https://virgool.ir/feed/@mr.majid.16fa2026-11-10 20:20:22https://files.virgool.ir/upload/users/73277/avatar/wVjq12.pnghttps://virgool.ir/@mr.majid.16https://virgool.ir/@mr.majid.16/هدف-توخالی-haqlmpx7bdiyتصدیق مى کنید در محیطى که بر اثر به هم خوردن تعادل عرضه و تقاضا قبول شدن در دانشگاه معتبر بى شباهت به برنده شدن جایزه نوبل، یا لااقل جوایز بزرگ بخت آزمایى و هم وزن خود و خانواده خود پول بردن، نیست. در چنین محیطى هیچ چیز براى یک جوان پشت کنکور مانده لذت بخش تر از این نمى باشد که یک روز - در میان یک مشت دلهره و اضطراب - نام خود را به عنوان قبول شده ببیند و بداند که در امتحانات ورود به دانشگاه پیروز شده است!من فکر مى کردم اگر چنین حادثه مسرّت بخشى رخ دهد دیگر هیچ غمى در زندگى نخواهم داشت، ستاره سعادت من در آسمان زندگى خواهد درخشید، همه چیز بروى من لبخند مى زند و هیچ چیز کم و کسر ندارم.فکر مى کردم آسمان دانشگاه رنگ دیگرى دارد رنگى که جز «خوشبختى» نامى براى آن نمى توان یافت.اما همین که به دانشگاه قدم گذاردم با کمال تعجب دیدم آسمانش همان رنگى را دارد که چشمم با آن آشناست، بلکه تازه آغاز مشکلات و دردسرهاى طاقت فرساست. هم جور استاد دارد و هم قهر پدر!مشکل کمبود استاد و وسایل آموزشى، مشکلات کمر شکن مالى، طغیان غریزه جنسى و محرومیت هاى گوناگون، همه مانند کوه صعب العبورى در برابر من خودنمایى مى کرد، فکر مى کردم اگر روزى مانند قهرمانان قله اورست از این گردنه بگذرم و از محیط تنگ و پررنجى که مانند دیوارهاى قبر در شب اول روح و جسم مرا مى فشارد آزاد شوم و به وصال همان «مدرکى» که «تنها» به خاطر آن این همه کوشش و فداکارى به خرج داده ام برسم، دیگر سعادت و خوشبختى به تمام معنى واقعى کلمه درب خانه مرا محکم خواهد کوفت!این دیگر مثل خیالات دوران پشت کنکور نیست، این دفعه راستى آسمان رنگ دیگرى خواهد داشت، زیرا من تاکنون در حاشیه زندگى بوده ام و به همین دلیل همه نسبت به من با دیده تحقیر، با همان دیده اى که به دستگاه هاى بلعنده ثروت، نگاه مى کنند - مى نگریستند، اما پس از فراغت از تحصیل مانند یک «موتور پرقدرت تولیدى» در چشم همه محترمم، نهالى هستم که به ثمر نشسته، «هر جا قدم نهم قدمم خیر مقدم است»!در هر مجلسى ورود کنم صداى آقاى دکتر!... و جناب مهندس!... از هر سو بلند است به خاطر همین موقعیت و مقام هم که باشد تمام نیشهاى زحمات دوران تحصیل را چون نوش به جان مى خرم.***فارق التحصیل شدم، تازه، «جوانى بودم بیکار و جویاى کار»! به هر درى مى زدم دستم به کارى بند نمى شد هر شب با پول قرضى که بود روزنامه را مى خریدم و قبل از هر چیز به دنبال آگهى هاى استخدام مى گشتم، اما هر چه کوشش مى کردم کارى مناسب به دست نمى آوردم.خود را همچون یک سرمایه دار احساس مى کردم که به قیمت جان خود کالاهاى گرانبهایى تهیه نموده، اما کالاهاى او باد کرده و خریدارى در کار نیست، با خود مى گفتم راستى مثل اینکه مردم چشم ندارند این همه کالاى پرقیمت را ببینند؟باز هم صد رحمت به دوران دانشگاه، هم ورزش و سرگرمى داشتیم و هم کسى از من توقع نداشت، حالا پدر و مادر، برادر زاده و کاسب سرگذر و حمامى همه از آقاى دکتر و جناب مهندس توقع دارند من هم که آه در بساط ندارم!بیکارى مانند موریانه اى به جانم افتاده و از درون مرا مى خورد دارم دیوانه مى شوم حتى براى اطوى لباس و واکس کفش کهنه ام که مى کوشم آن را مانند صورتم براق نگهدارم باید از این و آن قرض کنم.به هر مؤسسه اى سر مى زنم، این یکى مى گوید آقا تازگى کادر ما تکمیل شده، دیگرى مى گوید اى کاش دو روز قبل مراجعه کرده بودید به کسى مانند شما نیاز داشتیم، دیگرى پاسخ مى دهد در کریدورهاى فلان وزارت خانه شایع است که تا شب عید اداره تازه اى بر ادارات بى شمار آن افزوده مى شود لطفاً بروید نام خود را در لیست انتظار ثبت کنید، شاید قرعه کشى بشود و به نام شما اصابت کند.روزهاى دردناکى را مى گذراندم، هیچ گاه اینقدر ناراحت نبودم با خود مى گفتم آیا از من بیچاره تر در اجتماع پیدا مى شود؟یک نفر آبرومند مانند من به کجا باید پناه ببرد؟ گویا خانه هاى شهر همه خانه هاى قبرند و این ماشین هاى پرهیاهو همه تابوتند و مردمى که در کوچه ها و خیابانها میلولند اسکلت هاى متحرکى هستند که از سکوت این قبرستان به ستوه آمده و با عاریه کردن ارواح شیاطین به حرکت در آمده اند نه رحمى در دل آنهاست نه عاطفه اى.گویا خاکستر غلیظى از غم و اندوه از آسمان مى بارند همه چیز به رنگ غم درآمده، حدود 30 سال از عمرم مى گذرد نه کارى نه خانه اى نه زن و فرزندى و نه زندگى رو به راهى، گذشته همه زحمت بوده و آینده همه مبهم و وحشتناک!آن قدر که فکر آینده مبهم مرا رنج مى دهد به یاد آوردن رنج هاى گذشته مرا ناراحت نمى سازد.بالاخره با توصیه این و آن و پناه بردن به افرادى که سر فرود آوردن در برابر آنها، همچون آتش سوزان جهنم نخست بر دل مى زند و سپس شعله مى گیرد و به بیرون سرایت مى کند و تمنا کردن از کسانى که اگر «آنها را در بهشت باشد جاى دگران دوزخ اختیار کنند».بالاخره دستم به شغلى بند شد و روى استعداد ذاتى و پشتکار زیاد پست هاى حساس را یکى پس از دیگرى در اختیارم قرار دادند و آخرالامر وزیر شدم و یک وزارتخانه مهم را با همه تشکیلات و مسؤلیت هایش به من سپردند از خوشحالى در پوست خود نمى گنجیدم، فکر مى کردم این دفعه راستى آسمان رنگ دیگرى دارد تفاوت این دفعه با دفعات پیش جاى گفتگو نیست آن همه خواب و خیال بود و این یکى عین واقعیت و متن حقیقت.مدتى گذشت... گرچه تازگى ویلاى زیبایى گرفته ام و از شر اتومبیل کرایه نجات یافته ام و چند فرزند زیبا دور و برم را گرفته اند و ثروت قابل توجهى به دست آورده ام، و همه گونه وسایل دارم و دست و پایم کاملا گرم شده ولى چه فایده؟امروز در آینه به موهایم نگاه مى کردم تقریبا نصف بیشترش سپید شده بود، اصلا استراحت ندارم، زنگ هاى ممتد و گوش خراش تلفن وزارت خانه، لحظه اى مرا راحت نمى گذارد.حتى گاهى نیمه شب براى کارهاى مهم مرا از خواب با یک دنیا شکنجه و عذاب بیدار مى کند، هر گوشه اى از مملک حادثه اى اتفاق بیفتد یک سر آن در وزارتخانه ماست که من باید فوراً براى حل مشکل ناشى از آن به پاخیزم والا...گاهى خسته مى شوم به پیشخدمت سفارش مى کنم انبوه پرونده هاى شلوغ و درهمى را که مانند استخوان هاى اجساد تشریح شده افراد گمنام و در به درى که با زبان بى زبانى به انسان فحش مى دهند از جلو چشمم بردارد و درب اتاق کار مرا به روى همه افراد سرگردانى که از هفته هاى قبل وقت گرفته اند و ساعت ها در اتاق انتظار نشسته اند ببندد.چه کنم؟ خسته شده ام، بگذار آنها با عصبانیت دندان روى هم فشار دهند، و با نگاه چشمانشان به در اتاق من، به دوست سابق خود که تازه به نوایى رسیده و همه چیز را فراموش کرده فحش و ناسزا گویند، آخر مگر من از آهن و پولادم؟ آنها هر طور مى خواهند قضاوت کنند.لحظه اى سکوت، سکوتى زودگذر فضاى اتاق را فرا مى گیرد، در وسط دود سیگارهایى که به خیال تخفیف خستگى پى در پى دود مى کنم خیره مى شوم و خاطرات گذشته را به یاد مى آورم...***آه چه روزهاى خوشى داشتم و قدر آن را ندانستم، دوران شیرین دانشگاه و دوران دل انگیزتر پیش از آن.اگر هیچ چیز نداشتم ولى یک چیز داشتم آرامش آرامش!...نه این همه افراد پرتوقع سمج دورم ریخته بودند و نه این همه مراجعان که راستى انسان نمى داند کدامشان راست مى گویند کدام دروغ؟این مردم مثل اینکه آدم را خریده اند، مثل اینکه خیال مى کنند اگر یک روز دوست و رفیق و آشنا و یا همکلاس بودیم باید تا آخر عمر نوکر آنها باشم و در برابر هر خواهش و توقعى بگویم بچشم!اینها نمى دانند هر امضایى که پاى یکى از این پرونده هاى قطور که هرگز حوصله مطالعه آنها را ندارم مى کنم مثل این است که نوک قلم همچون خنجرى مى شود و در قلب من فرو مى رود، آخر سرنوشت من و افراد زیاد دیگرى به همین دو خط چپ و راستى که نامش امضاست بسته است.هرکس به من مراجعه مى کند مدعى است کار ضرورى دارد و باید حتماً با او ملاقات کنم و به همین ترتیب مرتباً تلفن به صدا در مى آید و همه کار ضرورى دارند، نیمه شب مرا از خواب بیدار مى کنند، حوادث خیلى ضرورى پیش آمده مثل اینکه کسى که ابداً کار ضرورى ندارد خود من هستم، همه شب در فکرم که دشمنان و متوقعان پشت سرم آتشى دود نکنند خیلى روزها از در خانه که بیرون مى آیم امید بازگشت ندارم.نه برنامه اى براى استراحت و نه تفریح، نه گفت و شنود با دوستان و حتى بچه هاى خودم، همه روز کمیسیون است و همه روز سمینار، همه روز زهر مار!امروز فلان هیئت عالى رتبه نظامى، فردا فلان هیئت سیاسى، پس فردا فلان اکیپ اقتصادى، به محیط ما مى آیند میهمانند و باید با لباس رسمى و تشریفات خشکى که از بس آن را تکرار کرده ام تهوع به من دست مى دهد، به استقبال آنها بشتابم.راستى خسته شده ام، به ستوه آمده ام!قلبم درد مى کند سر معده ام مى سوزد، زخم معده و اثنى عشر مرا رنج مى دهد.امروز دکتر مى گفت «اوره» خونم بالا رفته، احتمال بیمارى قند هم مى داد، اعصابى برایم نمانده، چقدر قرص و کپسول بخورم؟ کنار بستر استراحت من یک میز پر از دارو است مثل یک داروخانه، مى گویند تمام اینها از کار زیاد و خسته کننده است.راستى این زندگى چقدر تو خالى است هر چه جلوتر مى روم تو خالى بودن آن را بیشتر احساس مى کنم.انگار در دالان تاریک و وحشتناکى براى گمشده نامعلومى پیش مى روم و تنها صداى خشک پاهاى خود را در این فضاى خالى مى شنوم و دیگر هیچ!کاش به عقب بر مى گشتم... نه، کاش اصلا متولد نمى شدم...راستى این زندگى چه کار احمقانه اى است... اصلا چرا به این جهان آمدم، این هم یک معماست.***این بود نمونه یک زندگى مادى از زبان یک (مثلا) وزیر که تنها دورنماى دل انگیزى دارد، همه چیز در آن هست و هیچ در آن نیست. بنابراین معلوم مى شود زندگى به معنى واقعى را باید در محیطى بالاتر از جهان ماده و نان و آب و مقام، جستجو کنیم و مواهب مادى هدف قرار نگیرد بلکه آنها را بخواهیم به عنوان وسیله براى یک زندگى عالى تر.اکنون به جمله‌ای از امام علی (ع) توجه فرمایید:همه چیز این جهان مادى شنیدنش بیش از دیدن و دور نمایش بیش از نزدیک آن است، در حالى که همه چیز سراى دیگر دیدنش بیش از شنیدن و نزدیکش پرشکوه تر و با عظمت تر از دورنماى آن مى باشد.نوشته‌ای که مطالعه فرمودید مقاله اول از سری مقالات با عنوان «معمای هستی» هست. این مقالات برگرفته شده از کتابی با همین عنوان با اندکی دخل و تصرف است.مجیدمجیدFri, 27 Mar 2020 14:04:32 +0430https://virgool.ir/@mr.majid.16/وزرات-ملل-ijdomdr4wtphکشورهای دنیا معمولاً ساختار سیاسی مشابهی دارن که این شباهت در سیستم قوه مجریه نمود بیشتری داره؛ و اون هم وزرات‌خونه‌های اون کشورهاست و در ۹۰ درصد موارد، اسامی یکسانی هم دارن. مانند: وزارت کشور، وزرات بهداشت، وزرات کشاورزی و ... . اما خب، تفاوت‌های کوچیکی هم وجود داره که در این مقاله نمی‌خوام به این موضوع بپردازم. اینجا می‌خوام یک تفاوت اساسی در یکی از وزرات‌خونه‌های ایالت متحده آمریکا رو بررسی کنم.وزرات امور ایالتی ایالات متحده (United States Department of State)، که ما این وزارت‌خونه رو به اسم وزارت امور خارجه آمریکا می‌شناسیم! چه اسم عجیبی، درسته؟ تا حالا همچین نامی رو برای این وزرات‌خونه شنیدید؟! حالا کار این وزارت‌خونه چیه، در ادامه بهتون می‌گم.ظاهراً کار این وزارت‌خونه مشابه کار وزارت امور خارجه سایر کشورهاست؛ یعنی به اموری خارج از ایالات متحده می پردازه. پس به نظر می‌رسه از نظر کارکرد تفاوتی با هم نمی‌کنن. پس بیاید دقیق‌تر بررسی کنیم ببینیم که چرا آمریکا چنین نامی رو برای این وزرات خونه انتخاب کرده. این موضوع برمی‌گرده به کارکرد و نگاه ایالات متحده به سایر جوامع که ما اون رو می‌تونیم در سندهایی که این کشور که معمولاً از سمت وزارت دفاع این کشور منتشر می‌شن، جستجو کنیم.وزارت دفاع ایالات متحده سندی رو در سال ۲۰۱۳ با عنوان Doctrine for the Armed Forces of The United States joint publication 1 (دکترین نیروهای مسلح ایالات متحده) منتشر کرد که در بخشی از اون، کار اصلی وزارت امور ایالتی (وزارت امور خارجه) آمریکا رو مشخص می‌کنه. این سند ابتدا در سال ۲۰۱۱ به امضای دریابد "مولان" رسید و سپس در سال ۲۰۱۳ به‌روزرسانی شده ( که این سند به امضای آدمیرال "دمپسی" رسید، در اواخر سال ۲۰۱۸ باز هم به‌روزرسانی شده). در این سند، کارکردهای مختلفی رو برای نیروهای مسلح آمریکا مشخص می‌کنه؛ اما چیزی که توجه من رو به خودش جلب می‌کنه، در صفحه II-20 (صفحه 70 در pdf) این سند هست که صراحتاً اعلام می‌شه سازمان ملل در همه بخش‌هاش و همه سازمان‌های بین‌المللی (مثل ngoها، صلیب سرخ، یونیسف، یونیدو، فائو و ...)، هرجای دنیا اقدامی بخواد انجام بده باید زیر نظر وزارت امور ایالتی آمریکا و فرمانده نظامی اون بخش انجام بشه. با این سند، ایالات متحده سایر کشورهای جهان رو ایالتی از ایالت‌های خودش در نظر گرفته و جهان رو به ۶ ایالت تابعه خودش تقسیم کرده: USNORTHCOM (آمریکای شمالی)، USSOUTHCOM (آمریکای جنوبی)، USCENTCOM (خاور میانه)، USAFRICOM (آفریقا)، USEUCOM (اروپا)، USPACOM (شرق آسیا). هر کدام از این نواحی، فرمانده (در واقع فرماندار) نظامی داره که تمامی سازمان‌های وابسته به سازمان ملل، زیر نظر و تابعی از این فرمانداری عمل می‌کنن. با توجه به این سندها الان می تونیم به راحتی متوجه بشیم که چرا این اسم برای وزارتی انتخاب شده که در دنیا فقط یک دونه از اون وجود داره.پس ساده‌انگاری هست اگر فکر کنیم سازمان ملل سازمانی بی‌طرف هست و ما هم (همه کشورها به غیر از آمریکا و چند کشور خاص) عضوی از این سازمان هستیم که حق رأی داریم و می تونیم اهداف خودمون رو از این طریق پیش ببریم.اگر عمری باقی باشه، درباره سازمان‌های جهانی و علت شکل‌گیری و فعالیت‌های پیدا و پنهانی که دارن، خواهم نوشت.مجیدمجیدThu, 07 Nov 2019 11:11:43 +0330https://virgool.ir/@mr.majid.16/ورزش-دیپلماتیک-qrpna7ua5yj8چند وقت پیش بود که خبر پناهندگی سعید مولایی شوکی به ورزش کشور وارد کرد و در ادامه باعث شد که جودوی ایران تعلیق شود. این اتفاق باعث شد که دوباره بحث های مربوط به اینکه چرا ما نباید مثل بقیه کشورها با اسرائیل (رژیم اشغالگر قدس) رو به رو بشویم تا دچار این تعلیق ها نشویم. درباره چرایی رو در رو نشدن ایران با حریف های اسرائیلی سخن زیاد است و در اینجا نمی خواهم به این موضوع بپردازم. اگر موضوع این نیست پس این مقاله رو برای چی نوشتم؟ در اینجا قصد دارم به مدلی برای برون رفت از این مشکل بپردازم.همانطور که می دانیم (بنا به هر دلیلی که شاید بعد ها در این باره مطلب نوشتم) سیاست جمهوری اسلامی ایران بر این است که ما در مقابل اسرائیلی ها بازی نکنیم و این کار را هم می شود به گونه ای انجام داد که ورزش ما دچار تعلیق نشود اما سستی مسئولان باعث شده این امر اتفاق نیفتد؛ و به این کار "دیپلماسی ورزشی" می گویند. شاید شما ندانید یا باورتان نشود که فقط ایران و اسرائیل نیستند که با هم رو به رو نمی شوند! بله درست است، کشور های "روسیه و اوکراین"، "السالوادور و هندوراس"، "صربستان و مونته نگرو"، "جبل الطارق و اسپانیا"، در گذشته "شوروی و مجارستان" و مهم تر از این ها و حتی مهمتر از رویارویی ایران و اسرائیل، دو کشور "ارمنستان و آذربایجان" هستند که در رقابت های ورزشی رو به روی یکدیگر قرار نمی گیرند. دو کشور ارمنستان و آذربایجان بر سر قره باغ جنگ خونینی را به راه می اندازند و این مناقشه از سال 1988 تا 1994 به طول می انجامد و بدون صلح دائمی سرانجام این دو کشور با یکدیگر قطع رابطه دیپلماتیک می کنند و از آن موقع است که این دو کشور در هیچ رویارویی ورزشی در مقابل یکدیگر قرار نگرفتند. جالب این است که فدراسیون های ورزشی جهان هم با آن ها همکاری می کنند و آن ها را تا جایی که امکان دارد رو به روی یکدیگر قرار نمی دهند. نمونه آن بازی تیم های فوتبال آذربایجان و ارمنستان در مقدماتی یورو 2008 که آن ها در مقابل یکدیگر قرار نگرفتند (UEFA cancel Armenia v Azerbaijan Euro qualifiers) و فدراسیون فوتبال اروپا این دو بازی را لغو کرد و هیچ گونه محرومیتی برای آن ها در نظر نگرفت و صرفا به هیچکدام از دو تیم امتیازی تعلق نگرفت. و این کارها تماما با دیپلماسی ورزشی صورت گرفت، اینگونه که آن ها توانستند ثابت کنند که (حتی پس از پایان جنگ) با یکدیگر در حالت جنگی قرار دارند و به این شکل است که فدراسیون ورزشی جهانی موظف می شوند که این شرایط را رعایت کرده و این تیم ها مقابل یکدیگر قرار ندهند.در بازی 1969 بین تیم های السالوادور و هندوراس که منجر به پیروزی 3 بر 2 السالوادور شد، با توجه به درگیری قبلی که این دو کشور بایکدیگر داشتند باعث جنگ خونینی شد که در طی 100 ساعت 6000 کشته برجای گذاشت.در موردی دیگر بعد از حمله شوروی به مجارستان بازی واترپلو بین این دو کشور به جدالی خونین تبدیل شد که بعدها این بازی به "خون در آب" معروف شد.بعد از این اتفاقات با تصمیم سازمان های بین المللی ورزش قرار بر این شد که کشورهایی که با یکدیگر نزاع و درگیری و به تعریفی با یکدیگر در شرایط جنگی قرار دارند فدراسیون های ورزشی موظفند تا جایی که امکان دارد این کشورها را مقابل یکدیگر قرار ندهند و در صورت بازی نکردن مقابل یکدیگر شامل جریمه ها نشوند.صربستان و مونته نگرو، جبل الطارق و اسپانیا، روسیه و اوکراین سایر کشورهایی هستند که با دیپلماسی ورزشی منطق سیاسی خودشان را برای این سازمان ها تبیین کنند.و حتی خود اسرائیل با همین دیپلماسی ورزشی توانست جغرافیا را نیز به نفع خود تغییر دهد و در قاره ای دیگر (در ابتدا اقیانوسیه و اکنون اروپا) بازی کند.اینطور که مشخص است به دلیل سهل انگاری مسئولان ما اینگونه اتفاقات برای ورزش ایران می افتد و ما می توانیم با دیپلماسی فعال از تعلیق فدراسیون هایمان جلوگیری کنیم. کافی است ثابت کنیم که ما با اسرائیل در حالت جنگی قرار داریم تا فدراسیون های ورزشی موظف شوند حریف های اسرائیلی را مقابل ما قرار ندهند یا دست کم ورزش ایران را تعلیق نکنند.لطفا این لینک ها رو مطالعه کنید:Elsalvador vs HendurasBlood In WaterمجیدمجیدThu, 10 Oct 2019 12:13:25 +0330