https://virgool.ir/feed/@motaharehHsn🌱fa2026-11-12 10:52:43https://files.virgool.ir/upload/users/4846687/avatar/rG2BuD.jpghttps://virgool.ir/@motaharehHsnhttps://virgool.ir/@motaharehHsn/مردی-که-زندگی-را-حس-نمی-کرد-fotuqwszfuufلحظاتی در زندگی پیش می آید که آدم به «زندگی» فکر می کند اما همیشه معتقد بوده ام که اوج فکر کردن به زندگی زمانی از راه میرسد که با مفهوم پوچی رو به رو می شوی و این لحظه دقیقا زمانی است که بیشتر از همیشه به دنبال فهمیدن معنای زندگی و ارزش های آن هستی، به دنبال معنایی برای ادامه دادن، تسلیم نشدن و متوقف نشدن در پوچی.اولین بار که اسم فیلم the fire within 1963 را شنیدم با این وصف بود: «مردی که نمی تواند زندگی را لمس کند.» البته این عبارتی بود که «آلن» شخصیت اصلی فیلم به زبان آورد و معتقد بود که دیگر نمی تواند چیزی را لمس کند و هیچ حسی در آن بر نمی انگیزاند. این فیلم روایت زندگی مردی به نام «آلن» بود که درگذشته خوشگذران و خوشحال بوده اما حالا به پوچی رسیده و نه تنها نمی تواند معنای زندگی را پیدا کند بلکه دیگر قادر به ساختن آن هم نبود. او کسی بود که با خودش بیگانه شده و نمی توانست خودش را درک کنه، نمی توانست خوشحال باشد و دیگران را خوشحال کند و این برایش عذاب آور بود و درنهایت خودش را مردی در «حال انتظار» توصیف می کرد. مردی که تمام عمرش را صبر کرده بود و انتظار اتفاق یا لحظه ای را می کشید که نمی داند چیست.« تو زندگیم کاری جز صبر کردن نمی کنم. صبرکردم برای این که اتفاقی بیفته. چه اتفاقی؟ نمی دونم.»دوستانش او را ترسو و عجیب خطاب می کردند و این برای کسی که خودش می داند در چه وضعیتی قرار دارد و در درون خود درحال تلاش و جدال است همانند تیرخلاصی است که نه تنها به او کمکی نمی کند بلکه او را بیشتر دچار درماندگی می کند. چنین شخصی نیازی به این ندارد که دیگران وضعیت اش را برای او شرح دهند و برایش یادآوری کنند که «اگر خیلی به زندگی کردن در این حس و حال ادامه بدهی، جوونیت رو گم می کنی.» درست است که این جملات در ظاهر تلنگر خوبی تلقی می شوند اما برای شخصی همانند «آلن» که دیگر دچار درماندگی شده، صرفا نیازی به به شنیدن جملات آموزش دهنده ندارد بلکه او تنها می خواهد در عمل و در دنیای بیرون از ذهن خودش، دلیلی ببیند و پیدا کند تا ادامه دهد، دلیلی که او را نجات دهد و اجازه ندهد خود را در پوچی رها کند.«آلن» از ابتدای فیلم، تصمیم خود را درباره سرانجام زندگی خود گرفته بود اما همچنان تا پایان فیلم به دنبال دلیلی برای ادامه دادن بود و نتوانست حتی این دلیل را در جمع دوستان گذشته خود پیدا کند. به راستی می توان در جمعی از دوستانی که به تو به چشم حقارت نگاه می کنند و دائم یادآور گذشته تو هستند که چرا «مثل قبل خوشحال نیستی و حالا به چه روزی افتاده ای»، دلیلی پیدا کرد؟ او در قرارملاقات خود با دوستانش ناامیدانه، امیدوار بود برای پیدا کردن دلیلی، دلیلی که شاید او را از تصمیم ناخوشایند خود که در انتهای مسیر انتظارش را می کشید، باز دارد.«آلن» من را یاد «فوسکا» شخصیت اصلی کتاب «همه می میرند» می انداخت، فوسکا هم تبدیل شد به مردی که دیگر نمی توانست معنای زندگی را پیدا کند. هرچند که گم کردن معنای زندگی برای هریک از این شخصیت ها علت متفاوتی داشت اما در نهایت هر دو با خود بیگانه شده بودند و چیزی جز درماندگی در آن ها پیدا نمیشد. هردو گاهی به چیزی چنگ می انداختند و تلاش می کردند که از دل اتفاق های پیرامون خود معنایی برای زندگی شان پیدا کنند اما درنهایت بازهم با همان پوچی درونی خود رو به رو می شدند و در ساختن معنایی برای خود ناکام می ماندند.برشی از کتاب همه می میرند: «مواقعی آدم در آن طرف زندگی قراردارد و همه چیز را می بیند. بعد زمان شروع به حرکت می کند، قلب می تپد، آدم دست خودش را دراز می کند، قدم برمیدارد؛ هنور درک می کند اما دیگر چیزی نمیبیند.»«آلن» علاقه ای به رو به رو شدن با زندگی نداشت اما متوجه جریان زندگی بود و می گفت: «زندگی خیلی آروم در من جاری میشه». او بازی کودکان در کوچه را می دید، به مردمی که از پیاده رو عبور می کردند نگاه می کرد، از خواب بیدار می شد و صورت خود را اصلاح می کرد، وسایلش را مرتب می کرد، کتاب می خواند، برای پیدا کردن دوستان قدیمی گذشته اش، تلاش می کرد اما این جریان زندگی، حسی درونش بیدار نمی کرد و روح او را کم کم خاموش می کرد و به راستی موسیقی زیبای Gnossienne No.1 بیانگر حال واقعی آلن بود.نسبت به عدم علاقه او به زندگی، من هم گاهی با او همزاد پنداری می کنم و بنظر می آید کمتر انسانی پیدا شود که گاهی از زندگی خسته نشده باشد طوری که گاهی حتی بلند شدن از تخت خواب هم یک برایمان یک پیروزی تلقی می شود، اما با همه این اوصاف، مگر می شود جلوی جریان زندگی را گرفت؟«اما مگر می شود زندگی را در گلخانه ای زندانی کرد تا بی خطر رشد کند؟ جای تنگ و خفه درخشش و عطرش را از آن می گیرد. مگر می شود صبح ها جلوی شروع جریان زندگی را گرفت؟ هرقدر هم که بدانیم؛ باز دل می تپد و دست حرکت می کند و متوجه می شویم که نشسته ایم و موهایمان را شانه می کنیم...»جریان زندگی، در کوچک ترین لحظات و در جزئیات خودش را به ما نشان می دهد و به ما یادآور می شود که «من هنوز هستم» و این تو هستی که باید تصمیم بگیری که می خواهی منتظر بمانی تا اتفاق خاصی رخ دهد تا کم کم خاموش شوی؟ یا با همین جریانات و جزئیات کوچک همراه شوی تا به آرامی برای خودت معنایی برای ادامه دادن بسازی؟مطهره حسن نیامطهره حسن نیاSat, 02 May 2026 15:40:46 +0330https://virgool.ir/@motaharehHsn/همه-ما-می-توانیم-برای-یک-دیگر-یک-مربی-باشیم-ndbwyp5aie2vوقتی واژه مربی/ استاد را به کار می بریم تصور می شود به اشخاصی با جایگاه اجتماعی خاص اشاره داریم در صورتی که لزوما چنین چیزی نیست و هر یک از ما، می توانیم برای اطرافیان خود نقش یک مربی را ایفا کنیم.مربی، الزاما کسی نیست که در هر حوزه از قبیل شغلی، هنری، آموزشی و.... صرفا ساز و کار و نحوه فعالیت در یک محیط را به ما آموزش دهد بلکه جایگاه یک مربی حقیقی، فراتر از این حرف هاست.ویژگی یک مربی حقیقی چیست؟تمرکز بر فعالیت حرفه ای خودآموزش نحوه رو به رو شدن با چالش های زندگیحفظ ذهنیت برنده خود در لحظاتی که در تنگنا قرار گرفته ایم، چگونه در مسیر حرکت کنیم و ادامه دهیم.فراهم کردن فرصت دیده شدن ما با وجود تمام نگرانی ها و دلهره هارو به رو کردن ما به طور عامدانه با چالش هایی که پلی به سمت پیشرفت اند و ما را از حالت سکون خارج ساخته و به حرکت وادار می کند.همراه کردن ما با تجربیاتش و تلنگر زدن به ما در خستگی ها و ناامیدی ها و یادآور شدن به این که گاهی کم آوردن در مسیر «طبیعی ست» و صرفا نیاز به گذشتن زمان دارد تا خود را پیدا کنیم.من همیشه در لابه لای سطر های کتاب ها یا دیالوگ های شخصیت های فیلم و سریال ها، به دنبال جملاتی می گشتم که برای من تسکین دهنده باشند و مرا همانند یک مربی تعلیم داده و به حرکت وا دارند و البته حدود زیادی موفق عمل کردند و به من آموختند که لازم نیست برای مربی بودن ویژگی های خارق العاده ای داشته باشی بلکه می توانی به عنوان حتی یک انسان عادی و فارغ از جایگاهی که داری، برای دیگری نقش یک مربی را ایفا کنی:. همکاری به همکار دیگر خود می گفت: «حتی اگر تصمیماتم درست باشه، ممکنه نتایج خوبی نداشته باشه». شاگردی به استادش یادآوری می کرد: «برای رویا داشتن مگر محدودیت سنی وجود داره؟». ورزشکاری که در تلاش برای برنده شدن در مسابقات بود و از مربی خود پرسید: «برای برنده شدن باید چیکار کنم؟» و مربی داشتن یک ذهنیت برنده را برایش یادآور شد: «جوابی برای این سوال وجود نداره، باید بهترینت رو انجام بدی.». پدربزرگی به پسر جوونی که در مسیر تلاش کردن بود گفت: «منتظر نمون که آماده بشی، تو هیچ وقت کامل آماده نیستی. همین الان شروع کن و با گذر زمان بهتر شو. حتی اگر حس می کنی آماده نیستی، شیرجه بزن!»و هر یک از این شخصیت ها و هزاران شخصیت دیگر که در دل فیلم ها و کتاب ها در حال نفس کشیدن هستند به خوبی یادآور می شوند که فارغ از هر سن و جایگاهی می توان برای همدیگر یک مربی خوب باشیم.اما قرارنیست که ما همیشه بیننده باشیم. روزی هم نوبت ما خواهد رسید که در جایگاه مربی قرار بگیریم و یا در جایگاه کسی که بالاخره مربی واقعی خود را که جزو تاثیرگذار ترین اشخاص زندگی مان تلقی می شود پیدا کنیم و من هم از این قاعده مستثنی نیستم.اولین چیزی که مربی من، به من آموخت این بود که؛ چیزی مهم تر از علاقه به حرفه و مسیر شخصی نیست. او محل کارش (فرهنگسرا) را مثل یک خانه دوست داشت و علاقه مند بود هنرجوهایش هم در کلاس احساس تعلق کنند. به تو یادآور می شد که تواضع مهم ترین اصل زندگی است و خودش را با وجود مهارت بالا، همچنان در مسیر یادگیری می دید. همیشه هنرجویی پیدا میشد که برای او هدیه ای ولو کوچک آورده باشد و وقتی با پرسش :«آیا همه این هدایا رو نگهداری می کنین؟» رو به رو می شد پاسخ می داد: « یک اتاق رو به تمام این هدایا اختصاص داده ام و بهشون نگاه می کنم، اینا همه زندگی منن». لازم نبود صراحتا درس زندگی بدهد بلکه با رفتارش می آموخت که قدردان باشیم. هر یک از هدایا، برای او ارزش خود را داشت و نشان داد مفهوم خانه و زندگی برای هرکس چه معنا و ارزشی دارد. او خودش، به معنای واقعی کلمه بود بدون هیچ گونه تظاهر. هیچ وقت از تو ناامید نمیشد و به تو انگیزه ای برای ادامه دادن می داد. ذهنیت برنده خود را به تو منتقل می کرد و به تو دلیلی می داد برای ادامه دادن. داستان هایی از تجربه های زندگی خود بازگو می کرد و تو را در خاطراتش همراه می ساخت و به تو اجازه می داد که متوجه شوی همه ی انسان ها در هر مرحله از زندگی موقعیت های مشابهی را تجربه خواهند کرد که می توانیم با یکدیگر همزاد پنداری کنیم و بدانیم که تنها نیستیم و مهم ترین آموخته ی او؛ صداقتش با احساساتش و صادقانه بیان کردن آن بود «آنگونه که بیان می کرد دلتنگ هنرجوها و ترم سپری شده خواهد بود» و «این دلتنگی ها را جزو جدایی ناپذیر زندگی و گذران عمر می دانست» و جز این، هیچ چیز برای یک هنرجو/دانشجو ارزشمند تر از این نیست که بداند همیشه در بخشی از ذهن و خاطرات مربی اش باقی خواهد ماند و «دلتنگ شان خواهد شد.»و درنهایت باید دانست؛ اهمیت ندارد که در چه سنی باشی، می توانی درس ها و تجربیات تلخ و شیرین خود را برای دیگری بازگو کنی، یک جمله کوتاه بگویی یا احساساتت را بیان کنی و در زندگی دیگری اثرگذار باشی و تبدیل شوی به مربی زندگی دیگری.آیا تو «مربی» خودت را پیدا کرده ای؟مطهره حسن نیامطهره حسن نیاMon, 27 Apr 2026 18:00:18 +0330