https://virgool.ir/feed/@mostafaakbarifa2026-11-12 02:10:39https://files.virgool.ir/upload/users/2287034/avatar/Ebk9lf.jpghttps://virgool.ir/@mostafaakbarihttps://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-اسپرسویی-برای-خواب-raa3glpvxzsuمن‌ دچار شـکی‌ ممتدم که‌ خود را چرا زنده نگه‌ داشـته‌‌ا‌م؟ ادعایی‌ ندارم اما گمان میبرم که‌ داسـتان نوشـتن‌ ازدر(شایسته) زمان زنده بودن من‌ اسـت‌، اما چرا باید داسـتان نوشـت‌؟ کسـی‌ که‌ داسـتان مینویسـد را نویسـنده میگویند و نویسـنده چگونه‌ میتواند چیزی‌ بنویســد اگر عاشــق‌ چیزی‌نباشــد و مرگ را درِ ورود به‌ مزرعه‌‌ی‌ آرامش‌ بداند. من‌ اصــولا نویسنده نبودهام. البته‌ به‌ نظر دیگران من‌ سنی‌ ندارم و جای‌ رشد و شکوفایی‌، زمان پیش‌ رویم‌ است‌ و باید سخت‌ باور داشـت‌ و سـخت‌ تلاش کرد تا شـکوفا شـد. کاش درختی‌ بودم که‌ به‌ حکم‌ طبیعت‌ هر سـال چند شـکوفه‌ بر شاخه‌ هایم‌ سبز میشد و افسوس که‌ انسانی‌ ناچار و نادانم‌ که‌ کلمات را اسباب زحمات خود ساخته‌ام.دیروز از خانه‌ی‌ پدری‌یم‌ بیرون زدم. چرا بیرون زدم؟ حس‌ گفتنش‌ نیسـت‌ و شـاید چیزی‌ برای‌ گفتن‌ نباشـد. چند خیابان پیاده رفتم‌ و سـوار مترو شـدم و چند ایسـتگاه ایسـتادم و از مترو هم‌ بی‌دلیل‌ و بی‌هدف بیرون زدم و دوباره چند خیابان دیگر پیاده رفتم‌. در گوشـم‌ موسـیقی‌ جای‌ داشـت‌ و در دلم‌ اضـطراب و در سـرم هیچ‌ِ بزرگی‌ جا خوش کرده بود. آسـمان رنگ‌ آبی‌یش‌ را به‌ سـیاهی‌ داشـت‌ میفروخت‌ که‌ نفس‌ قدمهایم‌ گرفت‌. آنقدر پیاده راه رفته‌ بودم که‌ رگی‌ در پشـت‌ زانوی‌ راسـتم‌ خودش را گرفته‌ بود که‌ پیغام درد در مغزم دسـتور اسـتراحت‌ دهد اما من‌ باز در میان کوچه‌های‌ ناآشـنای‌ شـهر آهسـته‌ سـوار بر همان پا تاختم‌ و شـب‌، شـهر را فراگرفت‌. به‌ کافه‌ای‌ در بن‌بسـت‌ کوچه‌ای‌ رسـیدم که‌ نامش‌ حس‌پرسـو بودنمایَش‌. همچون خانه‌ای‌ کهنسـال و کوچک‌ که‌ چند صـندلی‌ دور یک‌میز کنار در چوبین‌ ورودیش‌ تعبیه‌ شـده بود و یک‌ زن و مرد جوان بدون هیچ‌ مشـتری‌ در پشـت‌ صـندوق آن، بگو بخندی‌ داشتند. یک‌ قهوه اسپرسو سفارش دادم و آمدم روی‌ صندلی‌ دم در کافه‌ سیگارم را روشن‌ کردم. قهوه که‌ آمـد کمی‌ دهـانم‌ را تلخ‌ کردم و دود نخ‌ دیگری‌ را شـــروع بـه‌ فرو دادن در ریـه‌ام نمودم. جلوی‌ کـافـه‌ در پیـاده رو باغچه‌ای‌ بود که‌ با آمدن بهار از سـبزهزار پر گشـته‌ بود. گربه‌ای‌ قهوهای‌ و خاکسـتری‌ رنگ‌ از بالای‌ درختی‌ در آن طرف کوچه‌ پایین‌ آمد و در باغچه‌ی‌ روبروی‌ من‌ دراز کشـــید. اســـپرســـو را که‌ خوردم گربه‌ را دیدم که‌ دارد از ســبزههای‌ تره مانند باغچه‌ گاز میگیرد و میجود و احتمالا تغذیه‌ میکند. چشــمانم‌ خیره‌ی‌ این‌ کار او بود و رفتم‌ کنارش نشـسـتم‌ و او بدون اینکه‌ از من‌ بترسـد به‌ خوردنش‌ ادامه‌ داد. پرسـیدم: »مگر گربه‌ گیاه میخورد؟«گربه‌ نگاهی‌ به‌ دستانم‌ کرد و بعد چشمش‌ را به‌ چشمم‌ انداخت‌ و جواب داد: »خیلی‌ کم‌.« ازش تشکر کردم که‌ پاسخم‌ را دادهاست‌ و گفتم‌: »خوش بحالت‌ که‌ گربه‌ ای‌ شدهای‌«و او گفت‌: »میدانم‌ که‌ چقدر حسودییت‌ میشود به‌ من‌ و به‌ این‌ درخت‌ و این‌ سـبزه زار که‌ از جنس‌ ما نیسـتی‌.« گفتم‌: »اتفاقا ما همه‌ از یک‌ جنسـیم‌. علم‌ ثابت‌ کرده اسـت‌ که‌ ریشـه‌ی‌ همه‌ ی‌ موجودات به‌ یکجا میرسـد.« گفت‌: »اینهارا نمیدانم‌ اما حالا که‌ میدانمم‌ هیچ‌ اهمیتی‌ ندارد.»گفتم‌: »آره شـاید برای‌ من‌ و تو هیچ‌ اهمیتی‌ نداشـته‌ باشـد، دانسـتن‌ این‌ همه‌ نکته‌ و درس که‌ علم‌ کشـف‌ میکند اما دوست‌ دارم بدانم‌ چرا گربه‌ ها خیلی‌ کم‌ گیاه میخورند؟ اگر میتوانند که‌ از این‌ همه‌ سبزهزار شکم‌ خود را سیر کنند.« گربه‌ جواب داد: »خیلی‌ کم‌، به‌ این‌ معنی‌ نیســت‌ که‌ تمام گربه‌ ها گیاه خوردهاند. خیلی‌ کم‌ به‌ این‌ معنی‌ که‌ من‌ یک‌ گربه‌ام و تنهـا گربه‌ای‌ هســـتم‌ که‌ دیدهام از گیـاهان شـــکم‌ ســـیر میکنـد.« گفتم‌: »چرا تو مثـل‌ بقیه‌ نیســـتی‌؟« گفت‌: »تو چرا مثل‌ باقی‌ انســـانها نیســـتی‌؟.« گفتم‌: »ســـوالم‌ را با ســـوال جواب دادی‌ اما انســـانها هیچکدامشـان مثل‌ یکدیگر نیسـتند و اگر کاری‌ کنند که‌ مشـابه‌ یکدیگر باشـند اسـمی‌ رویش‌ میگذارند تا نشـان دهند این‌ یک‌ انتخاب بوده و نه‌ یک‌ اتفاق، چرا که‌ هیچ‌ انسانی‌ به‌ شکل‌ هیچ‌ انسان دیگری‌ نیست‌.« و گربه‌ گفت‌: »گربه‌ ها هم‌ همینطور هسـتند. چندی‌ پیش‌ در خیابانی‌ دیگر با گربه‌ ای‌ همصـحبت‌ شـدم که‌ داشـت‌ کبوتری‌ را میخورد. او میگفت‌ هیچ‌ گربه‌ ای‌ مثل‌ من‌ هنوز آنقدر اصـیل‌ نیسـت‌ که‌ شـکار کند و اکثر گربه‌ ها به‌ سـطل‌ آشـغالها سـرك میکشـند که‌ این‌ برای‌ اصـالت‌ ما فاجعه‌ اسـت‌. به‌ او گفتم‌ ما گربه‌ ها که‌ هیچ‌ انسـانها هم‌، روز به‌ روز بیشـتر هم‌ آشغال تولید میکنند و هم‌ سر و دست‌ در آشغالها میگذارند تا غذایی‌ پیدا کنند. او گفت‌ انسانها که‌ روز به‌ روز بیشـتر میشـوند و با هم‌ دشـمنی‌ بسـیار بیشـتری‌ در تناسـب‌ دیگر موجودات با یکدیگر دارند و درسـت‌ نیسـت‌ با خودمان مقایسـه‌ شـان کنیم‌. گفتم‌ درسـت‌ میگویی‌ اما تو چرا هنوز شـکار میکنی‌؟ و او گفت‌ اینگونه‌ بدنم‌ همیشـه‌ آمادهی‌ فرار اسـت‌ و تازه اینگونه‌، مادههای‌ بیشـتری‌ جذب من‌ میشـوند و شـکار کردن محاسـن‌ بسـیار دیگری‌ دارد که‌ حوصـله‌ی‌ گفتنش‌ را ندارم. من‌ به‌ حرفهای‌ او فکر میکردم و از گرسـنگی‌ داشـتم‌ سـطل‌ زباله‌ای‌ را میگشـتم‌ که‌ پیرمردی‌ آمد دمم‌ را گرفت‌ و تنم‌ را به‌ دیوار زد و وحشـــت‌زده از آنجا گریختم‌. آنقدر گرســـنه‌ بودم که‌ وقتی‌ در مقابل‌ مغازهای‌ در تلویزیون به‌ صـورت اتفاقی‌ دیدم که‌ گوسـفندان از همین‌ علفهایی‌ میخورند که‌ در باغچه‌ها سـبز شــده با شــوق و ذوق دویدم تا باغچه‌ای‌ بیابم‌ و از علفها خوردم، خوشــم‌ هم‌ آمد و از آنروز به‌ بعد گرســنگی‌ را توانسـتم‌ با قدرت سـرکوب کنم‌.« پرسـیدم: »تو چرا شـکار را انتخاب نکردی‌؟.« گفت‌: »درسـت‌ اسـت‌ که‌ میگویند گربه‌ ها در قدیم‌ شـکارچی‌ بوده اند اما اوضـاع خیلی‌ فرق کرده اسـت‌. در این‌ شـهر طعمه‌ ها تیزگریزند و پنجه‌ی‌ گربه‌ها ضـعیف‌ و اندیشـه‌ی‌ گربه‌ در فرار از گرسـنگی‌ آنقدر شـکسـته‌ میشـود که‌ برایش‌ مهم‌ نیسـت‌ که‌ دیگران راجع‌به‌ آشــغالگردی‌ او چه‌ فکری‌ میکنند وگرنه‌ هیچ‌ گربه‌ ای‌ بدش نمیاید که‌ از گوشــت‌ تازه موشــها و کلاغها و کبوتران خودش را شــرفیاب کند.«گفتم‌: »تو گربه‌ بســیار منطقی‌ و مهربانی‌ هســتی‌. به‌ من‌ افتخار میدهی‌ تا در رسـتورانی‌ مهمانت‌ کنم‌؟.« با کمی‌ تعجب‌ سـرش را خواراند و از علفها دسـت‌ کشـید و گفت‌: »برویم‌ به‌ شـرطی‌ که‌ مراقب‌ باشـی‌ کسـی‌ من‌ را اذیت‌ نکند.« گفتم‌: »آدمها به‌ گربه‌ ها و سـگهایی‌ که‌ صـاحبش‌ آدم دیگری‌ باشـد کاری‌ ندارند و میشـود در رسـتورانی‌ حتی‌ پشـت‌ صـندلی‌ بنشـینی‌ و برایت‌ پلومرغ سـفارش دهم‌ و تو به‌ روی‌ میز بیایی‌ و هرطور دلت‌ میخواهد آنرا بخوری‌.«او گفت‌: »فکر نمیکنم‌ دیگر اینقدر بتوانم‌ آزاد باشـــم‌«و آهســـته‌ کنارم قدم برمیداشـت‌ و پیاده به‌ ایسـتگاه مترو رسـیدیم‌. سـوار قطار شـدیم‌ تا به‌ ایسـتگاهی‌ که‌ نزدیک‌ به‌ رسـتورانی‌ بود که‌بارها به‌ آنجا رفته‌ بودم، رسـیدیم‌. آنقدر آنشـب‌ همه‌ چیز در رسـتوران خوب و دقیق‌ بود که‌ نیاز نیسـت‌ به‌ تخیلم‌ متصل‌ شوم تا قشنگتر بنویسم‌. فقط‌ کافیست‌ اتصال به‌ حافظه‌ام را تقویت‌ کنم‌ تا تمام جزئیات را دقیق‌ بنویسم‌.سـر درِ رسـتوران پیرمردی‌ که‌ همیشـه‌ با یک‌ تابلوی‌ خوش آمدید حضـور داشـت‌، کت‌ و شـلوار پوشـیده بود و با لبخندی‌ که‌ همیشـه‌ سـاختگی‌ بود و من‌ به‌ آن عادت داشـتم‌ به‌ من‌ و گربه‌ خوش آمد گفت‌. رسـتوران هیچ‌ میز یک‌ نفره ای‌ کنار پنجره نداشـت‌ و من‌ همیشـه‌ در یکی‌ از میزهای‌ دونفره که‌ کنار پنجره بود و پشـت‌ آن میشـد خیابان را دید و همزمان سـر چرخاند و اتفاقات داخل‌ سـالن‌ رسـتوران را دنبال کرد مینشـسـتم‌. با گربه‌ به‌ سـمت‌ همان میز رفتم‌ و خودم روی‌ صـندلی‌ همیشـگیم‌ نشـسـتم‌ و گربه‌ روی‌ صـندلی‌ دیگر فرو رفت‌. به‌ گربه‌ یاد دادم که‌ دست‌ هایش‌ را روی‌ میز بگذارد و صورتش‌ را بالا آورد تا بتوانیم‌ همدیگر را ببینیم‌ و صحبت‌ کنیم‌.چنـد دقیقـه‌ای‌ در دهانمـان ســـکوت چرخیـد که‌ ناگهـان گربه‌ گفت‌: »چرا من‌ را به‌ اینجا آورده ای‌؟ از روی‌ ترحم‌؟ اصــلا تو چکارهای‌؟ مســئول حال دادن به‌ گوشــتخواران گیاهخور شــدهای‌؟.« گفتم‌: »نمیدانم‌. همینطور اتفاقی‌ آوردمت‌ مثل‌ آشــناییمان که‌ اتفاقی‌ شــکل‌ گرفت‌. من‌ مســئول هیچ‌ چیز نیســتم‌ تنها داســتاننویســی‌ هســتم‌ که‌ مدتهاسـت‌ داسـتانی‌ ننوشـته‌ام.« گفت‌: »پس‌ حتما من‌ را دنبال خودت کشـاندی‌ که‌ از من‌ داسـتان بسـازی‌.«گفتم‌: »احتمالا داسـتانت‌ را خواهم‌ نوشـت‌ چون خیلی‌ جالب‌ و پیامدار اسـت‌.« گربه‌ با آن دهان کوچکش‌ کلی‌ خندید و پرســید: »کجایش‌ جالب‌ اســت‌؟ پیامش‌ کجاســت‌؟.«گفتم‌: »برای‌ آدمها هرچیزی‌ میتواند جالب‌ باشــد و پیامش‌ همین‌ اسـت‌ که‌ اگر مسـیر اصـلی‌ موجودی‌ خراب شـود آن موجود هرچه‌ که‌ میخواهد باشـد، مثلا گربه‌ باشـد. وارد مسـیر دیگری‌ میشـود تا به‌ خواسـته‌ای‌ برسـد که‌ از پیش‌ برای‌ آن آماده نبوده و آنرا نمیخواسـته‌ و این‌ برای‌ من‌ هم‌ اتفاق افتاده است‌. من‌ همیشه‌ سوالم‌ این‌ بوده که‌ چرا خودم را زنده نگه‌ داشته‌ام!.«گربه‌ به‌ چشمانم‌ نگاه میکرد و چانه‌ اش را روی‌ میز گذاشـته‌ بود. من‌ به‌ حرف زدن مثل‌ دیوانگان ادامه‌ دادم: »اینکه‌ من‌ همیشـه‌ تردید داشـتم‌ بر سـر مسئله‌ زنده ماندن یا نماندن احتمالا بخاطر این‌ است‌ که‌ مسیر اصلی‌ که‌ باید میپیمودهام را سالها پیش‌ از من‌ گرفته‌اند و حافظه‌ام را با قرص و دوایی‌ یا دین‌ و آیینی‌ دسـتکاری‌ کرده اند و من‌ مثل‌ گربه‌ای‌ شـدهام که‌ سـرك به‌ سـطل‌ آشـغالها میاندازد و از کنار سـبزهزارها میگذرد و در سـرش به‌ این‌ فکر میکند که‌ چگونه‌ شـکمش‌ را سـیر کند.»مصطفی‌ اکبری‌ ٧ فروردین‌ ١٤٠٠داستانک اسپرسویی برای نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 18:51:55 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-یک-صدای-کوچولو-g4fjcejleyakگفت: «من‌رو آقای مهندس صدا بزن» گفتم تو که دانشگاه نرفتی، البته یکسال رفتی بعد دوتا مشروطی ول کردی و رفتی پی پول دور ریختن. با کمی کنایه گفتم چون قصدش پول درآوردن بود ولی نتیجه‌اش شکست‌های پی‌درپی بود. گفت: «اگر مهندس نبودم چطور این نیش و کنایه‌ها رو از تو که نزدیکترینمی تحمل میکردم؟ من مهندس درد هستم، دردها نیاز به مهندسی دارند، دردها مانند زمین، مناطق خشک و بیابانی یا حاصلخیز و پرباران دارند، مناطق صلح و جنگ و تسلیحاتی و آموزشی دارند» پرسیدم تو متخصص کدام منطقه‌ای؟ با آرامش گفت: «همه‌ی آدم‌ها در منطقه‌ای از سرزمین درد سکونت دارند، جابه‌جا هم میشوند، مسافرت هم میروند اما تنها کسانی مهندس به حساب میایند که شبهای جنگی این سرزمین را پشت سرگذاشته باشند، از درون فروپاشیده و از بیرون مچاله بنظر برسند، آنها مهندسین درد اند، روحشان تاب‌آوری بسیاری دارد و من یکی از آنها هستم» با تعجب نگاهش کردم، با خودم فکر میکردم چند بار ورشکستگی مگر آدم‌را چقدر دردمند میکند!؟ جای من اگر بود چه میکرد؟ آیا او هم سخت عاشق میشود؟ آیا روی تنها عشقش خاک ریخته است؟ خانواده را شبی تاریک با تنی پر زخم ترک کرده است؟ اصلا مگر او کیست؟ در خودم مانده بودم، ساکت و بیصدا که صدایی گوشم را شکافت، رعدوبرق غول‌آسایی آسمان را چاک داده بود، به خودم آمدم آینه را نگاه کردم و مبهوت این شدم که چگونه اینقدر عمیق یاد گرفته‌ام با خودم صحبت کنم، انگار دو یا چند نفر در من هستند که یکی از آنها مهندس درد است. مصطفی‌اکبری ۲۲بهمن۱۳۹۹داستانک یک صدای کوچولو نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 18:43:44 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/دیالوگ-آقای-اِچ-mrh-sla3dbvgdikz+ مشکلم رو نمیتونم بفهمم، کسی هست کمکم کنه؟! -  آقای اچ شما برای فهمیدن مشکل خود نیاز به اسکن مغز، توسط سرویس فرانور دارید. + خب چرا معطلی سریع تر انجامش بده. - آقای اچ آنالیز های من از تصاویر لایه های مغز شما، خلایی در بخش خودتان را نشان میدهد. + بخش خودتان؟! خودتان دیگر چه آدرسیه، من همچین قسمت و اندامی رو نمیشناسم. - آقای اچ منظور از خودتان، دقیقا مرکز وجودتان است، دقیقا جایی که شما به خودتان می‌آیید و جهان را از آنجا میگذرانید تا چیزی به اسم خودتان را رشد و تغییر دهید. + خب حالا چه جور خلایی مشاهده کردی ربات اف‌نودونه (F99)! - اگر ساده بخواهم بگویم باید تشبیهی به کار ببرم. فرض کنید شما خورشید هستید ولی دیگر هیچ نوری ساطع نمیکنید با این حال همچنان همه شما را یک خورشید درخشان فرض میکنند و هنوز هیچکس خبر ندارد نور شما تمام شده‌است. و شاید تا همیشه نوری نداشته باشید دیگر، اما هنوز در لحظه‌ای هستید که کسی باخبر نشده از این موضوع حتی خودتان. + خلاء خیلی بزرگیه اف نودونه، چاره‌اش چیست؟! - آقای اچ شما نیاز به یک خواب طولانی دارید، جعبه خوابتان را روشن میکنم و سیصد سال دیگر دوباره ارزیابی‌تان میکنم. امیدوارم آدم های جدید بتوانند موجب روشنایی شما شوند. + میدونی اف نودونه، اینکه کسی قرار نیست به حرفات گوش کنه خیلی دلگیره، حتی حوصله خوابیدنم ندارم. - آقای اچ من حرفهای شما رو گوش میکنم! + خنده داره، تو اصلا احساس نداری که حرفای منو بشنوی، تو اصلا میدونی احساس دلتنگی داشتن یعنی چی؟! - اقای اچ من ساخته شدم که شما رو بفهمم. متوجه میشم دلتنگی به معنای دلگیر بودن و دور ماندن از شخص یا خاطره‌ایست که به یاد آن هستید.   + اف نودونه، تو هیچ‌چیز نمیدونی، تو اصلا از جنس من نیستی. کاش میتونستم مدارت رو خاموش کنم، تا اینکه بخوام با توی بی‌کله، سروکله بزنم. - اقای اچ شواهد شما ارزیابی شد، شما سریعا نیاز به تزریق آرامبخش دارید و برای این کار نیاز به اجازه شما ندارم. خواب خوبی داشته باشید. مصطفی‌اکبری، ۱۲بهمن ۹۹ مشهدنوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 18:39:45 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/دیالوگ-حرف-هایی-پشت-ندا-sqijogfkgdqp«یکبار دیگه از اول تعریف کن دقیقا دیشب چه اتفاقی افتاد و تو چی دیدی.» + «من مثل همیشه از پشت پنجره داشتم خونه ندا رو نگاه میکردم. بعد که اونو دیدم رفتم پای تلویزیون نشستم به فوتبال نگاه کردن.» - «نه خیلی کامل‌تر تعریف کن. ریز دیده هاتو بگو.» + «رفتم پشت پنجره. همیشه ندا یا تو حالش داشت تلویزیون نگاه میکرد یا با گوشیش ور میرفت ، یا هم تو آشپزخونه کاری انجام میداد. اما دیشب ندا رو ندیدم. خیلی منتظرش واستادم. یکدفعه دیدم کلید انداخت و اومد تو خونه. در که باز شد دیدمش. روسریشو پرت کرد روی مبل و اومد تو آشپزخونه. مانتشو از تنش بیرون کشید و انداخت روی زمین. سرشو گرفت زیر شیر آشپزخونه. یک دِیقِه‌ای سرش زیر آب بود. موهای بلندش خیس خیس شد و تاپش به بدنش چسبیده بود. من نگاش میکردم اما اون حواسش بمن نبود. از آشپزخونه در اومد و رفت تو اتاق سمت راستی و دیگه ندیدمش.» - «بعدش چیشد؟!!» + «بعدش هیچی دیگه رفتم فوتبال ببینم.» - «ساعت چند بود اونموقع که ندا رفت تو اتاق؟!» +  «ساعتو که یادم نیست اما حدودا بیست دقیقه بعدش فوتبال شروع شد.» - «که اینطور، تو دیگه چیزی ندیدی؟!» + «نه بخدا اصلا این سوال جوابا برای چیه جناب سروان!؟» - «من جناب سروان نیستم. من بازجوی پرونده قتل خانم ندا سلطانفرم که دیشب جنازشون رو از تو خونشون پیدا کردیم.» + «ندا مرده !! چرا؟!» - «یکبار دیگه تأکید میکنم هر اتفاقی که دیشب افتاد و الان تعریف کن و توضیح بده وگرنه اگر بعدا بخوای چیزی رو ضمیمه گفته هات کنی ممکنه برات سنگین تر تموم بشه.» + «آخه چرا اینطوری صحبت میکنید با من. انگار من قاتلم!!!» - «ندا دیشب تو اتاق سمت چپی نه اتاق سمت راستی، دست به خودکشی زده اونم با چاقوی آشپزخونش.» + (تنش لرزید. اشکش لب چشمش اومد. با صدای لرزان و اشک آلود) گفت: «خدارحمتش کنه.» - «خفه‌شو آشغال، اثر انگشتت روی چاقو شناسایی شده و مأمورین  پزشک قانونی با بازسازی صحنه تشخیص قتل دادن نه خودکشی. تو فقط صحنه رو شبیه به اینکه ندا خودش رو کشته درست کردی اما شواهد زیادی از خودت به جا گذاشتی و متهم ردیف اول این پرونده تویی چه اعتراف بکنی و چه اعتراف نکنی . چه خودت باشی و چه نقش بازی کنی تو رو بعنوان قاتل به دادگاه عالی کیفری معرفی کردم. پرونده مختومه ست از نظرمن. ببرینش سلول انفرادی.»نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 18:35:18 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-الاکلنگ-h4ffbwwmoeraچند روز پیش بود که صدای آژیر آمبولانس در گوش خیابان میپیچید. روزنامه‌ی دیروز را برداشتم و روی نیمکت پارک نشستم. کلاغِ بال شکسته‌ای را میدیدم که سعی داشت از چنگ گربه‌ی دم کلفتی در رَوَد. هی تلاش به پرواز میکرد و هی به زمین می‌افتاد تا عاقبت گردنش رو گربه به پنجه گرفت. منظره‌ی خوبی نبود. سرم رو تو روزنامه انداختم، نوشته بود: ( یک میلیون بازمانده از تحصیل؟ بررسی های انجمن‌های تخصصی و نتایج آخرین سرشماری کشور از تعداد نگران کننده بازماندگان از تحصیل حکایت میکند...) چند روز پیش‌ترش عینکم رو شکونده بودن و بدون عینک چشمام حوصله خوندنشون رو سریع از دست میدن. البته به شما نمیتونم بگم چرا عینکم شکسته، به من گفتن به هیچکس چیزی نگم. یک پسر هفده هجده ساله با لباس های شیکی که البته رو تن لاغرش زیبایی لباساش گمشده بود، با پوست زرد و سبزش و موهای سیاه و بدحالتش که فکر کنم هرکاریشون بکنی قشنگ نمیشن با یک شاخه گل مریم از کنارم رد شد و روی نیمکت مقابلم نشست. کفشاشم اسپورت بود تا حسابی تیپ ناموزونش جور باشه. گربه از خوردن کلاغ سیر شده بود و رفته بود. یک لشگر مورچه از بغل کفشم داشتن به سمت لاشه کلاغ حرکت میکردند که دختر چاق و رنگ و رو روشنی با مانتوی بلند و شلوار گشاد و موهایی که از زیر شالِ بی‌دروپیکرش ول شده بود از کنارم گذشت و کنار اون پسر نشست. با لبخند و خنده و سلام و احوال پرسی چشماشون رو به صورت هم مینداختن. میخواستم بلند شم یکی بزنم تو گوش پسره و بگم چرا آخه گل مریم خریدی؟ که پرنده ای روی روزنامم خرابکاری کرد و بلند شدم و برگشتم به تاکسیم. تا همین امروز که اتفاقی اون پسر مسافر تاکسیِ من شد و از اتفاقات هر صد سال یکبار تو همون بیست دقیقه‌ای که مسافر من بود با تلفنش داشت حرف میزد. به گمونم با همون دختره، دختر میگفت: ما نمیتونیم با هم باشیم و اینجوری برای هر دومون بهتره ولی پسره انگار تو یک دنیای دیگه بود، میگفت: از این حرفا نزن به الآن نگاه نکن چند سال دیگه بزرگ میشیم این روزا برامون خاطره میشه، بخدا الآن جایی‌یم نمیتونم بگم چقدر میخوامت، از این حرفا که میزنی بغضم میگیره. میخواستم برگردم بپرسم که حالا چرا گل مریم خریده بودی؟ ولی خب عادت ندارم به مسائل شخصی مسافرام وارد بشم حتی اگر زیادی ابله بودنشون من رو یاد حماقت های خودم بندازه و حالم رو ناخوش کنه. میدونید خودمم از اون آدمام که هیچوقت کسی از من تعریف نکرده. استعداد خاصی نداشتم. بعضیا خیلی خوش شانسن از بچگی یا نوجوونی یا یک جایی همون اولای زندگیشون بقیه بهشون میگن: آفرین تو چیز خوبی میشی، مثلا فوتبالیست خوبی میشی، دانشجوی خوبی میشی، رئیس خوبی میشی یا همسر خوبی میشی و غیره. فقط یک دورانی خیلی احمق بودم طوری که بعدها احساس میکردم همه راجع‌بم همونطوری فکر میکردند. احتمالا اون پسر دست و پا چلفتیِ کودن هم که تشخیص نداده گل مریم برای قرار دوستانه و عاشقانه نیست مثل تقریبا همه‌ی آدمهایی که از بچگی دور و برم بودن تو این شهر قرار نیست آدم خاصی بشه. ولی فکر میکنم این دختر پسرای نسل جدید خودشونم نمیدونن از همدیگه چی میخوان!!، دنبال لذت‌های شخصی‌ین ولی چون ابلهانه فکر میکنن، خودشون هنوز خبر ندارن که تن همدیگرو میخوان یا خودِ همدیگرو!! وگرنه یک آشنایی چهار پنج روزه تو این دنیا که نباید بغض آدم رو بالا بیاره!!، همینطور داشتم آش دوغ ذهنم رو تو دیگ خیالاتم هم میزدم که یک گربه‌ی لعنتی پرید تو خیابون و رفت زیر تاکسیم.مصطفی اکبری 3مهر99داستانک الاکلنگ نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 18:28:53 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-باشه-xc8lkga93sfcمثل هر شب ، حدودای ساعت یک ، چای ساز و آب کردم و با نپتون تو یک فنجون برای خودم چایی ریختم . کاپشنم رو تنم کردم و رفتم بالای پشت بوم ، طبقه هفتم .هوای خشک و سرد بهمن چایی داغ رو به اون لحظه میچسبوند . فنجون چایی رو گذاشتم روی لبه دیوار و خودم رو با هر زحمتی بود مثل چند شب پیش کشوندم روی لبه سکو مانند نمای آپارتمان . معلق بودن یکی از احساسات منحصر به فرد زندگیه . همه به نظر من باید این رو تجربه کنند . قلوپ قلوپ چاییمو میخوردم و هرجا که قابل دیدن بود رو با چشم دنبال میکردم . لامپ خونه ها تقریبا خاموش شده بود و نور تیرای چراغ برق همه جا رو تقریبا به یک روشنایی ضعیفی آغشته کرده بود . دو تا گربه خیلی آروم تو پیاده رو کنار هم قدم میزدن . یک رفتگر انتهای کوچه سیگار به لبش گذاشته بود و جاروی بلندی اون رو روی آسفالت میکشوند . ماشین های زیادی بدون پارکینگ بودن و زیر تیرای چراغ برق و روی پل های خونه ها و آپارتمان ها پارک شده بودند. چایی تلخ رو داغ داغ قورت میدادم . گوشی مو از جیبم در آوردم و به حیات مجازیم وارد شدم . مثل همیشه یک راست آوردم و به حیات مجازیم وارد شدم . مثل همیشه یک راست رفتم سراغ او . عکس حساب کاربریش رو تغییر نداده بود . همیشه پیام هام رو میدید یا شایدم میخوند اما هیچ جوابی برام نمیگذاشت. صفحه پیام هامون رو مثل همیشه زیر و رو میکردم . سلام خوبی؟!. هفته پیش سلام ، چطوری ؟ کاش بگی حالت خوبه. تقریبا ده روز پیش همینطور به عقب بر میگشتم ... سلام . جواب سلام رو خدا گفته واجبه ، من نگفتم ها . حالا من و خدا رو ولشکن بگو حالت خوبه ؟ . تقریبا چهل روز پیش.سلام . خوبی ؟ سلام . خوبی ؟سلام . خوبی ؟ تقریبا رسیدم به همین موقع ها ، وسطای بهمن سال پیش . ازون موقع تا حالا هیچ جوابی بهم نداده بود . حسابی بی اهمیت بودنم رو به روم آورده بود و من ازین تنبیه یا بهتر بگم تحقیر فقط یک چیز متوجه میشدم . من بی هدف و بی جهت از همه نظر وابسته او شدم و این وابستگی اگر شبیه اسکلت انسان بود ، تک تک استخون ها و غضروف ها و مفصل هاش یک درد و بیماری و مرض نادر قلمداد میشد . چاییم تموم شد . کوچه دیدنم برام مهری نداشت دیگه ، آسمونم مثل دیشب ابری بود و نه ماهی داشت و نه ستاره ای . ندیدن ماه بی تابیم رو بیشتر میکنه . دوباره برگشتم به صفحه پیام ماه بی تابیم رو بیشتر میکنه . دوباره برگشتم به صفحه پیام هامون . سریع اما با دستلرز نوشتم سلام . خوبی ، علامت سوال . بعد خیره شدم به صفحه گوشی . سه چهار دقیقه بیشتر نگذشت که مشخص شد پیام کوتاهم رو دیده یا شایدم خوندتش ، انتظار و بیقراریم وقتی مشخص میشد پیامم رو دیده ، چندین برابر میشد . با بغض با حسادت با زجر با یک حسی که اصلا چون هیچکس تا بحال تجربش نکرده اسمی براش انتخاب نشده ، زل زدم به صفحه گوشی . استرس و شادی مغزم رو فشار میداد که الان یک چیزی میگه . یک دقیقه ، ده دقیقه ، چهل دقیقه ، نزدیک نود دقیقه گذشت و هیچ تغییری ایجاد نشد . کف دستام همراه کف پاهام از سرما بی حس شده بود . با نهایت سرعتی که میتونستم داشته باشم برگشتم خونه ، روی میز اتاقم یک کاغذ پیدا کردم . ورقه میانترم امتحان مکاالکترونیک ۲ بود ، از شیش نمره سی صدم گرفته بودم . اینقدر جای خالی توش زیاد بود که خیلی راحت یک تیکهش رو انتخاب کردم و با خط گندم نوشتم :((تو چرا هییچ نگفتی دیگر ؟ )) بعد برگشتم بالای بوم . روی لبه آپارتمان نشستم . رفتگر رفته بود . گربه ها رو هیچ جای کوچه ندیدم . اما کلاغا تو دسته های سی چهل تایی هوای گرگ و میش شهر و از سکوت در آورده بودن . ورقه امتحانم رو گذاشتم داخل جیب کاپشنم . صدای قار قار قار آسمونم رو گرفته بود کهُسر خوردم .مصطفی اکبری مرداد 1398داستانک چیزی میخواستی بگی؟! نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 17:38:07 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-باشه-wpzlrxcaux6qپرید وسط خیابان .چشمش خوب کار نمیکرد و سرگردان میدوید . نفسش که  برید شبیه مجسمه ای شکسته زیر برف ایستاد .هیزم وار میسوخت و تمام نمیشد . ساعت از دوازده گذشته بود اما غیرتش اجازه نمیداد که دست خالی به خانه برگردد .مدت ها بود که خدایش را شکسته بود و در این لحظه درآن شهر غریب چون لاک‌پشتی شده بود که لاکش زیر سنگی سنگین گرفتار شده و او در بی لاکی خویش ناشیانه با درد فرورفته بود . آهسته قدم بر میداشت و دستان لرزانش را مشت کرده در جیبش پنهان کرده بود. فقط کافی بود متوجه کسی شود که او را میبیند تا اشکش همانند باران پاییز بر گونه های سردش سیلی بزند. سرش را پایین انداخته بود از نگاه کردن و گشتن دست کشیده بود . امیدش را فاسد میپنداشت و در تاریکی به برگشتن فکر میدوخت . عقلش به جایی قد نمیداد. به ساختمان نیمه کاره ای رسید که آتشی در سطل سیمانی کنار آن روشن بود و دو مرد کنار آن خود را گرم می‌کردند . او که از فرط عجله کاپشنش را نپوشیده بود کنار آتش نشست و بدون کلامی سعی کرد دستانش را کمی گرم کند . پاهایش در برف یخ زده بود و چاره ای برای آنها نداشت و با نشستن کنار آمد . احساس میکرد که دیگر نمیتواند راه برود . سرش را یک خرده هم بالا نمی‌آورد انگار آن دو مرد بی خانمان از آنچه که بر او گذشته اطلاع دارند و او باید سرتاسر شرمش را به آنان هم نشان بدهد . یک پیرمرد کمر خم شده با پالتویی قدیمی و پشمی به رنگ قهوه ای و یک مرد میانسال با جثه ای کوچک و صورتی استخوانی که لباس گرمی هم نداشت کنار او روی شن های ساختمان نیمه‌کاره در کوچه ای سوت و کور آتش را روشن کرده بودند و از اینکه آن مرد غریبه ، با آن وضع گرفته و مبهم کنار آنان نشسته هیچ تعجبی نداشتند. انگار حوصله ای و یا اهمیتی برای پرداختن به آن در خود نمی‌یافتند . آن سه نفر آنقدر در خود فرو رفته بودند که ذره ای توان بیرون رفتن از خود را نداشتند. انگار دست و پای هر کدامشان در ماجرایی چون ماجرای مگس در تار عنکبوت از بین رفته بود. ساعتی گذشت ، ماه آهسته در دوردست‌ها به سمت زمین می آمد تا که از پشت کوهی توانست از آن شهر فرار کند . نور زرد رنگ و سرد خورشید زمستان از پشت ابری بزرگ به شهر میتابید و میرفت که روزی جدید را آغاز کند . چند لحظه پیش ، پیش پای سپیده دم پیرمرد و مرد لاغر اندام از دور آتش خاموش شده بی صدا رفته بودند ، طوری که مرد شرمگین تصور کرد آن دو در خیال او رنگ گرفتند و با روشنی هوا در ذهنش محو و کمرنگ شدند و اصلا وجود نداشتند . مرد که زانوهایش را در بغلش گرفته بود و سرش را روی زانوهایش گذاشته بود از سر جای خود بلند شد . دستی به موهای سفید شده اش کشید و به سمت خانه قدم برداشت . تصمیمش را گرفته بود که به پیش همسرش برگردد و از شرم خود را در خانه‌اش بکشد. چشمش که به چشمان خون آلود زنش افتاد ، آه و ناله و شیون بود که گوش خانه را پاره کرد. زن از شب تا صبح در لابه‌لای اشک‌ها و گریه‌هایش دیوانه شده بود و مرد جای خالی شده‌ی غرور و خانواده و حس زندگیش را با اشک چشمهایش مظلومانه دستمال میکشید. خورشید به سقف آسمان چسبیده بود و رمقی برای انجام وظیفه‌اش نداشت .زن رو کرد به مرد و گفت ((یعنی چی اینجا نشستی . من شاید جز گریه چاره ای نداشته باشم اما تو باید یک کاری بکنی)) . مرد که انگار با خودش فکر میکرد چرا باید این زندگی را ادامه بدهد ، وقتیکه پنجاه سال عمر سوزانده و هنوز در معنا و مفهوم عشق مانده ، و حس میکند آنرا نچشیده و علاوه بر آن دیگر نه خانواده برایش حیات دارد نه شخصیت و جایگاه‌هایش .او از همان دیشب که دختر جوانش با آن پسر ناآشنا از خانه فرار کرد و او پرید به دنبالشان و پیدایشان نکرد خودش را بی‌هویت شده پنداشته بود . او دیگر نه جایگاه پدری را میتوانست لمس کند و نه همسری . مرد در عمق فکر های خودش عقیم مانده بود و صدای زنش را واضح نشنید اما از سر اینکه آسوده اش بگذارد مثل همیشه در جوابش گفت:((باشه))مصطفی اکبری 28 مرداد 1398داستانک باشه نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 17:00:13 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-آخر-ماه-رمضان-uejs05fwfpuhآخرای ماه رمضان بود.کسی جرأت نداشت سرظهر مواد غذایی تو ملأعام بفروشه و من به ناچار برای صرف ناهار از کتابخانه بیرون زدم و به کافه مخفی نزدیک دانشگاه رفتم. آنجا خلوت بود و ساکت،اما باز بود و یک چیزی برای خوردن داشت . پیرمرد میانسالی با خشک رویی مشخصاً ذاتی در چهره و ریخت و قیافه و کلام جواب سوال غذا چی دارید من و داد:((فقط نیمرو و ساندویچ کالباس)). من یک ساندویچ سفارش دادم و پولش و حساب کردم. خیلی زود پیرمرد روی یک سینی که لکه های چای خشک شده زیادی داشت یک ساندویچ و یک شیشه نوشابه تحویلم داد. نمیدانم چرا اما کمی عجله داشتم. فضای کافه روشن بود اما خلوت و مرموز،پیرمرد سیگار روشن کرده بود و به بیرون رفته بود . هیچ چیز توجه من و جلب نمی کرد و من مشغول گاز زدن و جویدن یک نون مونده بودم که ناگهان پنجره کوچیک بالای سرم بسته شد، تمام توجهم به یک مرتبه جلب پنجره ای شد که به نظرم بی هیچ باد و عاملی خود به خود بسته شده بود.به نظرم غیر طبیعی میومد. از شیشه یخچال کنار دخل کافه انعکاس تصویر پیرمرد نگاه کردم که خیلی طبیعی و عادی سیگارش و پوک میزد.منم نصف غذام و خورده بودم، یک گاز دیگه به ساندویچ زدم و در شیشه نوشابه رو میخواستم باز کنم که، درِ پنجره کوچک بالای سرم خود به خود باز شد، به همان اندازه که در ابتدا باز بود.من خیره به یک درِپنجره و قاب نیمه زنگ زده و قرمز رنگ پنجره شدم و پیرمرد نشسته بود پشت دخل و به من خیره شده بود. یک خرده فضای کافه برای من غریب و دلهره آور بود. من از اون عجله بی علّتم در رفته بودم و با حوصله داشتم به برنامه بعدازظهرم فکر میکردم. با خودم گفته بودم بعد ناهار یک درس دیگر بخوانم و بعد به مغازه پدرم بروم اما روی صندلی کهنه کافه چی نظرم این شد که بعد ناهار وسایلم و جمع کنم و برم خونه یا بخوابم و یا یک فیلم نگاه کنم، درست ساندویچم تموم شده بود و داشتم آخرای شیشه نوشابه رو سر میکشیدم که یکدفعه دیدم پیرمرد از پشت سرم یعنی آخر سالنِ کافه به همراه یک سینی پر استکان خالی و یک زیرسیگاریِ پر خاکستر که یک ته سیگارش هنوز داشت دود میکرد اومد و از کنارم رد شد و به بیرون رفت و در کافه رو با پاهاش آروم بست. من ناخود آگاه آهسته به پشت سرم نگاه کردم.هیچ کس روی صندلی های کافه نبود. پنجره بالای سرم دوباره بسته شد و من جداً ترس کمرنگ اما بزرگی برم داشته بود که بهم میگفت قرار که یک نفر اذیتت کنه، یک نفر که نمیشناسمش و به احتمال قوی یک سادیسمی بی غل و زنجیره.آروم صدام و بلند کردم و گفتم ببخشید کسی اینجاست،هیچ جوابی نشنیدم، نمیدونم چرا اما خودم هم کمی تصمیمات و خواسته های نامعقول به سرم میزد. دفترچه یادداشتم واز جیب عقب شلوارم در آوردم و باخودکار آبی روی یک صفحه سفید نوشتم ،کسی اینجاست؟!، و یک علامت سوال جلوش گذاشتم.یک کم هیجان زده هم بودم. با خودم فکر میکردم الآن با عالم ارواح و بیگانگان که یک عمر باورش نداشتم یک رابطه مسالمت آمیز برقرار میکنم. دفترچم و با خودکارم اونطرف میز گذاشتم و سرم و خم کردم و نوشابه مشکی ته شیشه رو تموم کردم.یک نگاه به انعکاس تصویر شیشه یخچال کنار دخل کردم و بیرون هیچ خبری نبود یک نگاه به پنجره که خودش بسته شده بود کردم،خیلی طبیعی و معمولی بود.بعد یک نگاه به پشت سرم و میز و صندلی وتخت های کافه انداختم که نه آدمی داشت و نه رنگ و بویی . با خود میگفتم الآن روی دفترچه جواب سوالم نوشته شده و وقت نگاه کردن به دفترچه است. اما خودکار و دفترچه خیلی معمولی به همان حالت اول در سر جای خود قرار داشتند و هیچ تغییری توی اونها نمیشد پیدا کرد. همه ترس و تعجبم فرو کشید و تمام شد. اومدم وسایلم و جمع کنم که از کافه بزنم بیرون .خودکارم و داخل جیبم کردم که غافل گیرانه پنجره کوچک بالای سرم با صدایی موهوم در گوش راستم؛تنها در گوش راستم صدایی جیغ مانند آهسته و خش دار شنیده شد،انگار پیرزنی عصبانی دهانش را لب گوشم گذاشته و از ته دل جیغ زده .آن جیغ فقط در گوش راستم پیچید و عذاب و تنهایی را صوتش نشانم داد؛پنجره ی کوچک بالای سرم با آن صدا در گوش راستم ، درست به همان اندازه ای که در ابتدا باز بود،باز شد و پیرمرد زمخت و تودارِ کافه چی در کافه رو باز کرد و ساکت و آرام و بی توجه به من وارد کافه شد. من سراپا خرفتی و ترس شده بودم. چیز های زیادی توجهم را میطلبید .مخصوصاً که من هیچ شعور وآرامشی در مقابل آن جیغ پیچیده که به یک آن در من پیچید و غرور و اعتماد به نفسم را هیچ کرد،نداشتم. و ظرفیت توجهم برای آرام شدن در زمان بعد از شنیدن جیغ بسیار ناکافی بود. انگار در بی ظرف ترین حالت ممکنم برای کنار آمدن و قبول کردن آن. پیرمرد با یک قلیان تنباکوی چاق کرده در دست و دستمالی چرک کرده و خونی و قرمز بر دور گردن از کنارم رد شد و به آخر سالن رفت.من سِر شده بودم از اینکه اینجا کجاست و چه دارد میشود!. سوال ضمیر ناخودآگاهم این بود که آیا میشود بدون مشکل قدم برداشت و از کافه و آن کوچه و آن محله دور شد .میخواستم بلند شوم و فقط بروم ناگهان پنجره ی لعنتی برای خودش بلند جیغ کشید و بسته شد قلبم تند تند به اسکلت استخوانی ام ضربه میزد.مطمئن بودم که به هر آینه ای نگاه کنم از همیشه رنگ پریده تر و بزدل تر خود را خواهم دید. با دست راستم دفترچه لعنتیم را از روی میز برداشتم ، قلبم با نهایت توانش به مرز ایست رسیده بود. روی کاغذ با جوهری پخش و سرخ نوشته شده بود: ((هیچوقت هیچ کس به جز ما اینجا نبوده)). همه چیزم یک رنگ شده بود. همه داشته هایم به رنگ ترس در من بی تابی میکرد. از جایم بلند شدم یک نگاه به پیرمرد کردم که بی توجه به من توجهّم را جلب میکرد، لبانش را دیدم که انگار یک عمر دراز از سکوت پر شده است ، در درون چشمان خسته و چروکیده اش خشم و تنهایی را میتوانستم با تمام ترسم لمس بکنم. او بعد چند لحظه پشتش را به من کرد و من چیزی جز قواره ی لاغر و نحیفش نمیتوانستم از او ببینم. او روی تخت دو نفره آخر کافه افتاد و مشغول نمیدانم،فکر کنم تمیز کردنش شد و من بی قرار رفتن بودم،فقط میخواستم فرار کنم قدم برداشتم در کافه را باز کردم پایم را از کافه بیرون گذاشتم اما پایم از کافه خارج نشد . به گمانم به اشتباه وارد مستراح شده بودم . مستراحی تنگ و بی چراغ که به محض ورود رو به روی آینه ای معمولی قرارم داد ،خواستم یک نگاه به چهره ام بیاندازم اما درون آینه هیچ چیز به جز یک در که پشت سرم بود نمیتوانستم ببینم ،آن آینه من را نشان نمیداد یا من در آینه خودم را نمیتوانستم ببینم .دست راستم را به طرف آینه بردم سطح آینه را یواش لمس کردم.طبیعی و عادی بود که نفهمیدم چگونه! دستم داخل آینه شد. قدرتی دست مانند دستم را گرفته بود و آهسته من را در آینه فرو میبرد و من دیگر هیچ احساس ترسی نداشتم. بی ترس و بی وزن داخل آینه شدم.چیزی جز یک دستِ پیرِ جربزه دار و مقتدر که تنهایی و زجر کشیدگییش روی چین و چروک پوست ضخیم اما زنانه او نقش بسته بود وَ آسمانِ تیره و خالی از ابر و خورشید سوزان و ماه سرد که پهناورترینِ آسمانها بود ؛نمیدیدم .در واقع نمیتوانستم هیچ چیز جز آن دو بزرگ ببینم یک دست و یک آسمان که من را نمیدانم برای چه مدت پشت پنجره ای نشاند. پنجره ای با چهارچوبی زنگ زده و کوچک که از آن زندگی یک پیرمرد ناتوان و درمانده در خویش که درون کافه ای پوسیده و در حال متروکگی ست را میتوان در کنار پیرزنی بی نقص و دلربا با گیسی سفید و دست و پایی کشیده که بر روی تختی دونفره لمیده و مشغول نواختن تاری قدیمی و باستانی ست تماشا کرد . پنجره ای برای تماشای دو موجودِ متضاد و از هم بیگانه که همزیستیشان آمیختن زشتی و زیباییست. این پنجره من را ، نمیدانم چه مدت غرق خود کرده.بی ترس ،بی وزن، بی هیچ ناآرامی، وجودم خالی از هر فکر و احساسی مملؤ ازصبرِ بی زجرومصیبت شده که این تمام بودنم را بی هیچ چشم داشتی خالی از هر حس و احساسی کرده که این نبود شدنم را بی هیچ آه و اندوه و افسوسی،شیرین و گوارا نموده.واین تمام آنچه ای بود که من از حقیقت غیر نیستی میخواستم.مصطفی اکبری تابستان 1397 مشهدداستانک آخر ماه رمضان نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 16:49:33 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-کیک-زندگی-bra4aqdzljynمن اهل بزرگترین شهر تاریخ هستم. شهر برای من جاییست که همه چیز در آن هست. مدتهاست که در اینجا دوره گردی میکنم. گذشته به خوبی به یادم مانده اما توان گفتنش را ندارم. راستش را بخواهید حوصله­ام نمیکشد حتی روز گذشته را توصیف کنم. میدانید من آدمی هستم که شاد بودم، غمگین بوده­ام. خوب بودم، بد بوده­ام. باخانواده بودم؛ بی خانواده بوده­ام. میتوانم بگویم همه چیز بوده­ام و از این بابت خرسندم که میدانم همه چیز حال به هم­زن و مسموم است. شما هم میدانید؟ حسش کرده­اید؟ گمان نکنم.مردم به امثال من میگویند بی خانمان یعنی هیچ جا پناهگاهی ندارم.ولی اگر قدرت در دستان من بود، بزرگ بر سر شهر مینوشتم تا همه بخوانند: پناهگاهی وجود ندارد و زندگی منفجر شده­است.این چیز ها که من میگویم. بی شور و حال است. مشتری ندارد. برچسب ضعف و شکست میخورد و در اوج خوشبینی غذای چند روح به پایان رسیده میگردد. میخواهم هیجان واقعی را نشانتان دهم. واقعیت بسی هیجان­انگیز است، قدرت این را دارد تا آخرین لحظه برای زنده ماندن به جنگ و تلاش بیاندازدتان و ناامیدی را چون پایان خودکارها یک آن هویدا سازد.در شهر کوچه‌­های تاریک در دل روشنایی معابر رو به پوسیدگی خزشی دارند که چشم عمر آنها را میبیند. در یکی از گران قیمت‌­ترین خیابان‌­ها آگهی تبلیغاتی دیدم که ادعا میکرد بزرگترین فروشگاه محصولات بشر به دست آن­ها ساخته شده. همه چیز درآنجا برای خریدن هست. وسعتش به اندازه‌ایست که اگر بخواهید تمام قفسه‌­هایش را نگاه بیاندازید باید بی‌وقفه پانزده شبانه روز قدم بزنید و چشم بیاندازید.انسان اهل تولید است. حیوانات به دست میاورند و مصرف میکنند و انسان تولید میکند و باید به دست بیاورد و سپس موقع مصرفش میرسد. من چیزی تولید نمیکنم. در واقع جایی را نمیشناسم که درآن با شرایط جسمی و ذهنییم بتوانم چیزی تولید کنم. پس از مصرف هم خبری نیست. فکر میکنید اینگونه نمیشود؟ چرا میشود. من لابه­لای پسمانده­‌ها زنده مانده‌­ام. از وضعیت ریخت و قیافه و اعصابم شمایی که به خواندن این متن رسیده‌­اید هیچ نمیدانید. برایتان این نوشته داستان و سرگرمی­ست که بی ملاحظه مچاله­­‌اش میکنید. چرا که حتما در جایی چیزی تولید میکنید و لحظات مصرفی هم دارید. ساده است که مرا هم تا جایی مصرف کنید و رهایم کنید. شما ها ترازو شده اید. انداز و برانداز میکنید آنچه که بیشتر لذت داشته باشد و خودش را به شما بدهد، انتخاب شماست. شما ترازو و خطکش هستید و جالب اینجاست که من هم اگر خوش اقبال بودم شبیه به شما میشدم. هیجان انگیز نیست؟ در بازی شکست خورده باشید که برندگان شکست خورده ترند!!برای بار چندم خودم را به سر در فروشگاه بزرگ که معرفی­اش کردم رسیدم. ایندفعه ربات نگهبان پس از وارسی به من خوش آمد گفت. دفعه­های قبلی بدون خوش آمد گویی تنها میگفت شما آلوده­اید و اجازه ورود به فروشگاه را ندارید. من هم از آشغالهای دم در خانه های بزرگ و اشرافی، لباسهایی تازه پیدا کردم. حتی عطر هم پیدا کردم و بوی تعفن انگیزم را خنثی نمودم. در اولین راهرو رباتی به استقبالم آمد و گفت: خوش آمدید! شما اولین مشتری حضوری ما هستید. تا به حال هیچگاه اول نبوده­ام و نشده­ام. پرسیدم مطمئنی؟ من اولین هستم. گفت: بله. همه مشتریان سفارشات و خواسته های خود را از راه دور به ما میدهند و من و همکارانم سفارشات را بسته بندی میکنیم تا به محل مورد نظر ارسال بشود. شما چه چیزی میخواهید تا راهنماییتان کنم؟ گفتم: خواسته های من خسته هستند و بعد خندیدم. گفت: خسته! چنین چیزی در فروشگاه یافت نمیشود. گفتم تو منظور من را نفهمیدی؟جواب داد: شما حق ندارید با ربات های آیمکس اینگونه صحبت کنید. سالیان سال است که اثبات شده خانواده رباتهای آیمکس از انسانها بیشتر میفهمند.چه جالب و عجیب و ترسناک. ببخشید نمیدانستم. خوشا به حالت پس.خوشبحالی برای من معنا ندارد، میخواهم راهنماییتان کنم تا در وقتتان صرفه جویی شود.تو چطور از من بیشتر میفهمی؟ تو نه خستگی را فهمیدی و نه خوشحالی را! بنظرم که تو درفهم خودت هم مشکل داری. کمی خنده ام گرفته بود اما پرسیدم: میخواهم کمی زندگی تهییه کنم. پولم زیاد نیست اما نیازم زندگیست. حتی ذره ایش هم اگر به من برسد من به خواسته­ام دستیافته­ام.گفت: زندگی! چه کالای لوکسی میخواهید. دقیق نمیدانم چطور آنرا باید استفاده کنید اما به سالن سوم بروید. در راهروهای آن سالن کالاهای لوکس بسیاری هست. خانه های هوشمند و مجازی، رباتهای ارضای نیازهای جنسی، رباتهای آشپز، ماشینهای درمانگر و رباتهای سرگرم­کننده به وفور در طرح­ها و کیفیت­های مختلف درآنجا هست. امیدوارم چیزی را که میخواهید پیداکنید.از او که دور میشدم میخواستم بهش بگویم: مطمئنم که تو امید هم نمیفهمی! فقط میدانی که چیست! اما کوتاه آمدم و به مسیرم پرداختم. سالن­های فروشگاه واقعا بزرگ و خسته کننده بودند. همه چیز به معنای واقعی در آنجا بود. حتی راهرویی به چشمم خورد که در آن نمونه هایی از اشیای تاریخی که در گذشته مورد مصرف واقع میگشتند، چینده شده بود.سالن دوم پر از رباتهایی با طرح­های حیوانات خانگی بود. ماهی­هایی که پرواز میکردند. پرندگانی که قلاده داشتند و کروکدیل­های خانگی که علاوه بر هم­صحبتی با صاحبانشان همه چیز را میبلعیدند و مدرنترین جاروبرقی و سطل آشغال هوشمند محسوب میشدند.به سالن که رسیدم ربات دیگری به پیشوازم آمد و گفت با توجه به موجودی کارت هویتی شما هیچ کدام از کالاهای این قسمت را در حال حاضر نمیتوانید سفارش بدهید.گفتم تو از کجا میدانی؟ گفت من ربات راهنما هستم باید موجودیتان را بدانم که راهنمایی کنم.گفتم من میخواهم بدونم بقیه چگونه زندگی میکنند و بیشتر برای تماشا آمده­ام.بر روی صورت ماشینی­اش لبخندی انداخت از روی اینکه چقدر تو آدم احمق و سرخورده ای هستی و گفت بهترین انتخاب شما با توجه به پولتان یک کیک شکلاتی تازه است. در سالن اول راهروی دوم قفسه سوم میتوانید سفارشش بدهید.گفتم همه پولم را بدهم که یک کیک شکلاتی بخورم. مسخره نیست؟گفت آمدنتان، زنده ماندنتان و ادامه دادنتان مسخره است.به من که بر نخورد او یک ربات برنامه ریزی شده ابله است. سالیان درازی است که به من بر نخورده است. شرم و خجالت و تاسف و حتی ناامیدی برای زمانیست که چیزی را میتوانستیم از دست ندهیم و از دست داده ایم. من احساس میکنم از ابتدا در حال از دست دادن بودم و مدتهاست که دیگر چیزی برای از دست دادن نمانده.کیک شکلاتیم را گرفتم و هیجان زده به گوشه ای ازین شهر بزرگ که بادی میوزید و آدمی نبود رفتم. کیکم را که میجویدم متوجه شدم زندگی خواستن آلوده ترین امیدی بوده که اجدادم داشته­اند. زندگی همین خوردن کیک است و بوییدن عطری که پولدارها به زباله انداخته­اند. به جز اینها میشود گفت سالهاست زندگی نکرده­ام. هیجان واقعی همان لحظه ایست که مثل من یک گوشه مثل همینجایی که من نشسته­ام بنشینید و به حال گذشتگان نگاه کنید و حسابی مسخره­شان کنید و بخندید.مصطفی اکبری تابستان 1399 مشهدداستانک کیک زندگی نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 15:36:43 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-موش-خورده-kyf0qnxwsw2eاین داستان را من تعریف میکنم. درواقع برایتان مینویسم! چرا که اگر از زبان خودش میشنیدید، پای­تان در خاک ماجرایی که از سر گذرانده گرفتار میشد، یا شاید هم خودش از تعریف عاجز میماند و گریه­اش میگرفت. بخاطر همین داستان ترسناک یک مرد معمولی را که در یک شب زندگی­یش به بدترین شکل ممکن رنگ باخت را من مینوسم به جای آنکه خودش تعریف کند.او خوشحال نبود. شب بود. ساعت از یازده گذشته بود. هوا از زیر یک کاپشن بادی بلند هم برای او سرد بود. یک دستش پلاستیک قرص و دوا که پزشک برای سرماخوردگی­یش داده­بود. دست دیگرش یک نخ بهمن که به سختی در آن سرما با فندک جان­سختش روشن شده­بود. به سمت انتهای کوچه که خانه­ا­ش بود راه میرفت که یکدفعه آن اتفاق مهم برای او افتاد. یک موش نسبتا بزرگ از بین پاهایش رد شد و از او جلو زد. تمام بدنش مور مور شد. سیگار تا ته خاکستر شده را شوکه شده به جوب انداخت. از بچگی شنیده بود: «کسی­که موش از لای پاهایش رد شود خیلی زود میمیرد» آن­هم در آن شرایط، زمستان در شهر موش پیدا نمیشود که بخواهد از لای پاهایش رد شود؛ با خودش میگفت: «این فقط یک علامته و هیچ اتفاقی هم نبوده». کلید خانه را با دستهای لمس شده­ی سرد از تو جیب کاپشن پیدا کرد و انداخت تو قفل و وارد خانه شد. یک نفس گرم کشید و مشمای دواهایش را روی زمین گذاشت، نمیتوانست دقیق فکر کند، نمیخواست به کسی چیزی بگوید. دختر کلاس اولی­یش زیر پتو خواب بود و همسرش یک لیوان چای برای او ریخته بود. حالش را که پرسید، به همسرش فقط گفت: «چیزی نیست». کنار بخاری کاپشن و جورابش را در آورد و چهارزانو نشست و یک خرده به دنیای داخل گوشیش رسیدگی کرد و از آنجا خارج شد. چای را تلخ مینوشید. گلویش واقعا گرفته بود و میترسید با قند خوردن حالش بدتر شود. صحنه­ای که آن موش تو تاریکی از بین پاهایش میجست و تندتند قدم برمیداشت پیوسته از سرش عبور میکرد و قابل کنترل نبود. یک نگاه به همسرش کرد که چقدر بی­تفاوت به او دارد مسواک میزند و یک نگاه به دخترش انداخت که جلوی تلویزیون زیر پتو قبل از اینکه او برگردد خیلی خوب به خواب رفته­است. همسرش بدون حرفی کنار دخترش خوابید و مهتابی را خاموش کرد. نور کمی از پشت پنجره و نور کمتری از بخاری، روشنای چشم او را تشکیل میداد. یک نخ 57 دیگر روشن کرد. با خودش میگفت: «خرافات یعنی همین ترس احمقانه و جدی که من دارم. اصلا گیرم که یکی بیاد من رو بکشه یا یک چیزی علت مرگ من­بشه» (تو همون حین لوله بخاری و شیر گاز را چک کرد که مبادا گاز نشتی داشته باشد و تا فردا قاتلشان شود.) با خودش در ذهن حرف میزد: «اگر من بترسم یعنی تمام علم و ادعاهام کشکه یک اتفاقی بوده که افتاده. یعنی نشده موش کثیف لعنتی از لای پای کسی رد بشه و اتفاقی برای اون آدم نیوفته؟ حتما شده دیگه فقط من خبر ندارم». سیگارش را تو جاسیگاری میتکاند و یک نگاهی به ساعت گوشیش انداخت، ساعت یک شده بود. با خودش میگفت: «واقعا درسته که وقتی از چیزی بترسی زمان هم همدست وحشتت میشه. زود داره میره جلو تا من زودتر بمیرم». فکر اینکه بدون او، خانواده­ی تنها به امیدِ آینده­ دل بسته­­اش روی تمام نداریهایشان یک سایه­ی زمخت ناامیدی هم کشیده میشود، آزارش میداد. نمیتوانست بخوابد. آن اتفاقِ واقعا اتفاقی، آن موش غریبه، پرده­ را از روی خیلی سوال­های جدی که شبهای پیش دیده نمیشدند کشیده بود. او کلی سوال از چرایی زندگیش داشت و خواب خیلی دور از او بود. پاکت بهمنش خالی شده بود. شارژ گوشیش دوازده درصد بود و ساعت سه و چهل و دو دقیقه.چشمانش خواب نداشت. پتو را با یک کرختی از سرما روی سرش کشید. پهلوی همسرش بود ولی خیلی ذهنش از خانه و خانواده دور ایستاده بود. گاهی وقت­ها آدمها از سر ناچاری و کراهتِ بیداری پتویشان را تا خرتناقِ[1]وجود بالا میکشند تا ابلهانه از این دنیا ناپدید شوند. ناگهان تمام بساط زندگی­یش جمع شد. انگار درون کابوسی افتاده باشد. زن و بچه­اش غیب شده بودند. از زیر پتو سرش را بیرون کشید و در خانه­اش را باز دید. اثاثه خانه­اش به چشمش نمیامدند و خانه­اش خالی شده بود. تنها خودش بود و لباسهایش و بالشت و پتو و در نیمه باز مانده­ی خانه. از جایش بلند شد که در را ببندد. چکمه­ی بزرگ و مردانه­ای به رنگ سیاه داخل خانه­اش گذاشته شد و سپس مردی با ظاهری وحشت­انگیز به درون خانه­اش آمد. آن مرد قامت بلند و هیکلی بزرگ داشت. پالتویی چرمی به ظاهرش قدرت نفوذ میداد. یک جغد چشم سفید روی شانه­ی راستش بود و یک کلاه گاوچرونی روی سرش به نحوی چشمانش را پوشانده بود. ریش­های بلند و خاکستری، گردنبندی که ده دوازده گوش انسان به آن آویزان شده بود و کمربندی که سگکش جمجمه­ی حیوانی مثل گربه بود. ظواهر نشان میداد که باید از او حسابی ترسید و حساب برد.مرد غریبه بدون مکث داخل خانه شد و گفت: «خیلی منتظرم بودی؟» مردِ موش از لای پاهایش رد شده نمیدانست این واقعیت است یا کابوس، کمی با ترس درونش دست و پنجه نرم کرد و بعد خیلی سخت سوال ساده­ای پرسید: « شما کی هستی؟»- « جادوگر شهر بازنده­ها، تا به حال اسمم به گوشِت نخورده؟»- « نه بخدا. کاری از دستم برمیاد برای شما؟!!»جادوگر خندید و کلاهش را از سرش برداشت. روی سرش طرحی از یک چشم بزرگ بود. چشمی که به راحتی هر کسی را متهم میکرد و هر جاندار و بیجانی به قدرت او معترف میشد. جادوگر گفت: « من آمده­ام برای تو کاری انجام بدهم بنده­ی بخت برگشته­ی این شهر».- «برام چکار میخوای بکنی!؟ مطمئنم دارم خواب میبینم! تو اصلا وجود نداری. من احمق اول از تو ترسیدم ولی الآن میدونم تو یک کابوسی و منتظرم بیدار شم فقط»ناگهان در و پنجره­ی خانه بی­علت باز شد و باد پر سر صدایی به سر و صورت مردِ موش از لای پاش رد شده ریخت. مرد بیچاره از وحشت جیغ بلندی را قورت داد. زبانش بند آمده بود.- « سوال اول و آخر من این است، مطمئنی این یک کابوسه؟ البته اطمینان برای مردم این شهر کلمه­ی زیادیه، شماها ابله­تر از اونید که بفهمید اطمینان یعنی چه»مرد بیچاره مِن­مِن کنان گفت: « نه شک کردم. اگر واقعا واقعیته و من خواب نمیبینم بگو چرا اینجایی!؟»جادوگر یک دور دور مرد که سرجایش خشک شده بود چرخید. بعد با یک نگاه به در وپنجره­های خانه؛ تمامشان را بست و از جیب پالتویش لاشه­ی یک موش کوچک را درآورد بر سر مرد که موهای کم و کوتاهی داشت گذاشت. جغد روی شانه­اش بلند شد و بر سر مرد نشست. با نوک و پنجه آن موشِ مرده را بر روی سر مرد تناول کرد. جادوگر که صدای رسا و پخته­ای داشت، (صدایی قویتر از صدای مدیرانی که همه از آنها حساب میبرند) گفت: « آمدم از کابوسی که امشب به آن دچار شدی نجاتت بدهم. هرچند آدم ابلهی هستی از نظر من که صد البته هستی مثل تمام همسایه­ها و هم­محله­ای­ها و همشهری­هات، باز هم یک پدری، ظالم نیستی، مظلومی، بختت را خودت برگشت نزده­ای، بخت برگشته به دنیا آمدی و چیزی که دلیل اینجا آمدنم شد در کنار تمام اینها تو امشب به همه چیزهایی که تا امروز باور داشتی شک کردی و پر از سوال شدی. آمدم سوالاتت را جواب دهم و ذهنت را آماده­­ی واقعی­ترین جنگی که تو این دنیا میشناسم بکنم، یعنی جنگ بر سر خوشبختی!»جغد موش را تا دمش خورد و به روی شانه­ی مرد برگشت. مردِ موش­از­لای­پاش رد شده از شدت ترس و وحشت، پاهایش سست شده بود. به روی دوزانو فرود آمد و سرگیجه­ای قدرتمند از گوشش تا چشمانش جولان میداد که آهسته پرسید: « خب باید چکار کنم؟»- « هیچی فعلا که فقط به من نگاه کن. چند دقیقه دیگر میرویم در شهر قدم بزنیم و کمی حرف بشنوی»چند دقیقه بعد، جادوگر کلاهش را بر سرش گذاشت و به راه افتاد. مرد هم بی­اختیار دنبال او رفت. در کوچه هوای سرد و سوزناکی تردد داشت. آسمان گرفته و ابری بود. شاخه­های بی­برگ درختان کوچه با ساز باد به یکدیگر میخوردند و هیچ موجودی به چشم نمی­یامد. انگار طبیعت به خواب رفته باشد و شهر مرده باشد. جادوگر سکوت پیشه کرده بود و با یک نگاه مستقیم به جلو آهسته قدم برمیداشت. مرد موش از لای پاش رد شده در خودش آرام گرفته بود و بیقرار از این موضوع بود که چه میخواهد ببیند و بشنود و چگونه بحث را باید شروع کند که آهسته سوالی پرسید: « چرا گردنبندتون کلی گوش داره؟ البته اگر میشه بدونم!»- « نه، حقته که بدونی، اینها گوش آدماییه که به حرفام گوش ندادن، البته همه­ی گوشها که اینجا جا نمیشد. بخش عمدش خوراک یِداه شده. "یِداه" اسم جغد باوفامه که میبینیش.»- «ببخشید، شما که هنوز با من حرفی نزدید. میشه زودتر حرفهاتون رو بزنید تا من برگردم خونمون؟»جادوگر سرش را برگرداند و به چشم­های او نگاه کرد.: « به خونه­ت برگردی؟ میتونم ولت کنم همینجا. تو الآن بیچاره­ای میفهمی؟ خونه نداری که به اونجا برگردی. همینکه اجازه داری کنار من راه بری یک لطف بزرگِ برای تو. حالا ساکت باش و حرف نزن.»چند خیابان سکوتشان ادامه پیدا کرد. مرد بیچاره داخل خانه کاپشنش را پیدا نکرده بود و از سرما چند قدم به مرگ نزدیکتر شده بود. میترسید که دیگر چیزی بگوید. با خودش هم درست نمیتوانست فکر کند و حرفی بزند. تنها منتظر تمام شدن این پیاده­رَوی بود. ولی راه تمام نمیشد. از شهر خارج شدند و آسمان به­گونه­ای شب بود که انگار زمان از دنیا حذف شده­است و چیزی قرار نیست تغییر کند. به اولین کوهی که شهر در دامن او رشد کرده بود رسیدند و جادوگر گفت: «بهتر بالای همین کوه بشینیم» مرد بیچاره که پاهایش جانی نداشتند گفت: «میشه بگم که نایی برای بالا رفتن از کوه ندارم؟» جادوگر لبخندی زد و گفت: «حالا جان داری بیا دنبالم». در بالای کوه جادوگر آتش گرم و بزرگی درست کرد و دو تکه سنگِ صندلی مانند بر پشت آتش گذاشت و روی آنها نشستند. منظره­ای که چشمانشان میدید. زبانه­های آتش بود و شهر که چراغ­های زرد و آبی زیادی بر روی خیابانها و خانه­ها و ساختمان­های بلندش داشت.- «آوردمت اینجا که بهت تبریک بگم. تو مرد قوی هستی. گرچه که در شکست و باخت به مرتبه­ی بالایی در زندگیت رسیدی ولی همینجایی که تو هستی یعنی شروع یک نبرد جدید که اگر به خودت بیایی، پیروزش تویی نه این شهر و جامعه­ای که از اینجا میبینی»- « میشود حرف بزنم؟!»- « اگر حرفت را جویده­ای و میدانی که چه میخواهی بگویی! چرا که نه، بگو»- « سر شب موشی از بین پاهام رد شد و از بچگی شنیدم که این اتفاق شومیه و تعبیرش اینه که به زودی میمیرم. درسته؟ شما برای همین اینجایید؟»جادوگر دستش را به روی ریش­هایش کشید و لحن شسته­شده­ی کتابی­یش را کنار گذاشت و شروع به نطق کردن کرد: «خرافات مسخره، نمیدونم تا کی این مردم که ادعای فضل و علم دارند باید بوی خرافاتشون تو گوشم بپیچه. این حرفهای احمقانه رو باور کردی که الآن به این روز افتادی. نه خونه داری نه زندگی داری و نه حتی فردایی که این دو رو به دست بیاری. تمام چیزهایی که باید میداشتی رو از دستت گرفتند. موش بزرگی که از بین پاهای زندگی و عقلت رد شده سالهای پیش، تو رو کشته. همه­ی شماها رو کشته. زندگیتون رو موش­ها خوردند. درست همون­چیزهایی که دیگر در زندگی نمیبینید روزی در دهان موش­های وحشی بود و حالا جزئی از نیستی جهان شده. چندین سال پیش موشها اونقدر قدرت گرفتند که لباس انسانها رو به تن کردند و با قدرت نامحدودشون تمام آدم­های این شهر رو به بردگی خواسته­های خودشون گرفتند. از آن روزها سالها میگذرد. حافظه­ی مردم حالا شسته شده و چیزی از پدرِ پدرانشان به یاد ندارند که چگونه حیله­ی مو­ش­ها رو خوردند و موش­ها وجود اونهارو؛ تو باید از خرافاتت بترسی! از چیزهایی بترسی که برای زندگی­یت، خانواده­ات و شخصیتت ارزشی در باطنشان قائل نمیشوند و برای رضایت خودشان اگر صلاح باشد جونت رو هم رایگان معامله میکنند. رضایت موشها که معلوم نیست به چیه تو این دنیا. هیچکس نمیدونه موش­ها به چی راضی میشن. خودشون هم نمیدونن. فقط و فقط میخوان قدرتی که دارند حفظ بشه و از این حفظ قدرت لذت میبرند و این یعنی خودشون هم نمیدونند از این احساس رضایت مریضی که دارند چه سودی میبرند. اینها رو که نمیشه فهمید تو فقط باید حواست به خودت باشه که اسیر ترسهای تو خالی نشی. ترسهایی که اصلا وجود ندارند و همه­ به وجود آنها باور دارند.»- « یعنی میگویی برگردم به خونه­م و فقط سرگرم حفظ خودم و شخصیت و خونوادم باشم و از هیچ­چیز که به اونها ربطی نداره نترسم؟»- « نه اگر اینطوری باشی که تا صبح بعد موشها قسمت دیگری از زندگی­یت را هم میخورند. تو باید مشغول ساختن خودت شوی و همیشه به یاد داشته­باشی که موشها لباس آدمها را پوشیده­اند و حرف هیچ آدمی را باور نکنی مگر حرفش به شخصیتت تجاوزی نمیکرد و پاکی خانواده­ات را به سایه­های تاریک نمیبرد.»- « ببخشید درست متوجه حرفهاتون نمیشم. الآن که این همه راه اومدیم تا اینجا و حرف زدیم میشه بگید خوابم یا بیدار؟ این یک کابوسه؟»- «کابوس تو وقتی فردا از خواب بیدار بشی دوباره از سر گرفته میشه ولی الآن باید بهت یک چیزی بدم که یادت نره حرفهای من­رو وگرنه گوشهای تو رو هم میدم به "یِداه"بخوره»جغد چشم سفید، سرفه کرد و چند استخوان که درون گلوش از موشی که خورده بود داشت را به کف دست جادوگر پس انداخت و جادوگر هم استخوانها را لای دستمال پارچه­ای مشکی گذاشت و به دست مرد موش از لای پاش رد شده داد وگفت: « این دستمال را همیشه داخل لباست نگهدار، داخل جیبهایت بذار و هر روز چندبار به اون استخوان­ها دست بزن تا من تو ناخودآگاهت زنده باقی بمانم و حرفهایی که امشب زدیم به روحت رسوب کند».شب ناتمام و سردی که با جادوگر روی کوهی در انتهای شهر گذشت برای او در زیر پتو پهلوی همسرش صبح شد. ترس شدیدی که شب گذشته به سمت روان او هجوم آورده بود رفته بود و تنها دستمالی مشکی درون جیب کاپشن بادی­یش پهلوی پاکت خالی سیگارش باقی مانده بود. چشمانش باز شده بود و در مسیر محل کارش آدمهای زیادی را در خیابان و مترو میدید که گوشهایشان خورده شده است. آدمهایی که تا دیروز به گوش نداشتنشان توجهی نکرده بود.مصطفی­ اکبری، دی1399مشهد[1] . خرتناق: گلوگاهداستانک موش‌خورده نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 15:07:54 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-شهروند-tpzruds2rswaبالاخره تونستم رییس رو قانع کنم تا چند روزی با مرخصی من موافقت کنه. از خونه رییس که زدم بیرون مستقیم رفتم پیش الی . دستش رو گرفتم و گفتم بدون برنامه ریزی و چمدون میریم سفر .سوار ماشین شدیم . ساعت از ده گذشته بود . شهر خودش رو آماده خوابیدن میکرد که ما ذوق زده ازش زدیم بیرون. الی میگفت تا میتونی گاز بده سامان که حسابی از اینجا دور بشیم .تا طلوع خورشید ، یک کله روندم . بعد لب جاده ماشین و زدم کنار با الی پیاده شدیم تا هم یک خرده راه بریم و دست و پامون از خواب بیدار شه و هم یک بادی به صورتمون بخوره . البته خیلی زود برگشتیم به ماشین ، روی صندلی عقب ، بغل جاده بغل هم رفتیم به یک خواب عمیق و مچاله ، آخه صندلی ماشین واقعا کارکرد تخت­خواب رو نداره اما با تمام وجود ازش لذت بردیم .تنها چیزی که اهمیت نداشت ساعت بود . چشمامون رو باز کردیم و دیدم تو یک جاده فرعی داریم مسیری رو میریم که نمیدونستیم دقیقا کجاست! چند لحظه بعد به یک جنگل پیر پر از درختهای بلند که در محاصره کوه هایی پوشیده از برف نفس میکشیدند ، رسیدیم . کوه هایی رو دور خودمون میدیدیم که انگار هیچ آدمی رو تا حالا ندیدن . الی گفت کاش من یک نقاش ماهر بودم و میتونستم تو یک صفحه همه اینجا رو نقاشی بکشم­ سامان .انگار چشمامون یکبار باز و بسته شد که دیدیم وسط جنگل ، لابه­لای درختای سرزنده و تنومندی قدم میزنیم. یک سکوت داخل جنگل جریان داشت که صدای پرنده های آوازه­خوان ، سنگ­ریزه های رودخانه سکوت جنگل میشد . با خودم فکر میکردم که مگه زندگی چقدر میتونه قشنگ باشه ؟ که انگار الی فکر من رو خوند و گفت زندگی از این لحظه قشنگ ترم مگه میتونه داشته باشه سامان ؟ جوابی ندادم ، فقط ایستادم و محکم به آغوش کشیدمش و به درختی که از سال ها پیش آنجا پهلوی ما ایستاده بود تکیه زدم تا چشمانش را ببینم و بعد آهسته در گوشش گفتم : نه .چند دقیقه قبل از اینکه خورشید از آسمان برود ، آتشی روشن کردم . الی یک جفت صندلی چوبی درست کرده بود و من هم از برکه ای که گوشه ای از جنگل رو به خودش اختصاص داده بود با تور­صیادی که تو صندوق ماشین داشتم چند تا ماهی سفید گرفته بودم .همینطور که روی چوبهای الی نشسته بودیم و ماهی ها روی چوب های آتش­زده­ی من کباب میشدن به الی گفتم : خسته­ام ، خیلی خسته­ام . الی گفت : ما فقط حالمون بد سامان . میدونی احوالمون به وخامت و کثافت شهر مریض شده .- الی ، شبِ این جنگل رو نگاه کن . زندگی ما دقیقا حال و هواش همینه ، یک جای بزرگ و تاریک که هیچکی نمیاد بهمون بگه چرا اومدین اینجا ؟!- این تلخ نیست . این خسته کننده نیست سامان . چون تو میتونی حرکت کنی و به جایی برسی که خودت بگی برای چی اومدی اینجا و دلیلت چی بوده از این زندگی که انتخاب کردی یا هم به جایی برسی که آرامشت غلبه کنه به همه چیز و حس پیروز تو ثانیه هات جاری بشه. تلخ اینجاست که کثافت زمان از یادمون برده که خودمون از خودمون چی میخواستیم .- آره الی انگار یک شب که بچه بودیم خوابیدیم و صبح یک نسخه تغییر یافته از خودمون بلند شد و وارد اجتماع شد . تا بچه بودم تو خونه عاشق روزای جدید بودم اما الآن همیشه منتظر ساعت پایان کار و روز آخر هفته و تعطیلات بیشترم و تازه آخرشم نمیفهمم تعطیلات به کجا رفت چون همیشه دغدغه فردا و ته برج و آخر سال تو سرم هست.- آره عزیزم دقیقا یک شب خوابیدیم و صبح نفهمیدم که یک دزدی اومد رویاها و زندگی رو ازَمون دزدید و فرار کرد .- میدونی که الی ، من عاشق نوشتنم . از قبل اینکه با تو آشنا بشم داستان مینوشتم . عشق میکردم وقتی کلمات رو از تو سرم در میاوردم و روی یک صفحه سفید با یک خودکار مشکی با یک آرایش به سلیقه خودم کنار هم میچیندمشون . اینکه رفتم سر کار از روی جبر زمان بود وگرنه اگر میتونستم با داستان نوشتن زندگی بگذرونم یک لحظه هم تو خونه اون مرتیکه نکبت به هر کاری که اون دلش میخواد تن نمیدادم . یک دم استخر بشورم و یک دم چمنای حیاطی رو بزنم که از پارک محلمون گنده تر .- میفهممت .نمیدونم اصلا خودم رو چطوری توضیح دادم که الی چطوری من رو فهمیده . به هر حال چند لحظه طولانی خیره شدیم به روشنایی آتیش و سکوت خوردیم قبل اینکه ماهی ها به خوبی کباب بشن .- عاشق این ماهی کبابیاتم سامان . هیچ کاری نمیکنی ها فقط ماهی خالی رو میزاری رو آتیش و یک خرده نمک از کولت در میاری و میپاشی روش ، اما یک مزه ای میده که دل آدم و میبره .- قربونت بشم که پاک نیمه پر لیوان آشپزیم رو میبینی .شبمون به خوش و بش ها و خنده های چند ثانیه ای گذشت . سر و ته زندگی من و الی شاید بشه یک خاطره همینقدری . ما ازون آدمایی بودیم تو اجتماع که زندگیمون محکوم شده بود به اینکه تو دو جمله کوتاه جا بگیره و البته که خودمون رو همیشه اکثریت میدونستیم . اما چه اکثریتی !!!؟؟حسابی چشمامون سنگین شده بود و هنوز چادر خوابمون رو حوصله نکرده بودیم پهن کنیم که صدایی مثل عطسه یک حیوون بزرگ به من و الی شوکی دلهره آور وارد کرد . الی که رنگش رو باخته بود . من تازه یادم اومد که اصلا نمیدونیم دقیقا کجاییم و این جنگل لعنتی کجاست اصلا !! صدای عطسه ، سکوت ، وحشتِ الی ، سردرگمی و درماندگی من و سپس زوزه های بلندی که انگار از چند قدمی ما از دهان گرگ های گرسنه­ای خوانده میشد .چشممون رو بستیم و باز کردیم . وسط جاده با یک طرز عجیبی که ناشی از ترس خورده شدن بود ماشین و میروندم . الی که زبونش بند اومده بود ، لام تا کام چیزی نمیگفت . منم حرفی نبود که بزنم حتی به چیزی هم نمیتونستم فکر کنم. احساس امنیت که نباشه آدم با یک گوسفند هیچ فرقی نمیکنه . به جاده اصلی که رسیدیم تازه فهمیدیم از چه بلایی جون سالم به در برده بودیم . خیلی بعدا که از اونجا میگذشتم دیدم لب جاده فرعی تابلوی خطر حمله حیوانات وحشی زده و به نوعی طی مسیر هم علائم عجیب غریبی که بوی مرگ و ترس میداد کشیده شده بود . بگذریم ، اون شب قبل از اینکه خورشید وقت کنه به آسمون برگرده ، چشمامون با کلی فحش و ناسزا به این دنیا به چراغای شهر برخورد . الی یک جمله­ی معرکه گفت که برای من بهترین توصیف از اون شهر نکبت بود . الی گفت : واقعا چندش بودن جهان هر روز بیشتر داره اوج میگیره.مصطفی­ اکبری 11اسفند98 - مشهدداستانک شهروند نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 01:09:39 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-تنها-آزادی-من-am03v5xjl0bdتنها آزادی منهوا گرم و آفتابی بود. خورشید درست بالای سر من بدون هیچ سد و مانعی بر من میتابید و من خسته از حیاتِ ساکت و وحشی اعماق اقیانوس به بالا ماندن در سطح دریا عادت کرده بودم که ای کاش این عادت در من از بین میرفت. خورشید من را برداشت و بالاتر برد من تکه آبی بودم که با سوزاندن خورشید ابر گشته بود.من ابر بودن را بلد نبودم هرچند که تکه آب بودن هم جز زجر و رنج چیز بیشتری برای من نداشت.من مثل تمام تکه آب های دلخسته از بیرحمی دریا به آسمان پناه بردم و ابر شدم.آسمان جنگل خاموشیست که باد شکارچی آن است.بهتر است بگویم باد گرگ آسمان است و ابرها گله های گوسفند آن . گله های گوسفند از خود اختیاری ندارند.از دور که به آنان نگاه میکنی چنین است.اما اگر خودت گوسفند باشی اینطور فکر کردن را بلد نیستی.حرف از اختیار که می­آید خود را مختار میدانی.میگویی من آزادم که به چپ یا که به راست بروم از این بوته تغذیه کنم یا از آن زمین علف بخورم.با فلان گوسفند بیشتر بپرم و با فلان گوسفند غریبه تر بمانم.اگر هم که در گله میمانم و با دیگر گوسفندان چرا میکنم.منفعت خودم است و با مختار بودنم منافاتی ندارد.گوسفندان اینطور خود را متقاعد میسازند تا از رنج جبر مطلقی که بر گردنشان آویخته شده است خفه نشوند.من به آسمان عادت نداشتم آنجا با آنکه به خورشید تن­سوز نزدیک تر است سرمای بیشتری از دریا برای من داشت.من ابر ها را میدیدم که به حیات ابری خود اشراف کامل دارند . ابر های دیگر جز من خوب بلد بودند که با همدیگر مراوده کنند.من از چسبیدن به آنها فراری بودم اما پایم چندان بدرد فرار نمیخورد و به ناچار به ابری که دست و پایی گنده و چسبناک داشت و من را اصلا عددی به حساب نمی­آورد گره خوردم.ابر بزرگ برای من یک نفرت وحشت انگیز بود .چرا که اختیارم را از من گرفته بود و در مقابل اندک نیازی هم به من نداشت.اما از دور که به ابر ها نگاه کنی­ تمامشان شکار بادند و چنان ظلمی از هیچکدامشان بر نمی­آید. شاید که واقعیت هم چنین است .اما چه فایده که برای من واقعیت چیزی جز جبر و اجبار که ابر بزرگ تحمیل من نموده بود نبوده و نیست.من از زمانیکه به سایه سنگین دیگر ابر ها بر روی وجودم عادت ؛که چه عرض کنم به مرور زمان باور نمودم .در درون خود پیوسته به یاد دریا و نهنگ ها و ماهی هایی افتادم که پیوسته من را دستمالی میکردند و این بلا را نه از برای لذت بلکه از برای جبر بقایی که طبیعت متحملشان کرده بود به من میرساندند و من را وحشیانه به ابر شدن تشویق میکردند.من درآنجا هیچ چیز از ابر شدن نمیدانستم اما برای فرار و بقا از اعماق به سمت نور خورشید راهی شدم.همه چیز در آسمان تند و آرام بود.ابر ها با هم دوستی های شدیدی داشتند به نوعی که بدنهای خود را با هم شریک میشدند.از این بابت احساس بزرگی و خرسندی به آنان دست میداد و نم نم باران در پی همین هم­آغوشی های بزرگان بود که بر سر طبیعت رام و وحشی فرو می­افتاد.آدمی میگفت درست در لحظاتی که فکر نمیکنی بدتر از آنچه که داری برایت بوجود بیاید اتفاقی می­افتد که تو را چنان بدخیم میکند که قادر به حمل آن نباشی.به این جمله یکبار هم فکر نکردم که ناگهان همه آنچه که موجب ملال و دلگرفتگی­یم بود دگرگون شد.باد آمد. بادی وحشی که هر ابر باکره و سرسنگینی را لخت و هرزه میکرد. باد آنچنان شهوت تن تمام ابر های آسمان را داشت که نمیشد به هیچ چیز جز تن دادن به آن عملی داشت.من سرگشته و حیران میان آسمان بی خورشید ، زیر نور فریبنده ماه ،عاشق باد شدم. باد تمام آن ابر های مزاحمم را به بدترین شکل لخت و بی اختیار کرده بود. وقتی خود را جای آن میگذاشتم احساس یک دل سیر عقده گشایی به من دست میداد. تمام این احساس زاییده شده در افکارم را مدیون توحش و اوباشگری باد بودم .عشق من به او دقیقا ریشه در همین گونه ظالم بودنش داشت.سروصدای ابرها هر لحظه بالاتر میگرفت و من­که احساس تعلقی به آن جمع نداشتم از این بلای همگانی که دامن تمام ابر ها را گرفته بود. در دل جشن و سروری به پا کرده بوم ، غافل از تمام آنچه ای که دارد با من بازی میکند و من را از خودم میگیرد.من تنها مانده بودم .با تمام وجود از منظره پیش رویم میترسیدم.تمام آنچه که اطرافم بود ناراضی و نالان بود.من هم اگر ناله ای داشتم مانند دیگران که پر از فریاد و اعتراض به وضعیتشان صاعقه و تگرگ و بوران میزاییدند. میبایست ذره ای از خود را به بهای اعتراضی بی سرانجام و بیجواب آب میکردم و به دست باد و آسمان تشنه میدادم .من یتیمانه به قدرت اختیارم نگاه می­انداختم.دو راه بیشتر نبود و با این وجود احساس میکردم تمام آن ابر ها که مدت ها از دستشان عاصی و گمنام مانده بودم در حال حاضر هم ،خود را مختار و دوست داشتنی میپندارند.من یتیمانه به سر وصورت خودم نگاه میکردم .میل به هیچ یک از دو راه که تنها حق محدود من بودند در من نبود. یا باید جان میدادم و در قتلگاه ابرها خفه­ میشدم یا که میبایست تن فروشی میکردم و لخت تر و سبک تر سوار آلت وحشی باد زندگی­یم را در پس طوفان و کولاک به درازایی دیگر می­انداختم. این دو راه تمام حق اختیار من بود و من مجبور به پا گذاشتن در یکی از این دو مسیر بودم.انتخابی میان بد و بدتر حرف سنگینی بود که همه ابر ها به هم میزدند و با خوددرست­اندیش­پنداری و افتخار یکی از این دو مسیر را انتخاب میکردند و از گله گنده ابرهای طوفان زده جدا میشدند.اما من نه باریدن را درست میدانستم و نه به باد تن دادن را .به همین خاطر زیر فشار سنگین همه چیز، له و خموده و بیرخیت و بی قواره تر میشدم. هیچ فضایی در آسمان و زمین برای من نبود. به ناچار در دلم آخرین سهام زنده بودنم را آتش میزدم.درست میدانستم که سهمم از زندگی رو به پایان است و شگفتانه دنیا از چشمان من برای همیشه خواهد رفت و من به زودی نیست خواهم شد.در دلم دیوانه­وار به تمام گله هایی که به فرزندانشان میباورندند که تمام باد و آسمان و خورشید و دریا از برای آزادی و زندگانی ما خلق گشته ؛ فحش و ناسزا میدادم .همه بزرگان گله را با ولع در دلم نفرین میکردم و بی­پدرمادر و خانواده میخواندمشان و این تنها آزادیه قبل نیستی من بود.داستانک تنها آزادی من نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبری آبان 1398 مشهدمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 01:03:44 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-بینایی-نابینا-bfhnwl7r6vlaدیشب بعد کلی کار روی کاناپه قدیمی خونه پدری خوابم برد . نمیدونم شاید داشتم خواب میدیدم که کلی کار کردم و تو خونه پدری روی کاناپه لمیدم . از این خواب که بیدار شدم توی یک خونه قدیمی بودم با کلی خنزل پنزل و ات و اشغال فکر کردم تنهایم که یکدفعه یک سیلی محکم از پشت خورد تو گوش چپم ، روم و برگردوندم و دیدم یک آینه است منتها خودخودم و نشون نمیداد .یعنی خودم بودم صورت و بدن خودم بود اما آرایش و لباس ها نه ، چشم های خودم و مقابلم میدیدم اما نگاه ها نه نگاه های من نبودن ناگهان صدای خودم رو شنیدم با این تفاوت که حرف های خودم نبودن که داشت خود مقابلم با لحن تند و غضبناک خودش بر سر گوش های خسته از شنیدنم فریاد میکشید . او میگفت و من هاج و واج و مفلوج گوش به آواهای خود مقابلم خیرگی میکردم و گه گاهی جمله‌ای از حرف هایش را میشنیدم که مانند کندن زخمی کهنه و جامانده از گذشته هورمون های غم و محنتم را در شاهرگ ها و مویرگ های بدنم جاری میکرد و من بهت زده فقط به آینه نگاه میکردم . تا به آن لحظه مرگ را تجربه نکرده بودم و میپنداشتم که آن لحظه لحظه مرگ من است چه صحنه تاریک اما باشکوهی کسی که میتوانستم در این دنیا باشم امده برای بدرقه کسی که واقعا هستم تا که از این دنیا پاهایم را بیرون بگذارم. او آمده است تا واقعیت را سرزنش کند و نفرتش را روی تمام سهممان از بودن بپاشد تا که نابود شویم .تا سر حد مرگ در ترس فرو رفته بودم که آینه لحنش را ملایم تر کرد و آمد که کمی با هم راه برویم . من تمام بدنم وارفته بود و کرخت تر از همیشه آمدم به او چیزی بگویم اما هیچ حرفی در دهانم خوب تاب نمیخورد . آینه من را به اسم صدا کرد .از فرط تعجب و جاخوردگی معقولانه ترین حرف ها با ترس از دهانم بیرون افتاد.- توکیستی؟ اینجا کجاست؟ من چگونه به اینجا آمدم؟خود مقابلم که همچنان نگاه هاش سرد و عصبانی بود دستانش را چرخاند گفت:- یعنی تو جواب اینها را نمیدانی.من اینبار کمی شجاعانه تر نگاهش کردم و شمرده تر گفتم :- نه از کجا باید بدانم این مخروبه متروک کجاست.از کدام در وارد اینجا شده ام؟او گفت:- من را جغد کور خانه ات زاییده و تو مادر اینجایی .من زیاد از تو نمیدانم و عصابینتم از تو بخاطر دردیست که در مادرم انداخته ای .- گفتم تو زود مرا قضاوت کردی و تو حرف من را خوب نخواهی فهمید . مادرت کجاست شاید که او بخواند نگاه های من را.در میان آوارها با هم قدم زدیم .خانه نور کمی داشت که از فانوس های آویزان شده به درختی بزرگ که تنه در میان خانه کرده بود و سقفی برای خانه شده بود ساطع میگشت در زیر پاهایم خرده شکسته های آینه های رنگارنگی را میدیدم که انگار هرکدام در زمانی و در حالی متفاوت به شکلی متفاوت ترک خورده اند و شکسته اند و شکسته شده اند .کنج دیوارها طاقچه هایی بود که از کتاب های قدیمی و تپه کاغذهای یادداشت، سنگین شده اند.من هیچ در وپنجره ای در آنجا با چشم هایم نیافتم . خودِ جغد زاده ام که چهره ای پاک و روشن داشت با وقار لا به لای ویرانه راه میرفت و من به دنبالش . چند قدم بیشتر بر نداشتیم که به تنه درخت رسیدیم .فانوسی را برداشت و صدا زد مادر بیا که پدر آمده است .صدای پر زدن پرنده ای آمد که من آن را شبیه به جغد میدیدم . او از بالاترین شاخه های درخت پر زد و آمد روی پایین ترین شاخه ایستاد . چشمانش درشت و سفید بود انگار که هیچ چیز نمیبیند اما خوب میتوانستم بفهمم که او خیلی میداند و بیش تر ازهر فهمیده ای میفهمد . گردنم به پای پاهایم خم بود اما چشمانم رو به بالا، صحنه ساکت خانواده ناشناخته خودم را میدیدم.انگار مغموم و ناچار به آنجا آمدن بودم اما چرا برای چه من که تمام زندگی ام صرف مراقبت از خودم و اطاعت از پدر و مادر و بالادستانم شده بود . این صحنه محاکمه مانند از سمت کدام خدا بر سر اسیری چون من نازل گشته بود . نمیدانستم و سکوت کردم . سکوت در زندگی راهکار همیشگیَم بود چرا که اجازه شناخت و فهم به من میداد اما این بار نه جغد برای من آشنا بود نه خودِ خود دیگر شده ام که کنارم ایستاده بود من با آن ها احساس غریبگی نمیکردم اما آن ها را نمیشناختم . فهمیده بودم که آنان عصبانی و خشمگین اند و احتمالا من آنان را آزرده ام اما من که آزارم در زندگی اسیر وارانه ام به هیچکس نمیرسید .درست داستان زندگیم یادم بود و بی اراده داشت در سرم مرور میشد.من فرزند خانواده ای بودم که پدری سخت کوش داشت. پدر برای هر لقمه شب مجبور به یک روز کار کردن بود و مادر هنرمند تمامی زیبایی های زندگیم بود او زندگییش تربیت من و خواهران کوچکترم بود . مدرسه برایم میدان دوستی های بچگانه و رقابت های کورکورانه بود . دوازده سال پاییز و زمستان و بهار وقتم صرف مدرسه و کتاب ها و درس هایش شد و تابستان ها با پدرم دیوار های خانه های شهر را رنگ میزدم . مدرسه امیدی به من داده بود که پولی راحت تر از نان صبح تا شب رنگ زدن دیوارهای ترک خورده و پیر در آینده نصیبم میشود . امید بیهوده نبود اما شهر روی خوشی با فرو دستان نداشت روی خوش برای رئیسان و اربابان و کارمندان و محافظانشان بود و من با آن ها غریبه بودم. سال آخر دبیرستان سالی که دوستان و همکلاسی هایم یکی در میان به آنجا رسیده بودند سالی بود که میخواستم حق خودم را از حلقوم عدالت بیرون بکشانم . سخت کتابهای وزارتی را خواندم و سخت یاد گرفتم و کنکور از معدود نقطه شباهت های من و دوستان و تمام دانش آموزان کشورم جلوی من کوتاه آمد و با موفقیت از آن گذشتم. یک صندلی در بزرگترین دانشگاه کشور به نام من شد و من چهار سال وقت هزینه کردم تا شدم آقای مهندس .دانشگاه دیدم را گسترده تر کرده بود و من سال های دانشگاه را سال های رشد آگاهی و شخصیتی خودم کرده بودم . سال های خوبی بود اما همیشه یک چیز تلخیش شیرین نشدنی بود برایم و آن رنج خانواده ام برای گذران زندگی و جیب های خالیم بود . من مهندس مکانیک با سوادی بودم از نمراتم پیدا بود هر آنچه که برای یک مهندس مکانیک شدن به من آموزش داده اند من آموخته ام اما وضعیت بازار چنیین نیازی نداشت یعنی صنعت چنان گنجایشی نداشت که من و امثال من را جذب چرخ های پنچر خودش بکند و من باز به ناچار همانند تمام دوران زندگیم مجبور به تصمیمی غیر دلخواه خودم شدم و صبح ها از خانه پدری میزدم به دل چاله مکانیکی مشغول میشدم به تعمیر ماشین های اوراقی شهر و بعضاً ماشین های وارداتی که چرخش بدرد آسفالت های زخمی شهر نمیخورد . و بعد چهارده پانزده ساعت کار به خانه پدر برمیگشتم و این بود تمام آنچه که من را در این دنیا مشغول کرده بود .و کوله باری از احساسات که همیشه پشتم از ترس مردمان پول پرست شهرم پنهان میشد و کوه خواسته ها و آرزوهایم که کنار رود رو به خشکی امیدم جایی اطراف مجرای تنفسیم تغیر شکل میداد و کوچیک و بزرگ میشد. همه اینها به آنی از مغزم آمد و رد شد تا جغد کور درخت ویرانه ناکجا صدایم زد .- گفت : تو راوی ماجرای تمام ما هستی و من ناخودآگاه تو هستم تمام آنچه که در این سال ها تجربه کرده ای و با آنها شاد شده ای و یا ناراحت در من ثبت شده است تمام بی مهری هایی که دیده ای و تمام مهری که اندوختیده ای در من است تمام آنچه که موجب رشد تو شده است در من است و تمام آنچه که هست و تو نمیفهمی درون من است . من ناخودآگاه تو هستم و اینجا درون ذهن توست . اینجا تصویریست که میتوانیم از واقعیت درونیت به تو نشان دهیم و اینها همه به یک علت است .جغد کور درخت ذهن من آهسته و با لحنی خش دار و سالخورده کلمه به کلمه این جملات غیر قابل باور وتاسف آور را به گوش های من میرساند و من بی حس بی هیچ فکر دیگری تمام قد برای درک او ایستاده بودم .- او همچنان میگفت : تو به اینجا احضار شده ای تا در جریان واقعیتی که مثل موریانه به جان اسکلت زندگی و آینده ات افتاده قرار بگیری .او میگفت مرگ و مردن یک اتفاق نیست بلکه یک پروسه است . پروسه ای که خواه ناخواه برای هر موجودی از لحظه تولد وجود دارد و شروع میشود . آدم ها با سرعت های متفاوتی به سمت مرگ های گوناگونی در حرکتند و امتیاز این بودن و حرکت زندگی کردن است خوردن و دیدن و تولیدمثل وفهمیدن و لذت بردن در کنار عشق و رضایت میشود مطلوب ترین مسیر مرگ اما راهی که تو به ناچار در صدد طی آنی دوری باطل است .- من به حرف آمدم تا بحث در جهت درستش پیش برود و حق من ناحق نشود و گفتم میدانم که هر انسان در خانواده ای بزرگ میشود و در آغوش خانواده رشد میکند تا جایگاهی در اجتماع از آن خودش کند و برود دنبال خانواده خودش و خانه و خانواده خودش را میسازد و عشق و رضایت در دامن عشق وفرزاندان نصیب آدم میشود . برای این باید پول داشت و برای پول باید کار کرد اما من کار میکنم تا که بتوانم زنده بمانم هزینه نان و درمان و تحصیل خود و مادر و خواهرانم به اندازه ایست که پدرم در هر ماه باید پنجاه روز تمام کار کند و این نامعقول خارج از عدالت است و من نمیتوانم این ها را نادیده بگیرم . من میدانم که به وجود میآییم تا که زندگی کنیم انسان از ابتدا چنین بود از همان شصت هزار سال پیش که اجدادم شکارچی و خوراک جوی بودند زنده بودن فرصت زندگی کردن بود اما اصل اول زندگی کردن زنده ماندن است و من به این علت ناچار به سخت کارکردن و تنهایی شده ام و بودنم همانند اسارتی است که غل و زنجیر و میله زندان ندارد .جغد کورمن هم همانند خود من کرخت و بی احساس نگاه میکرد و میگفت این ها جبریاتی است که با تغییر تو قابل تحمل تر خواهند شد . او از تغییر حرف میزد و من به سقف ویرانه های درونم که همانند آسمان آلوده شهرم کم ستاره بود مینگریستم و از او میپرسیدم آیا هنوز امید هست ؟ ...مصطفی اکبری / جمعه 13مهر97داستانک بینایی نابینا نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 14 Mar 2025 00:54:53 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-بخوانیدش-زندگی-cbm8uga0hazzتدی‌بردز گمشده و با این اتفاق، امروز نحس است، این هفته نحس است، اصلا کل این زندگی نحس است. میدانید چرا باید از گمشدن عزیزم بنویسم؟! چون آدم‌ها درد من را نفهمیدند و به نوشتن پناه آوردم. شاید کسی غیر از اطرافیان زبان نفهمم نوشته‌ام را بخواند و با من ابراز همدردی کند. نمیدانم اصلا این همدردی چیست و دقیقا به چه دردی میخورد که آدم محتاجش میشود. تو این شهر کثیف که پدر به فرزندش رحم نمیکند من هیچکسی رو به غیر از تدی نداشتم. وجود اون همیشه دلم رو گرم نگه میداشت.امشب دوباره یاد روزهای نحس قبل از تدی افتادم. برای یک دختر بیست ساله که داشت از خانواده سنتی و ضعیف خودش تو یک شهر کوچک دل میکند و جای پایش را تو این تهران خراب شده سفت مینمود، بهترین کار دل بستن به یک پسر خوب و خانواده‌مدار بود. یکی که بشه بهش تکیه کرد. یکی که برای حال خوب امروز و روشنایی فردا، جانانه تلاش کند. یکی که بار سنگین هستیت رو سبک‌تر کند. بیست و یک سالم بود که با تَدَیُن آشنا شدم. اسمش خاص بود. شخصیتش خاص خودش بود. دانشجوی ارشد سیالات بود و من یک مهندس شیمی ترم سومی!!! اونم از بیست سالگی اومده بود تهران، از همون ترم اولم، مرتبط و نامرتبط کار کرده بود چون هیچ پولی از خانوادش نمیگرفت. برام جذاب بود. همه چیزش برام جذاب بود. یقین داشتم که من برای او به این شهر خراب اومدم و او هم دست سرنوشت را گرفته تا سرنوشت دست من را در دستش بگذارد. این سرنوشت عزیز. این یگانه معظم قدرتمند که هر چه کنی گویی از قبل او این را مقرر کرده. از این واژه متنفرم و نفرتم روز به روز دارد بیشتر میشود. آخر چرا باید تدی‌بردز نازنین گم بشود؟اون موقع‌ها تدین برای من حکم یک نابغه، یک بزرگتر، یک معشوقه مستحکم، یک رفیق تمام وقت و یک شریک ابرقدرت را داشت. خوب که نگاه میکنم او آنچنان که من عاشقش بودم، عاشقی نکرد. بیشتر بزرگی از خودش نشان داد. تدی‌بردز گمشده و حوصله نوشتن خاطرات ندارم. اون موقع که تدین بیخبر پاشد رفت استرالیا هم ننشستم خاطره بنویسم. نامه بنویسم. هرچی درد بود رو توی دلم دست نخورده نگه داشتم. حتی یکی از دردهای این قطع عضو سنگین رو تبدیل به واژه و جمله نکردم چون هم نمیتونستم و هم نمیخواستم، تمام وجودم کرخت شده بود نه برای یک روز برای حدود هفت سال، بگذریم حالا تو این شب نحس حوصله فکر به عشق و اضطرابی که امیرآباد از من و تدین دید رو ندارم. از پارک لاله تا پل حکیم، از انقلاب تا تئاتر شهر کمتر جایی بود که من و تدین اونجا نرفته باشیم و وقت نگذرونده باشیم. همه اون خاطرات یک خرده جذابیت توی ذهنش نداشت که من و این کوچه‌ها و خیابون‌هارو ترک کرد. برای همیشه رفت. اونموقع من تازه دوران کارآموزیم رو شروع کرده بودم. صبح تا عصر تو آزمایشگاه با کسی صحبت نمیکردم و شب تو خوابگاه بدون هیچ گرما و صمیمیتی سرم رو روی بالشت میذاشتم. نصف اون شبها بالشتم از اشک خیس خیس بود. اما صبح دوباره ژست یک مهندس تازه‌کار حرفه‌ای رو میگرفتم و تو آزمایشگاه با سیستم و فلنج و مبدل و پمپ‌ها کار میکردم. انگار ککم هم نگزیده بود. الان که نگاه میکنم خودم رو به شدت تحسین میکنم. چقدر دختر خوب و قوی بودم و نلغزیدم وگرنه الآن باید با خواهرشوهرا و مادرشوهر فرضیم تو شهر کوچیک پدریم راجع‌به هزارتا چرت و پرت ربط و بی‌ربط حرف میزدم و بحث میکردم.بعد کارآموزی رفتم یک آزمایشگاه دیگه شروع به کار کردم. تو همون وقت ارشدم رو هم گرفتم اما چون پول خوبی نداشتم و از اون مهم‌تر با خانوادم قطع ارتباط کرده بودم هیچ تکیه‌گاهی نداشتم که برای مهاجرت آماده‌شم پس بهترین انتخاب موندن تو همین تهران بی در و پیکر بود. به هیچ مرد دیگه‌ای بعد تدین نشد اعتماد کنم. البته چشمم روی آدمها بسته شده بود. نمیدونم چطوری توضیح بدم که چه حسی داشتم. هم نمیتونستم و هم نمیخواستم. بعد دوسال زندگی مشترک با سه تا همخونه بالاخره وارد یک موقعیت بهتر شدم. درآمدم دوبرابر شد و اولین کاری که کردم یک خونه مستقل برای خودم اجاره کردم. یک آپارتمان طبقه چهارم که آسانسور نداشت و به همین خاطر در کنار سایر مزیت‌ها و معایبی که داشت، بهترین تقاطع تمایلات و بودجم بود. همه چیز بهتر شده بود. جای خالی تدین کوچیکتر شده بود. با همکارام صمیمی‌تر شده بودم و هرهفته یک مهمونی و بیرونی، چیزی میرفتم. بعضی وقتها هم تنهایی پا میشدم میرفتم تو گوشه کنار این شهر و کشور میگشتم. اما یک چیز خیلی بد بود. نحس مزمن بود. غروبها بعد کار که به خونه برمیگشتم، یک تنهایی سنگینی روی سر و صورتم میپرید. تا حالا دوش آب سرد گرفتید؟! آب یخ!!! دوست نداری زیر دوش بری و خودت رو مجبور کردی که بری. میدونید چه حسی داره؟! برگشتنم به خونه و مواجه شدن با وسعت بی‌اندازه خالی بودن زندگیم هم، همچین حسی و به مراتب بدتر و شدیدتر داشت. چراغها را روشن میکنی و میبینی جعبه پیتزایی که دیشب جلوی تلویزیون روی مبل ول کردی هنوز سرجایش است. لیوانی که گوشه آشپزخانه شکست و حوصله نداشتی جمع کنی، هنوز تیکه تیکه ولو شده. کتابها روی میز چندین هفته است که باز موندن و تو هم رفتند. تو خودت میری. یک نخ سیگار روشن میکنی جلوی پنجره‌ای که‌ میتونی از پشت اون چندتا ساختمون بلندتر اونطرف خیابان رو ببینی و البته آسمون که آلوده و مردد منتظر یک تغییر بزرگه، البته شاید!!! این تصور من و امثال من که این شهر و آدمها نیازمند یک تغییر بزرگ اند و از کجا معلوم مثل همیشه این تصورات دسته جمعی لای برگه‌های کم کتاب تاریخ با چند کلمه کوچک و کوتاه، غیب و ناپدید نشوند. بگذریم که تدی‌بردز گمشده و حوصله این مزخرفات تمام نشدنی را ندارم.تقریبا یک سال پیش بود. پنجشنبه صبح زود، تنهایی با کوله و یک عصا داشتم از کوه‌های ولنجک بالا میرفتم. کار هر هفته من همین بود. بام تهران، آرامگاه روح خسته من بود که یک شنبه تا چهارشنبه نق نزده بود و تو این زندگی تخمی هیچ لغزشی نداشت. گاهی با خودم غذاهای مونده و کمی آشغال گوشت میبردم تا اگر سگی دیدم بهش بدم. اتفاق خاصی نبود. اما اون روز یک سگ ریزه میزه از نژاد پامرانین دیدم. واضح بود که گمشده بود. خیلی بانمک بود. بهترین تکه گوشتهایی که آورده بودم رو بهش دادم. یک جرعه آبم بهش دادم. حسابی تشنه بود مشخص بود که تازه گم شده اما حداقل یک ساعتی گذشته چون دیگه از تکون خوردن عاجز شده بود و یک گوشه زیر سایه یک سنگ بزرگ ایستاده بود. ازش گذشتم. ده دقیقه بعد یک دفعه دیدم پامرانین قهوه‌ای طلایی داره میاد دنبالم و تازه یک شاخه مچاله پامچال کوهی هم آورده، خم شدم از دهنش گلم رو گرفتم و کلی چرخید دور من و دمش رو برام تکون داد. با اینکه همیشه با نگه داشتن حیوون داخل خونه از نظر فکری مشکل داشتم اما بخاطر تدی‌بردز پا روی خودم و افکارم گذاشتم. به خودم گفتم حتما مال این بچه پولدارای ولنجک و تجریش که حتی متوجه نشدن گم شده یا شایدم از قصد این رو اینجا ول کردند. فقط سرنوشت این چیزها رو میدونه. تدی‌بردز تو سرنوشتم بود انگار، آوردمش خونه، براش کلی غذا و اسباب و آت و آشغال میخریدم. غروب‌ها که برمیگشتم خونه،کلی ذوق میکرد، میدویید تو بغلم، کلی خودش رو لوس میکرد. احوال زندگیم ناگهانی با وجود تدی بردز صدوهشتاد درجه چرخید و حالم خوش بود. اما حالا در خونه رو بازکردم و تدی نیست!!! یعنی کجا رفته!!! نه در باز بود و نه پنجره‌ای!!! مگر میشود سگ به این باهوشی غیبش بزند؟؟ اصلا مگر میشود تو این خونه چیزی گم بشود؟؟؟ آنهم تدی‌بردز نازنین که همیشه گمشده‌ها را پیدا میکرد. تمام این زندگی نحس است. حوصله هیچ‌چیز را دیگر ندارم. به دوست احمقم زنگ زدم و میگویم تدی نیست و میگوید ناراحت شدم دیگری میگوید میتوانی یک سگ دیگر بخری و دیگری میگوید الآن جایی‌یم بعدأ زنگ میزنم. آدمیزاد به حق موجود ذلیلی است. همیشه همان چیزی که میخواهد را گم میکند و اگر هم به همان چیزی که میخواهد برسد، زیاد تاب نمی‌آورد و دوباره ذلتی که گم‌کردگان میکشند را به آغوش میکشد. انگار آدمیزاد به این دنیا می‌آید تا گم کند و گم بشود. بگذریم، سی سالم تمام شده. نصف عمر را پشت سر گذاشتم. جوانی که این بود وای به حال پیری و سالمندی. اصلا صبر و حوصله باقی عمر را ندارم. شما دارید؟ خوشبحالتان. اگر تدی‌بردز را پیدا کردید مراقبش باشید. او عشق و شادی است، ناگاه گم میشود طوریکه با گمشدنش دلتان آنچنان خالی میشود که هیچ فردایی دیگر به مزاجتان سازگار نخواهد بود. خلاصه این ماحصل سی‌سال بودن در این خراب‌آباد است، شما بخوانیدش زندگی!!!مصطفی اکبری – خرداد1403تهرانداستانک بخوانیدش زندگی نوشته مصطفی اکبری مصطفی اکبریمصطفی اکبریThu, 06 Jun 2024 18:27:03 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-موقعیت-huvivmzwj75yکور خواندن کنایه از باور داشتن به صحت چیزی است که اشتباه است. میپرسید خب که چه؟! هیچی میخواستم بگویم من همیشه کور میخوانم امید را...نمیدانم چند سال است که اینجا میان زمین و آسمان، دور از چشم آدمها به امورات زندگیشان توجه میکنم. شاید پنج سال، شاید ده و یا پانزده سال شده است. نمیدانم زنده محسوب میشوم یا مرده اما تنها میتوانم در ذهن آدمها حاضر شوم تا حرفهایم را بنویسم گاهی از زبان آدمی است که همه او را میخوانند گاهی از قلم آدمی که یک مشت خواننده دارد و گاهی در دفترچه خاطرات دانشجویی که خیال میکند روزی صدایش در گوش شهر میپیچد و بنده هم چنین امید دارم.از وقتی یادم است هر سال اوضاع زندگی مردم این شهر که من در آن معلقم، تلخ‌تر و عجیب‌تر میشود. میپرسید کجایش عجیب است وقتی گرگها برای گله تصمیم میگیرند اوضاع گله همین میشود دیگر... بله شاید اینطور که میپرسید باشد اما خود شما سمبل اعجاب آوری هستید. میدانم که حرف من را ساده نمیپذیرید اما من سخت روی حرفم میایستم. حتم دارم همین الآن که دارید جملاتم را میخوانید بخشی از فکرتان به اتفاق یا شخص یا جای دیگری مشغول است، اصولا فکرتان جای دیگری است. تعجب من هم از همین حواس پرتی شما آغاز میشود. شاید حواس پرتی مخدری باشد که بتوانید به این جان دادن تدریجی داخل این کشور تن بدهید اما شما مثل یک آدم افیونی به آن معتاد شده‌اید و من از اعتیاد شما متعجبم. آخر با حواس پرتی فقط عمر شکنجه را بلندتر میکنید و این هیچ ارزشی ندارد.شش اسفند سال هزار و چهارصد و دو، ساعت تقریبی بیست و چهل دقیقه. آسمان در بدرقه ابرهای سیاه که از صبح بر سر شهر منت گذاشتند و برف پاشیدند بادهای سوزناکی را به آنها هدیه میداد. خیابان انقلاب یکی از آرام‌ترین شب‌های چند ماه اخیرش را سپری می‌کرد. هیچ بساطی به جز یکی کنار پیاده رو نبود که چراغی روشن کند تا آدمی دور خودش جمع گردد. کتابفروشی‌ها همه بسته بودند و عابران انگشت شماری آهسته و بی سر و صدا می‌رفتند و می‌آمدند. بعد از مغازه خاطره‌انگیز شیرینی فرانسه، در تاریکی، روی پله ساختمانی قدیمی، مردی با ریشهای شلخته سیاه و سفید، کاپشن سبز کثیف و دمپایی هایی که پارگی‌های کوچک و بزرگ جوراب‌هایش را به خوبی نشان میداد نشسته بود. دختر بچه‌ای شش هفت ساله پهلوی آن، سرش را به کیفی تکیه داده بود و نشسته خوابیده بود. جلوی آن مرد بساطی از گلهای مصنوعی دست ساز، شمعهای طرح دار و لیف و کیسه حمام بود. قصد ندارم با توصیف بیشتر وضع آن پدر و دختر ترحم شما را برای آنها بخرم هرچند که برای بعضی دیدن این چیزها عادی شده.دختر و پسری از آنجا میگذاشتند. پسر شبیه کسانی بود که تظاهر میکند بهترین آدم ممکن برای دختر هاست اما در دسته طبلهای توخالی جا میگیرد و دختر هم ظاهری مثل باقی دخترهای امروزی داشت که انگار همه محصول یک کارخانه هستند. دختر و پسر مشغول بحث بر سر این بودند که چقدر فلانی و فلانی در دانشکده مسخره اند و بهم نمی‌آیند و صحبتهای بی سر و تهی از این قبیل که پای پسر ناخواسته به روی بساط گلها و شمعهای آن پدر خسته رفت. پدر ناگهان عصبانی شد و فریاد زد: «مگر کوری شمعها را خراب کردی.» پسر هم که انگار به غرورش جلوی آن دختر داشت لطمه وارد میشد صدایش را انداخت ته گلوش و با دادی بلندتر جواب داد: «جلوی راه مردم بساط کردی تو این سرما زبون درازی هم میکنی.»پدر از سرجایش بلند شد. دختر بچه که چشمهایش تازه گرم خواب شده بود با گیجی چشمهایش را تازه باز کرد. پدر آمد جلوی پسر ایستاد و گفت: «باید خسارتش را بدهی»چند ساعت پیش پسر پانصد و هشتاد هزار تومان صرفا پول پیتزا و سیب زمینی و نوشابه خودش و آن دختر را داده بود و باقی مانده پولهایش به صد هزارتومان هم نمیرسید. خب این چیزها شدت و تعداد عصبانیتهای آدمیزاد داخل اجتماع را زیاد میکند. پسر از عصبانیت پدر خونش به جوش آمد. « خسارتم میخوای مردک آس و پاس». پدر میخواست یقه پسر را بگیرد تا حداقل این شب سرد را بی دشت به خانه اش که امیدوارم داشته باشد، برنگردد. تا دستش را به سمت یقه پسر برد، پسر هلش داد و پدر کنار دختر بچه روی بساط افتاد. اینها را با سوز و گداز نمیخواهم بگویم تا ترحم شما را بخرم. این وقایع آنقدر تلخ هست که نیاز به توصیف جزئیات برای پی بردن به تلخیهای بیشمار و بی‌پایان آن نیست. فقط کوتاه بگویم برای منی که سالهاست روی زمین و آسمان در این شهر معلقم و نمیدانم مرده محسوب میشوم یا زنده!! دیدن آن صحنه اشک انگیز بود و اندوه‌بار...بعد از زمین خوردن پدر، پسر و دختر با قدمهای بلند از آنجا دور شدند. نمیدانم آن دختر چطور دلش را دست آن پسر داده بود اما حتما در مسائل انسانی و اخلاقی از همدیگر کم نمی‌آوردند وگرنه کمی مکث و صحبتی میانشان شکل میگرفت. از گفتن احوال پدر کنار دختر بچه‌اش هم میخواهید بشنوید؟ واقعا خواسته‌هایتان عجیب است و هنوز فکر میکنید اینکه من در ابتدا گفتم شما ها سمبل اعجاب آوری حساب میشوید، یک مبالغه خام برای پر کردن سطور این متن بوده است.برای خودم متأسفم که بیشتر از این امید ندارم که این واقعه را شرح دهم و بیشتر از این هم خلاقیتی در دست و پای خشک شده عقلم باقی نمانده تا با رنگ کلمات سیاهی تهوع‌آوری که در جامعه عرضه اندام میکند را توصیف کنم. آنکه میفهمد از همین چند خط متوجه ازدیاد بیرحمی آدمهای شهر نسبت به یکدیگر میشود و از هیچ فرصتی برای بهتر شدن شرایط ساده نمیگذرد و اعتیاد تهوع‌آورش به حواس پرتی که مخدریست از جانب مسببین این شرایط، ترک میکند و آنکس که توان فهمیدن این مسائل را نداشته و یا دیگر ندارد، با خواندن صدهزار کلام و واقعه دیگر هم، هیچ چیز نمیفهمد و نیاز به هیچ تغییری در خودش و جامعه پیدا نمیکند.مصطفی اکبری – اسفند1402تهرانداستانک موقعیت نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریWed, 28 Feb 2024 11:16:04 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-اکسپرسیونیسم-انتزاعی-qwajhizvqgwfداستانک اکسپرسیونیسم انتزاعی نوشته مصطفی اکبرییادمه نزدیک نیمه‌ مهر بود که سپهر برای من یک بوم سفید و یک جعبه آبرنگ هدیه‌ آورد. گفتم من که نقاش نیستم. گفت تو اشتباه میکنی همه آدم‌ها نقاشی میفهند و بلدند فقط خیلی‌ها از این موضوع غافل شدند. گفتم شاید، حالا دوست داری باهم چی بکشیم؟! گفت بیا چند جا از شهر رو انتخاب کنیم بریم بگردیم، بعد که برگشتیم بایست روبروی بوم و قلم و بزن تو رنگا و سفیدی بوم رو تخلیه‌گاه احساساتت از مشاهداتی که تو شهر داشتی بکن. یعنی یک نقاشی با خطهای که ناخودآگاه ولی با یک احساس روی بوم کشیده میشن و پیچ و تاب خاص خودش رو میخوره و شاید تماشاچی نقاشی، حسی که نقاش موقع کشیدن داشته رو بفهمه و شاید هم فکر کنه که اون حس رو میفهمه ولی فقط یک حس از درون خودش رو به واسطه همون خطوط رنگی داره پیدا و لمس میکنه. یعنی دقیقا یک چیز تو مایه‌های اکسپرسیونیسم انتزاعی. برای من از اون موقع خیلی گذشته اما شاید به تقویم زمینی یک یا دو سال فاصله اون روز با امروز منه. امروز از جلوی خیلی جاها رد شدم. نسبت به خیلی چیزها بیتفاوت بودم. بیتفاوتی مرض خیلی دردناکیه. اینکه آدم خودش رو قانع کنه که نسبت به درد و مشکل دیگران بهتر بیتفاوت باشه با گذر زمان داره آسون و آسون تر میشه اما برای من طعم زندگی رو خیلی مصنوعی میکنه. شیرینیش تقلبیه، شادیش زودگذر و خوشیش خاطره‌ای کوتاه از گذشتست. در نهایت زندگی تو دهن من مزه ناپسندی داره.امشب هرکاری که کردم خوابم نبرد. به این فکر میکردم که انگار سالهاست یک خواب درست حسابی نداشتم، یک خوابی که وقتی بیدار میشی بگی بَه چقدر چسبید!! خلاصه از خوابیدن گذشتم. میخواستم به یک نحوی خودم رو خالی کنم. آبرنگای سپهر خشک شده بود و تنها دفترچه یادداشت گوشیم بود که میتونست صحنه خالی کردن درونِ غیرقابل توصیفم بشه. یک متن تو ژانر اکسپرسیونیسم انتزاعی میخوام بنویسم. درست با کلمات همون کاری رو میخوام بکنم که یک نقاش با رنگها میکنه. کلمات شاید بهم مرتبط نباشن، شاید منظور واحدی نداشته باشن و حتی تشکیل جمله ندن اما یک حسی پشت تک تکشون هست که توان گفتن و بروزش رو به صورت واحد و یکپارچه و معنادار ندارم، اصلا اینکار غیرممکن بنظر میرسه که تمام احساسات رو با جزئیات بشه با زبون آدمیزاد شرح داد. بگذریم و بریم سراغ داستانک اکسپرسیونیسم انزاعی من. خواب دیدم همه جا تاریک شده. هیچ صدایی به جز صداهای ناهنجار و دلخراش که از دور به گوش میرسید، وجود نداشت. من داخل رخت‌خوابم روی یک پل نامرئی بین خواب و بیداری دراز کشیده بودم و سروصدا ها من رو اذیت میکرد. سعی میکردم از خواب بیدار شم اما نمیشد، نمیتونستم سعی کنم. خیلی سخت بود. تحمل این حجم از ناتوانی خیلی سخت بود. گذر زمان رو نمیتونستم حس کنم، انگار زمان روی سرم ایستاده بود. از خواب پریدم، ساعتی پیدا نکردم که بفهمم ساعت چنده، به خودم گفتم اصلا چه اهمیتی داره. تو آینه خودم رو دیدم که داخل یک دشت تاریک، زیر یک درخت بزرگ نشسته. داخل آینه درست نزدیک جایی که نشسته بودم، یک گرگ کور به مزرعه‌ای متروکه رسید و زوزه‌ای کشید. لحظه‌ای نگذشت که گرگهای زیادی داخل مزرعه جمع شدن. نمیدونم چطوری اما من ساکت زیر درخت نشسته بودم و صحنه‌هایی از گذشته مزرعه به ذهنم متبادر میشد. اون مزرعه روزی بهشتی سرسبز و آباد بود. موجودات زیادی اونجا زندگی میکردن، بهم عشق میدادن و از خودشون بچه به یادگار میذاشتن. اما گرگ کور یک روزی اینجا رو پیدا کرد. زندگی رو کشت، عشق خاطره شد و تموم مزرعه زمین وحشی‌بازی گله بی سروته گرگها شد. ساکنین مزرعه از اونجا فرار کردن یا به یک زندگی مخفیانه روی آوردن. اما من از مزرعه نه خارج شدم نه مخفی. یکجا بیحرکت مثل یک مجسمه یا شایدم مترسک ناظر غروب خورشید، تو تاریخ مزرعه شدم. میدونید چرا؟! چون مطمئنم طبیعت دلش نمیخواد همیشه شب باشه، همونطور که دلش نمیخواد همیشه روز باشه. فقط باید صبر کرد و باور داشت، همین. مصطفی اکبری ۱۳مهر۰۲ تهرانمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 06 Oct 2023 00:22:47 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-شام-هستی-sisnzhj7xgmyآغازراهروی بزرگی پر از آدم و آدم و آدم بود و من لابه لای آدم ها در خطی که انگار چاره ای جز پیمودنش نداشتم، پشت سر دسته ای از آدم ها مسیر نامعلوم را ادامه میدادم. راهرو شبیه به غاری بود که دهانه اش تاریک و از انتهایش تا من و از من تا به ابتدایش تنها چیزی که دیده میشد آدم بود و آدم. آدم های زیادی پشت هم راه میرفتند، چفت در چفت، طوری که از فضای خالی بین بدن ها تنها پوست تن های مختلف بود که دیده میشد و همه در رفت و آمدی بودند که از نظمش اطلاع دقیقی نداشتند! لااقل من و اطرافیانم که اینطور بودیم!! از هر که میپرسیدی به کجا میرویم میپرسید که تو هم نمیدانی؟!. قد همه به یک اندازه بود و به جز صورت خودم که ندیده بودمش صورت تمام آدم‌هایی که میدیدم به یک شکل ساده ای پاک و یک دست بود. محیط راهرو به شدت خالص بود. تعداد ناشمرده ای صف که چفت در چفت متشکل شده از آدم‌های همسانی که به سمت نوری که از انتها می‌آمد در حرکت بودند. با یک سرعت و با یک ترتیب که هیچ نقص و تضادی را در نظمش با چشم نمیدیدیم.در راهدر غار هیچ زمانی احساس نمیشد، نه کندی اینکه ما با این جمعیت بی‌شمار و قدم های شمرده شمرده به کجا میرویم و نه شتاب از اینکه این وضعیت ایمن و بی خطر را در مقابل چه اتفاقی میپیماییم و به پایانش نزدیک میکنیم. من در درون ذهن خودم دریافته بودم که جمعیت از بیشعوری خود ناخودآگاه لذت میبرد چرا که سطح دغدغه ها را با قدرتی ناشناخته به پایین میکشاند و چشم مغز را به خوابی راحت می‌اندازد. و در پی این نعمت نقص آفرین، انگیزه ای برای جدایی افکار شخص از افکار جمع باقی نمیماند. اما همیشه سوالی داشتم که: «آینده چه میشود ؟! اگر که همه ما در حال خوردن فریب تصمیم جمعی‌مان باشیم چه؟! اگر من این نگرانی ها را دریافته ام و راهی برای بروزش به دیگران ندارم!! از کجا معلوم که دیگران نیز چون من نباشند؟! ما همه از هم بی خبریم.»در سالننزدیک سالن بزرگی از میزها و شمع ها و صندلی ها شدم. صف‌ آدم ها چنان تنگ و پرشمار بود که هیچ اختیاری در انتخاب مسیر نداشتیم. هیچکداممان اختیاری برای اینکه به سمت کدام میز برویم نداشتیم و هر صف ناگزیر از رفتن به سمت میزی بود که برای آن ممکن شده بود و صف ما به یکی از میزهای دراز سالن که سر و تهش با چشم دیده نمیشد رسید و هر که جلوتر بود زودتر لابه لای آدم‌های متفاوتی که از قبل روی صندلی ای از همان میز نشسته بودند، مینشست. چنین به نظر می‌آمد که هیچ اختیاری برای انتخاب صندلی در این مهمانی وجود ندارد و هرکس باید در صندلی که از قبل نام و نشانش انتخاب شده بود بنشیند و شروع به آشنایی و زندگی با فرهنگ حاکم شده بر این مهمانی کند. من به صندلی ای رسیدم که پیشخدمتی گفت جایی که برای شما رزرو شده است این صندلی‌ست جناب، بفرمایید بنشینید.بر سر میزمن با ظاهری ساده و تنی بی لباس بر سر صندلی ای که نام "هوت چاپمن" بر آن نوشته شده بود نشستم و ابتدا با چشمانم تا میتوانستم اطراف را بررسی کردم چیز زیادی از آن نفهمیدم جز آنکه هرکس ظرف مختلفی دارد با قاشق و چنگال های خاص ظرف خودش و غذایی که داخل ظرف ها کشیده شده است قابل خوردن نیست و مهمان هایی که زودتر از من بر سر این سفره نشسته اند مشغول کشیدن نقاشی ای با مخلفات ظرف هایشان بودند و بعضا با ظرف و قاشق چنگال خویش چیزی میساختند و بعضی ها هم با آن ها مشغول بازی ای مرموز و سخت گشته بودند. آدم ها بر سر میز بسیار نزدیک بودند و احساسات زیادی میان آنها جریان داشت. آنها مدام با همدیگر صحبتی داشتند و حرف هایشان بالا و پایین بسیار میگرفت. به راحتی میشد خنده های دسته جمعی و اشک های تک نفره را دید. با کمی دقت به سادگی متوجه انزوا طلبی و نوع دوستی های آدمهای مختلف میشدم و این رفتارها همه در سر میزی بود که من ناگزیز از نشستن بر سر آن بودم.ظرف غذاطولی نگذشت که همان پیشخدمت ظرفی نسبتا بزرگ به شکل یک کاسه مسی برای من آورد که یک قاشق و چنگال بچگانه داشت. در آن ظرف مخلفاتی از قبیل غرور و خودپسندی و مهر و درک و نوع دوستی و زیبایی و سواد گنجانده شده بود. آن را درست مقابل شانه چپم گذاشت و رفت. من ابتدا قاشق را برداشتم و تمام متعلقات ظرف را مرزبندی کردم، با هر عملم ظاهر من دستخوش تغییراتی میشد که میتوانستم آن را در آینه تعبیه شده بر پیشانی آدم مقابلم ببینم. من در ابتدا با هیچکس حرفی نمیزدم و هیچکس هم با من کاری نداشت و من شیفته غرور و زیبایی ظرفم شده بودم و آن ها را با قاشق چنگال کوچکم در ظرف بازی میدادم تا به مطلوب ترین چهره ممکن خود در آیند. اما دیری نگذشت که این کار دلم را زد. در آینه خوب میدیدم که این بازی چشمانم را وحشی و دریده کرده و محاسنم را بر روی پوست گندمی صورتم جوانه ای داده که تا چند لحظه دیگر شروع به رشد خواهند نمود. خرده ای از غرورم را برداشتم و از ظرف بیرون انداختم تا جا برای عرضه اندام باقی متعلقات ظرف که روی هم تلنبار شده بودند باز شود. در حین انجام این تصمیم در سرم زمزمه ای بود که مرا به اسم هوت صدا میزد. صدایی که تصویری نداشت و حرفش درست شنیده نمیشد فقط نام بردن هوتش بود که مرا به تأمل و صبر برای گوش دادن به آن فرامیخواند. هر لحظه که صدا را در سرم بیشتر حس میکردم گردنم را بالاتر میاوردم و بیشتر میچرخاندم و آدم ها را بیشتر نگاه میکردم و سعی میکردم ارتباطی با یکی از آنان برقرار کنم. اما هیچکدام از آن ها به توجه من توجهش جلب نمیشد و من تنهایی را در آینه مقابل خودم به رنگ تک درختی جوان بر روی تپه ای در جاده ای خشک و بیابانی بر روی چشمانم میدیدم که داشت برای خودش تابی از جنس صبر درست میکرد که آشیانه ای معلق و نیمه ایمن در آسمان بی ستاره این مهمانی اجباری بود.من دوباره سرم را پایین انداختم و مشغول بازی با ظرف خویش شدم، اینبار بذر های سواد و دانایی بود که مرا سرگشته شکل خودش کرده بود و من برای بازی و نظم دادن به آن ها تمام متعلقات ظرفم را به گوشه ای انداختم و سرگرم خانه ساختن با آجر ها و تکه های سواد و دانایی ظرفم شدم. این بازی صورتم را پخته تر میکرد و من در آینه صورتم را میدیدم که مو هایش رو به کم پشتی میخزد و چشمانم کمی از قبل کوچکتر شده بود و چروک های کوچکی بر زیر چشمانم داشتند برای خود جا باز میکردند. صدای هوت گوی سرم، قدرت گرفته بود و میتوانست با من حرف بزند. او حتی برای خود تصویر هم پیدا کرده بود. تصویر او پیرمردی بود با موها و محاسن بلند و خاکستری با چشمانی ریز و خطی که به سختی میشد تشخیص داد که باز یا بسته اند. پیرمرد دماغی مثلثی شکل رو به پایین داشت، درست سر دماغش افتاده بود میان سبیل هایش، لب و دهان او چروکیده و پهن بر عرض صورتش بود و تنش لباسی یک تکه به رنگ آبی تیره بود که به شکلی خاص او را فرد ویژه ای نشان میداد و صدایش از صدای خودم کمی بم تر بود.میز غذا خوریمدت بلندی‌ست که بر سر صندلی خودم نشسته ام و با ظرفم و محتویاتش به خوبی آشنا شده ام. آدمهای سر میز را کم و بیش شناخته ام و فرهنگ حاکم بر اطرافم را به خوبی واکاوی کرده ام . من از همان ابتدا خلاف خیلی از آدم های میز سر صحبتی با کسی نداشتم و تبادل احساساتم بیشتر از اینکه با دیگری باشد با درون خودم بوده و من در درون ذهن خود تصویر ریز بینانه ای از آدم ها و ظرفهایشان دارم که برسرآن با پیرمرد هوت‌گوی ذهنم، مینشینم بحث میکنم و از آن درس میگیرم و او از ناخودآگاهم بمن درس می‌آموزد.ختم اولاین ضیافت برای هیچ مهمانی پایان نداشت. تنها یک نقطه جدایی برای هر شخص در نظر گرفته شده بود که من آن را شکستگی ظرف مینامم. اگر که ظرفت ترک بر میداشت و یا در معرض برخورد جسمی سخت قرار میگرفت، به این نقطه نزدیک میشدی. اگر ظرفت میشکست و هیچ چیزی از محتویاتش باقی نمیماند زمان برای جان تو می‌ایستاد و دیگران برای تن بی‌جان تو مراسمی در زیر میز میگرفتند و پس از مدتی همه سر در ظرف خود فرو میبردند تا نفر بعدی از میانشان بی‌ظرف شود. هر ظرف که میشکست سر صاحابش از گردن جدا میشد، بدون هیچ خونریزی، سر بی‌ظرف بر روی میز درست مقابل بدنش قرار میگرفت. در این بین چند گونه سر بی‌ظرف دیده بودم. سرهای بی‌ظرفی که چشمانشان بسته شده بود و پوستشان تیره و تاریک گشته بود و لبانشان در کنار گونه های کبودشان مچاله شده بود و سرهای بی‌ظرفی که چشمانشان باز و هوشیار بود و پوستشان روشن و شفاف و لب‌هایشان تبسمی زیبا در میان گونه های سرخشان آفریده بود و مابقی سرهای بی‌ظرف، به شکلی در میان این دو صورت بر روی میز مقابل بدنشان قرار میگرفتند. زمانی که سری بی‌ظرف میشد اطرافیانش آن را برمیداشتند و به همراه بغل دستیهایشان به زیر میز میرفتند و آن را در گودالی که در زیر صندلیش قرار داشت میگذاشتند و بر روی آن کمی از غذا ها و محتویات ظرف شخصیشان را میریختند تا آن در آنجا دفن شود. زمان زیادی نگذشته بود و من در این مدت با ظرف خودم به خوبی آشنا شده بودم و دریافته بودم که محتویات زیادی برای ظرف ها وجود دارد اما هر ظرف محتویات خاص خودش را دارد و دیگر اینکه هر آدمی میتواند تکه ها و محتویات مختلفی را از دیگران بگیرد و با آن ظرف خودش را پر کند. تا به این لحظه من هیچ ظرف شکسته ای ندیده بودم که ظرف عمو ژان شکست و من سربیظرف او را خوشحال و راضی بر سر میز دیدم و لحظه ای بعد من و سی چهل نفر از صندلیهایمان بلند شدیم و به زیر میز رفتیم تا سر بیظرف او را دفن کنیم.درس بزرگپیرمرد آرام و قرار نداشت و مدام از لب میز به پای تخته میرفت و برمیگشت. من در اتاقش را زدم و با اجازه وارد اتاق شدم.- چقدر دیر آمدی قرارمان زودتر از اینها بود!!!- ببخشید مسیر را گم کرده بودم و به سختی اتاقتان پیدا شد.کمی سکوت میانمان پیش آمد و من خواستم سکوت را بشکنم و گفتم : «چقدر این ردای آبی به شما میآید.» او گفت: «بهتر است درسی را که تا به امروز روی هم انداخته ایم شروع کنیم و آن را به خودآگاه انتقال دهیم. تا تصویر واضح تری از خطر بزرگ ترسیم شود و راه های نجات کارآمدتری از آن چه که میشود نجات داد پیدا شود».من با پهن کردن لبانم به شکل لبخند حرف های او را تایید کردم و نشستم تا که او از هر چه که میخواهد بگوید. از چیستی این مهمانی؟ از مهمانها، از ظرف ها و محتویات داخل ظرف ها و ...او نشست بر روی میز و خوب به من نگاه کرد و گفت: «میدانی چیست؟! این مهمانی خیلی منظم و پیچیده است. همه چیز با دلایلی منطقی اتفاق می افتد از ریزترین وجزئی ترین اتفاقات تا بزرگترین و کلی ترین آنها. اتفاقات بزرگتر منظم تر و پیچیده ترند اما اینکه آیا واقعا دلایلی هم دارند معلوم نیست فهمیدنش به مثابه کشف یک راز مرموز و ناشناخته است. اینکه چگونه صف ها وارد مهمانی میشوند و چگونه به آدم های همسان صندلی های مختلف بر سر میزهای مختلف میرسد یک مسئله است که برای فهمیدنش باید سرآغاز، یعنی اولین نقطه آغاز را بیابیم که چه کسی آن ها را در صف ها میچیند اما حال که نمیدانیم بحث بر سر این مسائل تفاوتی ایجاد نمیکند. مهمترین کشف حقیقی من ظرف ها هست. ما به خوبی میدانیم که اگر ظرف آدمی خالی شود او از مهمانی و زمان و جمع آشنایانش به ناکجای نیستی فرو میرود و بی اختیار و بی استثنا این اتفاق رخ خواهد داد. اما آیا ظرف ها همیشه سالم و نامیرا اند؟! البته که خیر ظرف ها چه بخواهیم و چه نخواهیم برای مدت محدودی سالم میمانند و آهسته آهسته و یا آنی و یکمرتبه، سلامتی و کارایی خودشان را از دست میدهند و گریز از این قضیه ناممکن است. اما از همه اینها که گذر کنیم یک چیز ممکن است و آن بیظرف شدن با چشمانی باز و هوشیار و پوستی روشن و شادمان و لبانی خندان و راضی است.در ظرف ها تکه ها و بذرها و قسمتهای مختلف و متفاوتی میتواند وجود داشته باشد. غرور و تواضع، خوددوستی و خود ناپسندی، رضایت و خشنودی، ناراحتی و محنت، غم ها و شادی ها و از همه خطرناکتر کینه و نفرت و تکه های تحقیر و تمسخر که همه این ها در مقابل بذرهای محبت و تکه های دوست داشتن و اکسیر عشق و مهربانی میتوانند سر به گریبان خویش فروبرند و سلامتی و زیبایی ظرف را از خطر دور نگه دارند. و در کنار همه اینها محتویات بیشمار دیگری نیز میتواند داخل ظرف باشد اما آن چه که سر بی ظرف را خرسند نشان میدهد تکه های سنگین اما کوچک دوست داشته شدن درون ظرف، در کنار اثرات بذر های محبت بر دیواره های ظرف است. در واقع عشق و محبت تکه هایی هستند که از تخلیه شدن ظرف به صورت آهسته و یا آنی جلوگیری میکنند. مابقی محتویات درون ظرف بی خطر و بی زیان اند جز تکه هایی که از ارتباط با دیگران در ظرف حاصل میشود مثل تحقیر و حسادت و طرد شدن و مورد اهانت و تمسخر واقع شدن. در واقع همه آدم ها میتوانند سربیظرف شادمانی داشته باشند اگر عشق و محبت را در ظرف های یکدیگر به کارند و تکه های درک و نوع دوستی ظرفشان را که در تمام ظرف ها از ابتدا گنجانده شده در داخل ظرف نگه دارند و به روی آن چیزی نیندازند و آن را در گوشه ای از ظرف تلنبار نکنند.به دنبال عشقمن ظرف خویش را خالی از عشق و محبت نمیدیدم اما عشق و محبت در آن کم و محدود بود. تکه های ریز اما سنگین دوست داشتن دو نفر که مرا از ابتدا دوست میداشتند و تکه های ریزتر و سبک تر دوست داشتن چندین نفر دیگر که داخل مهمانی و در صف ها و بر سر میز با آن ها آشنا شده بودم در کنار بذرپژمرده ای از محبت که خود دوستی بود تمام قسمت عشق و محبت ظرف من بود و من که از اهمیت عشق آگاه شده بودم برسر پیدا کردن آن به هر آدمی که میشد توجه کردم حتی یکبار ظرفم را هم برداشتم و رفتم به پای صندلی آدمی نشستم که به طرز خودبرتر بینانه ای هر از گاهی ظرفم را با ذره ای عشق و محبت پر میکرد اما عاقبت ظرفم را آنچنان طرد کرد که نزدیک بود در دستان خودم ظرفم ترک بردارد و از صدجا بشکند.آدمی را دیدم که میگفت من هم مثل تو یک زمانی شروع به یافتن عشق کردم.بعد فهمیدم که عشق صد مدل دارد اما هر آدم تنها یک عشق واقعی میتواند داشته باشد. من در جست و جوی عشق ظرفم را پر از نفرت کردم به گونه ای که تا آخر عمر تکه های کینه و تحقیر و شکست ماجراجویی هایم را باید در ظرف خود تحمل کنم و این تکه ها ظرفم را خسته کننده و حوصله سربر کرده اند طوری که هر لحظه زمانی فرا میرسد که با تصمیم ظرف شکستن در سرم مقابله میکنم و خود را از این کار پشیمان میکنم و لحظه ای بعد تکرار همین ماجراست.من پس از یک سفر کوتاه به صندلی خودم بازگشتم و دوباره مانند همیشه بر روی آن نشستم پاهایم را روی هم انداختم در آینه مقابلم شخصی را میدیدم که ذهنی درمانده داشت و فلسفه زندگیش را در مقابل واقعیت،گنگ و پاره پاره با غمی پنهان اما بزرگ تماشا میکرد.عشق دور نمی ایستدمن با ماجراجویی هایم وقت زیادی را به هدر داده بودم و از آن تنها یک مشت تکه های قلابی و بی مصرف عاید ظرفم شده بود. من درونگراتر از همیشه در سرم داخل اتاق پیرمرد هوت گوی سرم نشستم و شروع به نوشتن کردم. از ماجرا های زیادی نوشتم، از خیال پردازی هایم، از رویا بافی هایم مینوشتم اما همه آن ها را در یک داستان واحد میگنجاندم و با این کار ظرفم را با تکه های الماس مانندی مثل تجربه و بزرگی، پرمیکردم. من در خود، عشق را میکاویدم و بی توجه به آنچه که در مهمانی میگذشت بودم که ناگهان یک صدا از مقابل صدایم زد آقای هوت!!!من سرم را از داخل ظرف خویش بلند کردم و دیدم چشمانی معصوم و مشکی با ابروهایی کشیده و قوس دار صدایم میزند.گفتم: «بله با من بودید.»گفت: «چرا شما برای دفن کردن مادر ژولیه به زیر میز نیامدید. چه شهامتی دارید که خلاف سنتی به این گستردگی رفتار کردید.»من لبخندی زدم و گفتم: «شهامت! من اصلا متوجه این اتفاق نشدم!! گرچه، حال که میشنوم نه ناراحتم و نه تحت تاثیر قرار گرفتم. فقط کمی مسرورم از اینکه همینطور که شما فرمودید با سنت جمع در تضاد بوده ام و برای من اینگونه تضادها جالب و دلشاد کننده است و دیگر اینکه مادر ژولیه به هیچ وجه زن مهربان و دلسوزی نبود و آدم های آشنایش را با زخم زبان هایش کم اذیت نکرده بود.» «آقای هوت شما مرد فهمیده ای هستید اما بهتر نیست کمی به سنت ها و آدم هایی که دیگر ظرف ندارند احترام بگذارید.». نگاه هایش را دوست داشتم و به چشمانش خیره شدم و گفتم: «احترام! چه احترامی زمانی که ما هم روزی بیظرف خواهیم شد و دیگر اهمیتی ندارد اینکه چرا با آدم هایی که همه چیزت را انکار میکردند احترام نگذاشتی.». صدایم را صاف کردم و ادامه دادم: «شما فکر میکنید من آدمیم که داخل ظرفم با تکه های خودخواهی بازی میکنم و از بودن بذر های غرور و خودپسندی لذت میبرم. هرگز من از لحظه ای که یاد دارم به دنبال راه نجاتی از این مهمانی مضحک و طعنه آمیز گشتم نه برای خودم بلکه برای همه، برای همه آنانی که هنوز سرشان بر روی تنشان است اما خب همه میدانیم که این مهمانی به شکل یک زندان است تنها راه نجات این است که به همدیگر کمک کنیم که در لحظه بیظرف شدنمان، چشمانمان باز و شاد و راضی باشد اما افسوس که هیچ راهی برای ساختن این وحدت جمعی وجود ندارد.». در آینه مقابلم که درست بر روی پیشانی همان خانم زیبارو نصب بود خودم را دوباره نگاه انداختم. حس آزادی محض از تنهایی یک نفره که در واقع عشق واقعی نامیده میشود. او تمام مدت روبه روی من نشسته بود و ما هر کدام مشغول بازی با ظرف خویش بودیم و حال که به یکدیگر با دقت توجه میکردیم در میافتیم که میان ما پلی است از جنس عشق و محبت که تا ابد بینمان پایدار خواهد ماند.پیری خود خواستهزمان زیادی از ورودم به این مهمانی گذشته است و تا به حال میزبان را ندیده ام! حتی نامش را هم درست نمیدانم آخر هیچکس به درستی او را نمیشناسد و کسی او را دقیق معرفی نمیکند. بیشتر مهمان ها میزبان را آقای داگ مینامند و به گمانم من زمان زیادی را داخل مهمانی ای هستم که شاید نام میزبانش آقای داگ باشد. به هر حال هیچ اهمیتی ندارد چرا که این مهمانی با دفن شدن سرم در زیر صندلییم به پایان میرسد و آقای داگ به هیچ وجه قصد حضور در این محفل را ندارد. اغلب آدم های سر میز میگویند که آقای داگ سرش خیلی شلوغ است. او به سرهای بی ظرف درون گودالها رسیدگی میکند. اغلب آدم ها میگویند که آقای داگ نقش مستقیمی در احوال سرهای بیظرف دارد. اما آدمهایی هم دیده ام که میگویند آقای داگ افسانه ای بیش نیست که خودمان ساختیمش. شاید که آنان درست میگویند. آخر آنقدر سر بیظرف شدن ترسناک و وحشت انگیز است که آدم بدون رؤیاها و باورهایی ازین قبیل که آقای داگی هست بالای سر این مهمانی و قدرت اینرا دارد که منجی ابدی تمام مهمانها باشد؛ نمیتواند تاب بیاورد. آدمی که در ظرفش تکه های نادانی بیشتر از دانایی باشد. چگونه بدون این باورها میتواند عشق بدهد و عشق دریافت کند. او نیازمند این باورهاست تا در ظرفش با مگس های امیدخوار مقابله کند. این را هم اینجا ذکر کنم که تا به کنون ظرفی را ندیدم که تکه های داناییش بر نادانی­یش فزونی یافته باشد.من پس از جستوجوهای فراوان عشق واقعی خود را یافته بودم و ظرفم را با بودن او به نقطه مطلوبی از رضایت و شادمانی رسانده بودم. بذرهای امیدم هرلحظه سبز و تازه بود اما همچنان دو سوال به دور سرم میچرخید. همان دو سوالی که از ابتدا داشتم. آینده چه میشود؟ اگر همه ما در حال خوردن فریب جمعی­مان باشیم چه؟ حال با آینده کار ندارم اما نتیجه گپ و گفتی که با پیرمرد هوت گوی سرم پیرامون سوال دومم داشتیم این بود که اگر همه ما، یعنی تمام مهمانها ظرف هایمان را برداریم به زمین بیاندازیم و بشکنیم. تمام شمع های سرمیزها خاموش میشوند و دیگر نوری به درون غار نمیتابد و دیگر صفی از غار به داخل مجلس راه پیدا نمیکند و یا دیگر اصلا صفی برای آمدن شکل نمیگیرد. اما این ایده غیر ممکن است. همه میدانند، چه آنها که باور دارند و چه آنها که سردگمند و یا باور ندارند، آقای داگ از شکستن ظرف های مهمانی­یش خوشش نمیاید و ناراحت میشود. با ناراحت شدنش که کاری ندارم اما طبق گفته دیگران اگر آقای داگ از کارمان خوشش نیاید پس از مهمانی تا مدتی طولانی، شاید هم برای همیشه تنبیه خواهد کرد. آنهم تنبیهی که لغت شکنجه برای وصف آن بسیار ضعیف و کوتاه است. برای همین و گزاره های فراوان دیگری که حال گفتن از آنها را ندارم میدانم که آدمها ظرفهایشان را نخواهند شکست. هر چند که از ظرف و صندلی ای که به آنان تعلق گرفته است متنفر باشند. البته آدم هایی هم دیده ام که میگویند این داستان هم افسانه ای بیش نیست. این داستان را آدم هایی ساخته اند که با حس برتری و قدرت تحقیر و تمسخر دیگران محتویات ظرف خود را جذاب کرده اند. از اینها بگذریم، اما اگر در انتها این مهمانی فقط قصد عذاب ما را داشته باشد چه؟! چرا باید بگذاریم شمع ها روشن بمانند و صف ها وارد سالن شوند. زمانیکه خودمان ازین مهمانی بیشتر از آنچه که لذت ببریم رنج میکشیم؟؟!!این فکرهای ضد و نقیض من را داشت پیر میکرد. من خود خواسته با دستمالی کردن اندیشه هایی بزرگ و بیسروته محاسنم را در آینه سفید میدیدم. اما این پیری را هدر رفتن عمر نمیدانستم چرا که پیوسته از زمانم برای نوشتن استفاده کرده بودم. و نوشتن درست مانند سرما برای آدم برفی، عمر را زنده نگه میدارد.چیزی که همه باید میخواندندبیش از هزار صفحه کتاب درون اتاق پیرمرد هوت گوی سرم، از لحظات ابتدایی ورودم به مهمانی تا آخرین لحظات ظرف دار بودنم نوشته بودم. از خودم و درون خودم گرفته تا تک تک مشاهداتم از ظرفها و مهمانان مختلف گرفته تا بینش و نگرش شخصی خودم از اتفاقات و تحولات حادث شده در مهمانی و ظرفهای گوناگونی که با چشم دیده بودم و یا با گوش شنیده بودم، اینها صفحات کتابم را وزن داده بود. من از تکه­ها و محتویات معروف ظرفها تا نادرترین و کمیابترین آنان جمله داشتم. برای هریک توضیح نسبتا کاملی یافته بودم. از علت­ها و چگونگی­ها تا سایه های باورهای مختلف در صفحات کتابم یادداشتی نوشته بودم. سر هر جمله با پیرمرد هوت گوی سرم به طور مفصل بحث نموده بودم و برای انتخاب هر کلمه کلی زمان صرف کرده بودم. زمانیکه به تصحیح نوشته هایم مینشستم ظرفم لبریز از احساسات سفیدی چون امید و افتخار میشد. من پیوسته از درون جوانتر و سرحالتر میشدم و اینرا مدیون نوشتنم از واقعیت بودم. اما در بیرون از خودم دغدغه بروز درونم را داشتم. باید به گونه ای کتابم را بروز میدادم یا به قول مرد عینکی بغل دستم نشر میدادم که همه آنرا جدی بگیرند. پیرمرد هوت گوی سرم میگفت ما چهار نوع کتاب داریم. کتابی که ساده نوشته شده و ساده خوانده میشود. کتابی که ساده نوشته شده اما سخت خوانده میشود. کتابی که سخت نوشته شده اما ساده خوانده میشود و کتابی که سخت نوشته شده و سخت خوانده میشود. من به سختی عمرم را صرف تک کتابی کردم که از روی دغدغه­ام نوشته بودمش. دغدغه مهمان شدنم به مهمانی که هیچ اختیاری در پذیرشش نداشتم و بی اختیار درگیرش شده بودم. اصلا شاید بدون این مهمانی من هم وجود نمییافتم، اما هرچه که هست نارضایتی و ناامیدی عمیقی ست که در دل من و دل مهمان ها از آخر و عاقبت این مهمانی، شیطان تراشیده. به نظر من هر مهمان از لحظه ظرف دار شدنش از رحِم نادانی و حیرتش در مقابل عظمت این مهمانی در درون خودش یک شیطان زاییده. هر آدم شیطان دست ساز خودش را دارد که وظیفه­اش کمرنگ کردن و یا سیاه کردن تکه های امید و رضایت ظرفش است. آدمی که بی­امید و ناراضی شده باشد نمیتواند معنای سالمی از خوشبختی را برای خودش کشف کند و در نتیجه به تکه ها و محتویات مریض روی میبرد که این خود شروع درد تنها شدن است. بیش از این از فلسفه بافی هایم نیازی نیست بگویم. از دغدغه ام بگویم که میخواستم کتابم را همه سخت بخوانند و حداقل یک جمله اش را جدی بگیرند."آقای داگتان را بخورید"من بارها و بارها نوشته هایم را بازخوانی و تصحیح و نظم و چینشش را به چالش کشیده بودم. از همه چیزش تقریبا مطمئن بودم که میخواستم آن را برای فروش به پیشخدمت های مهمانی بدهم که مسئولیت فروش تکه کتابهای دست نویس به مهمانان را داشتند. پیش از این تصمیم با آدم های دور و برم پیرامون قصدم صحبت میکردم. میگفتم که میخواهم کتابی برای رهایی و آزادی همه آدم ها چاپ کنم. خانم پرنسس که چهار صندلی با من فاصله داشت به من میخندید. پیرمردی به نام پدر ژوپیتر طعنه زنان مسخره ام میکرد و تمام حرفش این بود که نیازی به چنین کتابی نیست هرچند که معتقد بود کسی نمیتواند چنین چیزی نوشته باشد. آقای فارمر که چند صندلی آن طرفتر بود میپرسید مگر همچین کتابی هم خوانده میشود؟ اسم کتاب چیست؟ و من هنوز نامی برای کتاب پیدا نکرده بودم. حرف های زیادی پیرامونم زده میشد که من با دقت فراوانی از تمام نظرات بهره میجستم. آقای فارمر با پدر ژوپیتر اختلاف نظر بسیاری داشت و بحثهای جالبی میانشان شکل گرفته بود. پدر ژوپیتر میگفت در تاریخ مهمانی تکه کتابهای زیادی نوشته شده که هرکدامشان پر از ادعا بوده اند و کتابهای مهمی همین الان وجود دارند که جدی گرفته نمیشوند. آقای فارمر میگفت هیچ کتابی برای خودش شخصیت درست و حسابی پیدا نکرده است و همین اهمیت کتابها را ازبین برده است. پدر ژوپیتر میگفت چگونه اهمیت کتابهایی که آقای داگ نوشته است را زیر سوال میبری. کتابهایی که آقای داگ نوشته اند برای برخی از مهمانان آنچنان مهم اند که مقدس شمرده میشوند. آقای فارمر جواب میداد، کدام کتاب مهم!! به جز انبوه کتابهایی که نویسندشان خودش را معرفی کرده، چند کتابی که نویسنده به جای معرفی خودش ادعا کرده آقای داگ مزخرفات منفعت پرستانه اش را نوشته، تماما ناحسابی و بیشخصیتند.من به ادبیات عموم آشنا بودم. آقای فارمر درست میگفت تمام کتابهای که مقدس شمرده میشدند و خودشان را به مغز نامحدود آقای داگ مرتبط مینمودند. یک مشت اراجیف سطح پایین بود که محض فریب مهمانان برای پیروی و برتری عده ای خاص مورد حمایت بزرگ ظرف داران قرار گرفته بود. کتابهای مقدس میان میزها و ظرفها فاصله های بی خیابانی کشیده بود. هر گوشه ای که یکی از این کتابها سبز گشته بود، توهم برتر انگیزی نسبت به دیگر نقاط مهمانی ظرف های آنان را تاریک و بیشعور کرده بود. حس درستی و خود حق پنداری که این کتابها به پیروانشان القا میکرد وحدت جمعی و نوعدوستی را از آدم ها گرفته بود اما افسوس که این مسئله همیشه زیر خربارها مغلطه و دروغ پنهان میگشت.بالاخره من پس از مشورت های فراوان تصمیم به نشر کتابم گرفتم. نامی را که پیرمرد هوت گوی سرم پیشنهاد داده بود را برگیزیدم. "آقای داگتان را بخورید" اسمی بود که پیرمرد هوت گوی سرم انتخاب کرده بود و فلسفه­اش این بود: باورآقای داگ حُسن هایی دارد و ضررهایی و فعل خوردن پروسه ایست که آدمیزاد موارد مفید غذایی را جذب میکند و باقیش که فایده ای ندارد را از خودش دفع میکند. مثلا زمانیکه نان میخوریم تنها انرژی و کربوهیدارتش را جذب میکنیم و فیبرها و بافت های غیر مفیدش را در پایان پروسه خوردن از خود بیرون میاندازیم.عاقبت یک درونگراطولی نگذشت که کتابم به دست تمام همسایه هایم رسید و با استقبال غیر منتظره ای روبرو شد. تمام آدمهای سر میز با اشتیاق جملات منرا میخواندند و با یکدیگر سر مسائلی از کتاب من حرف میزدند. بهترین تبلیغ من، خوانندگان من بودند که به قول خودشان نوشته هایم خوش طعم ترین مزه صداقت و فهم و راستی زندگیشان بود.مدتها از نشر کتابم گذشته است و من پیر و ریش سفید شده ام. ریشهای سفیدم گردنم را پوشانده، دماغ مثلثی شکلم به پایین افتاده میان سبیلهای خاکسترییم. چشمهایم از فرط فعالیت زیاد کوچک و ریز شده و به زیر چین و چروک های دورچشمم خزیده. موهای سفیدم آنقدر بلند شده که به پشت سرم انداخته ام و ردای آبی ای را که یکی از مهمانان اشرافی از میزهای خیلی دور برایم فرستاده پوشیده ام. ظرف بزرگ مسی­یم لبریز از شور و حرارت است. تیکه های دوست داشته شدن در ظرفم اندازه یک درخت شده اند و عشق در من ریشه ای زیبا دوانده. خوانندگان کتابم برای من جشنی ترتیب داده اند. آنها بسیار بهتر از من کتابم را نشر دادند به گونه ای که خبر دارم تمام مهمانان حداقل خلاصه ای از کتابم را شنیده اند و منرا میشناسند.آغاز یک پایانسکوت عظیمی بر مهمانی بزرگ سایه انداخته. پسر جوانی که اسرافیل نامیدمش از روی صندلی خود بلند شد و بلند در عاجی که صدا را زیاد میکرد گفت: «ما همه با هم به این نتیجه رسیده ایم که باید به خودمان احترام بگذاریم. به ظرفهای یکدیگر احترام بگذاریم. به میزها و اختلافاتشان احترام بگذاریم و آنها را بدون جنجال بپذیریم. ما همه در این لحظه اگر ساکتیم، برای این است که میدانیم تنها خودمانیم که میتوانیم ظرفهای همدیگر را زیبا کنیم و در این امر هیچ محدودیت و دشمنی نداریم.»بعد من را دعوت کرد که سخنی بگویم. من پایم را روی صندلییم گذاشتم به بالای میز رفتم. از آنجا سرتاسر مهمانی را میدیدم. مهمانان بیشمار را به ایستادن دعوت کردم و گفتم از این لحظه همه ما بر این باوریم که این مهمانی بدون هیچ میزبانی برای لذت بردن ما خلق گشته. اگر هر کدام ما فکر کند برتر و یا حق­تر از دیگران است این لذت جمعی از بین خواهد رفت و عذاب برای ما میماند و لذت بردن منحصر به انگشت شمارانی میشود که دیر یا زود بیظرف میشوند و از یادها میروند. بعد به افتخار همه دستانم را به بالای سرم بردم و دست زدم و سر صدای عظیمی از خنده­ها و دست های همه شکل گرفت و من مسرور سرور بودنمان در این مهمانی شدم.نویسنده : مصطفی اکبری / 20اردیبهشت1398مشهدداستانک شام هستی نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریSat, 23 Sep 2023 00:56:33 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-بگذریم-iscplnutvfxhساعت دو خورده ای از بامداد گذشته بود. پیاده و بی مقصد از پیاده روی لبه بزرگراه صدر میگذشتم. ماشینهای زیادی میرفتند و می­ آمدند و آدم پیاده ای پیدا نمیشد. حتی ضایعاتی ها هم به نزدیک خانه شان رسیده بودند و دوره گردها آنقدر احمق نیستند که در پیاده روی بزرگراه اینوقت شب بچرخند. آسمان تابستان تهران کم به خودش ابر میبیند اما آنشب هوا ابری بود و هیچ ماه و ستاره ­ای فرصت عرضه اندام به خود نمیدید درست مثل زندگی من که وجود شکاک و بداقبالم هیچگاه ظهور هیچگونه منجی را در آن باور نکرده است.خستگی پاها اذیتم نمیکرد ولی خستگی در ذهنم من را از پا درآورده بود. به اول قیطریه رسیدم و قصد نداشتم که دیگر بزرگراه را ادامه دهم، پانصدمتر خیابان قیطریه را بالا آمدم تا به بوستان قیطریه برسم. اگر فکر میکنید دارم از این محله که از دور لوکس و اعیانی به نظر میرسد و از نزدیک کثافتی گران قیمت است چیزی بگویم و بگویم اینجا هم پر از حماقت است و بدبختی اینجا را هم فتح کرده است اشتباه کرده ­اید حوصله شمردن اختلافات طبقاتی را ندارم. حوصله اعتراض و پرداختن به فقر مادی را هم حتی با این جیب نسبتا خالییم، ندارم. من از فقر روحم به ستوه آمده ­ام. از آوارگی معنای زندگی در کوچه­ های شلوغ و پر ترافیک سرم خسته شده ­ام. اینکه چرا آنشب بی سرپناه شده بودم و خراب خیابانها گشته بودم یک مسئله شخصی است و حتی به تویی که داری من را مینویسی هم ربط ندارد چه برسد به عزیزی که دارد من را میخواند.در پارک نسبتا تاریک قیطریه در آن وقت شب تنها آدمهایی پیدا میشدند که دیگر با هیچ بلیتی به مسیر درست زندگی نمیشد برگردند البته این را هم اضافه کنم بیشتر از شش آدم تنها و یک جفت پیرمرد، آدم دیگری آنجا ندیدم. بعد از کشیدن آخرین نخ پاکت سیگارم تقریبا تمام دلایلم برای گوشه پارک نخوابیدن را از دست دادم و روی یک نیمکت دراز کشیدم. نمیدانم چرا هوا آنقدر سرد شده بود که بعد از گذشت چند ربع از جایم بلند شدم و زانوهایم را به سینه­ام گرفتم و خودم را حسابی جمع کردم. ذره ای شادی داشتم از این بابت که یک ساعت دارم و میدانم سه ساعت دیگر ساعت هفت میشود و باید به سمت شرکت بروم تا در یک مصاحبه دیگر شرکت کنم. برای چه؟ برای اینکه آنالیزور بخش سرمایه گذاریشان شوم. تلخ و بامزه است، نه!! میشود تا صبح به این انتظار و حال من خندید و غمگین شد. بگذریم که تمام داستانهای کوتاه باید از یک یا چند بگذریم عبور کنند. این خنده ی تلخ باشد بگذریم اول.مردی با پیراهن سیاه گشادی از دور به سمت من می ­آمد، هرچه نزدیکتر آمد وحشت من از ناهمسانی اندام او بیشتر شد. بدنی چاق و کشیده، پاهایی لاغر و کوتاه و از همه عجیبتر صورتی که از یک ناهماهنگی کاملی رنج میبرد. دماغی دراز که آدم را یاد پینیکیو می­انداخت و چشمانی تو رفته و ریز که میشد آنها را به چاه هایی خشک تشبیه کرد و انبوه ریش که جایی برای خودنمایی پوستش بر روی صورت خالی نگذاشته بود. خیال کردم اگر نگاهش نکنم می آید و از من رد میشود اما این خیالی باطل بود. همانطور که پاهایم را در سینه ام جمع کرده بودم و نگاهم به سمت درختی پیر بود، آن مرد آمد و کنارم نشست. بوی نامطبوعش را میتوانستم به خوبی حس کنم اما قصد نداشتم سر برگردانم و ببینمش. اما او با صدایی بم و از ته چاه به من گفت: «چه خبر؟ آواره­ ای؟!» نگاهش کردم و سر بالا دادم. از نزدیک دیدنش واقعا ترسناک بود. تازه متوجه شدم که شلواری به پایش ندارد و پاهای کوتاه و لاغرش با انبوه موهای پَر گونه سیاهِ سیاه شده است. گفت: «من از آدمهایی که خبرها را در خودشان نگه میدارند بیزارم. باید حرف زد باید به جبر این دنیا خندید و تا جایی که میشود مسخره اش کرد.» گفتم:« جبر دنیا اگر نباشد که سنگ روی سنگ بند نمیشود. آدمها با این وضع بی اختیاری که دارند باز هم از اندک اختیارشان برای از بین بردن یک دیگر استفاده میکنند، آدمها را باید تا جایی که میشود مسخره کرد و بهشان خندید نه جبر دنیا.». گفت: «آدمیزاد موجودیست که با دست خودش قبر خودش را میکند هیچ ملاحظه ای هم در قبال خودش و دیگران ندارد. بنظر من باید تا جایی که میشود از آدمها فاصله گرفت. آنوقت است که به لذت واقعی میرسی. آنوقت است که میتوانی به بدبختیهایشان و از آن بیشتر به ترفند های احمقانه شان برای خوب جلوه دادن خودشان بخندی و هیچ حس دلسوزی نداشته باشی که دلسوزی برای آدمها ناامید کننده ترین حالی است که یک موجود میتواند داشته باشد.» با تعجب گفتم: « تو میخواهی از رنج دیگران لذت ببری؟! تو هم دیوانه ­ای هستی برای خودت. بنظر من که اگر انسان گرایشش به لذتها را کنترل نکند تنها اسبابی میشود برای خلق شلختگی در درونش و پخش آن در جامعه.» سر تکان داد و سکوت کرد و بعد چند لحظه گفت: « کنترل ذات لذت جو هان!!! ها ها ها!!! آدمها چقدر بدبختند که مجبورند به دنبال لذت بگردند. خودشان را مدام گول میزنند. اینجا جایی برای لذت بردن نیست. شادیها، خوشیها، عشقها، لذتها همه عمر کوتاهی دارند یا خیلی زود تمام میشوند یا خیلی زود عادی میشوند به گونه ای که بودنشان معمولی و نبودنشان رنج آفرین خواهد شد اما اینجا جایی برای درد کشیدن است. تمام دردها اصالت دارند. غم ها، ناخوشیها، شکست ها و شکستگی ها و دردها هیچوقت عادی نمیشوند و زمانیکه از بین میروند هم اثری از خود بر زندگیمان به جا میگذارند که هرچقدر هم بکوشیم تا آن اثر را پاک کنیم باز لحظه آخر میفهمیم تلاش بیثمری داشته ایم.» حرفهایش من را به فکر وا داشت. کاش میشد به او بگویم که برای یک شغل کذایی چه بیعقلی هایی از خودم نشان داده ام که به اینجا رسیدم و روی نیمکتی نشسته ام که نمیدانم با چه کسی دارم صحبت میکنم. با خودم میگفتم کاش چند نخ سیگار داشتم. یا کاش لااقل خیلی زود ساعت هفت میشد. اما ساعت پنج و چهل دقیقه صبح بود. خورشید از سر وظیفه ارتش روشناییش را به تهران کشیده بود که من را به حیرتی عمیق و ماندگار بکشاند. بله نور که به پارک رسید از کنارم کلاغی پر کشید و تا آسمان، تا دسته کلاغها اوج گرفت و به آنها ملحق شد و هیچ اثری از آن مرد عجیب نبود جز یک پر بزرگ و سیاه که واقعا زیبا بود. بگذریم که از توضیح این مسئله و حال من هیچ نویسنده زبر دستی برنخواهد آمد چه برسد به جوان تازه کاری که در حال نوشتن من است. بگذریم.ساعت شش صبح به هر بدبختی که بود یک سوپرمارکت پیدا کردم. قهوه و یک پاکت سیگار تنها چیزی بود که نیاز داشتم. سه نخ وینستون قرمز روی چند قورت قهوه باعث میشود اثر بیخوابی و خستگییم کم رنگ شود. ساعت شش و پنجاه و هفت دقیقه به ایستگاه مترو رسیدم. آدمها اینقدر عجله داشتند و سر صبحی خسته و کوفته بودند که خستگی و کوفتگی به آدم سرایت میکرد. به هر بدبختی که بود خودم را درون واگن جا دادم. البته اگر فکر میکنید اینجا ایستاده ام تا بگویم در این شهر آدمها از ساعتهایشان جا میمانند و یا پولدارها ساعتشان بیست و چهار ساعت است و محتاج پولها حداکثر بیست ساعت و یا جملات تلخ و درستی از این قبیل که در اینجا زمان سوار اسب است و آدمها با کفشهایی خسته میدوند و یا سوررئال تر کنم و بگویم که درست مثل آلیسم در سرزمین عجایب که اگر خوانده باشیدش بعد از آنکه ملکه سرخ با سرعتی نظیر باد میدود و میخواهد عالیس را به زمین بازی ببرد پس از مدتی طولانی سرانجام میایستد و عالیس میفهمد که هنوز در همان مکان قبلی حضور دارند و میگوید: «در سرزمین من اگر کسی اینقدر سریع بدود حتما به جایی دیگر میرسد.» اما ملکه سرخ پاسخ میدهد: «معلوم است که سرزمین خیلی کندی داری، در اینجا برای اینکه در جایی که هستی باقی بمانی باید با این سرعتی که دیدی بدوی ولی اگر بخواهی به جای دیگری برسی باید خیلی سریعتر از اینها بدوی» آری من در اینجا عالیسم و مردم این شهر سرزمین عجایب را تشکیل داده اند و عالیجناب زمان، ملکه سرخ است اما بگذریم که واقعا بیشتر از این پرداختن اینگونه به موضوع در حوصله من نمیگنجد. چرا؟! چون با بدبختی تمام به شرکت رسیدم. در میان بوی سیگار و امیدی که پانسمانهای زخمش باید فورا عوض میشدند درصف انتظار مصاحبه نشستم. واقعا بانداژهای زخمهای امیدم را باید هر روز عوض کنم اما زمان اینکار را ندارم و صرفا از طاقت بی بدیلش و ماندن در حریمم تشکر میکنم. واقعا از امیدم باید تشکر کنم هر روز و هر لحظه اما الان از این بگذریم. منشی مدیر شرکت بعد از مراجع هشتم اسم من را خواند و با کمی اضطراب چند ثانیه بعد مقابل مدیر نشستم. از رزومه ام پرسید. از انگیزه هایم و چند سوال تخصصی در حوزه اقتصاد و سرمایه گذاری که با خونسردی در چشمانش نگاه میکردم و شمرده شمرده جواب میدادم. بله همین خونسردی موجب شد که استخدام شوم و شب در خوابگاه شرکت بر روی تخت نسبتا نرمی سر به روی زمین بگذارم که شب گذشته آرزوی من به حساب می آمد اما بهتر است که زیاد این شادی و آرزو را جدی نگیرم چون به زودی به قول کلاغ بزرگ تمام اینها عادی میشوند و من برای رسیدن به جای بهتری که اینجا نیست باید با سرعتی بیشتر از سرعت باد بدوم و اینجا را ترک کنم و باز در مقصد جدید به همین روند ادامه دهم. حال و روز آدمهای این شهر وکشور در این برهه از تاریخ طوری شده است که میشود به این دایره بزرگ که مثل موشی در آن درحال دویدنند مدتها از دور نگاه کرد و خندید. بگذریم، خیال دارم دوباره عاشق شوم تا هنگام دویدن در این دایره یکی را داشته باشم که با او به این وضع از نزدیک نگاه کنیم و بخندیم و از آن مهمتر پانسمانهای خونین زخمهای امیدها و رؤیاها و آرزوهایمان را برای یکدیگر عوض کنیم و شست و شو دهیم. نویسنده: مصطفی اکبری/ مرداد1402تهرانداستانک بگذریم نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 25 Aug 2023 15:57:03 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-تا-ابد-دلتنگ-cyccwr7dz64gاین یک نمایشنامه سرد است که تنها یک نفر با خودش صحبت میکند پس بهتر است لباس گرم بپوشید و به جای هیجان و لذت دنبال من بگردید که دیروز یک مرحله جدی از زندگی­یم را به پایان رساندم. اکثر آدمها قبل از رسیدن به موفقیت دچار یأس میشوند و بعضأ مثل من بعد از آن. روز گذشته از تز مدرک دکترایم که درباره تأثیرگذاری سیاستهای پولی دیجیتال بر اقتصاد انگلستان بود دفاع کردم، از بهترین دانشگاهی که میتوانستم و یکی از بهترینهای تاریخ، دانشگاه ال­اس­ای، اما حسم نسبت به زندگی از پانزده سال پیش تا به الآن انگار تغییری نکرده است. تنها انگار یک آن در تهران مشغول درس خواندن بودم و الآن در لندن، آدمیزاد در هر شهر بزرگی که باشد، تنهایی بزرگی را صاحب خواهد بود. دیروز عصر از فرط خستگی به خانه که رسیدم خوابم برد. صبح زود مثل همیشه بیدار شدم و به روتین روزانه­ام خیانت کردم و به جای مسواک و مدیتیشن و برنامه­ریزی و دوییدن، قهوه خوردم و چند پاکت سیگار گرفتم و جلوی پرده پروژکتور به دیدن فیلمهای دلخواهم از سرگیجه هیچکاک گرفته تا توت فرنگی های وحشی برگمان و جستجوگران و مرد آرام جان فورد نشستم. طی یک روز تعطیل بعد از پنج سال پر فشار در دوره دکتری و چند سال ترک کردن، این همه پشت سر هم کشیدن طبیعی نیست. یک جای کارم حسابی میلنگد اما من نگرانش نیستم. تمام دنیا و آدمها همین اند یا کمی بهتر از منند یا کمی بدتر، این تفاوتها هم در بلندمدت معنای خودشان را از دست میدهند و تنها یک چیز باقی میماند و آن هم برای هر شخص منحصر به خودش میشود یعنی لحظاتی که زندگی کرده­ است، بله زندگی سالهای طولانی که دانه دانه به سنمان اضافه میشود نیست بلکه فقط لحظه­ها و خاطراتیست که در یادمان باقی مانده است و من در این بازی از پانزده سال پیش تا الآن پیشرفتی نکرده­ام. بعد از نازنین، البته نامش این نیست و نازنین نامی بود که با آن او را اغلب اوقات صدا میزدم. بعد از نازنین دردی در سرم شکفته شد که تا امروز در سرم برای خودش رشد کرده است و به هیچ وجه نمیتوانم آنرا از بین ببرم. تقریبا تمام روشها را تا انتها انجام داده­ام اما در این پانزده سال یک روز هم از او غافل نشدم. همیشه قبل از خواب به صحنه روشن فکرم می­آمد و او را از دور در دالانهای زشت و یخزده اینترنت نگاه میکردم. شاید یک دقیقه از هر روزم را بی­اختیار از آن خودش میکرد و این درست مثل عادت خوابیدن است. یعنی حتی اگر نخواهم هم مجبور میشوم از او غافل نباشم. نمیدانم این تا کجا میخواهد ادامه پیدا کند اما با این مسئله من فقط یک مشکل دارم و آنهم این است که نمیدانم یعنی چه؟ یعنی چه که به این عادت تن داده­ام و آنقدر در آن فرو رفته­ام که برای برگشتن از آن نیاز است سی سال دست و پایم را به تخت ببندند.باز دوباره باران درست مثل دیروز و پریروز و تقریبا تمام روزهای دو ماه گذشته، بلند شدم و لب پنجره ایستادم تا ببینم باران چگونه است و چه اتفاقاتی را در خیابان رقم میزند. نمیدانم همه آدمها این تأثیر را از دیدن قطرات بیشمار که از آسمان به زیرپا و روی سرشان و یا روی شیشه پنجره شان میبارد را میگیرند و یا فقط عده محدودی هستند که در چنین شرایطی دلتنگی ای خودرو در دلشان میروید. من یکی که دلیل برای دلتنگی بسیار دارم. دلم برای خیابانهایی که در آن کودکی و جوانی کردم تنگ شده است. برای خانواده و رفقایم که مدتهاست ندیده­ام و برای کسانیکه دیگر نمیتوانم ببینمشان اما زمانی با هم عهد و رفاقتی داشتیم. دلم برای نازنین هم تنگ شده است اما دروغ چرا دلتنگی من برای او در مقابل سایر دلتنگی هایم بسیار کوچک است. مسئله من با او بسیار ناشناخته است طوری که به هیچ حکیم یا طبیب و یا شنونده عاقلی نمیتوانم آنرا بگویم. البته ضعف من در ادبیات و توصیف خودم هم مزید بر این علت است. نمیدانم که دقیقا در چه حالیست و از زندگی چه میخواهد و دارد با آن چه میکند. حقیقتا دلم میخواهد این را بدانم اما نمیدانم برای چه!!! میدانم که سالهاست ازدواج کرده و نی نییش هم بزرگ شده و به مدرسه میرود اما من الآن یاد آن کتاب شعری افتاده ام که میخواستم ادامه‌اش را تا ابد برایش بنویسم. یاد خنده‌های ناز و مودبانه‌اش و البته چشمان سیاه و متشخصش، بد جور در لابه‌لای افکارم بی‌اجازه رفت و آمد میکنند. اصلا نمیدانم چرا امشب با این سماجت، گذشته متروک من بر بافتهای ضعیف اعصابم فشار می‌آورد. من که قول داده‌ام تا آخر عمرم دیگر نباید به او چیزی بگویم و کاری داشته باشم و او هم آنچنان من را فراموش کرده است که بعید بنظر میرسد دلش بخواهد به من چیزی بگوید. با اینحال باز سیگار بعدی را آتش میزنم و در فضایی از ذهنم که تنها به او مرتبط میشود حضورم را حفظ میکنم اما به چیز مشخصی در این باره نمیتوانم فکر کنم‌. در تصورم خیالی می­آید که کاش دیروز زمانی که دکتر اچ از من تقدیر کرد و هیئت داوری به افتخارم ایستادند و دست زدند او هم آنجا تماشایم میکرد. کاش احساسات جوانی­مان همچنان زنده بود و بعد از پایان مراسم او آنجا بود و مرا درآغوش میگرفت ولی تمام اینها خیالات احمقانه ایست که ذهنم برای نمیدانم چه به آنها گرایش سختی دارد. کاش یکی من را میشناخت و جواب این سوال را میدانست. راستش اکثر آدمهایی که یک رابطه را قطع میکنند پس از مدت کوتاهی به رابطه دیگری وارد میشوند اما من نتوانستم. بعد از او با هرکه وارد رابطه شدم محال بود یاد بی دلیل او حداقل یک دقیقه از هر شبم را برای خودش نکند. البته حس من به نازنین اینگونه نبود که کس دیگری را به آغوش بکشم و تصور کنم نازنین است اما زمانیکه کس دیگری در آغوشم بود هم دلتنگ او میشدم و پاره­ای از فکرم از زمان حال کنده میشد و به سمت او پر میکشید و این اتفاق گاهی دردناک بود و گاهی خدای من بود یعنی این را نشانه­ای میگرفتم بر اساس آن به تصمیمم نسبت به زندگی فکر میکردم.داستانک تا ابد دلتنگ نوشته مصطفی اکبریباران که بند نمی­آید درست مثل حس ناشناخته و دیرینه من به نازنین، لب پنجره باز نخ دیگری را روشن کردم، شمار ته سیگارهایی که به جان زیرسیگاری نسبتا بزرگم فرو کرده‌ام آنقدر زیاد شده است که به جرئت میتوانم بگویم از کله من بیشتر مو دارد البته بسیاری از موهایم خیلی زود مثل پدربزرگ عزیزم ریختند و من را با پوست سرم تنها گذاشتند من را تنها گذاشتند درست مثل نازنین. ساعت ده شده است و بهتر است به چهار نفر زنگ بزنم و از زندگیشان خبر بگیرم این عادت اصلا جذاب نیست اما نیازم است درست مثل داروی تلخی که برای مرضمان میخوریم من با صحبت کردن با آدمهایی که از جهان من دور اند سعی دارم از وزن سنگین تنهایی خودم کم کنم اما واقعیت اینطور نمیشود و این روش چندان مؤثری نیست ولی خب چه میشود کرد در این دنیا که آدمها بر اساس لذت شخصی احمقانه خودشان به دیگران توجه میکنند. بگذریم که اگر صد صفحه دیگرم بنویسم قرار نیست اتفاق یا حرف غیرمنتظره­ای در آن رخ دهد و موجب برانگیختن حس تمجید شما گردد فقط این را میدانم که باید تا ابد دلتنگی هایم را در خودم نگهدارم و به آنها توجه کنم و ندانم که چرا این درست ترین انتخاب برای آدمی مثل من است که هیچوقت ایمانش به عشق نازنین را از دست نداد حتی زمانیکه او دیگر نمیخواست با من صحبت کند و یا وقتی فهمیدم که با مرد دیگری ازدواج کرده و دارد بیتفاوت و بیخبر نسبت به من از زندگی لذت میبرد. حقیقتا گاهی من ایمانم را به عشق او مسخره میکنم اما نمیتوانم از آن دست بردارم انگار اگر دست بردارم تیغی نامرئی و تیز جفت دستانم را در همان لحظه قطع خواهد کرد و من بر اثر خونریزی خیلی زود و دردناک در انزوای خودم تمام داشته­هایم را از دست میدهم. این تجربه را چگونه میتوان نوشت و چگونه میتوان از زیر سایه وحشی این پانزده سال دلتنگی خارج شد و نمرد. حال بهتر میفهمم که چرا دست از این ایمان برنمیدارم، چون به زمان اعتماد ندارم چرا که واقعا معلوم نیست شاید او از زندگی­یش لذت نمیبرد و سالهای پیش رو دلش بخواهد من را برای یک لحظه ببیند و آن لحظه تا انتهای عمرمان کشیده بشود. شاید شادی بزرگی در پس این حجم اندوه در دلم زاییده شود و شاید در گل یا پوچ زمان با همین روش تلخ و ناصحیحی که در پیش گرفته­ام یکبار هم نوبت پیروزی من فرا برسد و گل را از هزار دست زمان بقاپم و تمام وجودم را به زمان حال برگردانم.نویسنده مصطفی اکبریمرداد1402تهرانمصطفی اکبریمصطفی اکبریFri, 11 Aug 2023 13:43:59 +0330https://virgool.ir/@mostafaakbari/داستانک-شام-غریبان-nwpfka9xong5هر واژه مفهومی دارد و هر مفهوم جزئی در خودش دارد که هسته اصلی آن است. مثلا اگر صداقت را از برادری حذف کنیم واژه برادر دیگر مفهومی ندارد و یا اگر محبت و توجه را از عشق کنار بگذاریم واژه عشق مفهومش را گم میکند. واژه جامعه هم مفهومی دارد که همدلی جزء هسته آن باید به حساب بیاید. اینها را گفتم که بگویم سالهاست موریانه‌هایِ تاجِ شرافت خورده، تاروپودِ همدلی را در جامعه ما جویده‌اند. این داستان براساس واقعیت است و براساس ملاحظات شخصی نام اشخاص را مشخص نمیکنم.پنجشنبه پنج مرداد بود که آقای عطایی با من تماس گرفت و گفت که: «شنیده ­ام به تهران آمدی. فردا برای مراسم شام غریبان میام دنبالت بریم دانشگاه، مراسم داره.» من هم از آنجا که میخواستم برایم تنوعی بشود!! و تجدید دیداری با دوست دوران نوجوانی­یم داشته باشم، پذیرفتم. از بدو ورود به دانشگاه با سیل عظیم جمعیت مواجه شدیم. همه به سمت مخالف ما می ­آمدند و ما برای اندکی شربت که آنهم گیرمان نیامد به سمت خیمه­ ای در آنسرِ خیابانِ داخلِ دانشگاه از میان آدمها چون برفشکن رد میشدیم. به خیمه که رسیدیم مردی را دیدم که برایم جای تعجب نداشت اما بسیار ناخوشایند بود. نامش آقای نون ب بود و محتوای شغلش نگهداری از چرخ دنده­ هایِ ریزِ قانونِ دیکته شده به جامعه ­مان بود و چند ماه پیش بود که از چند تن از دوستان قدیمی شنیدم که همین آقا چگونه در خیابان جلویِ دانشجویان دست به زور چماق و فحش و بد و بیراه میشود تا نسبت به ظلم سکوت کنند و به خانه هایشان برگردند و دیگر اینکه قامتش بلند، سری خلوت و چشمهایی تیز داشت. با آقای عطایی و نون ب به سمت مسجد دانشگاه رفتیم و با اینکه باب میلم نبود زمان را با این آقا بگذرانم نیرویی فضولیت خواه در درونم از سر کنجکاوی من را در این مثلث نگه داشت. انبوه جمعیت جایی برای ما نگه نداشته بود و تمام فضای مسجد پر شده بود از آدم. در بیرون مسجد هم آدمهای بسیاری نشسته بودند و به سختی یکجا را در آن میان پیدا کردیم و نشستیم به شنیدن روضه و عزاداری نمودن. نیم ساعتی از نشستنمان گذشت و هوای عزاداری به قدر زیادی در پس و پیش و میانمان پخش شده بود. هرکه در چنین مراسماتی شرکت میکند خودش را دلسوز و پیروی اهل بیت میداند و غم و عزادری را لاجرعه سر میکشد تا جرعه­ ای عنایت امامان معصوم خودش را کسب کند. آقای نون ب با هر جمله­ ی نوحه خوان که روضه شام غریبان را میخواند به سر و صورت خودش سیلی میزد و هق هقی بلند سر میداد و آقای عطایی هم دست کمی از او نمی ­آورد و من در عجب بودم که چگونه گذشت ده سال فاصله ای اینچنینی میان من و دوست دوران نوجوانی­یم انداخته است. یادم میاید که هر روز در کوچه با دیگر بچه­ ها فوتبال بازی میکردیم و کیم و نوشمک میخوردیم و خسته و کوفته به خانه ­هایمان میرفتیم. آن روزها چقدر همدل بودیم و نسبت به زندگی و این جامعه بی­خبر...!.یک ساعتی از نشستمان در میان آن هیاهوی سیاه و غمگین گذشته بود که نون ب صفحه گوشییش را روشن کرد. بر صفحه اصلی عکس یک ماشین شاسی بلند گران قیمت را گذاشته بود که بنظرم عجیب نیامد اما جای تعجب داشت. من زیر چشمی به صفحه گوشی او نگاه انداخته بودم که واقعا عملی ضد اخلاق به حساب میاید ولی چه کنم دیگر، بگذریم. در صفحه پیامک ها اعداد یک شماره را ثبت کرد و اولین پیامش را نوشت: « سلام عزیزم! خوبی؟» چند دقیقه ای با صدای نوحه خوان به سوگ غربت و مظلومیت امام سجاد در روز پس از عاشورا گذراند و مجدد سراغ گوشییش رفت و دید هیچ پیامی دریافت نکرده. چهار پیام دیگر برایش فرستاد و نوشت: «اومدم دانشگاه، خیلی دلم برات تنگ شد.»، «برای اینکه دلت از کینه پاک بشه خیلی این چند روز دعا کردم.»، « کاش زیاد منتظر نمونم و دعام اجابت بشه و من و بعد این همه مدت ببخشی و برگردی.»، «من هنوز عاشقتم.».نود دقیقه ای از نشستنمان گذشته بود و نون ب در میان عزاداری مدام به گوشییش سر میزد اما هیچ جوابی دریافت نمیکرد. در میان تورم افکارم نسبت به جامعه، این روز و این وقایع و عشق نون ب به کسیکه نمیدانستم کیست گم شده بودم که آقای عطایی گفت: «برویم؟!». در راه برگشت از زبان عطایی متوجه شدم که یک سالی هست همسر نون ب از او جدا شده است و احتمالا بخاطر عصبانیت و خشونت، زن نگون بخت از او طلاقش را گرفته است و احتمالا جواب سوالاتم باید همین ها باشد اما با ذهنی مغشوش ­تر از همیشه به خوابگاه برگشتم. فکرم آنشب با هیچ ثانیه ای آرام نشد. نسبت به اینکه جامعه مان چگونه دارد لجام گسیخته میشود و نیروهایی متضاد از دل مردم چگونه فهم آدمها را پاره پاره کرده اند و دیگر مردم یک جواب واحد و معقول به این پرسشها ندارند که ظلم چیست و ظالم و مظلوم کیستند و حق یعنی چه؟؟؟ احساس اندوهی شدید همراه با اضطراب در من جولان میداد. آری چون آنشب شام غریبان بود حتی در سرزمین خیال هم که آزادی آنجا کشف شده است، احساس غربت و اسارت داشتم با اینکه میدانستم یک روز بالاخره توده این موریانه­ ها میمیرند و من هم در لحظه ­ای نزدیک با تمام سردرگمی ­ها و غربتم و بدون نیاز به اندکی توجه از جانب هر جنبنده ­ای برای همیشه در این خاک خواهم خفت.مصطفی اکبری - مرداد1402تهرانداستانک شام غریبان نوشته مصطفی اکبریمصطفی اکبریمصطفی اکبریWed, 02 Aug 2023 16:33:05 +0330