https://virgool.ir/feed/@morteza.aghajanifa2026-11-12 09:56:43https://files.virgool.ir/upload/users/165496/avatar/MdSIfD.pnghttps://virgool.ir/@morteza.aghajanihttps://virgool.ir/@morteza.aghajani/نقد-ادبیات-از-منظر-فمنیسم-jrgyzoqbtyzs٬٬نقد فمنیستی ادبیات٬٬ یا ٬٬نقدی بر سیطره نگاه جنسیتی در آثار ادبی٬٬بابک احمدی در درس گفتاری از کتاب خود در باب فلسفه هنر به نام ٬٬حقیقت و زیبایی٬٬ به نقش جنبش های سده بیستم به ویژه متون نوشته شده پس از جنگ جهانی دوم، جهت پر رنگ کردن ایديولوژی های مرد سالار در ادبیات و زبان پرداخته است.جنبشی که پیش تر در راستای هم سویی با برنامه های احزاب رادیکال و به ويژه گروه های سوسیالیستی بود. اما پس از جنگ دوم جهانی در قالب دیدگاهی مستقل از احزاب خود را مطرح کرد.اثاری چون ٬٬جنس دوم٬٬ نوشته سیمون دوبووار و ٬٬سیاست جنسی٬٬ نوشته کیت میلت، و همچنین کتابی نوشته الن شوالتر به نام ٬٬ادبیاتی از آن خودشان٬٬ نقطه عطف این زاویه دید انتقادی به اثار ادبی و اسناد مهم فرهنگ بشری تلقی می شود.در جنس دوم، دوبووار با قدرت از این نکته بحث می کند که زنان در جریان شکل گیری فرهنگ، با رواج مردسالاری و رشد زمینه های اجتماعی برتری مردان، همواره «پیوست مردان» محسوب شده اند. و در واقع مرد سوژه این فرهنگ بوده و زن «دیگری» یا موجودی تابع محسوب شده است. زن بنا به ماهیتی فطری زن زاده نمی شود بلکه جامعه به تدریج از او یک زن، یعنی موجودی فرو دست می سازد. به شکرانه شهامت دوبوار نسل بعدی نویسندگان فمنیست توانست حتی در نوشته ها و عقاید پیشروان آزادی خواهی، عناصری از دیدگاه ارتجاعی ضد زن بیابد. برای مثال در نظریه فروید درباره عقده اختگی و تبدیل آن به عقده زنانه ی محروم بودن از آلت جنسی مردانه، یا در اشارتی از مارکس که تحقیر زن در آن ها آشکار است و نمونه های دیگری از این دست.نویسنده در بخش دیگری از کتاب به تمایز جنسی و توجیه آن یعنی باور و تبلیغ مردسالاری در زبان محاوره ما فارسی زبانان اشاره می کند. به طوری که کافیست به گفتار هر روزه مان که خود نیز در آن شرکت داریم توجه کنیم. در زبان فارسی مردانگی به معنای شجاعت و صفات مثبتی از این دست بکار گرفته می شود. اما زنانگی را مترادف حقارت و ترس می دانیم. از پایمردی و رادمردی و جوانمردی افراد دیگر ستایش میکنیم، اما «خاله زنک» بودن را مورد نکوهش قرار می دهیم. بارها در نقدهای ادبی و اجتماعی نویسندگانی که خود را پیشرو و متعهد می دانند، زشت ترین ناسزاها در مورد مادر، خواهر و زن مردی دیگر و به طور کلی اصطلاحات ضد زن برخورده ایم. کاربرد این واژگان نمایانگر منش بیشتر آشکار، و گاه نهفته توجیه نادیده گرفتن حق زنان است. اینکه هر زنی در تجربه ارتباطات زبانی با تحقیر مردسالارانه مواجه شده که تمایز زن و دختر، خوار شمردن جسم زنانه تا تحقیر یايسگی را در بر می گیرد. هر زنی به خوبی می داند که سخن حاکم از راه کاربرد های ارتباط زبانی او را کوچک می کند، و در حد یک ابژه مناسبات جنسی تقلیل می دهد.و دراخر به این نکته اشاره می شود، که نقد «نوفمنیستی» از این واقعیت کاربرد جنسی شده زبان آغاز می شود. بنا به این نقد هرگونه خواندن متن، و هر شکل دریافت اثر هنری ناگزیر استوار به جنسیت است و گفتار و نوشتار بی طرف نیستند بلکه مدام موضع جنسی خود را بیان می کنند. برای دانستن جان کلام این نقد می توان به نظریات فیلسوفان شالوده شکن و همراهی شماری از ناقدان برجسته فمنیست چون هلن سیسو اشاره کرد.m.aaghaajanim.aaghaajaniTue, 07 Apr 2020 01:58:12 +0430