https://virgool.ir/feed/@mostafa.hosseiniگاهی فکر می‌کنم بعدها در دنیا یا آخرت ممکن است کسی مؤاخذه‌ام کند که چرا فلان چیز را نگفتی یا ننوشتی. شاید به درد کسی می‌خورد. هر چند خودم چندان از خودم هم خوشم نمی‌آید چه برسد به تراوشات فکری‌ام.fa2026-11-12 03:42:24https://files.virgool.ir/upload/users/142172/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mostafa.hosseinihttps://virgool.ir/@mostafa.hosseini/حال-بُهت-و-اضطرار-ht7ubh90fvmoنمی‌دانم آخرالزمان چیست. و راستش ارائه تعریف دقیقی از این واژه هم کار سختی است. چون وقتی در خصوص زمان حرف می‌زنیم، خود این پدیدار آن‌قدر پیچیدگی و ابهام دارد که نتوان در خصوص «آخر» آن سخن گفت. تازه جز زمان و تعیین دقیق آخر آن تدقیق موضوع آخرالزمان پیچیدگی‌های بیشتری نیز دارد. زیرا به نظر می‌رسد بیش از آنکه ما بتوانیم این مفهوم را به صورت عینی مجسم کنیم، پدیده‌ای ذهنی است. یعنی در واقع حس ما نسبت به محیط اطرافمان است که خوب یا بد بودن اوضاع را در ذهن ما تعریف می‌کند. اینگونه است که می‌بینیم شخصی زمان کودکی در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی در فقر مطلق و در روستایی دورافتاده زندگی می‌کرده و حتی کوچک‌ترین امکانات رفاهی هم نداشته و حالا در دهه ۹۰، اتومبیل شاسی‌بلند و آپارتمان در منطقه ۲ تهران و ویلا در شمال و بسیاری رفاهیات دیگر هم دارد ولی به نظرش اوضاع در رژیم سیاسی قبلی کشور بهتر بوده است. این نشان می‌دهد که تصور ما نسبت به محیط اطراف است که اوضاع زمان را مشخص می‌کند. ممکن است برای شخصی در خاورمیانه و به طور مشخص در ایران اوضاع به شدت آخرالزمانی (کنایه از پربلا بودن روزگار) باشد و همزمان شخصی در شبه‌جزیره اسکاندیناوی از فرط یکنواختی زندگی حوصله‌اش سررفته باشد. به هر روی این نوشته شخصی است و برای من حال، حال آخرالزمانی است هر چند که نتوانم تعریف دقیقی از آنچه در ذهن دارم ارائه دهم. حال اخبار بد امروز مثل حال کسی نیست که سر کار باشد و کسی به او تلفن کند و با هزار مقدمه به او بگوید که پدر هفتاد و چند ساله‌ات که چند سالی زمین‌گیر شده بود، عمرش را داد به شما. حال اخبار بد امروز مثل حال تازه‌دامادی است که کلید انداخته در خانه را باز کرده و با سر بریده نوعروسش روی میز ناهارخوری مواجه شده در حالی که جسدش قطعه قطعه در اطراف خانه پراکنده شده است. حال بُهت و سکوت است. نه حال ضجه و زاری. حال «خارج از حد» و رد شدن از «اندازه» و «دیگر چه؟» حالی شبیه اضطرار. حالی شبیه اینکه کسی بخواهد از «وجود»ش استعفا دهد. این حال دوره‌ای است که در آن هستم.برای دیگران شاید همه چیز مثل پنج سال قبل یا حتی پنجاه سال قبل باشد. شاید هنوز آخرالزمان آن‌ها نرسیده ولی برای من آخرالزمان است. حال بُهت و اضطرار.سیدمصطفی حسینیسیدمصطفی حسینیTue, 10 Mar 2020 15:24:47 +0330https://virgool.ir/@mostafa.hosseini/بزرگتر-خوب-من-deurmg22c3cnداشتم با زهرا بازی می‌کردم که خسته شدم. گفتم بابا من دیگه نمی‌تونم باهات بازی کنم. جمله‌‌ش این بود:«نمی‌شه! می‌خواستی قلاب درست نکنی»همین قدر کوتاه. قلاب البته داستان داشت. با رخت‌خواب‌های توی خونه قایق درست کرده بودیم و بعد به فکرم رسید که حالا سوار قایق هستیم بد نیست چند تا ماهی هم بگیریم. چوب مینی‌گلفش را کردم چوب ماهی‌گیری و با چند تا سیم و نخ، قلاب ماهیگیری درست کردم براش. چند تایی هم ماهی گرفتم و گرفت و بعد من خسته شدم. می‌خواستم از زیر بازی در برم. و حالا اینطوری می‌گفت: «می‌خواستی قلاب درست نکنی» به قول مادرش این دهه نودی «گودزیلا» می‌دونه چجوری با باباش حرف بزنه. این اولین بار نبود که حرف زدن با بزرگ‌تر رو داشتم از زهرا یاد می‌گرفتم:«خدایا! می‌دونم ممکنه خیلی بنده خوبی نبوده باشم برات. ممکنه کلی آبروریزی کرده باشم توی این سالا. ممکنه از صدای من خوشت نیاد یا دلت نخواد ریخت منو ببینی. حق داری. ولی به قول زهرا می‌خواستی قلاب درست نکنی. می‌خواستی منو صدا نکنی. می‌خواستی نگی که روزی پنج بار بیا منو صدا بزن. حالا که گفتی میام و با همین دهنی که ممکنه بوی بد نافرمانی تو رو بده، صدات می‌زنم. من دیگه پات نوشته شدم. مثل زهرا که بالا بره پایین بیاد پای من نوشته شده. و تو قطعاً بزرگ‌تر بهتری هستی نسبت به من.»سیدمصطفی حسینیسیدمصطفی حسینیMon, 09 Mar 2020 11:04:13 +0330https://virgool.ir/@mostafa.hosseini/استعارهای-برای-مراقبه-حسرتی-برای-توکل-thlnxhdzxdtmتوی یه آمپاس شدید بودم که یه پیشنهاد کاری خوب جلوی پام قرار گرفت. شرایط کاری خوبی داشت و حقوقش هم هی نسبتاً بد نبود. اما محیط به شدت خاله‌زنکی بود و یه مشت جاسوس هر حرفی می‌گفتی می‌رفتن علیه‌ات استفاده می‌کردن که فلانی نیومده ببین پشت سر رییس چی می‌گه. خلاصه اینکه به خاطر همین موضوع، توی حرف زدن به یه مراقبه‌ای رسیده بودم که توی عمرم نداشتم. مراقب هر حرفی که از دهنم بیرون می‌اومد بودم که مبادا یه چیزی بگم که باعث بشه همین اول کاری برم توی لیست سیاه و همین اول کاری برای چاله بکنن و بندازنم توش. چند ماه گذشت. اوضاع کماکان همون طوری بود و البته روز به روز هم بدتر می‌شد. قدیمیا که از کارهای خلاقانه جدید تیم جدید به خصوص من دل خوشی نداشتن، هر روز حرف منو این‌ور و اون‌ور می‌بردن. منم با اینکه توی حال مراقبه بودم ولی بالاخره چون چندان اختیار زبونم دست خودم نبود، بدون ملاحظه حرف می‌زدم. این موضوع باعث شده بود آرامش روانیم مختل بشه. باید همه‌اش فکر می‌کردم این حرفی که الان زدم می‌تونه در دادگاه علیه‌ام استفاده بشه یا نه؟ بگذریم که این هم خودش یه حال خوبیه. اگه در مقام استعاره برای مفهوم «مراقبه» و «تقوا» قرار بگیره. به این معنا که چطور حواست هست فلان «ناکس» که مدام می‌خواد زیرآبتو بزنه ازت سوتی نگیره ولی حواست نیست که دادگاه واقعی پیش خداست و روز قیامت. چطور چاک دهنتو واسه اینکه این آب‌باریکه کماکان جاری باشه، می‌بندی و جلوی زبونتو می‌گیری ولی حواست نیست که حرفی نزنی که خدا خوشش نیاد؟ بگذریم. این حال ادامه داشت که چند ماه بعد یه پیشنهاد خیلی خوب کاری دیگه پیش اومد. اون‌قدر که دیگه اصلاً کار فعلی چندان آپشنی محسوب نمی‌شد. پیشنهاد جدید شد پشت‌گرمی. فضا هنوز همون فضا بود. کسی هم خبر نداشت که همچین پیشنهادی به من شده ولی من به پشت‌گرمی اون پیشنهاد دیگه به هیچ جام هم نبود که چه حرفی رو بزنم یا نزنم. یه حال بی‌خیالی خوبی پیدا کرده بودم. یه آزادگی توی حرف و عمل داشتم و البته مواضعم هم توی کار محکم‌تر شده بود...***حیف کاش انقدر بزرگ بودم که پشت‌گرمیم خدا بود نه پیشنهاد خوب کاری. کاش توکلم به اون بود. اون وقت هیچ وقت ذلیل نمی‌شدم. ذلیل آب‌باریکه که هیچ. ذلیل ثروت قارون هم نمی‌شدم. یا ثروت جف بزوس. یا ثروت همه ثروتمندای دنیا. دنیا نمی‌تونست منو خوار کنه. کاش دلم به خدا گرم بود. سیدمصطفی حسینیسیدمصطفی حسینیSat, 07 Mar 2020 17:57:08 +0330