اوایل بلاگ نویسیم :) همون‌طور که مشخصه، هنوز به قدرت قلمم اعتماد نداشتم...صدرا مرادیانصدرا مرادیانWed, 12 Aug 2020 19:24:19 +0430