https://virgool.ir/feed/@mostafa_saderبرنامه نویس نرم افزارfa2026-11-11 07:31:26https://files.virgool.ir/upload/users/126298/avatar/p0bPFi.jpeghttps://virgool.ir/@mostafa_saderhttps://virgool.ir/@mostafa_sader/رویای-رنجور-bncxsehdpgynدر ظاهر اینجا ایستاده ام، لکن ذهنم در ورای سرزمین ویران خیال قدم می‌زند. جایی که دست حقایق بدان نرسند و تیغ‌های برنده واقعیت تن رنجور و زخمی رویاهایم را از این پاره تر نکند.آن‌جا که برای خستگی هایم مرهمی، برای پاهای خسته از راهم نیمکتی و به برای قلب شکسته‌ام همدمی باشد. تا من بنشینم و تنها بنگرم که چگونه آرزوهایم پژمردند.و بعد از آن با بلند ترین و رساترین سکوت ممکن به هم‌صحبتی با آدمیان نشینم.مصطفی صادرمصطفی صادرFri, 16 Jun 2023 21:33:34 +0330https://virgool.ir/@mostafa_sader/ملوان-بی-دریا-hqesjnzhwqx1آرام آرام چشم‌هایش را باز کرد. خورشید از لابه لای درز بین چوب های کلبه راهش را به چشمان مرتضی پیدا کرده بود. با اکراهی نسبت به تمام هستی، بی‌رمق و از روی اجبار از تختش جدا شد.زمینِ زیر پایش، دستگیره در، کتری چای، شومینه هیزومی و تمام وسایل و ارکان خانه دچار عذاب وجدان شده بودند. که ای کاش می‌توانستند برای او کاری کنند. بی جان بودن دلیل خوبی برای حس نکردن آن حس غریبانه او نبود. امکان نداشت در آن خانه باشی و سنگینی حضور او را حس نکنی. حالا بی‌رمق تر از آن لحظه ای که از تخت جدا شده بود پشت میز ناهار خوری نشست. آه که هیچکس نمی دانست این فاصله بین تخت تا میز ناهار خوری برای او از تمام ۴۶,۶۰۰ کیلومتر اتوبان بین ایالتی کریستف کلمب در آمریکا هم طولانی‌تر بود.میز هم چیز زیادی برای ارائه به او نداشت. یک تکه نان، فنجانی چای و روزنامه ای خاک خورده از چند هفته پیش. صبحانه را که خورد از خانه بیرون زد. از آنجا تا لب ساحل پیاده دو دقیقه بیشتر فاصله نبود که البته برای مرتضی طی این مسیر سال‌ها به طول می‌انجامید. به ساحل که رسید به رسم هر روز چند دقیقه‌ای ایستاد و به دریای خالی نگاه کرد. آری دریای خالی، چند هفته است که دریا خالی شده. منظره ای تا ابد خشک. او رفت به سمت قایقی که چند هفته پیش بی آن که بداند برای آخرین بار به آب انداخته بود و بعد از آن هر روز به خاک می‌انداخت تا به امروز. دست بر قایق بی‌چاره گذاشت و شروع کرد به هل دادن! تلاشی مجدانه و عجیب برای بردن قایق به دریایی که دیگر نیست. حتم دارم که اگر قایق زبان داشت می‌گفت:(( بس است مرتضی. بس است)). اما نه قایق زبان داشت نه مرتضی خیال بیخیال شدن. سه ساعت بعد شناور در دریای خشک، سوار برقایق تور می‌انداخت و تور می‌کشد. ماهی های خیالی را در قایق می‌ریخت و باز تور می‌انداخت. حوالی عصر بود که قصد برگشت کرد. و باز قایق بی‌چاره را سه ساعت تمام بر خاک کشید تا برگردد به ساحل.مرتضی برگشت از دریا، دریایی که نبود. اما برای او دریا، هنوز دریا بود. هنوز وقتی که بر می‌گشت لباس هایش خیس شده بود. کنار ساحل می‌ایستاد و نسیم خنک از روی دریا را روی پوست خود حس می‌کرد. قایق را کنار اسکله گذاشت و با طناب آن را بست. که مبادا ! دریا قایق را با خود ببرد.و قبل از این که هوا کاملاً تاریک شود راهی خانه شد و دوباره همان میز ناهار خوری و سکوت خانه. در این میان تنها کسی که جرئت کرده بود سکوت خانه را بشکند، ساعت دیواری بود.روزنامه هنوز روی میز بود، مرتضی خیره به آن و در خیال دریا . تیتر صفحه اول روزنامه: اولین قربانی بیماری تازه کشف شده در شهر.آری آن قربانی دریا بود.مصطفی صادرمصطفی صادرWed, 25 May 2022 17:03:51 +0430https://virgool.ir/@mostafa_sader/جای-خالی-خیال-aowla03jicgtخیالبوی خاک بارون خورده، صدای نم‌نم بارون روی شیشه ماشین و نسیم بهاری که می‌وزید و قطره‌های باران رو ناجوانمردانه بر شیشه ماشین می‌کوبید.با خودم گفتم با یک عکس این منظره رو جاودانه کنم(و چه خیال خامی). گوشی آماده کردم و یکم قاب بندی کردم و عکس رو گرفتم. وقتی برگشتم خونه رفتم که نگاهی بندارم به عکس های این روز بارانی که رسیدم به این عکس که میزبان یک لکه سیاه هست. لکه‌ای که حدود نصف عکس رو گرفته بود.بعد از سوگواری ذهنی به مدت چند ثانیه برای این اتفاق غم انگیز حالا دو مسیر پیش رو هستگذشتن از کنار این عکس و فرستادنش به سیاره عدم(همون Recycle bin) یا خیال و داستان سرایی برای این لکه سیاه!پشت این سیاهی چی میتونه باشه ؟!‌شاید یه خانواده نگون بخت که از سیر و سیاحتشون برگشتن و از شوری بختشون زیر این بارون ماشینشون خراب شده و مرد خانواده که با ژستی قهرمانانه داره فقط به موتور ماشین نگاه میکنه تا بلکه فرجی بشه و هم زمان زیر لب چندتا از بد و بیراه هایی که یاد داره رو به زمانه میدهیا شاید یک زوج خوشحال و سرمست از هوای بهاری امروز سوار موتور دارن کیف دنیا رو میبرن دختر هم پشت موتور عرض خنده‌هایش با عرض خیابان برابری میکند و شالش شده بازیچه باد و باران و پسر هم مثل مرد داستان قبل مسرور از این شرایط و کمی نگران از سرخوردن در این باران سعی میکنه ژست قهرمانانه‌اش رو حفط کنه.مطئنم برای این لکه سیاه بیش از تعداد کل آدم‌هایی که توی این کره خاکی آمدند و رفتند میشه قصه سرایید.آدم هایی که نه تنها عکس‌هاشون بلکه زندگیشون پر از این لکه های سیاه بوده جاهایی که دیگه ذهن و درک جوابگو زندگی نیست، جاهایی که نمیدونی شرایط دقیقا چیه و تو میتونی چیکار کنی و تنها چاره خیال است. اگر این لکه روی گذشته باشه میشه خیالی آغشته به حسرت. حسرت تمام اتفاقاتی که دوست داشتی جای این لکه سیاه باشه. شاید جای این لکه رو یک عشق آتشین میتونست پر کنه. یا شاید اگر آخرین بند آن قرارداد ننگین را طور دیگه ای تنظیم کرده بودم زندگی طور دیگه‌ای رقم می‌خورد یا شاید ....و اگر این لکه روی صفحه آینده باشه. خیالی آغشته به امید و آرزو. آه که چه داستان هایی میشه برای روز آینده سرایید.خیال خوش وصال یا خیال خوش یک ماجراجویی دور دنیا یا خیال خوش یک موفقیت مالی یا ....توی زندگی نمیشه همیشه جلوی لکه های سیاه رو گرفتاونجاست که باید دست به دامان خیال شد.با خیال باش! دوست من.۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۱مصطفی صادرمصطفی صادرMon, 02 May 2022 14:12:02 +0430https://virgool.ir/@mostafa_sader/httpsvirgooliomostafasaderfog-slcf8ouxgmg1هشدار! مه‌ای غلیظ با احتمال گم کردن مسیرسلام من مصطفی هستم یک دانشجو/برنامه نویساین اولین نوشته من بصورت عمومی است اشتباهات نگارشی و نوشتاری دور از انتظار نیست. الان که دارم این متن را می‌نویسم ساعت ۲۱:۵۷ روز شنبه ۱۶ اسفند ۱۳۹۹ است و این متن برای نگارنده نفع بیشتری دارد تا خواننده با این حال امیدوارم که به شما هم کمک کند.مشکل چی بود ؟من برای چند ماه درگیر مشکل کاهش شدید بهره‌وری از روزهای زندگیم بودم. به زبان ساده‌تر حس می‌کردم که دارم زندگی خودم رو تلف می‌کنم. اما بر خلاف موارد مشابه‌ای که قبلاً مواجه شده بودم هر روشی که یاد داشتم و جدیداً یادگرفتم یا تاثیر گذار نبود و یا تاثیری کوتاه‌مدت داشت و بعد از زمان کوتاهی دوباره خودم را در دامان شرایطی که ذکر کردم می‌یافتم.توصیف شرایطفقط ازش رد شو!‌همونطور که توی بخش قبلی گفتم بهره‌وری روز‌های من به اندازه قابل‌توجهی کاهش پیدا کرده بود. اما این فقط قسمت بالایی کوه یخ بود و خب آدم توی نگاه اول با خودش فکر می‌گوید:‌ "خب چیزی خاصی نیست که یکم هلش میدم اون ور و ازش رد میشم". به همین قاعده من هم همین رو به خودم گفتم و به جنگ با شرایط رفتم و دیری نپایید که خودم را در کنار کوه یخ دیدم در حالی که تمام تلاش‌هایم از وضع روتین های سخت‌گیرانه برای خودم تا رسیدگی به کیفیت فیزیکی زندگی (مثل تنظیم خواب و تغذیه و ...) برای جابه‌جا کردنش تقریبا بی‌نتیجه بود. البته ناگفته نماند که هر کدوم از این روش‌ها به خودی خود مفید هست و می‌تواند گره‌گشای زندگی یک نفر باشد.عاقبت کوه یخبعد از آن همه تلاش خسته شدم و دست از تقلا و تلاش بیهوده برداشتم و سعی کردم به جای این که مدام خودم رو تحت فشار قرار بدهم برای این که به حالت سابق برگردم به خودم زمان دادم برای این بدور از هیاهو فکر کنم. قصدم این بود که بفهمم نسبت به گذشته چه چیزی را از دست دادم که به این روز افتاده‌ام.و به جواب خیلی خوبی رسیدم! جواب این بود: نمی‌دونم!این کار برای من به مانند این بود که سرم رو بکنم زیر آب و قسمت نهان کوه یخ رو ببینم. توی اون فضای سرد دیدن یک " نمی‌دونم" باعث تجربه مخلوطی از احساسات بد و منفی شد و من بیشتر به قعر مشکلات فرو رفتم.این جواب پتانسیل این را داشت که تبدیل بشود به سر رشته دور جدیدی از تلاش های من برای بهبود شرایط به وسیله تکنیک های جدید. امابا تجربه ای که از تلاش های پیشین داشتم قبل این که به این دام جدید بی‌افتم فهمیدم که این تلاش ها هم بی‌ثمر خواهد بود. شرایط بسیار پیچیده‌تر از آن بود که بشود با تکنیک حل کرد. مهخودم را وسط یک مه در یک دشت عظیم می‌دیدم که ابتدا و انتهایی ندارد. وقتی که ندانی از کجا به کجا می‌روی چه فرقی دارد حرکت کنی یا نه. رفتن همسنگ نرفتن است.مواجه شدن با این مه برای منی که همیشه می‌دانستم در کجای جاده زندگی هستم تجربه و چالش سختی بود و از آن جا که بصورت ناخودآگاه برای مدت‌های زیادی داخل این مه سرگردان بودم دیگر واقعاً تشخیص این که از کجا به اینجا رسیده‌ام و کجا میخواستم برم که به اینجا رسیدم بشدت سخت بود. اما برون رفت از این شرایط به جز این تشخیص ممکن نبود.به همین دلیل سعی کردم برای مدت کوتاهی بیخیال زمان حال بشوم و در گذشته و آینده سیر کنم. فکر کردن به روزایی که این مشکلات رو نداشتم.این سکوت و تفکر اندک اندک به من کمک کرد که متوجه بشوم که چه چیزهایی را از دست دادم و چه چیز‌هایی را بدست آوردم که که برآیندشان شده این وضعیت و خودم را در وضعیت رو به بهبودی پیدا کردم.آفتاب آفتاب آگاهی آرام آرام هویدا می‌شد و من گرمایش را حس می‌کردم.بعد از این که گذشته برایم شفاف شد توانستم به خاطر بیاورم آینده‌ای را که قبلا متصور بودم.نور آفتاب به وضوح من و آینده مورد نظرم را نشان می‌داد اما فاصله و زاویه بسیار زیادی با آن داشتم. و این حس باعث ایجاد جرقه‌ای شد که آینده را دوباره و با توجه به شرایط موجود زندگیم ترسیم کنم بعد از همه این وقایع و که نگارش آن چند ساعت و تجربه‌اش چندین ماه به طول انجامید الان در شرایط بشدت بهتری هستم و ارزش زندگی رو خیلی بیشتر از قبل می‌دونم البته کماکان درگیر مشکلاتی نشأت گرفته از همان مه هستم اما وضعیت رو به بهبودی است.انشالله که همگی بی مه باشید.اسفند ۱۳۹۹مصطفی صادرمصطفی صادرSun, 07 Mar 2021 02:02:44 +0330