https://virgool.ir/feed/@mostafa.talischiمتن ها ، دست نوشته ها ، داستان ها و شعر هاfa2026-11-12 00:03:01https://files.virgool.ir/upload/users/953253/avatar/m91gPA.jpeghttps://virgool.ir/@mostafa.talischihttps://virgool.ir/@mostafa.talischi/چند-دست-نوشته-کوتاه-fiqxdhy3e8swفلات در فلاتی هستیمبه نام جبر جغرافیااز کربلا تا هراتاز آسمان انسان می‌بارددر آتش جان می‌خروشداز زمین خون می‌جوشدو ما در تاریخ هم خواهیم مُردم.ط.ج@mostafatalischiشهر زیر آبمگر ما چه می‌خواستیم؟ یا از آرزو ، از عشق چه می‌ساختیم؟ ما وطن را همینجا ،در همین خاک می‌خواستیم . ما بهای جهل را با دست خالی از سهم خود پرداختیم. نسل گرگ های دست و پا سوخته ای بودیم که یکجا به گوسفندان بی چوپان باختیم. از فراموشی و دل کندن خسته ایم. می‌رویم و برنمی‌گردیم ما ، از شهری که زیر آب می‌ساختیم.م.ط.چمصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیSat, 28 Aug 2021 15:57:29 +0430https://virgool.ir/@mostafa.talischi/خون-kfhevggwqqubهمه جا رو خون گرفته . تمام پنجره ها و دیوارها و حتی به سقف هم پاشیده شده . ولی من آروم توی تختم خوابیدم . و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده . فقط صدای آبی که با فشار از ترکیدگی سیفون توالت بیرون می زنه داره اذیتم می کنه . کم کم مجبور شدم چشمامو باز کنم . دیگه نمی تونم بخوابم ، خواب از سرم پرید .           لا به لای صدای آب ، خنده های یه بچه هم به گوشم می رسه ولی من اصلا توجه نمی کنم چون دیگه کسی تو این خونه نیست . هیچ کس با این اوضاع حاضر نیست دور و بر من آفتابی بشه .از جام بلند می شم و از روی نون خشک هایی که کنار تختم ریخته رد می شم و می رم سر یخچال . همیشه یه تیکه از اون کیک هایی که از بچگی دوست داشتم توی یخچال نگه می دارم . اما از همه درز های در یخچال چنان خون بیرون اومده که آدم فکر می کنه حداقل پنج  تا جسد خورد شده توش وجود داره . من اصلا طاقت دید نشو ندارم . و با اینکه خیلی تشنه ام ترجیح می دم برم از شیر توالت آب بخورم .اما تا می خواستم برم نظرم عوض شد . چون درست جلوی پام اسباب بازی دوران کودکی مو پیدا کردم . یه ارگ کوچولو که همیشه صداش همرو اذیت می کرد . اما من باید می تونستم با اون یه آهنگ بزنم و گرنه به چه دردی می خورد ؟ یا بهتر بگم به چه دردی می خوردم ؟آروم خم شدم و از روی زمین برداشتمش خونی رو که روش ریخته شده بود رو پاک کردم . عجیبه دیگه صداش در نمیاد . خیلی دلم می خواست دوباره صداشو بشنوم . منو یاد کتک هایی که می خوردم می اندازه . حیف که صداش در نمیاد . هرچی سعی میکنم بی نتیجس و هرچی تلاش می کنم که صدای لعنتی این ساز مسخره رو در بیارم صدای خنده های اون بچه که اصلا نمی دونم از کجا داره میاد بیشتر می شه . دیگه مغزم داره سوت می کشه . منم اونو محکم کوبوندم تو دیوار و خوردش کردم .سکوت ...سکوت لذت بخشی همه جا رو فرا گرفت . آروم سرمو با دو دستم فشار دادم . حتی دیگه صدای سیفون توالت هم نمی اومد . اما اون بچه لعنتی حالا گریه اش رو شروع کرده و می خواد که من سرسام بگیرم .همه جای خونه رو زیر رو کردم : تمام کمدها ، زیر تخت ، توی کابینت ها و حتی توی اون یخچال        چندش آور رو هم نگاه کردم ولی اثری از اون بچه مزاحم نبود که اگه گیرش می آوردم می دونستم باهاش چیکار کنم.اما هنوز یه جای دیگه مونده : همون توالتی که سیفونش خراب شده . آره خودشه این تخم جن حتما اونجا قایم شده . آروم می رم و از لای در توی توالت رو نگاه می کنم . آره به صداش خیلی نزدیک شدم . ولی از سیفون توالت آب نمیومد . فقط خون بود که از تانکر آبش لبریز شده بود . من ناگهان پریدم تو و اون بچه از ترس جیغ کشید . من گرفتمش و دو تا کشیده محکم زدم تو صورتش . اون قدر محکم زدم که بیهوش افتاد رو زمین . تمام بدنش رو خون گرفته بود . هیچ لباسی هم تنش نبود . خوب که دقت کردم دیدم چهره اش آشناست . یه نگاه به آینه انداختم و خودم رو دیدم که دقیقا شبیه اون بچه هستم . از ترس زدم آینه رو شکوندم . یه بار دیگه به اون بچه نگاه کردم . اون کودکی خودم بود . تمام بدنم سست شده بود . رفتم سراغ اون اسباب بازی تا اونو دوباره براش بیارم . اما فقط خورده هاشو پیدا کردم . نمی دونستم چیکار باید بکنم . اشک تو چشمام جمع شده بود . دوباره رفتم سراغش . اما اون دیگه اونجا نبود . هیچ اثری هم از خون و خرابی سیفون نبود . من با تعجب رفتم و داخل چاله توالت رو نگاه کردم . احساس می کردم اون رفته اون تو و یه نفر سیفون رو کشیده تا بره پایین . در حالی که گریه می کردم از توالت اومدم بیرون . دیگه هیچ خونی دیده نمی شد . همه چی مرتب بود . حتی یخچال هم تمیزتر از همیشه بود . یه مرتبه زنگ در به صدا در اومد . رفتم و از پنجره نگاه کردم . یه پسر بچه شبیه به کودکی خودم کنار یه چرخ دستی نون خشکی ایستاده بود .بلند داد زد : آقا نون خشک دارین ؟من برگشتم و یه نگاه به نون خشک های کنار تختم انداختم . ولی رفتم سر یخچال  و کیک مورد علاقه ام رو که از بچگی دوست داشتم براش بردم.مصطفی طلیس چیبهار 86مصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیFri, 06 Aug 2021 02:24:40 +0430https://virgool.ir/@mostafa.talischi/جَلد-skp5nwpy5aqjمینای کوچکی داشتم که دیوانه وار دوستش میداشتم. آن مقدار که همواره درب قفسش را باز میگذاشتم مبادا حس اسارت چهره مرا پشت میله ها پیش چشمانش منفور نماید. گهگاه مرا ترک می گفت و من غمزده به انتظار می نشستم و دلتنگی ام را با میخک های باغچه پچ پچ می کردم. خوب میدانستم جَلد محبتهای من خواهد ماند و هر کسی جز من به چشمش بیگانه است. اما خبری از مینای من نشد.... نا امید شدم اما چشمم به حیاط همسایه افتاد و آنچه دیدم مینای من بود در قفس! از پرچین دیوار پریدم کنار قفس و دیدم بالهایش را چیده اند. نگاه ملتمسی به من کرد و من در نگاهش خواندم آنچه را که دیر دریافته بود و آن اینکه دوست داشتن تصاحب نیست...م.ط.چمصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیFri, 06 Aug 2021 01:50:43 +0430https://virgool.ir/@mostafa.talischi/زخمی-lunrlswy1nanدر این جنگ نابرابر تو پاره های دلم را و من یادبود زخمهایی که خورده ام را به غنیمت برده ایم.تو با تیغ چشمانت به مصاف زلال اشکهایی آمدی که شکست را سالهاست پذیرفته اند و میدان را یک به یک ترک می کنند.فریادهای نرسیدنت را سکوت شدم.هجوم برنگشتنت را خون ریختم.اما هنوز با بالهای شکسته ام تنها پر پرواز تو مانده ام !م.ط.چمصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیFri, 06 Aug 2021 01:20:21 +0430https://virgool.ir/@mostafa.talischi/عاشق-کُش-hjyybq1igdugعاشق کشپاییز عاشق کش!ای فصل بی حاصلِ هزار رنگدست از سرِ عشاق بردارتا درختان را عریان کنیتا بغض آسمانت به زمین برسدجان به لب می رسانیهزاران یاد زنده می شوندبوی خاکِ نیمه خیسِ دَمِ غروبسوگ برگ ها و رقص باد هارحم کنعاشق تر از این نمی شویم...مصطفی طلیس چیافشانهحیف نیست شکوفه های پر طراوت را نمیبینی؟ حیف نیست روی ماه اردیبهشت را نمیبوسی؟ و رطوبت شبنم ٬ روی تن برهنه برگ های هوس باز را لمس نمیکنی؟ و به جای این همه زیبایی ، ناخن به زخم های خشک و چرک و نمکزار چشمهای پر تراخم من می کشی.پایان این نمایش هر چقدر خوش باشد به آشوب امروز من نمی ارزد.برای ماندن در این حال باید گذشت و رفت.مصطفی طلیس چیچشمان سربیآن کس که تیر از سرب ساخت شایدزیر باران هم رفته باشدنان گندم ، شیر مادر خورده باشدپرستو را به کوچی گریه کردهاقاقی را شبی بوییده انگارخیابان عشق او را دیده حتمابغض مهتاب ، صبر پاییزسپیده ی سحر را دیده امادو چشمان تو را هرگز ندیدهمصطفی طلیس چیمهر دردای آفتاب سرخِ غروب شهریوریماهتابِ منبگو به باد های عزیز خاکستریفرجامِ مرا به بوی بارانِ بی صدافریادِ مراحسرتِ مرا به سوی یارانِ با وفابه برهنگی تمام چنارهامفت بفروشدو بکوشد بخروشدبه رشته رود های پرهیاهومرا به عمق آغوش هاببر به یادم تو را فراموش هاببین چه خسته دل شکسته امچه بی صدا نشسته دست بسته امخزان مندرختها برهنه برگها به طیف رنگو اشک بی مثال زنگ مدرسهبه عشق تو عزیز مناز آسمانپاییز میباردمصطفی طلیسچییلدااز زجر تو چیزی نمیخواهمدر شهر تو یک دم نمی خوابماین عشق در زیر و بم فرداستاز بی تو بودن هر شبم یلداستاین بغض سرما را چه سودا بودفرجام عشقت که سویدا بودحالا نگاه تو کنارم نیستیلدا سحر گشت و نگارم نیستاینجا به خون آغشته ام شب رابا جان و تن میسوزم این تب رااز رنگ چشمان تو پیدا بوددنیای من از مهر تا یلدا بودم.ط.چ1:30 95/10/1غرب جمعهغروب جمعه به غرب می رانم . چشمهایم را به انتهای جاده میدوزم. میدانم خورشیدِ بی مهر ، سردترین گرمای پاییزی را سوسو میزند. به عمق غم انگیزترین سکوت حمله می کنم و غم از دست دادنها را پشت سر می گذارم. اندوهناکترین غروب این فصل را در آغوش میگیرم بی آنکه حتی قطره ای اشک بریزم. سکوت سرسام آور خورشید و من هر دوی ما را خیره کرده. آهسته تر از این نمیشود ماند. خیرگی آتش چشمانم صورت خورشید را سرخ تر از جای سیلی های روزگار ساخته.خورشید سریع تر است اما من میتازم تا بلکه پاره آهن های سرد کالبد نیمه زنده ام را به جستجوی دلم بشکافند اگر هنوز آنجا باشد.م.ط.چ29آبان1395زباندلم غوغاستپرم از زنجموره هایی که صدای کشیدن ناخن به استیل میدهند.همانند تیغی در میان دنده هایی که از ضربه های به قلب نشانه رفته میتوان سراغشان را گرفت.شکاف ظریفی که سرمای تیغ را به بریدن یک به یک از بافتهای زنده دعوت میکند.سرد و سوزان است.یک چرخش دنده ها را از هم جدا می کند و بر ماهیچه قلب بوسه ای تیز مینشاند.شریانها یک به یک تهی میشوند و نشتر پایانی تا عبور کامل از میان سرخ رگ و سیاه رگ ادامه دارد و سکوت جاریست.کشیدن این درد را در زخمهای زبان سراغ دارمم.ط.چاشتراکدرد میکشمدرمان می شویسرد می شومباور می شویگرد می فشانمبارور می شویسر می کشانمهم سودا شویهم سر می شویهمسر می شویمن مرد می شومتو زن می شویبی تو اگر شومبی من نمی شویمن خسته می شومتو چسب می شویمادر اگر شویبا درد می شویاز بغض من هنوزتو اشک می شویپشت در سکوتتو رشک می شویپای سیاهی امتو پیر می شویجو گندمی شومتو قیر می شویتو در کنارمیآغاز می کنمپرپر که می زنیپرواز می کنمعاشق نمی شویسر باز می زنیسرباز می شومگردن چو می زنیسامان من توییای آسمان منابری اگر شویسرسام می شویمصطفی طلیسچیآشناچو آشنا نیستم دگر به چشمتانمرا به زخمهای دل نشان کنیدزبان و چشمتان سکوت کرده اند؟مرا به پرده حیا نهان کنیدبه خانه هایتان روید دوستانبه سر رسید قصه زوال منبه هرزی نگاه حسرت و حسدفرسود دگر ریشه نهال منسر گذاشته ام اگر به سینه سکوتنه دلخور از اراجیف این و آن شدمهمیشه عاشقان به انزوا نشسته اندبه زیر آسمان عاشقی نهان شدممصطفی طلیسچیوفابه چه بندم نظریسر بی درد سریز حریر مرحمیکه ببندم به سرینه دلی به روزگارنه دخیلی به دلینه لبی به روی ماهنه مه لب شکریزده ام به روی سرگل بی معرفتیبه دلم وفا زدهآفت بی اثریخجل از روی صفاکه به عزم روزگارنه به او نظر کنمنه به آفریدگارحس بی حکمت راسر کنم از تکرارهمچنان از حکمتشکند این دیوارپوچی دنیا رابا دو چشمم بینمبه دلم دلداریمی دهم فردا راکه به دست گرفته دلکاسه های چه کنم ؟در گشاید به دلمکه به او نظر کنممصطفی طلیس چیتابستان 90مصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیFri, 06 Aug 2021 00:19:09 +0430https://virgool.ir/@mostafa.talischi/یگانه-lahcfaheg7pdنگاهش به زمین است. دستهایش پر از گره های باز نشدنی است. در این همهمه فانتزی، خیره شدن به جایی جز زمین حرام است. از نگاه خود بیشتر می ترسد تا چاشنی انفجار در دستش. نکند بلغزد روی ران های دختران جوانی که مانتوی حریر رویشان می رقصد. با خود می گوید من این همه راه نیامده ام اینجا که از لای درز شلوارهای پاره چیزی را ببینم که تا به حال ندیده ام. اینها چگونه خود را مسلمان می نامند؟ تکه پاره های این مردها باید در و دیوارهای این سالن را رنگ کنند. مردانی که زنان خود را با این لباس های تنگ و تحریک کننده به سینما می برند و با آنها در میان یک فروشگاه پر زرق و برق بستنی لیس می زنند. اینها در همین سینماها به این شکل در می آیند. ما هر چه از اینها بکُشیم تمام نمی شوند. مشکل از اینها نیست. آنها که این فیلمها را می سازند باید بمیرند. فیلم هایی که مردم را از حقیقت دور نگه می دارند توسط چه کسانی ساخته می شوند؟ نتیجه اش همین می شود که یک زن لبهایش را این همه قرمز می کند. موهایش را از زیر حجابش به این زیبایی روی صورت و شانه و سینه هایش می ریزد تا مردها را گمراه کند. مگر می شود این همه زیبایی یکجا جمع شود؟ پوست سفید با موی سیاه؟ این فیلمهای رنگی آدمها را از حقیقت دور می کنند. دنیا در همین دو رنگ خلاصه شده. سیاه و سفید. سیاهی شب و سفیدی روز. با آن چشم ها... . امکان ندارد. این چشم ها واقعی نیستند. این جهان واقعی نیست. جهان باقی با هزاران بهتر از اینها در انتظار من است. کافیست اینها را به دَرَک واصل کنم. این ها وسوسه های شیطان رجیم است. اصلا من چه دارم می گویم من وسط جنگم و باید دستورات را اجرا کنم. پس این فرمانده چرا دستور نمی دهد تا خلاص شوم؟به ساعتش نگاه می کند. ده دقیقه از جایی که علامت قرمز زده بود گذشته اما هنوز دستوری صادر نشده است. پیش از حرکت، فرمانده شهادتش را تبریک گفته بود. وصال او را با حوریان بی شمار در بهشت پیش بینی کرده بود با اینکه تصویری از زن های زمینی هم در ذهنشان نبود. پیشانی او را بوسیده بود و به او گفته بود تا وقتی نگفتم کاری نکن. اما اگر عقربه دقیقه شمار از این خط قرمز عبور کرد بدان من زودتر از تو رفته ام . هر کجا بودی معطل نکن. من از راه دور تو را هدف می گیرم. اگر فرمان دهم و تو چاشنی را رها نکنی مجبور می شوم تو را با تیر بزنم. اگر من تو را بزنم دیگر تو انتخاب نکرده ای من انتخاب کرده ام. جهان باقی راهی برای برگشت ندارد پس درست انتخاب کن.جایگاهی که قرار بود فرمانده باشد را نگاه کرد. فرمانده نبود. حالا نه به موقع کار را انجام داده بود که لایق حوریان باشد نه فرمانده او را زده بود که جهنمی باشد. در این برزخ اگر برای انتخاب دیر باشد چه؟ اگر چاشنی را رها کند و شهادتش شهادت نباشد چه؟ نه این دنیا لذت زن را چشیده نه در دیار باقی تا ابد نخواهد چشید. اشک در چشمانش حلقه زد و پریشان در گوشه ای نشست. ناگهان به خاطر آورد اغوای سیاه و سفید در پس ذهنش را که قطعا در همین حوالی ست. باید انتقام این لغزش را از او و خودش یکجا می گرفت. خیز برنداشته دختربچه ای که کنار او نشسته بود کت او را گرفت.منم مامانم گم شده ولی گریه نمی کنم. تو هم گریه نکن خانوم مربیمون می گه وقتی مامانتونو پیدا نمی کنین گریه نکنین گول هو الله احد بخونین پیدا می شه. میخوای یادت بدم تو هم بخونی دیگه گریه نکنی؟ بسم الله رحمان رحیم گول هو الله احد الله الصمد یمیلدویمیولت و یم نکن لهو کوفون احد اگه بخونی دیگه نه می ترسی نه گریه می کنی مامانت هم می آد دیگه می ری خونتون. بخوون... بخوون دیگه . می خوای بدونی من چی تو کیفم دارم؟ ببین رژ لب . الیکه . واسه این عروسکم می زنم که خوشگل بشه . می خوای واسه تو هم بزنم؟ لباتو بیار جلو ... ببین چه خوشگل شدی . پاستیل می خوری؟ من پاستیل هم دارم بیا... بگیر ... بگیر دیگه ......_این بچه از کجا پیداش شد. حالا چیکار کنیم؟بچه؟_گروه نامحسوس اطراف سوژه رو خالی کردن اما یه دختر بچه رفته کنارش نشسته داره باهاش حرف میزنه._فعلا نمیشه کاری کرد ، چاشنی رها کردنیه وگرنه میزدیمش._فرمانده شون چی شد؟_دووم نیوورد._یعنی باید صبر کنیم حرفای بچه تموم شه؟_نمی دونم خیلی خطرناکه با این شرایط نمی شه کاری کرد_یا ابالفضل بلند شد ... دست بچه رو گرفت ... کجا داره میبرتش ... به بچه ها بگو گیشه سینما رو خالی کنن داره می ره سمت گیشه ... نه مسیرشو عوض کرد رفت سمت گیشه اطلاعات ... چه غلطی می خواد بکنه؟ ... بچه رو تحویل اطلاعات داد. داره می ره سمت خروجی جلوی در خیلی شلوغه بگو بچه ها خلوت کنن ... رفت بیرون داره پیاده از کنار اتوبان همینطوری می ره ... الان بهترین موقعیته ......_دختر بچه ای پنج ساله به اسم یگانه ... دختر بچه ای پنج ساله به اسم یگانه پیدا شده لطفا به اطلاعات مراجعه کنید.مصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیمصطفی طلیس چیThu, 05 Aug 2021 23:43:47 +0430