<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mehrshad Hajebi</title><link>https://virgool.ir/feed/@mr.hajebiy</link><description>دنیای کلمات را به هم میریزم تا خلاقیت عشق را به رخ معشوق بکشم ... #گرافیست_الشهدا</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:14:27</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/275324/avatar/5Xaqgz.png</url><title>Mehrshad Hajebi</title><link>https://virgool.ir/@mr.hajebiy</link></image><item><title>پهلوانی از نوع ابراهیم</title><link>https://virgool.ir/@mr.hajebiy/پهلوانی-از-نوع-ابراهیم-atlg4fotkdpm</link><description>بازوان قوی ابراهيم از همان اوايل دبيرســتان نشــان داد که در بســياری از ورزشها قهرمان اســت. در زنگهای ورزش هميشــه مشــغول واليبال بود . هيچکس از بچه ها حريف او نميشد.يک بار تک نفره در مقابل يک تيم شش نفره بازی کرد! فقط اجازه داشت که سه ضربه به توپ بزند . همه ما از جمله معلم ورزش ، شــاهد بوديم که چطور پيروز شد . از آن روز به بعد ابراهيم واليبال را بيشتر تک نفره بازی ميکرد .بيشتر روزهای تعطيل ، پشت آتش نشاني خيابان 17 شهريور بازی ميکرديم . خيلی از مدعی ها حريف ابراهيم نمی شدند . اما بهترين خاطره واليبال ابراهيم بر ميگردد به دوران جنگ و شهر گيالنغرب ، در آنجــا يک زمين واليبال بود که بچه های رزمنــده در آن بازی ميکردند :يک روز چند دســتگاه مينی بوس برای بازديــد از مناطق جنگی به گيلانغرب آمدند که مســئول آنها آقای داودی رئيس ســازمان تربيت بدني بود . آقای داودی در دبيرستان معلم ورزش ابراهيم بود و او را کامل می شناخت. ايشان مقداری وسائل ورزشی به ابراهيم داد و گفت : هر طور صالح ميدانيد مصرف کنيد . بعد گفت: دوســتان ما از همه رشته های ورزشی هستند و برای بازديد آمده اند.ابراهيم کمی براي ورزشــکارها صحبت کرد و مناطق مختلف شــهر را به آنها نشان داد. تا اينکه به زمين واليبال رسيديم. آقــاي داودی گفت: چند تــا از بچه های هيئت واليبال تهران با ما هســتند. نظرت برای برگزاري يك مسابقه چيه؟ ســاعت ســه عصر مسابقه شروع شــد. پنج نفر که سه نفرشــان واليباليست حرفــه ای بودند يک طــرف بودند، ابراهيم به تنهائــی در طرف مقابل :) تعداد زيادي هم تماشاگر بودند . ابراهيم طبق روال قبلی با پای برهنه و پاچه های بالا زده و زير پيراهنی مقابل آنها قرار گرفت . به قدری هم خوب بازی کرد که کمتر کسی باور ميکرد . بازی آنها يک نيمه بيشتر نداشت و با اختلاف ده امتياز به نفع ابراهيم تمام شد . بعد هم بچه های ورزشکار با ابراهيم عکس گرفتند. آنها باورشان نميشــد يک رزمنده ساده، مثل حرفه ای ترين ورزشکارها بازی كند.يكبــار هم در پادگان دوكوهــه برای رزمنده ها از واليبــال ابراهيم تعريف كردم . يكی از بچه ها رفت و توپ واليبال آورد . بعد هم دو تا تيم تشــكيل داد و ابراهيم را هم صدا كرد. او ابتدا زير بار نميرفت و بازي نميكرد اما وقتی اصرار كرديم گفت: پس همه شما يک طرف ، من هم تكی بازی ميكنم ! بعــد از بازی چند نفر از فرماندهان گفتند:  تا حــالا اينقدر نخنديده بوديم ، ابراهيم هر ضربه ای كه ميزد چند نفر به سمت توپ ميرفتند و به هم برخورد ميكردند و روی زمين مي افتادند! ابراهيم درپايان با اختالف زيادی بازی را برد.کتاب سلام بر ابراهیم 1</description><category>Mehrshad Hajebi</category><author>Mehrshad Hajebi</author><pubDate>Tue, 22 Sep 2020 20:39:00 +0330</pubDate></item></channel></rss>