https://virgool.ir/feed/@mosaferemehاینجا ردّی از روزمرگی‌ها و پژواکِ قعر افکارم را می‌نویسمfa2026-11-10 18:46:44https://files.virgool.ir/upload/users/4816457/avatar/BMAwrC.pnghttps://virgool.ir/@mosaferemehhttps://virgool.ir/@mosaferemeh/الاکلنگ-زندگی-tmacygewtytdآدما تو شرایط مختلفی زندگی می‌کنن؛ حتی با ویژگی‌های شخصیتی، خانوادگی، اجتماعی، فرهنگی و مالیِ متفاوت.حتی داخل یک خانواده، شما نمی‌تونید یک خواهر و برادر کاملاً یکسان پیدا کنید؛ این قضیه حتی تو دوقلوهای همسان هم صادقه.هرکدوم از ما تجربه‌های زیسته‌ی متفاوتی داریم؛ از هرکدوم خاطراتی داریم و درسی گرفتیم، خوب یا بد فرقی نداره.حوادث میان تا ما باهاشون تغییر کنیم و شاید سنجیده بشیم که الان چند مرده حلاجیم. شاید واسه همینه که قرآن می‌گه شکر نعمت کنید تا بهتون نعمت بدم؛و یا اینکه تو شرایط سختی، اگر پایداری کنید، بعد از سختی آسانیه و یاد خدا رو فراموش نکنید.اینا رو از این نظر می‌گم که هر سختی، شاید می‌آاد تا ما رو به ورژن بهتری از خودمون تبدیل کنه.زندگی همینه؛ بالا و پایین زیاد داره.حتی قلب آدمی اگه بالا و پایین نزنه، می‌میره! شاید شکل نوار قلبم یه نشونه‌ست از اینکه آدم، بالا و پایین داره؛ پس زیاد مغرور نشو، می‌گذره...این آیه رو خیلی دوست دارم:> أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ (۱) وَوَضَعْنَا عَنْكَ وِزْرَكَ (۲) الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ (۳) وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ (۴) فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً (۵) إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً (۶)آیا به تو در برابر مشکلات سعه‌صدر عطا نکردیم؟و بار سنگین‌ات رو از دوش تو برنداشتیم؟آن بار گرانی که برای تو کمرشکن بود...و نام تو رو بلندآوازه گردانیدیم.پس (بدان که) با هر سختی، آسانی است.آری، با هر دشواری، آسانی است.مسافر مهمسافر مهThu, 05 Nov 2026 14:09:02 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/مشغولِ-ساختن-فراموشِ-بودن-sx2q2ru0kuboمدتیه دارم زیاد به رضایت از زندگی فکر می‌کنم.بذارید از یه پیش‌زمینه شروع کنم. توی این سه ماه اخیر، حس می‌کنم خیلی از چیزایی که دوست داشتم رو از دست دادم. نه لزوماً اینکه همه‌شون واقعاً از بین رفته باشن؛ بیشتر انگار نگاهم بهشون عوض شده یا دیگه مثل قبل نیستن.توی شرکت یکی از بزرگ‌ترین مشتری‌هامون رو از دست دادیم. درگیری و نگرانی بابت سلامتی اعضای خانواده هست. از دوستام و خانوادم دورم. و یه عالمه اتفاق دیگه که انقدر زیادن، گرونی و جنگ و اوضاع اقتصادی بینشون گم می‌شن و بعضی وقتا حتی یادم می‌ره بهشون فکر کنم.ولی وسط همه‌ی اینا، یه سؤال مدام توی ذهنمه:اگه همین الان بمیرم چی؟ واقعاً از زندگیم راضیم؟بخش بزرگی از عمرم، یا حداقل بخش خوبش، گذشته به درس خوندن؛ اینکه یه روزی برای خودم کسی بشم. هنوزم دارم برای همین تلاش می‌کنم؛ درس می‌خونم که یه تخصص خوب قبول شم، یه آینده‌ی بهتر بسازم و به اون زندگی‌ای برسم که همیشه توی ذهنم بوده.اما گاهی با خودم می‌گم اگه وسط همین مسیر بمیرم چی؟اگه قبل از اینکه به اون آینده‌ای که براش دارم تلاش می‌کنم برسم، همه‌چیز تموم بشه چی؟اون لحظه با خودم چی می‌گم؟می‌گم خوب زندگی کردم؟ یا می‌گم تمام عمرم داشتم خودمو برای زندگی آماده می‌کردم و هیچ‌وقت واقعاً زندگی نکردم؟مرگ از رگ گردن بهمون نزدیک‌تره. نه اون‌قدر نزدیک که بشینیم و غصه بخوریم و انگیزه‌ی ادامه دادن رو از دست بدیم؛ نه اون‌قدر دور که خیال کنیم همیشه وقت داریم و هر چیزی رو بندازیم برای بعد.فکر کنم چیزی که این روزا بیشتر از همه بهش نیاز دارم، اینه که یادم بمونه زندگی فقط رسیدن به یه نقطه‌ی خاص نیست. فقط قبول شدن، موفق شدن، پول درآوردن یا ساختن اون آینده‌ای که توی ذهنم چیدم نیست.شاید قرار نیست دست از تلاش کردن بکشیم؛ ولی قرار هم نیست انقدر درگیر ساختن فردا باشیم که امروز رو نبینیم.که آدم‌های کنارمون رو، حال خوب‌های کوچیک رو، فرصت‌هایی که همین الان داریم و خودِ زندگی رو فراموش کنیم.من هنوز جواب دقیقی برای اون سؤال ندارم؛ اینکه اگر همین الان همه‌چیز تموم بشه، از زندگیم راضیم یا نه.ولی شاید همین که آدم گاهی این سؤال رو جدی از خودش بپرسه، باعث بشه فرداش رو یه ذره آگاهانه‌تر زندگی کنه.زندگی کنه.مسافر مهمسافر مهWed, 26 Aug 2026 00:47:38 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/فراتر-از-ویترین-هایِ-مجازی-zrdnsqajronzتصور من از ازدواج خیلی ساده‌ست: پیدا کردن یه هم‌مسیر. زندگی هزار تا بالا و پایین داره و باید کسی رو پیدا کنی که توی این مسیر، واقعاً رفیق باشه.آدمیزاد که همیشه روی خوشِ زندگی رو نمی‌بینه؛ ممکنه فردا یه بیماری یا یه دردی بیاد سراغ یکی‌مون. اونجاست که عیار آدم مشخص میشه. آیا طرف مقابل پای این سختی می‌مونه؟ می‌تونه هنوزم تکیه‌گاهت باشه، یا میره و تازه به جای مرهم، زخم آدم رو عمیق‌تر می‌کنه؟حیف که این روزها جامعه یه مسیرِ دیگه رو میره. انگار همه چی خلاصه شده توی لذت‌های زودگذر و معیارهای سطحی. ریشه‌ی همه‌ی اینا هم برمی‌گرده به اینکه آدما خودشون رو نمیشناسن؛ اصلاً نمی‌دونن توی زندگی دنبال چی‌ان و «شریک زندگی» براشون چه معنایی داره.توی فضای مجازی که می‌چرخی، قشنگ معلومه که زیاده‌خواهی و تنوع‌طلبی تو بورسه. صفاتی مثل منطقی بودن، سادگی، استقلال و سازگاری دیگه انگار خریدار ندارن و خیلی‌ها حتی مسخره‌ش می‌کنن.خلاصه که من هنوز تجربه موفقی نداشتم، ولی خب، اینا چیزاییه که من از یه رابطه انتظار دارممسافر مهمسافر مهMon, 10 Aug 2026 22:53:49 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/آن-جا-که-واژه-ها-کم-می-آورند-stc4a2hokxirکربلا واقعا حادثه بسیار عجیبیه ، وقتی بررسی ش میکنی می بینی هرنوع مصیبتی داخلش هستاز مرگ شیرخوار بگیر تا مرگ جوان ، اسارت ، دربه دری.اینقدر ماجرا داخلش هست که هر حادثه ای الان برامون اتفاق میفته ، میتونیم شبیه اون رو پیدا کنه ، مثلا جوونی رو ازدست میدیم ، میفهمیم که واقعا اون روزی که امام حسین ، علی اکبر رو فرستادن میدان چه حسی داشتن. ( در یک روضه ای میگفتن، امام وقتی به علی اکبر اجازه دادن. دستی به محاسنشون کشیدن و گفتن : خدایا می بینی چه جوونیه ؟ چه قامتی داره ؟ )واقعا چه غمی داشتن امام😔حالا شما فرض کن یه فردی که بزرگ یه جمعیتی هست ، میدونه که با مرگش ، زن و بچه هاش به اسارت برده میشن (این رو در کانسپت عرب های اون زمان بذار )، نفر به نفر از یارانش رو ازدست میده ولی بااین حال تسلیم نمیشه و ادامه میده.دو تا سوال برام خیلی بولده :اول اینکه، چرا ؟ برای چی ؟ چرا انقدر رنج رو تحمل کردن ؟دوم اینکه ، حضرت زینب چطوری دووم اوردن و نشکستن ؟یه نوحه ای هست به اسم ( چه کنم ) از حاج محمد ابراهیمی که واقعا خیییلیی قشنگ اون غم لحظه امام حسین رو توصیف میکنه ( البته در قالب کلمات وگرنه غم اصلی نمی گنجه واقعا )نوحه اینجوری شروع میشه :《 خدایا ای کاش دوباره برخیزد ، ببیند از چشمم ستاره میریزدبه راه خیمه با چشم خود دیدم که خواهرم زینب به سینه اش میزد 》مسافر مهمسافر مهTue, 04 Aug 2026 13:09:29 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/هشدار-نجات-دهنده-در-آینه-است-yb0fmrr1ou3sجمله «نجات‌دهنده در آینه است» واقعاً کلیشه‌ای شده. کافیه اینستاگرامتون رو باز کنید و یک‌کم توی اکسپلور چرخ بزنید؛ شاید از هر ده تا پست، یکی دو تاش درباره همین باشه. اما من می‌خوام از یک زاویه دیگه به این ماجرا نگاه کنم.حدود هشت ماهه که تراپی و طرحواره‌درمانی رو شروع کردم. مسیری که واقعاً سخته؛ آره، سخت! اشتباه نکنید، بی‌نهایت مؤثر و نتیجه‌بخشه و شاید بهترین کاری باشه که می‌تونید توی زندگی‌تون برای خودتون انجام بدید (البته بعد از ورزش! 😁).اما از این جهت سخته که با خودتون روبرو می‌شید؛ خودِ خودِ واقعی‌تون. با اون کودکِ تنهایی که در عمق وجودتون جا مونده. شما باید تلاش کنید پیداش کنید، نجاتش بدید و بیاریدش بیرون.همون‌طور که مجتبی شکوری می‌گه:«دالانی در وجودتون حفر می‌کنید؛ دالانی بزرگ و عمیق، به اندازه‌ای که بتونید بچگی‌تون رو ازش بیرون بکشید... و تو این مسیر، صدای شکستن استخون‌هاتون رو می‌شنوید.»من این کار رو کردم و هنوز هم دارم ادامه‌ش می‌دم. گاهی از شدت بیرون‌ریزی‌های احساسی، فکر می‌کردم دیگه کارم تمومه و قرار نیست طلوع فردا رو ببینم؛ اما عبور کردم.الان رسیدم به نقطه‌ای که با اون کودکِ درونم روبرو شدم. ساعت‌ها نشستیم و همدیگه رو تماشا کردیم. هنوز دودلم که بهش دست بزنم یا نه، بغلش کنم یا نه... چون می‌دونم وقتی شروع کنه به حرف زدن، طوفان روانیِ بزرگی راه می‌افته؛ هرچند مطمئنم بعدش اتفاقات خوبی در راهه.وقتی از یه طرف به مسیر سختِ پیش‌رو نگاه می‌کنم و از طرف دیگه به راهی که تا اینجا اومدم، می‌بینم هیچ‌کس نیست که بتونه کمکم کنه. این بار، دیگران حتی اگر از ته دل هم بخوان، نمی‌تونن کاری برام بکنن. من الان در تنهاترین ورژنِ زندگی خودم ایستادم. ته دلم آرزو می‌کنم ای کاش کسی بود که دستم رو می‌گرفت و منو می‌دید؛ اما واقعیت اینه که کسی نیست و نمی‌تونه باشه.اما درست وسط این تنهایی، اون کودک داره بهم نگاه می‌کنه و می‌گه: «منو ببین... من تمام تلاش‌ها و نگرانی‌هات رو می‌بینم. هر لحظه کنارتم. حتی اگه همه دنیا هم تنهات بذارن، من باز هم هستم. فقط کافیه منو ببینی و یه ذره دیگه طاقت بیاری؛ ما با هم از پسش برمیایم.»واقعاً جمله غمگین، سنگین و سختیه... اما حقیقت داره: نجات‌دهنده در آینه است و نسخه اصلی ما، منتظره تا دوباره بهش برگردیم.مسافر مهمسافر مهSat, 01 Aug 2026 14:05:49 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/خبر-سرطان-مامان-fo9ty0p7k6oeوقتی نتیجه‌ی پاتولوژی مامانم رو دیدم و مریضی‌ش رو فهمیدم، تمام دنیام تاریک شد. انگار پرت شدم تهِ یه گودال پُر از سیاهی... از تهِ جانم فریاد می‌زدم «دروغه... امکان نداره!» اما هیچ‌کس فریادهای منو نمی‌شنید.به دوستام زنگ می‌زدم و با گریه بهشون می‌گفتم، اما باز هم فایده‌ای نداشت. رفتم پیش خونواده‌ام تا کنارشون باشم، ولی بودنشون فقط مثل یه مرهم موقت روی زخمم بود؛ انگار یکی بالای اون چاه، چراغی روشن کرده باشه... اما همین که دوباره برگشتم سرِ کارم، باز توی تنهایی خودم غوطه‌ور شدم و فرورفتم توی تاریک‌ترین لحظه‌ها.درسته، من مریض نشده بودم، اما مامانم مریض شده بود و من همون روز شکستم. هنوز صدای شکستن استخونام توی ذهنم می‌پیچه و اون لحظه رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.از بعد از اون روز، من دیگه اون آدم سابق نشدم؛ پیر شدم، بزرگ‌تر شدم... انگار که باید تنهایی و سیاهی رو می‌پذیرفتم و کم‌کم تلاش می‌کردم با دستای خودم از این گودال سیاه بیام بیرون.آدمای زیادی تلاش کردن منو بکشن بیرون اما نتونستن. شاید هر روز بالای گودال بهم سر بزنن و منم در ظاهر جوری باشم که «خوبم، می‌گذره...»، اما اونا تاریکیِ درون گودال رو نمی‌بینن.تلاش برای بیرون اومدن از تاریکیمدتی می‌گذره و من هر روز برای این گودال سوگواری می‌کنم، اما دارم تلاش می‌کنم پله‌پله بسازم و ازش بیام بیرون. ولی... وقتی برسم روی زمین، اصلاً چیزی منتظرم هست؟می‌ترسم از اینکه دوباره پرت بشم توی یه گودال دیگه و روز از نو، روزی از نو...ولی اینو خوب می‌دونم که دیگه عضلاتم قوی‌تر شدن و شاید بعدها خیلی زودتر از قبل بتونم از گودال‌ها بیرون میام.مسافر مهمسافر مهFri, 31 Jul 2026 13:04:37 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/وقتی-هنوز-نفس-می-کشید-kw87u7zvsgghآخرین کشیک داخلی و پزشکی عمومیم بود. از بخش زنگ زدن که برم یه مریض با تنگی نفس رو ببینم.وارد اتاق شدم. قبل از اینکه حتی پرونده‌اش رو نگاه کنم، چشمم افتاد به یه آقایی که به نظر حدود ۴۰ ساله میومد؛ یه توده‌ی خیلی خیلی بزرگ سمت چپ قفسه سینه‌اش بود و به سختی نفس می‌کشید.رفتم پرونده‌اش رو آوردم. دیدم سارکوم داره. آخرین برگه‌ی پرونده هم مشاوره‌ی جراحی توراکس بود که نوشته بودن:«به دلیل پروگنوز پایین، انجام جراحی برای بیمار سودمند نیست.»بعد فهمیدم اصلاً ۴۰ سالش نیست. فقط ۳۰ سالشه.رفتم بالای سرش، علائم حیاتیش رو چک کردم و دیدم واقعاً سچوریشنش داره میاد پایین.براش ماسک گذاشتیم، پوزیشنش رو درست کردیم، ولی ذره‌ای فایده نداشت.خلاصه به رزیدنتم زنگ زدم که بیاد اینتوبه‌اش کنیم، چون واقعاً دیگه نمیشد.همین حین، خانمی که همراهش بود — و من اول فکر کردم همسرشه، اما بعد فهمیدم مادرشه — شروع کرد به زجه زدن و گریه کردن.در حالی که اون پسر هنوز زنده بود و به سختی نفس می‌کشید، مادرش شروع کرده بود به سوگواری برای مرگش. بلندبلند داد می‌زد:«امیر، اگه تو بری من خیلی ناراحت میشم… اذیت میشم… تو که نمی‌خوای منو اذیت کنی…»داشتم فکر می‌کردم که این زن، تو آخرین لحظه‌های زندگی پسرش هم داره سرزنشش می‌کنه و بهش عذاب وجدان میده.یهو نگاهم افتاد به خودِ پسره.دیدم از گوشه‌ی چشمش اشک میاد و داشت گریه میکرد. اونجا دیگه نتونستم چیزی نگم. به مادرش گفتم: «یعنی چی این حرف‌ها؟ پسرت هنوز زنده‌ست، داره نفس می‌کشه. چرا اینجوری باهاش حرف می‌زنی؟» بعد هم از اتاق بیرونش کردم.واقعاً یکی از سخت‌ترین لحظه‌هایی بود که تو زندگیم دیدم؛ لحظه‌ی احتضار یه آدم.آدمی که از درد داشت جون می‌داد، اما اطرافیانش به جای اینکه فقط کنارش باشن، داشتن بهش عذاب وجدان می‌دادن.چی میشه گفت واقعاً… سخته. گاهی آدم‌ها می‌تونن خیلی خودخواه باشن.مسافر مهمسافر مهFri, 31 Jul 2026 11:34:41 +0330https://virgool.ir/@mosaferemeh/شروع-سفر-s1fydyiil1iaوقتی به خاطر گذراندن طرح دورهٔ پزشکی عمومی‌ام مجبور شدم در روستایی دورافتاده، کیلومترها دور از خانواده، در تنهایی زندگی کنم، تازه فهمیدم زندگی کردن با خودم چقدر سخته.😔من با خودی روبه‌رو شدم که مدام مرا سرزنش می‌کرد، در حالی که بسیاری از این اتفاق‌ها تقصیر من نبود.خودی که پیوسته مرا تخریب می‌کرد و می‌گفت لایق انجام هیچ کاری نیستم؛به‌طور خلاصه، خودی که روزگار را بر من سیاه کرده بود.🖤روزی در آینه نگاه کردم و به خودم گفتم: «*تو* بیشترین آسیب را به من زده‌ای؛ *تو* دشمن واقعی من هستی.»«خودِ» درونم مثل لایه‌ای سیاه بود که روی وجودم کشیده شده بود؛اونقدر به من چسبیده بود که انگار هرگز از من جدا نمی‌شد.اما یک روز تصمیم گرفتم این «خود» را از خودم جدا کنم و آن خودِ واقعی را پیدا کنم.اینجا بود که سفر من آغاز شد؛سفری سخت، اما در عین حال عمیقاً لذت‌بخش—سفری که شروع شده، ادامه دارد و امیدوارم تا همیشه ادامه پیدا کند.😊@mosaferemehمسافر مهمسافر مهFri, 17 Apr 2026 13:35:56 +0330