https://virgool.ir/feed/@mostafa.abbasiگاهی مینویسم انشام بهتر بشه.fa2026-11-11 21:25:13https://files.virgool.ir/upload/users/10001/avatar/KWPSZG.pnghttps://virgool.ir/@mostafa.abbasihttps://virgool.ir/@mostafa.abbasi/علم-بهتر-است-یا-ثروت-gfq2khx6i8znنمی‌دانم چرا آن موقع که ما بچه بودیم عجیب، علم بهتر از ثروت بود! پول که هیچ، به چیز دیگری هم فکر نمی‌کردیم، اصلا چیزهای دیگر مهم نبود. عشقمان این بود که در کتاب خانه مدرسه مادر کتاب‌های عکس‌دار، مخصوصا نجوم ورق بزنیم. از دانستن لذت می‌بردیم. یادم می آید همان وقت ها بود که یک شب پدر صدایم کرد، که «مصطفی بیا ماه گرفتگی را ببین». اولین بار بود که ماه گرفتگی می‌دیدم، ماه گرفتگی کامل بود و ماه سرخ شده بود، وقتی این صحنه را دیدم خیلی ترسیدم، تا حالا ماه را اینطور ندیده بودم، اما همان ماه گرفتگی بود که باعث شد تصمیم بگیرم فضانورد شوم، بچه بودم دیگر... بچه‌ای که بعد‌ها نوجوان شد و هم‌چنان معصومانه به علم عشق می ورزید و همچنان رویای فضانورد شدن و فتح قله های علمی را در سر می‌پروراند.تقریبا همان زمان که کامپیوتر خریدن مد شده بود، ما هم راستش، خریدیم که راحت تر و بیش‌تر بازی کنیم، انصافاً هم خوب بازی کردیم، GTA san andreas را فکر کنم ۲۴ بار تا آخر بازی کردیم! خب تنها بازی نبود، البته انگیزه اصلی بازی بود و به خاطر تلاش‌هایی که در نصب بازی‌ها می‌کردیم کلی کامیپوتر یاد گرفتیم از نصب ویندوز گرفته تا رایت و کپی انواع دیسک، حتی یاد گرفته بودیم CD های خش‌دار را کپی کنیم که در آن زمان برای خودش یک تکنولوژی سری محسوب می‌شد، داشتیم به راه خلاف کشیده می‌شدیم که یک فامیل خیرخواه گفت بیا و برو کلاس های فنی‌حرفه‌ای آفیس یاد بگیر ما هم با این که سنمان کم بود با سفارش فامیلمان رفتیم آفیس یاد گرفتیم، پس از آن در مدرسه خدایی می‌کردیم چون ورد و پاورپوینت و اکسل بلد بودیم و معلم ها تازه داشتند کار کردن با کامیپوتر را یاد می‌گرفتند، که همان را هم یاد نگرفتند. همین شد که بعد ها در دانشگاه رشته کامپیوتر را انتخاب کردیم.در آن وقت ها مرتب مجله دانشمند میخریدم، زندگی نامه دانشمندان را می‌خواندم و چهار سوی علم شبکه چهار را می‌دیدم و game می‌زدم. نمی‌دانم چه مرضی داشتیم که با آنکه از مفاهیم پیچیده فیزیک کوانتوم سر در نمی‌آوردیم باز مقالات آن را در مجله دانشمند می‌خواندیم و خوش‌حال بودیم، آزمایشگاه مدرسه همیشه برایم یک جای راز آمیز و جالب بود ولی آن چیزی که دلم می‌خواست نبود، معلم‌ها هم همیشه به ما می‌گفتند که الان باید درس بخوانید و جای دنبال کردن آزمایش و تحقیق دانشگاه است! ما هم توی کتمان نمی‌رفت و چند بار در مسابقات آزمایشگاه و کارگاه شرکت کردیم و رتبه آوردیم، اما سعی می‌کردیم گوش کنیم و از همان نوجوانی آزمون های تستی شرکت می‌کردیم آزمون‌هایی که هیچ وقت نسبتش با دانشمند شدن را نفهمیدم. خب جو مدرسه و دوستان هم خیلی موثر بود، و رویای مشترک دانشمند شدن. این بود که در یک رقابت که بعد‌ها فهمیدم بیهوده بوده برای دانشگاه رفتن تلاش می‌کردیم.برای ما که در مدرسه نمونه بودیم همیشه خبر هایی از مدارس تیزهوشان می‌رسید که در آنجا به فلان روش آموزشی درس می‌دهند و خلاصه‌اش این بود که خیلی خفن هستند. ما هم تصورمان از تیزهوشان این بود که یک عده با لباس سفید دانشمندان صبح تا شب مشغول آزمایش و یادگیری هستند، اما بعدها که در دانشگاه بچه‌های تیزهوشان را دیدم فهمیدم که از آن خبرها هم نبوده و برخی از آن ها کندهوشان هم نیستند چه برسد به تیزهوشان. در دبیرستان اوضاع از راهنمایی هم بدتر بود و غول کنکور سال به سال بزرگ‌تر می‌شد و بیش‌تر ما را می‌ترساند یا بیش‌تر ما را می‌ترساندند. هر چه می‌گفتیم در پاسخ می‌گفتند کنکور...کنکور...کنکور... ما هم راستش باور کرده بودیم، چیزی به ذهنمان نمی‌رسید، راه دیگری بلد نبودیم. اما واقعاً حالمان از آزمون و امتحان تستی بهم می‌خورد. حداقل من این‌طور بودم. به همین دلیل هم از میان سه،چهار نفری که که قرار بود شریف قبول شویم فقط من قبول نشدم. خب احتمالا باید حس می‌کردم که شکست خورده‌ام اما واقعا این‌طور نبود، تقریباً خوش‌حال بودم که به دانشگاه رفته‌ام و آماده بودم کارهایی که در دبیرستان نکرده بودم (نگذاشته بودند بکنیم) انجام دهم. البته منظورم از آن کارها نیست بچه خوبی بودم. در دانشگاه مثل همه صفری ها(ورودی های جدید) شور و شوق زیادی داشتم. کلاس ها که شروع شد و تصورات عجیبی داشتم مخصوصاً کلاس های تالاری با آن شکل جالب و تخته های عمودی اش حس خوبی به من می‌داد. هیچ وقت با صبح زود بیدار شدن کنار نیامدم به همین خاطر هم معمولا ته تالار می‌نشستم همین هم شد که با یک دانشجوی لبنانی که او هم مثل من دیر می‌آمد و فارسی هم خوب بلد نبود دوست شدم. مدتی در همین خیالات بودم. اما زیاد طول نکشید. خیلی زود متوجه شدم که دانشگاه هم همان دبیرستان است با کمی تفاوت. درس ها همان‌طور بود، همان‌طور یعنی بدون این‌که بدانیم چرا و برای چه و اصلا چه شد که این موضوع علم شد، داشتیم تعدادی فرمول و قضیه می‌خواندیم و حفظ می‌کردیم مثل دبیرستان. فقط یک تلنگر دیگر کافی بود و آن مواجه شدن با پدیده‌ای به نام کپ( همان کپی) بود. کپی کردن تکالیف که در آخر تحصیل به راحتی آب، خوردن آن را انجام می‌دادم در اوایل برایم قابل هضم نبود. نه اینکه خیلی بچه مثبت باشم، با این سوال برخورد کردم که چطور کسی که میخواهد دانشمند شود می‌تواند کپی کند؟! می‌شود کپ زد و موفق بود؟ همین کافی بود که متوجه شوم خبر خاصی نیست، قرار نیست کسی دانشمند شود قرار نیست کسی پژوهشگر شود، چرا؟ چون خبری از تجربه نبود یا باید میشدی ماشین حل سوال و ۲۴ ساعته سوالات تکالیف را حل میکردی یا باید کپ میزدی، برنامه این بود: کلاس برو، گاهی کپ بزن، درس را پاس کن و به چیز های دیگر کاری نداشته باش این الگوی دانشجوی خوب بود(کمی پیاز داغش را زیاد کردم!). سخت بود اما باید با آن مواجه می‌شدم وگرنه در همان خیالات خام می‌ماندم. این بود که راستش دیگر انگیزه زیادی برای خواندن آن درس‌ها نداشتم. در اول ترم اگر می‌توانستم بر اساس اساتید درس را انتخاب می‌کردم بر این اساس که آیا آن استاد آدمی بود که بشود کمی از او یاد گرفت، نه درس را، کمی علم را، کمی روش علمی را، کمی توضیح جهان را، در کلاس هم سعی می‌کردم درس را به مفاهیمی که خودم از قبل میدانستم یا در موردش شنیده بودم ارتباط دهم، نمی‌شد آن همه انتزاعی و ذهنی درس را دنبال کرد، باید میفهمیدم که این موضوع برای حل چه مشکلی به وجود آمده، طبیعتا خیلی وقت ها هم موفق نبودم. نمی‌دانم شاید برای شما مهم نباشد ولی بدون این چیز ها برایم خواندن درس بی معنی بود. چیزی من را آزار می‌داد اما نمی‌دانستم چیست. همیشه برایم سوال بود چطور کسی مثل اویلر توانسته بود به تنهایی آن همه علوم مختلف را پیش ببرد؟ آیا او هم این‌طور درس می‌خواند؟ معلوم است که این‌طور درس نمی‌خواند، اما این مهم نیست، مهم این است که او چرا درس می‌خواند؟ به چه دلیل علم را دنبال می‌کرد؟ قطعا اگر او هم انگیزه های ما را داشت نمی‌توانست این‌کار را بکند. بعدها که بیش‌تر به ریشه‌های علم علاقه‌مند شدم و در آن مورد مطالعه کردم فهمیدم که هیچ کدام از دانشمندان بزرگ به این صورت علم را دنبال نکرده‌اند پس عجیب نیست که در این روزگار دانشمند بزرگ نداریم و نمی‌توانیم داشته باشیم، خب دلایل دیگر هم دارد. البته کلی گفتن و همه را یک جور قضاوت کردن کار درستی نیست در این میان واقعا اساتیدی هم بودند که خیلی چیز ها از آن ها یاد گرفتم که بیش از درسی که به من می‌دادند به دردم خورد، تعهد، مسئولیت پذیری، شجاعت تغییر، کار پیوسته چیزی بود که بدون درس دادن یاد گرفتم. اگر همان ها هم نبودند دیگر نمیشد ادامه داد! والا!چند ورژن عقب‌ترش میشه کلاسای ما ولی با ارفاق همین شکلی بودخسته بودم از انبوه درس و تکلیفی که نه حس و حالی برای انجامشان داشتم نه برایم معنای خاصی داشت. از طرفی سختگیری های عجیب در این موارد هم اوضاع را بدتر می‌کرد. دلمان خوش بود به همان آزمایشگاه لینوکسی که با دوستانم می‌رفتیم. دوران خوشی بود. چه قدر چیز یاد گرفتیم چه قدر پروژه شروع کردیم که تمام نشد همان ها هم بود که باعث شد چیز هایی که الان بلدم را بدانم. چه قدر به صورت شبکه گیم زدیم. خب حسرت گذشته، چیزی را درست نمی‌کند به گذشته بازگشتن هم غیر ممکن است باید همین الان را چسبید و سعی کرد در حال فکر کرد. خسته بودم، باید کاری می‌کردیم، اینطور نمیشد، تنها من هم نبودم هر روز با دوستانی برخورد میکردم که آنها هم حس من را داشتند‌، چه میشد کرد؟ آیا حرف توی گوش کسی می‌رفت؟ آیا تاثیری داشت؟ همین حرف ها و صحبت ها بود که باعث شد با دوستانم کمپینی به نام «پاطوق» را کلید بزنیم. کاری که فکر می‌کنم از مفیدترین کارهایم در دانشگاه بود. رفتیم با دانشجو ها و اساتید صحبت کردیم. آخر تا حالا کسی این کار را نکرده بود. نه که صحبت نشده باشد، خب ما هم باید تراژدی را تجربه می‌کردیم! باید می‌فهمیدیم مشکل از کجاست و چرا حل نمی‌شود. چرا هیچ کس راضی نیست. چرا هم اساتید ناراضی هستند و هم دانشجویان. خب اوایل همه چیز خوب بود داشتیم پر شور اشتیاق فکر می‌کردیم، صحبت میکردیم، اما مگر به این سادگی‌ها بود، که ای کاش همه چیز ساده بود ای کاش مسئولین صحبت‌ها را گوش می‌کردند و اجرا می‌شد، ای کاش استادها دانشجویان را درک می‌کردند و ای کاش دانشجویان این‌قدر ضعیف و بی‌انگیزه نبودند و ای کاش اینقدر همه چیز نابسامان نبود ای کاش... خیلی وقت ها همه چیز از دور ساده به نظر می‌رسد اما وقتی در آن عمیق شوی متوجه می‌شوی که به این سادگی ها و به این دو دو تا چهار تا های ما نیست. پاطوق جای حرف زدن بود، جای درد و دل، جای گله و شکایت، گاهی جای فریاد زدن. باید حرف می‌زدیم باید می‌توانستیم حرف دلمان را بزنیم هم دانشجو ها و هم اساتید. خب نمی‌دانم چقدر موفق شدیم. ولی راه همین بود و همین است، باید سوال پرسیده می‌شد، سوالات سخت! چرا همه چیز شده مقاله، چرا به گفته آمار فرهنگستان علوم هفتاد درصد از مقالات ISI ما مربوط به رشته شیمی است! چرا با وجود این همه مقاله در شیمی هنوز بَنزَن بنزینمان بالاست و دارد ما را می‌کشد، خب این که علمش هم وجود دارد. چرا در تعداد مقالات تولیدی در جهان رتبه داریم اما ارجاعی به مقالاتمان نمی‌شود(آفتابه لگن هفت دس، شام و ناهار هیچی) و هزار چرای دیگر که جوابشان را نمی‌دانم. اساتید هم نمی‌دانند. رئیس دانشگاه هم نمیداند،‌ حدس میزنم احتمالا خود وزیر هم نمیداند. مهم این نیست که چرا کسی نمی‌داند مهم این است که چرا برای کسی مهم نیست.گفتم دانشگاه مثل دبیرستان است، چون این جا هم هنوز برای کنکور درس می‌خواندیم نمی‌دانم می‌شود انگیزه دیگری هم برای درس خواندن پیدا کرد یا نه، اساتید هم همیشه نگرانیشان این بود که فلان مبحث که در کنکور می آید را حتما درس داده باشند، اصلا من با همین مشکل داشتم با اینکه حتما مباحث را تمام کنیم، مشکل داشتم همیشه هم مباحث زیاد بود و وقت کم. نمیدانم این درس ها را چه کسانی برنامه ریزی کرده بودند. حدس میزنم کسانی که خودشان حتی درس نداده‌اند. اما حتما هر طور شده درس باید تمام می‌شد این خیلی مهم بود. یادم می‌آید یک بار اُپنهیم نویسنده کتاب معروف سیگنال ها و سیستم ها در ویدیوی کلاسش در استنفورد می‌گفت استاد خوب کسی نیست که همه چیز را به دانشجویان بگوید بلکه استادی است که بداند از میان انبوه مطالب درسی چه چیزهایی را نباید بگوید! آزمایشگاه دانشگاه هم همین طور بود. حتما همه چیز باید تمام می‌شد اصلا هدف انجام آزمایش نبود. زیاد مهم نبود دلیلش را بفهمیم هدف تمام کردن همه آزمایش ها بود. نمی‌دانم چه کسی این فکر را که اگر درس یا آزمایش را تمام نکنیم بد می‌شود در ذهن ما انداخته نه اینکه فکر تمام کردن به ما کمک می کند در بقیه عمر این موارد را به یاد داشته باشیم! به دلمان ماند یک بار بتوانیم کار جدیدی در آزمایشگاه بکنیم و به صورت تجربی علم را یاد بگیریم آخر خیر سرمان داریم علوم تجربی می‌خوانیم. گاهی با خودم فکر می‌کردم درس بخوانیم که چه؟ لابد جواب راحتش این می‌شود: درس بخوانیم که کنکور بدهیم که دانشگاه برویم که دوباره کنکور بدهیم که سربازی اجباری نرویم که اپلای کنیم که پول در آوریم. اگر صادق باشیم می‌بینیم که قضیه همان پول در آوردن است ما کمی پیچیده‌اش کرده‌ایم‌. اگر این‌طور است پس بهتر است که با خودمان روراست باشیم و این قدر خیال نبافیم. حداقل می‌دانیم چه کار کنیم، حداقل تکلیفمان مشخص است و این‌قدر راحت لیسانس و فوق لیسانس و دکتری نمی‌گریم و به اندازه کشور آمریکا مهندس تولید نمی‌کنیم. البته باید خیلی نگران هم باشیم، اگر دانشگاه ما فقط به فکر پول باشد دیگر کارش تمام می‌شود، حرف من نیست اساتید امر می‌گویند. فکر می‌کنم این روز ها اصلا نمی‌شود به علم فکر کرد. یا لااقل اگر هم می‌شود باید شخصی و فردی باشد. نشانه‌اش هم این است که می‌دیدم دانشجویان کم سن‌تر از من چه تلاشی می‌کنند که هر چه زودتر به سر کار بروند. آخر آن ها زودتر از ما فهمیدند که کسی به فکر ما نیست باید خودمان به فکر باشیم. دیگر کمتر می‌دیدم دانشجویی را که خود علم برایش مهم باشد، راستش من هم تغییر کرده بودم. دیگر به فضانورد شدن فکر نمی‌کردم، دیگر مسئله ام دانشمند شدن نبود. حالا به این فکر بودم که چطور کار پیدا کنم. چطور سربازی را بپیچانم. این اتفاقی بود که بعد از ۱۷ سال تحصیل برایم افتاد.می‌گویند امیدواری با یک بلاهت همراه است. اما من خوشبخت هستم که کمی از این بلاهت را دارم. معمولا تسلیم شرایط نمی‌شوم. سخت بود ولی وقتی فهمیدم راهی که می‌روم را دوست ندارم تصمیم گرفتم تغییرش دهم. با این سوال که اگر فلان کار را نکنم بعدا پشیمان می‌شوم یا نه! همین بود که تصمیم گرفتم دیگر ارشد کامپیوتر نخوانم. راستش دوست نداشتم دوباره با چیزهایی که به آن ها علاقه ندارم و مطمئنم به کارم نمی آید درگیر شوم، دوست نداشتم با استادی که نمی‌شود سوالات سخت از او پرسید درگیر شوم، دوست داشتم متمرکز به علاقه ام بپردازم. مگر ما چند سال زنده هستیم! البته وقتی راهی که همه می‌روند را نروی هزینه هایی هم دارد. در اولین تجربه‌ام فهمیدم من آدم دانشگاه نیستم(چه کسی می‌داند شاید آدم دانشگاه و رشته دیگری بودم! هر چند که به کامپیوتر علاقه دارم). اما آدم آزمایشگاه لینوکس هستم. فعلا که شرایط در دانشگاه فراهم نیست خودم باید پی آن را بگیرم و برایش تلاش کنم. چه بسا زودتر و راحت تر به آن برسم. امیدوارم. :)*این نوشتار با الهام از سخنرانی دکتر محمد حسین بادامچی در اردوی ورودی های جدید دانشگاه شریف نوشته شده استمصطفی عباسیمصطفی عباسیTue, 10 Dec 2019 01:24:21 +0330https://virgool.ir/@mostafa.abbasi/چطور-در-اتوبوس-صندلی-مناسب-انتخاب-کنیم-hksnpg1tobc1حساب که کردم با در نظر گرفتن سالی ۷، ۸ بار تقریبا 40 بار با اتوبوس به اصفهان آمده‌ام و هر آمدنی رفتنی دارد. در این سفرها مسیر و اتوبوس خیلی وقت‌ها ثابت بوده اما بعضی چیز‌ها همیشه تغییر می‌کرد، مثلا هم‌سفران، افکار من در آن روزها و صندلیم در اتوبوس!اتوبوس‌های جدیددر مورد تجربه و عادتتجربه کردن و تجربه های جدید داشتن و زندگی با آدم ها و افکار مختلف دو خوبی دارد، اول این‌که باعث می شود از قضاوت های فضایی در مورد افراد بپرهیزیم، به سادگی در هر موردی نظر ندهیم و دست از خود خفن پنداری بچه گانه برداریم، اصلا ویکتور هوگو در این مورد یک جمله خفن دارد، می‌گوید:«تا وقتی کفش های کسی را به پا نکرده ام در مورد راه رفتن او قضاوتی نمی‌کنم». دوم این‌که وقتی با کسی (بخوانید با تفکری) زندگی نکرده‌ای چگونه می‌توانی با او صحبت کنی؟! یا او را درک کنی؟ مثالش همین عرزشی‌ها و برعنداز‌های توعیتر، انگار هیچ کدام حرف هم‌دیگر را نمی‌فهمند مثل این که دو گونه متفاوت از موجودات فضایی بخواهند با هم صحبت کنند! دریغ از کمی درک و همدلی.عادت کردن عادی است، اما عادت کردن خوب نیست. اصلا عادت کردن همه چیز را پوچ می‌کند، بی معنی می‌کند. تکرار عادت هم نوعی اعتیاد است، نوعی حرفه‌ای شدن و این پایان قصه و هیجان است، به قول مولوی «هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود/ وا رهد از حد جهان بی حد و اندازه شود». عادت کردن رد تفکر است، و رد تفکر، آغاز بلاهت. شاید دلیل این همه خستگی فراگیر هم همین باشد عادت به تغییر نکردن شرایط، نمیدانم. حتی عادت کردن به صندلی اتوبوس هم خوب نیست چه برسد به عادت در باور و اعتقاد. عادت کردن دل کندن را هم سخت‌تر می کند ولی مگر نه این است که «کل من علیها فان». شاید به خاطر همین بود که دل کندن از دانشگاه برایم سخت بود، عادت کرده بودم!هر بار که اینترنتی بلیط اتوبوس می‌خریدم چند دقیقه فکر می‌کردم که «این بار کجا بشینم؟» البته همان یک سال اول فهمیده بودم که جایم کجاست و چم و خم و چند و چون کار دستم آمده بود اما این چالش را دوست داشتم، دوست داشتم تجربه کنم. امیدوارم تجربه‌هایم به دردتان بخورد.وی‌آی‌پی یا معمولی مسئله این است!صفری که بودم(ترم اولی) اتوبوس میسر ما VIP نبود و اتوبوس‌ها چهار ردیفه بودند. هنگامی که سفر در فصل گرما و روز بود صندلی کنار پنجره را انتخاب می‌کردم و از مناظر لذت می‌بردم(همچین منظره‌ای هم نبودا ولی خب!) اما در غیر این صورت انتخاب من صندلی وسط بود، صندلی وسط هم خوبی‌های خودش را داشت: اول این‌که هر وقت می‌خواستم می‌توانستم آب بخورم و از توی کیفم وسیله دربیاورم دوم این‌که در فصل سرما کنار پنجره یخ نمی‌زدم. VIP که آمد همه چیز عوض شد، تک صندلی همه خوبی‌ها را با هم داشت این بود که بعد از آن همیشه تک صندلی انتخاب می‌کردم. البته بعضی اتوبوس‌های VIP فریب دهنده است، VIP نیست اما ادای VIP‌ها را در می آورد. معمولا VIP‌ها ۲۷ نفره است اما بعضی اتوبوس‌ها تک صندلی‌های بیشتری دارد که با فاصله کم قرار گرفته‌اند. در این اتوبوس‌ها انتخاب تک صندلی اصلا عاقلانه نیست.جلوی اتوبوسجلوی اتوبوس هیجان خاصی دارد، اما توصیه نمی‌شود. در مسیر‌های کویری مثلا اصفهان به کرمان یا یزد، مسیر خیلی تماشایی ست. یک بار در برگشت از کرمان به اصفهان رفتم و در صندلی کمک راننده نشستم. روز بود و تا چشم کار می‌کرد جاده بود و دشت، برای من که در کوهستان زندگی می‌کنم باور کردنی نبود، مانند نگاه کردن به یک فیلم مستند با کیفیت 4K بود. خب معمولا نمی‌توان در آن صندلی نشست و فروشی هم نیست اما صندلی‌های ردیف اول هم با کمی چشم پوشی همین وضعیت را دارند. در شب اما نور چراغ ماشین های رو به رو خواب را بر آدم حرام می‌کند، در تصادف هم شانس زنده ماندن در جلوی اتوبوس خیلی کم‌تر است، بالاخره هر چیزی هزینه ای دارد! اگر در شب سفر می‌کنید معمولا راننده‌ها علاقه شدیدی به موسیقی گوش دادن با صدای بلند دارند اگر هم ازشان بپرسی خواهند گفت که این موسیقی باعث میشود که خوابم نبرد! طبیعتاً وقتی صدای موسیقی راحت به وسط اتوبوس می‌رسد در جلوی اتوبوس آزار دهنده‌تر است. متاسفانه بعضی هایشان هم سیگار می‌کشند! خیلی وقت‌ها نمی‌توان صندلی‌های جلو را اینترنتی خرید، دلیلش هم مشخص نیست اما به دلایلی که در ادامه خواهم گفت برخی راننده‌ها دوست دارند که این صندلی‌ها خالی باشند. البته همیشه لازم نیست در جلوی اتوبوس صندلی داشته باشیم، یک بار وقتی همه خواب بودند، در گرگ و میش صبح رفتم و روی پله‌های کنار راننده نشستم و با راننده که استثنائا آهنگ گوش نمی‌داد گپی زدم، در مورد مسیر حرف زدیم و اینکه چه قدر دیگر تا توقفگاه باقی مانده، آن‌جا هم منظره خوبی داشت.درِ عقبیکی از استراتژیک ترین مناطقی که در اتوبوس وجود دارد و تقریبا ییلاقی است منطقه درِ عقب است. در این منطقه سه دسته صندلی وجود دارد:۱- پشت به در عقب۲- رو به روی در عقب۳- رو به روی یخچالدسته اول به درد کسانی می‌خورد که دوست دارند بدون ایجاد مزاحمت برای صندلی پشتی هر چه قدر دلشان می‌خواهد صندلی را خم کنند. در ضمن چون پشت این صندلی خالی است معمولا باد خنکی از میان دو صندلی می آید. مانیتور جلو هم از این جا درست دیده نمی‌شود و اگر مثل من علاقه ای به دیدن فیلم های مسخره اتوبوس‌ها ندارید میتوانید این‌جا را انتخاب کنید.دسته ‌دوم به خاطر این‌که رو به روی در عقب است آب و هوای خوبی دارد‌ و مناسب سفر‌های تابستانی‌ ست از طرفی اگر علاقه‌ای به مزاحم ندارید این صندلی یکی از ایزوله‌ترین‌ها است به یخچال و آب‌خوری (اگر داشته باشد!) نزدیک است و تقریبا وسط اتوبوس واقع شده و در زمان تصادف اگر کمربند بسته باشید احتمالا زنده می‌مانید. البته باید رفت و آمد مسافران برای خوردن آب را تحمل کنید.دسته سوم به درد عشق فیلم‌ها میخورد و درست رو به روی مانیتور عقب قرار دارد. به یخچال نزدیک است و دید خوبی نسبت به جلوی اتوبوس دارد. در مواردی دیده شده مردان همانند فلان رییس فلان جا پاهای خود را روی یخچال می‌اندازند و در حالتی سرمستانه به خواب می‌روند. اگر این صندلی را انتخاب می‌کنید حتما کمربند ببندید چرا که در هنگام تصادف چیزی نیست که جلوی شما بگیرد و احتمالا به طرف جلوی اتوبوس پرتاب میشوید!اگر دختر جوان هستید!از هر کسی که بپرسید، توصیه عمومی این است که از در عقب به جلو صندلی انتخاب کنید. این توصیه، توصیه بدی نیست اما ممکن است ما را از تجربه‌های جالبی محروم کند. در ادامه این توصیه را بررسی می‌کنیم.بر اساس یک قانون نانوشته راننده همیشه «آدم خوبه» داستان است و بقیه افراد گرگ هایی هستند که ممکن است مزاحم دختران جوان شوند. مسیر ما یک راننده داشت که معمولا اگر دختر جوانی در محدوده عقب اتوبوس تک صندلی انتخاب کرده بود یا تنها بود به او توصیه می‌کرد که بیاید و در صندلی‌های همیشه به عمد خالی ردیف اول بنشیند در مواردی که من دیدم معمولا درخواستش پذیرفته می‌شد، انصافا هم آدم خوش تیپ و با ادبی بود فقط جوری بود که من حس خوبی به او نداشتم.اگر مثل من دانشجو هستید احتمالا در تعطیلات رسمی و چند روزه به خانه برمی‌گردید، سرباز ها هم اکثرا همین موقع‌ها مرخصی می‌گیرند، من همیشه اینترنتی بلیط می‌‌خرم مواقعی بوده که در پایان تعطیلات در قسمت عقب اتوبوس صندلی گرفته‌ام در حالی که در زمان خرید کس دیگری بلیط نخریده بود و عقب، تقریبا خالی بود اما در هنگام سوار شدن متوجه می‌شدم که قرار است با تعداد زیادی سرباز جوان و کوچکتر از خودم هم‌سفر شوم، آن‌جا بود که فهمیدم سرباز‌ها گروهی سفر می‌کنند! نه اینکه سرباز ها خوش سفر نباشند نه، اما کلا سعی کنید با یک گروه که با هم دوست هستند مسافرت نکنید چون که با هم خیلی راحتند و وقتی هم که جمع هستند دیگر هر کاری دلشان بخواهد می‌کنند مثلا کف اتوبوس می‌خوابند و باقی قضایا، خلاصه سرتان را درد نیاورم همه این ها را گفتم تا بگویم توصیه‌ای که اول در موردش صحبت کردم همچین بی‌راه نیست و اگر دختر یا پسر جوانی هستید که دوست دارید بدون دردسر و تنها سفر کنید از وسط به جلو صندلی بگیرید و گول خالی بودن عقب اتوبوس را نخورید چون معمولا به اشکال مختلف پر می‌شود.اگر گروهی سفر می‌کنیداگر چند نفر دوست یا همشهری هستید که با هم سفر می‌کنید برخلاف چیزی که در بند قبل گفتم بهترین گزینه برای شما عقب اتوبوس است، ته، ته. جایی که راننده های قدیمی به آن «پا بوفه» می‌گویند، من هم نمی‌دانم چرا! کلا هر چه از راننده اتوبوس دورتر باشید آزادی عمل بیشتری دارید(مثلا کفش هایتان را در آورید! البته با فرض اینکه همان روز جورابتان را شسته باشید) و اگر مثل برخی دوستان بازیگوش هستید بقیه را کم‌تر اذیت می‌کنید. در مورد ردیف آخر اتوبوس توصیه عمومی این است که چون به موتور نزدیک است صدای موتور شما را اذیت می‌کند یا آن‌جا از بقیه جا‌ها گرم‌تر است. باید بگویم که این توصیه‌ها خیلی قدیمی است و شاید در مورد اتوبوس‌های بنزِ قارقاری درست باشد اما هیچ کدام، در مورد اتوبوس های جدید درست نیست. در زمان تصادف، بسته به نوع تصادف ممکن است شرایط متفاوتی داشته باشید و سناریوی خاصی در مورد مرگ و زندگی‌تان مطرح نیست! در کل همیشه جای آن چکش قرمز را یاد بگیرید(هر چند که معمولا با بست پلاستیکی بسته شده) ممکن است یک وقت به دردتان بخورد، من که خیلی وقت است منتظرم تا از آن استفاده کنم دریغ از یک تصادف یا چپ کردن ساده!مسیر را معنا‌دار کنیددر مسیر همیشه چیزی گوش می‌دهم، آهنگ کمتر، بیشتر پادکست و چیزهای گوش دادنی دیگر، برای همین مثلا فلان جاده برایم شبیه صحنه نبرد ایران و توران است چون در چند سفر داشتم فردوسی‌خوانی گوش می‌دادم. یا مثلا مسیر دیگری هست که من را یاد حس خوبی که زمانی به کسی داشتم می‌اندازد و آهنگ مهر‌ و ماه محمد اصفهانی خیلی در ثبت ارتباط مسیر با این حس تاثیر گذار بوده، این ارتباطات و تصاویر پایداری زیادی دارند به طوری که بعد از چند ماه اگر از همان جا رد شوم باز همان حس برمی‌گردد و فقط حس نیست مطالب و افکار هم هست. خلاصه که تا می‌توانید مسیر‌های تکراری را با چیز‌های خوب معنی‌دار کنید. این‌طور، مسیر دیگر آن مسیر قبلی نیست جان دارد و زنده می‌شود.بنز قارقاریاگر در اتوبوس خوابتان نمی‌برداینکه در اتوبوس خوابتان نمی‌برد دلایل مختلفی ممکن است داشته باشد، من هم شب‌ها که با اتوبوس سفر می‌کنم معمولا بیدارم در واقع معمولا فقط من و راننده بیداریم! در همان سفر های اول بود که یک بالش گردنی خریدم از آن خوب ها بود، تاثیر زیادی در خواب داشت چون توی اتوبوس گردن آدم خیلی راحت نیست، اگر هم سرت را روی پنجره بگذاری یخ می‌کند، بالش خیلی واجب است. هندزفری هم تاثیر خوبی دارد چون راننده ها خیلی دوست دارند در مسیر هایده گوش کنند اگر یک هندزفری بگذاری راحت‌تر خوابت می‌برد. معمولاً صندلی‌ها در قسمت کمر اندازه یک بالش کوچک خالی دارند و آدم را اذیت می‌کند، صندلی همان بنز قارقاری ها خیلی راحت‌تر است تا این جدید‌ها. این‌هایی هم که ادعا می‌کنند تخت‌ شو است زیاد تعریفی نیست اما خب، از هیچی بهتر است، خلاصه هر کاری کنی توی اتوبوس سخت است بخوابی، شاید برای همین است که بعضی‌ها کف می‌خوابند البته برای خودم پیش آمده که مثل خرس بخوابم چون از طرفی اتوبوس مثل گهواره آدم را تکان می‌دهد، ولی مهم است در‌ چه سفری در چه مسیری. وقت‌هایی که به خانه می‌آمدم مثل یک کودک ۱۰ شب خوابم می‌برد اما در مسیر اصفهان، خب کمتر خواب راحت داشته‌ام. در زمستان خیلی مهم است که با کاپشن بخوابید چون این اتوبوس ها سیستم عجیبی دارند یا آنقدر گرم می‌کند که آدم می‌پزد یا یهو خاموش می‌شود و آدم یخ می‌زند. در تابستان هم آن‌قدر کولر را روشن می‌گذارند که توی اتوبوس مثل یخچال می‌شود نمی‌دانم یک ترموستات چرا نمی‌گذارند البته بعید است ولی خب شاید کار نمی‌کند. کمک راننده‌ها خیلی راحت می‌خوابند می‌روند و توی کابین دراز می‌کشند، در یک سفر عجیب اتوبوس کمک راننده نداشت من هم که مثل همیشه کنجکاو، وقتی بعد از ظهر همه خواب بودند رفتم تو کابین کمک راننده، درش معمولا باز است. جای دنجی بود جای خواب راحت و همه چیز تازه پریز برق هم داشت که گوشی‌ام را در آن‌جا شارژ کردم، البته دیگر هیچ وقت پیش نیامد و همان یک دفعه بود.شما هم اگر تجربه‌ای دارید همین پایین بنویسید :)مصطفی عباسیمصطفی عباسیSun, 20 Oct 2019 17:05:43 +0330https://virgool.ir/@mostafa.abbasi/سیگار-کشیدن-و-فحش-دادن-دو-راه-برای-بزرگ-شدن-pua1mggx5ucyبزرگ شدن یعنی چه؟ چه وقت ما بزرگ می‌شویم؟ از چه زمانی به ما آدم بزرگ می‌گویند؟ آیا هجده سالگی سن آدم بزرگ شدن است؟ چگونه باید بزرگ شد؟ آیا برای وارد شدن به دنیای آدم بزرگ ها مناسک و آداب خاصی را باید رعایت کرد؟بزرگ شدن و وارد شدن به دنیای آدم بزرگ‌ها فرایندی پیچیده و مهم است. این اتفاق برای هر فرد در دوره‌ای از زندگی اش رقم می خورد. در سال های اخیر که نوجوانی کش آمده و تا اواسط دوره دانشگاه هم ادامه پیدا می کند طبیعتا بزرگ شدن هم دیرتر می شود. در این میان رفتارهایی وجود دارد که افراد به صورت خودآگاه یا ناخودآگاه برای نشان دادن اینکه بزرگ شده اند از خود بروز می‌دهند.به نظر من بزرگ شدن به یک معنا یک نوع احساس استقلال در تصمیم گیری است یا به قول معروف کسی که بزرگ شده است می‌تواند روی پای خود بایستد. این احساس درونی هر کس است و به سن و جنس ربط خاصی ندارد. ممکن است شخصی به خاطر نوع تربیت و ... حتی در سن چهل سالگی هم نتواند استقلال تصمیم گیری داشته باشد. البته منظور از استقلال در تصمیم گیری لزوما عدم وابستگی به خانواده نیست چرا که در مواردی مخصوصا در دوران دانشگاه مرجع تصمیم‌گیر از خانواده به گروه دوستان یا سایر گروه‌ها تغییر می‌کند و صرفا جای آن تغییر کرده است اما هنوز همان وابستگی‌ها را دارد.برخی کودکان از همان سنین پایین علاقه زیادی به انجام کارهای بزرگ‌تر‌ها دارند و اگر از آن‌ها سوال شود علاقه دارند سریع‌تر بزرگ شوند تا بتوانند کارهایی که در این سن نمی‌توانند انجام دهند را با اختیار خود انجام دهند. در این میان کارهایی وجود دارند که انجام آن‌ها فقط مختص آدم بزرگ‌هاست و حدس میزنم که به صورت ناخود آگاه در ذهن برخی این تصور شکل گرفته است که انجام این اعمال نشان بزرگ شدن است. این اعمال چیزی جز فحش دادن و سیگار کشیدن نیست. در یک نگاه ممکن است گفته شود که کودکان و نوجوانان هم فحش می‌دهند اما منظور از فحش دادن هر فحش دادنی نیست. فحش های آدم بزرگ‌ها کاملا متفاوت است انگار نگاه جنسی با آدم بزرگ شدن رابطه‌ای دارد چرا که در دنیای آدم بزرگ‌ها باید هر نوع فحشی با هر منظوری دارای وجهی جنسی باشد تا ارزش بیان کردن در این دنیا را داشته باشد. برای مثال در دنیای آدم بزرگ‌ها ممکن است کسی خجالت بکشد که به شخصی بگوید "احمق" اما همان شخص برای بیان همان منظور یک فحش رکیک جنسی را به کار می‌برد که در نظر او و خیلی های دیگر معنای نهایی آن همان احمق است اما بیان کردن لفظ اولیه در شأن دنیای آدم بزرگ‌ها نیست. در واقع یکی از تغییراتی که در برخی افراد برای ورود به دنیای آدم بزرگ‌ها اتفاق می‌افتد تغییر سبک فحش‌های کودکانه و معمولی به فحش‌های رکیک جنسی است.یادم می‌آید در سال سوم دانشگاه که بودم برایم سوال بود که چرا به یک باره در طول یک سال تعداد زیادی از هم ورودی‌های ما سیگاری شده‌اند در آن زمان دلایلی مانند سختی درس ها و سخت‌گیری اساتید، دور بودن از خانه، مسائل عاطفی به ذهنم رسید که البته اشتباه هم نبودند اما شاید یکی از مهم‌ترین دلایل روی آوردن تعداد زیادی از دانشجویان به چیزی مثل سیگار مسئله بزرگ شدن بود که از قضا بسیار ناخودآگاه روی می‌داد. این اتفاق خیلی هم با فحش دادن تفاوت ندارد همانطور که نوجوانان فحش می‌دهند. از مخدر هم استفاده می‌کنند اما مخدر‌های دوره نوجوانی با بزرگ سالی متفاوت است در نوجوانی افراد برای فرار از فشار های روانی خود به مواردی مانند بازی‌های کامپیوتری، پرخاشگری‌های ناشی از بلوغ، شعر و ادبیات(در این کانتکس!) و... روی می آورند. و دقیقا مانند اتفاقی که برای فحش‌ها می‌افتد در استفاده از مخدر‌ها نیز وجود دارد و آن تغییر نوع مخدر به سیگار یا چیزهای مشابه مثل گُل است که در دنیای بزرگ‌تر ها پذیرفته شده است.این صحبت‌ها نتیجه مشاهدات روزمره است. اما به واقع جای تاسف دارد که در جامعه ما تعداد زیادی از افرادی که روزانه با آن‌ها برخورد داریم دچار بحران‌‌های ناشی از بزرگ شدن هستند و به دلیل ضعف سیستم آموزشی نتوانسته‌اند راه درست بزرگ شدن و مستقل شدن را بیابند. البته خانواده ها سهم بسیار موثری در این موضوع دارند. چرا که امروزه به دلایلی مانند کوچک شدن خانواده‌ها و تعداد کم فرزندان بعضا افراد تا سنین بالا حداقل تا پایان دانشگاه کاملا به خانواده‌های خود وابسته هستند ویژگی‌های فرهنگی ما نیز در امر موثر است فرهنگ فرزند‌محور و رسیدگی والدین به فرزندان به صورت نامحدود هم از دیگر دلایل این بحث است.این موضوع از دغدغه های همیشگی من در مورد بسیاری از افرادی که با آن‌ها برخورد کرده‌ام بوده است. و فکر می‌کنم دلایل این موضوع را بیش از آنکه بتوان در حوزه شخصی جست و جو کرد باید در حوزه عمومی و اجتماع دنبال کرد.مصطفی عباسیمصطفی عباسیSun, 08 Jul 2018 21:36:58 +0430https://virgool.ir/@mostafa.abbasi/خشونت-علیه-خشونت-ctxg6gfj3l0xخشونت چیست؟ چرا خشونت به وجود می‌ آید؟ مشهور است که به افلاطون فیلسوف بزرگ یونانی فیلسوف خشونت می گویند و گروه هایی هستند که جنگ های جهانی را نتیجه فلسفه افلاطون می دانند. در هر صورت خشونت هر چه که باشد و از هر جا هم آغاز شود آیا باید در مقابل خشونت خشن بود؟ این سوالی است که در فیلم سیکاریو با آن مواجه هستیم.پوستر فیلم سیکاریوسیکاریو(Sicario) نام عنوانی از کارگردان پر آوازه کانادایی دنیس ویلنو (Denis Villeneuve) است. این کارگردان که از جمله کارگردان های خوش فکر و صاحب سبک است. معمولا فیلم هایی با درون مایه های فکری فلسفی می سازد.در ابتدای فیلم درباره سیکاریو اینگونه آمده که واژه سیکاریو از یهودیان متعصب اورشلیم گرفته شده است. آدم کشانی که رومی های مهاجم به سرزمینشان را شکار می کردند. همچنین در مکزیک سیکاریو به معنی آدم کش حرفه ای است.هشدار: خطر لو رفتن داستان فیلم!داستان فیلم درباره یک افسر آرمان گرای اف بی آی است که برای دستگیری رهبر قدرتمند و بی‌رحم مواد مخدر در مکزیک به یک شبکهٔ خودسر از مأموران دولتی می‌پیوندد. داستان فیلم کش مکش های میان ماموران خودسر و قانون شکن و این مامور اف بی آی است که تمام تلاشش برای اجرای قانون است.در طول فیلم این سوال ها برایم تکرار میشد که آیا باید در برابر خشونت خشن بود؟‌ آیا راه دیگری نیست؟ مگر می شود در مقابل آدمکش ها و جانی ها غیر از این رفتار کرد؟ آیا اگر هدف نابود کردن یک باند خلافکار و بی رحم و آدم کش باشد می توان به هر کاری دست زد؟ و به راحتی آدم کشت و از پیش در مورد هر کس قضاوت کرد؟ و در‌ آخر آیا هدف وسیله را توجیه می کند؟ماموران CIA در این فیلم به دنبال کشتن رییس باند و به این ترتیب نابودی کل باند هستند و برای این کار یک سناریو می چینند و طعمه می گذارند. آدم می کشند، اقوام رییس باند را تحت فشار و شکنجه قرار می دهند. و خلاصه هر کاری می کنند. اما مامور اف بی آی داستان ما به دنبال پیش برد ماجرا از طریق قانونی است. و در این اندیشه است که با پیگیری های قانونی موضوع را حل کند اما شاید بر عبس می پاید! و در چندین جا از فیلم، مامور CIA در مورد این موضوع که، حل کردن این چنین پرونده هایی قواعد خاص خودش را دارد و به همین سادگی نمی توان آن را حل کرد با او بحث می‌کند و می گوید که این خلاف کارها بسیار در کار خود حرفه ای هستند و به راحتی دم به تله نمی دهند.یاد دیالوگ هایی از فیلم "مردی برای تمام فصل‌ها" می افتم آن جا که دامادِ(روپر) توماس مور(قاضی القضات کشور انگلیس) در مورد شخصی که مشخصا قصد توطئه علیه مُور را دارد، به او می گوید: + چرا همین الان او را بازداشت نمی‌کنید.- او تا وقتی که قوانین را نقض نکرده آزاد است به هر جا که می‌خواهد برود.+ آیا اجازه می دهی که شیطان از قانون بهره مند شود؟- بله و اگر تو جای من بودی چه می‌کردی؟+ من قوانین انگلستان را زیر پا می‌گذاشتم.- تبریک می‌گویم آن وقت اگر همه قوانین نقض شد و شیطان برگشت سراغ تو چه؟ آن وقت به کجا پناه می‌بری؟ قوانین که نقض شده! این کشور پر از قانون است، قوانین تشریفاتی و نه الهی اما فکر می‌کنی که اگر قوانین نقض شود و تو این کار را بکنی در هرج و مرجی که بعد از آن اتفاق خواهد افتاد می‌توان سر پا ایستاد؟اما گاهی اوضاع چنان بد و زشت می‌شود و آدم با چنان جنایاتی رو به رو می شود که خشم سر تا پای وجودش را می‌گیرد و فقط به انتقام فکر می‌کند. البته لزوما این حالت با بی فکری همراه نیست اما حس انتقام همه وجود فرد را می گیرد. و انتقام به عنوان بهترین و آخرین راه حل خودنمایی می‌کند. اما آیا باید به هر قیمتی انتقام گرفت یا آن‌که قانون را اجرا کرد؟ یا به قول یکی از دیالوگ های فیلم آیا می توان در میان گرگ‌ها با قانون زیست؟به راستی سیاست با دیانت و اخلاق چه رابطه‌ای دارد؟ آیا سیاست عین دیانت است؟ و آیا سیاست بدون دروغ و نیرنگ قابل انجام است؟ زمانی درباره سیاست شنیده‌ام که سیاست‌مدار با انجام عمل سیاسی در تلاش است که حقیقت را به زندگی بیاورد(البته توضیح مفصل دارد)، و این کار ساده نیست و قواعد خودش را دارد که شاید ما خوششمان بیاید یا نه.این ماجرا روایت کلی فیلمی است با فیلم برداری و آهنگ سازی بی نظیر که در تمام طول فیلم ما را به فکر در مورد خشونت علیه خشونت دعوت می‌کند و بار‌ها ما در پاسخ به این سوال به چالش می‌کشد. این فیلم با نمره ۷.۶ از جمله فیلم‌های موفق اکشن است. اما مانند بسیاری از فیلم‌های اکشن صرفا برای گیشه ساخته نشده. اگر به موضوع خشونت علیه خشونت علاقه دارید. پیشنهاد می‌کنم که این فیلم زیبا را از دست ندهید.مصطفی عباسیمصطفی عباسیThu, 21 Jun 2018 18:56:13 +0430https://virgool.ir/@mostafa.abbasi/با-ژرمن-ها-در-کردستان-kv9ronycsdvjدر بازگشت به خانه در اتوبوس اصفهان-سنندج با دو توریست جوان آلمانی برخورد کردم این نوشته خلاصه ای از گفت و گوی یک ساعت و بیست دقیقه ای من با آن هاست.آغاز ماجراسوار اتوبوس که شدم در آخر اتوبوس دو چهره اروپایی توجه مرا به خود جلب کرد اول فکر کردم که شاید از این جوان های نسل جدید باشند که خودشان را شکل اروپایی ها می کنند اما کمی بعد متوجه شدم که واقعا توریست هستند.برایم جالب بود که زن و مرد جوان اروپایی به ایران آمده اند آن هم در ماه رمضان!، آخر معمولا اروپایی های پیر بیش تر به اینجا می آیند و اکثر توریست های جوان از شرق آسیا یا روسیه و کشور های اروپای شرقی هستند.از آنجا که آدم کنجکاو و ماجراجویی هستم و دوست دارم تجربه های جدید داشته باشم از همان اول فکر گفت و گو با آن ها در سرم افتاد اما با خودم گفتم: بی خیال بابا... حالا چه کاریه...! صندلی من با آن ها یک ردیف فاصله داشت و این موضوع شانس من را برای گفت گو را افزایش می داد اما چون تقریبا وسط اتوبوس بودیم نگران بودم که به خارجی گرایی و توریست ندیدگی متهم شوم و این باعث شد که از این کار خودداری کنم. البته مسلط نبودن به مکالمه ی انگلیسی هم در این اتفاق بی تاثیر نبود.میانه راهگذشت و گذشت تا این که اتوبوس در رستوان وسط راه توقف کرد. پیاده شدم و بعد از خواندن نماز بیرون رفتم و کنار اتوبوس منتظر زمان حرکت بودم، آن ها هم پیاده شده بودند و داشتند بیسکوییت ترد نمکی با آب می خوردند. در این فکر بودم که چگونه سر صحبت را باز کنم که راننده آمد و گفت که سوار شوید که باید حرکت کنیم.پشت سر من خانمی چادری نشسته بودند و با همسفران توریست ما هم ردیف بودند. اندکی بعد از سوار شدن متوجه شدم که پس رد و بدل شدن مقادیری خوراکی میان هم وطن چادری و خانم توریست، گفت وگویی میان آن ها شکل گرفته است از آنجا که کاملا به ماجرا نزدیک بودم گفت و گوی آن ها را شنیدم. از قضا زن و مرد توریست آلمانی بودند و در حدود دو یا سه هفته ای میشد که به ایران آمده بودند. اگر اشتباه نکنم زن در رشته ای مرتبط با علوم سیاسی و اجتماعی تحصیل می کرد و مرد هم علوم کامپیوتر خوانده بود. یزد و اصفهان رفته بودند و حالا می خواستند به کردستان و بعد تبریز بروند. گفت و گوی بین آن ها زیاد طولانی نبود و به زودی تمام شد. حس کردم خود توریست ها علاقه زیادی به ارتباط با مردم دارند چرا که در همین گفت و گوی کوتاه اکثرا آن ها در حال صحبت و سوال پرسیدن بودند. در طول گفت و گو چند بار خواستم وارد شوم و سوالی بپرسم اما حس کردم که حرف زیادی برای گفتن ندارم و باید بیش تر فکر کنم تا بتوانم صحبت موثر تر و به درد بخورتری داشته باشم. این بود که شروع به پردازش سوالاتی که میخواستم از آن ها بپرسم کردم و به خاطر اینکه زیاد مکالمه ام خوب نیست اکثر سوالات را در گوشی یادداشت کردم تا سریع و بدون گیر بتوانم آن ها را بپرسم.صبح روز بعد در هر موردی که به ذهنم می رسید و برایم جای سوال بود سوال نوشتم از آلمان و فلسفه و فلاسفه بزرگ گرفته تا نظرشان درباره ایران، آلمان در جنگ جهانی حتی در مورد آنگلا مرکل هم سوالی داشتم و نوع حکومت آلمان. سوالات که تمام شد خوابیدم، بیدار که شدم به این فکر میکردم که چطور می توانم گفت و گوی خود با آن ها را شروع کنم. دیدم که با توجه موقعیت صندلی ام صحبت کردن زیاد راحت نخواهد بود و برای این که بتوانم صدایم را به آن ها برسانم مجبورم داد بزنم. این بود که باز هم منتظر شدم اما دیگر عزم جدی داشتم که هر طور شده سوالاتم را بپرسم و این تجربه زنده و واقعی را به هیچ وجه از دست ندهم. معتقدم تجربه ای که آدم خودش در چنین مواقعی به دست می آورد بسیار گران بها تر و قابل اعتمادتر از هزار کتاب و برنامه تلویزیونی در این باره است. اصلا برداشت هر کس متفاوت است. این اولین باری نبود که چنین تجربه ای داشتم در پیاده روی اربعین با مردم کشور های مختلف برخورد کرده بودم و مدتی با برخی شان صحبت کرده بودم از مردمان هند و پاکستان گرفته تا آذربایجان و لبنان و هلند و روسیه. هنوز مزه آن صحبت ها زیر زبانم بود.در اواخر راه بود که مسافران صندلی پشتی آن ها پیاده شدند در همان حال بود که با خودم گفتم که فصرت طلایی بالاخره پیش آمد. در فرصتی مناسب رفتم و در صندلی پشتی آن ها که صندلی آخر اتوبوس بود نشستم کمی اوضاع را بررسی کردم همه چیز به ظاهر خوب بود آن ها مدتی بود که بیدار شده بودند بقیه مسافران اکثرا خواب بودند و من در صندلی پشتی آن ها نشسته بودم بهتر از این نمی شد. با یک سلام گفت و گو را شروع کردم و از اینکه چند روز است در ایران هستند پرسیدم. یکی دو کلمه آلمانی بلد بودم و خودم را به آلمانی معرفی کردم و کلی خندیدیم. بعد راستش را گفتم و گفتم چون آدم کنجکاوی هستم و دوست دارم در مورد کشور ها و مردمان آن ها بیشتر بدانم دوست دارم با آن ها صحبت کنم آن ها هم استقبال قابل ملاحظه ای داشتند به طوری که انتظارش را نداشتم!اولین باری بود که به ایران آمده بودند و به نظرشان ایران خیلی بزرگ بود و جا برای گشتن زیاد داشت. و به پیشنهاد دوستانشان به این جا آمده بودند. در ادامه پرسیدم در ماه رمضان که اکثر رستوران ها بسته است سخت شان نیست؟ و چرا زمان بهتری را انتخاب نکرده اند؟ فکر کنم قبل از سفر نمیدانستند که ماه رمضان است ولی گفتند که مشکل زیادی در خرید غذا نداشته اند.بعد گفتم که من آلمان را به چند چیز میشناسم مثلا فلاسفه بزرگی چون کانت، هگل، هیدگر، نیچه، مارکس و ... و به مارکس علاقه دارم. از قضا مرد توریست هم فلسفه خوانده بود و کمی در این باره با او گفت و گو کردم و در مورد اینکه آیا فیلم کارل مارکس جوان را دیده است یا نه پرسیدم که ندیده بود اما میدانست و گفت که درباره آن خوانده است. با خودم گفتم : خدایا حالا نیاد بپرسه این فیلم رو کجا دیدی و مگه فیلم های آلمانی تو ایران اکران میشه... که نپرسید من هم نفس راحتی کشیدم در ادامه گفتم که در ایران خیلی ها به نیچه و تفکر او علاقه دارند و افکار او را دنبال می کنند او هم اسم یکی از کتاب های نیچه را گفت و گفت آن را خوانده و به آن علاقه دارد. اسم کتاب هم مثل اسم خودشان آنقدر سخت بود که یادم نمانده. که در این جا های بحث بود که متوجه شدم شاید در مکالمات عادی و روز مره بتوانم سربلند بیرون بیایم اما به هیچ وجه لغاتی که میدانم کفاف گفت و گو در مسائل فلسفی و فکری را نمی دهد.بعد گفتم که فوتبال آلمان و تیم ملی شان و تیم های بایرن مونیخ و دورتموند هم از دیگر چیز هایی است که آلمان را به آن میشناسم. و مرد گفت که زمانی که درس میخوانده محل تحصیلش در نزدیکی شهر مونیخ بوده و فاصله زیادی با ورزشگاه الیانس ارنا نداشته بلافاصله پرسیدم حتما خیلی ورزشگاه می رفتی درسته؟ و او هم گفت که نه زیاد طرفدار فوتبال نیستم.بعد نوبت آن ها شد و پرسیدند که تو در اصفهان چه کار میکنی و حالا کجا می روی؟ من هم گفتم که دانشجو هستم و در دانشگاه صنعتی اصفهان مهندسی کامپیوتر میخوانم و به رغم رشته ام که مهندسی است علاقه زیادی به علوم انسانی دارم و دوست دارم در کنار کامپیوتر در مورد آن ها هم مطالعه کنم. حالا هم تعطیلات قبل از امتحانات است و به خانه می روم.پرسیدم که آیا هیچ خاطره یا سفرنامه ای از سفرشان می نویسند یا نه؟ که در جواب زن که خیلی سریع هم انگلیسی صحبت می کرد و تقریبا ۶۰ درصد از حرف هایش را متوجه می شدم گفت که خاطره می نویسند ولی زیاد هم در این کار مرتب انجام نمی دهند. و چند خاطره خنده دار از اصفهان و کافه رفتنشان گفت. پرسیدم که آیا این خاطرات را در جایی منتشر می کنند یا نه؟ مثلا در فیس بوک، توییتر یا وبلاگ شخصی و... در جواب گفتند که خیلی عضو شبکه های اجتماعی نیستند و فقط فیس بوک دارند که در آنجا هم منتشر نمی کنند. در ادامه مرد گفت که معتقد است که نباید آدم همه زندگی اش را در این شبکه های اجتماعی قرار دهد چون مطمئن است یک روزی آن ها از آن سوء استفاده خواهند کرد. گفتم که در ایران خیلی ها در شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام فعالیت می کنند و به آن ها علاقه دارند. که او هم در مورد آلمان تایید کرد و گفت که جوان های این نسل آلمان هم خیلی در اینستاگرام هستند. و وقت زیادی را در آن صرف میکنند که با این موضوع مخالف بود و در مورد استقبال مردم از این شبکه ها گفت حس آزادی ای که مردم در این شبکه ها دارند دلیل استقبال آن هاست.در ادامه گفتم آنگلا مرکل هم از کلماتی است که وقتی اسم آلمان را میشنوم به ذهنم می آید. آن ها هم به قول خودمان خیلی حال کردند و زن که در این زمینه تخصص بیش تری داشت توضیح داد که بله او زن قدرتمندی است و کارش خوب است. اما متاسفانه دیگر پیر شده است و حال و حوصله زمان جوانی اش را ندارد. و او را با مکرون رییس جمهور فرانسه که خیلی جوان تر است و میخواهد همه چیز را تغییر دهد مقایسه کردند. و از اینکه باید یک نفر جوان تر و تحول خواه تر بیاید گفتند.گفتم که چرا شما مقامی با عنوان صدر اعظم دارید مگر حکومت شما پادشاهی است. در جواب باز هم زن توضیح داد که نه حکومت ما پارلمانی است و رییس جهمور داریم که بیشتر تشریفاتی است و قدرت ندارد و بعد توضیح داد که بعد از جنگ جهانی دوم حکومت آلمان خیلی تغییر کرد و مکانیزم های متعدد به قول او بالانس و کنترل در آن قرار داده شد تا دیگر قدرت به یک نفر نرسد و مانند هیتلر نشود.حس کردم دیگر وقتش شده یکی از مهم ترین سوالاتی که در مورد آلمان داشتم را بپرسم و گفتم یک سوال مهم از شما دارم، و آن اینکه چطور آلمانی ها بعد از جنگ جهانی دوم توانستند کشور و جامعه خود را با فاصله خیلی کم از جنگ دوباره بسازند؟ بعد از زمانی که برلین به طور کلی با خاک یکسان شده بود و به دو بخش تقسیم شد همچنین جامعه هم دچار شُک حاصل از جنگ شده بود و خیلی از اتفاقات بد رخ داده بود چطور ممکن است که این جامعه چند سال بعد دوباره یکی از قدرتمند ترین کشور ها در اروپا و جهان بشود؟اولش خیلی شگفت زده شدند و تعجب خود را نشان دادند و لبخند زدند. بعد زن توضیح داد که به عوامل مختلفی باعث این موضوع شده و در مورد اینکه آمریکا وام های بسیاری به آلمان داده و با استفاده از آن ها آلمان توانسته دوباره روی پای خود بایستد گفت و در مورد اقتصاد و سیاست و روابط آلمان بعد از جنگ توضیحاتی داد. ادامه دادم که اما به نظر من تنها این دلایل اقتصادی سیاسی نمیتواند باعث این اتفاق شده باشد و به نظرم باید اتفاقی در فکر و اندیشه مردم آلمان افتاده باشد. این جا مرد وارد شد و پرسید چرا این طور فکر میکنی؟ گفتم چرا که جنگ موضوع کوچکی نیست و جامعه ای که بعد از جنگ از هم پاشیده آن هم جنگی مثل جنگ جهانی خیلی سخت است که دوباره روی پای خود بایستد. و باز هم به همان اختراع و ساختن برگرد. بعد زن ادامه داد و گفت که با تو موافقم و مردم آلمان بعد از جنگ خیلی تغییر کردند. ولی عوامل مختلفی بود که باعث وضع کنونی آلمان شد.در طول گفت وگو به خوبی از ایران و ایرانی ها یاد می کردند. من پرسیدم که نظرتان راجع به ایران چیست؟ و به نظر شما مهم ترین تفاوت بین مردم آلمان و ایران را چه می دانید؟ و لطفا بدون تعارف نظرتان را بگویید.پاسخ دادند مردم ایران با ما خیلی خوب و مهربان بودند و ما با آن ها راحت بودیم و اصلاح open mind را به کار بردند. گفتند که ایرانی ها دو دسته اند گروهی که اکثرا جوانند خیلی مدرن هستند و آخرین تکنولوژی ها را استفاده می کنند و همچنین در اینستاگرام و شبکه های اجتماعی حضور دارند. دسته دیگر که بیشترشان آدم های مسن و بزرگ سال اند. قدیمی و سنتی هستند(conservative) و علاقه ای به تغییرات ندارند. در بیان تفاوت گفتند که مشخصا مردم ایران خیلی مذهبی تر و دین دار تر از مردم آلمان هستند.دیگر سوالاتم تمام شده بود و حس کردم نباید آن ها را خسته کنم. این بود که مدتی سکوت کردم و به صحبت ها فکر میکردم در این حال و احوال بودم که مرد از من پرسید نظر تو در مورد ایران و آینده آن چیست و وضع ایران را چگونه ارزیابی میکنی. پاسخ دادم که گفتنش سخت است و سوال ساده ای نیست که بتوانم به راحتی به آن پاسخ دهم اما مطمئنم جامعه ما در یک وضعیت خاص و ویژه است. وضعیتی که دلخواه ایرانی ها نیست. و حس میکنم که باید تغییری اتفاق بیافتد و آن هم جز به دست مردم نیست. این یک فرصت ویژه است برای مردم که تصمیم بگیرند و آینده خود را بسازند. اما همانطور که گفتم صحبت در این مورد پیچیده و سخت است. او هم تایید می کرد. به عنوان آخرین سوال پرسیدم که مشهور است که آلمانی ها و ایرانی ها هر دو از نژاد مردمان آریایی هستند آیا شما این را شنیده اید و قبول دارید؟ گفت که بله و در مورد مهاجرت مردمان قدیمی هند از هندوستان به سمت ایران و اروپا توضیح داد و گفت این صحبت را باور دارد.صحبت های ما در این جا تقریبا به پایان رسید و بقیه صحبت ها پیرامون زیبایی مسیر و اینکه کردستان سرزمین کوهستان هاست و چه قدر آب و هوای آن از اصفهان بهتر است ادامه یافت. در آخر هم همان خانم چادری که هم ردیف آن ها و سنندجی بود پس پیاده شدن آن ها را به خانه خود دعوت کرد و آن ها هم پذیرفتند و خوش حال شدند من هم با آن ها خداحافظی کردم و گفتم که امیدوارم سفر خوبی داشته باشند و خاطرات زیبایی از ایران در ذهنشان بماند. آن ها هم آرزوی تحصیل خوب برای من کردند و گفتند به خاطر مردمان ایران خاطرات خوبی خواهند داشت.به پایان آمد این دفتر اما حکایت همچنان باقی ست.1397/3/12 - کردستان مصطفی عباسیمصطفی عباسیSun, 03 Jun 2018 01:47:20 +0430