<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های motahar.hrm</title><link>https://virgool.ir/feed/@motahareh.hrm</link><description>روز و شب نوشته هایی از جنس گردش های سقراطی / دانشجوی اقتصاد اصفهان ... ادعای دیگری ندارم :)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:12:57</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/157485/avatar/DHNE2z.png</url><title>motahar.hrm</title><link>https://virgool.ir/@motahareh.hrm</link></image><item><title>در حالِ حاضر ...</title><link>https://virgool.ir/@motahareh.hrm/در-حالِ-حاضر-qzgwaewsqc3d</link><description>اوضاع ی جوری شده ک (تو پرانتز ??)- اوضاع ک میگم منظورم از هر لحاظه ؛ اجتماعی ، فرهنگی ، اقتصادی ، مذهبی و...  -از لحظه بعد خبر نداری ک نظرت چیه تحلیلت چیه اعتقادت چیه باورت چیه و فرهنگت چیهی جوری گیج شده ک حرفی ک میزنی نظری ک میدی تحلیلی ک میکنی (توی هر چیزی مخصوصا عرصه اقتصادی) فقط مربوط و متعلق ب همان زمان است و بس همان دقیقه ن جلوتر از ان و ن عقب تر از اننظر و تحلیل درباره معاش و روزمره ها ی چیز نسبیه ک عوض شدنش در طول زمان طبیعیهولی رسیدیم ب جایی ک ی موقعی ی حرفی میزنی و دقیقه بعد با شرایط اون دقیقه دقیقا برعکسشو میزنی و نقضش میکنی . ی جوری شده خود ادم میمونه تو این حجم از گیجی :)اقتصاد و بعد روابط اجتماعی رو ک فاکتور بگیریم به عرصه باور و اعتقاد ک میرسه دردناکه ک هر لحظه بخواد عوض شه و مجبور باشی متناسب با شرایط انقد تغییر نظر بدی ک ی جایی دیگ سر نخ رو گم کنی و دیگ نتونی برسی ب خودت ب همونی ک بودی ب همون شخصیت اولیه ک ب طور موقت و متناسب با شرایط تغییر کرده بوداین میشه ک خودمونو گم میکنیم از درون و فطرت خودمون میرسیم ب ناکجا آباد ....زندگیم سرگیجه گرفته :)نمیدونم این سرگیجه ی دقیقه دیگ منو قراره تو کدوم دیوار بکوبه یا به کدوم زمینه بنشونه ..</description><category>motahar.hrm</category><author>motahar.hrm</author><pubDate>Wed, 15 Jul 2020 03:17:11 +0430</pubDate></item><item><title>دیدم که جانم می رود ...</title><link>https://virgool.ir/@motahareh.hrm/دیدم-که-جانم-می-رود-r8bzridl9vly</link><description>اگ حالشو دارید بخونیدچند وقت پیش گوشیم ی بلایی سرش اومد ک دیگ نداشتمشن ک فقط گوشیمو نداشته باشم. من عکسامو نداشتم اون دلنوشته های شبانمو نداشتم پیام های خوب و بدمو نداشتم ی سری فایل و پی دی اف و ‌... ک حتی خریده بودم نداشتمگاها حس میکردم ی تیکه از هویتمو ندارم ی تعدادی از حس و حالامو گم کردم ‌...ولی دیگ نبود و دیگ نداشتمشون ، هیچ کودومو :)راستش من نمیدونسم تازه اولشههر روز ی چیزی از من گم میشدی روز ی تیکه از هویتمی روز ی قسمتی از احساسمی روز عصابم فکرم و .‌..اما میرسه روزایی ک چیزای بزرگتری رو گم میکنی یا ن ی بلایی سرش میاد ک دیگ نداریشمیرسه روزایی ک چیزایی ک گم میکنی دیگ از جنس شیئ و گوشی و ‌.‌.. نیستمیرسه روزایی ک وقتی چیزی رو گم کردی دیگ حس کنده شدن ی قسمتی از خودت رو نداری بلکه حس میکنی فقط ی تیکه کوچیک موندهما این شکلی تموم میشیماروم اروم کنده میشیماوایل از اشیاء بعد از احساس و ... میرسه ی روزی ک از ادما از فرزندت و از پدر و مادرت جدا میشیدر واقع انقدر از خودت کنده میشی ک دیگ خودی واست نمیمونه بلکه فقط ی ریه میمونه ک داره حسب عادت دم و بازدم انجام میده.اسمِ من : دیدم ک جانم میرودپ.ن: حسم سخت بود و زیاد و پیچیده در همین حد تونستم ب قلم بیارمش :)پ.نون: شنونده ی انتقادتان هستم ?</description><category>motahar.hrm</category><author>motahar.hrm</author><pubDate>Fri, 27 Mar 2020 17:41:08 +0430</pubDate></item></channel></rss>