https://virgool.ir/feed/@morshedbolgakoffa2026-11-11 11:53:21https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@morshedbolgakofhttps://virgool.ir/@morshedbolgakof/آقا-و-خانم-آندروود-qsfdpigft2zhتا به حال از زبان نویسنده‌ها شنیده‌اید که گفته‌اند فلان شخصیت داستانی که نوشته‌ام خودش همراهم بوده و خودش هرکاری دوست داشته کرده و من کاره‌ای نبودم؟ نمونه‌اش یوناس یوناسون که در توضیح کتاب دوم پیرمرد صدساله گفته آقای کارلسن می‌آمده و می‌گفته که :(نمی‌خواهی قبل از اینکه جدی جدی پیر بشوم یک دور دیگر بزنیم؟)حالا این شده ماجرای من و آقا و خانم آندروود! هرچند که من نه ته این پیاز بوده‌ام و نه سر پیاز!من فقط یک تماشاچی خیلی گیر هستم که کافی‌است از فصل اول سریال یک شات نشانم بدهید تا من بگویم مربوط به کدام قسمت و کدام بخش است. همین...اما خب مدتی است که این آقا و خانم حتی در خواب‌هایم مرا رها نمی‌کنند انگار که من کاره ای هستم:( باباجانم بروید یقه نتفیلیکس و دارودسته‌اش را بچسبید که هم مانع چندبار دیدن فصل ششم من شده‌اند هم شما را به فنا دادند. به جای من هم یک فحش خیلی زشت حواله آقای اسپیسی کنید...یک بار جایی خواندم که یکی از لذت بخش‌ترین چیزها لذت کشف کردن لالوی کتاب‌ها و فیلم‌هاست و من خواستم اینجا به عنوان یک عضو از کهکشان راه‌شیری،منظومه شمسی، کره زمین، قاره آسیا، کشور ایران، استان مرکزی، شهر اراک، کتابخانه دکترحصیبی این گفته را شدیدا تایید کنم و در ادامه بگویم اولین ها لذت بخش‌اند اما مرور محبوب‌ترین‌ها به اندازه کشف آن‌ها اما از جنس دیگری لذت بخش‌ است.از آشنایی من و خانواده آندروود ۵سالی می‌گذرد و هنوز که هنوز است مرور آن‌ها لذت بخش‌است. درست است دیگر آن بکری اولین بار را ندارد اما شبیه رفاقت است، نو بودنش یک‌جور لذت دارد گذر زمان هم یکجور دیگر آن را ارزشمند می‌کند. البته قبول دارم که آقا و خانمی که من از آن‌ها حرف می‌زنم چیزی از معنای رفاقت نمی‌دانند...به هر حال خواستم بگویم که هرچند نتفیلیکس جلوی ماجراجویی‌های این آقا و خانم را در آنجا گرفته اما آن‌ها به شدت در دنیای من مشغول توطئه و دسیسه‌اند و نمی‌دانم چرا هنوز هم باهم‌اند مگر قرار نبود که در ادامه ماجرا مقابل هم قرار بگیرند؟؟morshedbolgakofmorshedbolgakofFri, 02 Oct 2020 11:49:00 +0330https://virgool.ir/@morshedbolgakof/رفیق-d7xj2uyftutrراستش من ناشی‌تر از آن بودم که نگهدارنده لایقی برای تو باشم. من حتی یک عکس دوتایی هم با تو ندارم... حالا در هفتمین سالگرد نداشتنت از همیشه برایت دلتنگ‌ترم! اولین باری که تو را تنها دیدم، گرسنگی از چشمانت می‌بارید آن قدر کوچک بودی که حتی می‌توانستم کف دست‌هایم پنهانت کنم... بعد که اجازه دادی تا نزدیکت شوم فهمیدم برادر طوسی دوقلویت مرده بود و مادرت مدت‌ها بود که تنهایتان گذاشته بودی و نه می‌توانستی به ما پناه بیاوری نه دیگر می‌توانستی در آن سوراخ کوچک پنهان بمانی... چند روزی بود که دیگر سراغی از مادرت جلوی در خانه‌مان نبود وما گمان کردیم که شما را برده جای دیگری حتی صدایت هم در نمی‌آمد... وای از آن لحظه که با تعجب به موش مرده‌ای که در تله انباری گیر افتاده بود نگاه می‌کردی. پدرم توقع داشت تو آن را بخوری!ولی تو مشغول بازی با او شدی! و آخرش هم پدرم را نامید کردی:) یا آن روزی که مار تا جلوی خانه‌مان خزیده بود و تو اجازه نداده بودی که داخل خانه شود...تو حتی مراقب جوجه هایمان بودی آخر مگر می‌شود؟ مادرم هیچ وقت نگذاشت که بیاورمت خانه ولی خداروشکر که دست زدن به تو را ممنوع نکرده بود بعداز مرگت، بعداز آن خاک سپاری بدون اشک و سراسر بهت من، دیگر حتی نتوانستم برای عید ماهی قرمز بخرم. تو رفیق من بودی در اوج تنهایی تو رفیقی بودی که آمدی تا روزهایی که تنها رفیقم برای درس خواندن به شهر دیگری رفته بود دیگر تنها نباشم. تو عزیزی بودی که به شدت به موقع سروکله‌ات پیدا شد. نمی‌دانم چرا حالا و بعداز هفت سال اینقدر زیاد دلتنگ توام به حدی که حس می‌کنم حال باید می‌بودی تا تورا در آغوش بکشم... شاید چون الان هم مثل هفت سال پیش احساس تنهایی می‌کنم شاید... ولی فقط اینکه خیلی دلم برایت تنگ شده...morshedbolgakofmorshedbolgakofTue, 22 Sep 2020 20:40:36 +0330https://virgool.ir/@morshedbolgakof/۲۷-شهریور-۹۹-mqg20idpxknhاوصولا در خانواده ما روز تولد مقوله مهمی نیست تا جایی که من تا آغاز کلاس چهارم نمی‌دانستم متولد چه روزی از چه ماهی از سال هستم و بعداز آن هم هیچ وقت روز تولدم را کسی تبریک نگفت تا آن‌که وارد دوره دبیرستان شدم. در دوره دبیرستان فقط یکی از دوستانم یادش می‌ماند و ۲۸ شهریور کله صبح به من تبریک تولد می‌فرستاد و هنوز هم می‌فرستد.اما قرار بود تولد ۲۰ سالگی ام(پایان ۱۹ سالگی،چون من همیشه این را قاطی می‌کنم یعنی حساب کن مثلا من ۲۶ شهریور ۱۸ سال و ۳۶۴ روزه بودم بعد ۲۷ شهریور ۱۹ ساله شده‌ام از فردایش ۱۹ سال و ۱روز که دیگر میگفتند ۲۰ ساله! خب سخت است دیگر) روز مهمی باشد. قرارم با خودم این بود که از آن روز دیگر افسرده نباشم و من کل سال را تلاش کردم نشد یعنی از ۲۸ شهریور ۹۸ تا ۲۷ شهریور ۹۹ من هر روز سربرگ دفر روزانه‌ام نوشته‌ام امروز دیگر حالم بد نباشد ولی بوده و بالاخره طلسم در روز ۲۷اُم شهریور ۹۹ شکسته شد و من آن روز سرخوشانه حالم خوب بود. ظهر شهریور و صدای اذان و دوقلوهای عباس آقا مغازه دار و دوچرخه سواری دو دختر به همین سادگی من را سرخوش کرد. دست تکان دادن پسر بچه با برهنه دوساله دم در خانه‌شان مرا سرخوش کرد‌‌. خوردن نان تست و هلو برایم لذت بخش بود. آن روز همه کارها از نظرم جالب می‌آمد.مدت‌ها بود با این حس غریبه بودم‌.امسال ۲۸ شهریور خیلی مهم بود نه به خاطر اینکه ۲۱ ساله شدم بلکه جشن یکسالگی تلاشم برای رهایی از افسردگی بود. یک سال است دارم تلاش می‌کنم تا رخوتی که در مغزم احساس می‌کنم مرا رها کند یک سال است تلاش می‌کنم تا کمی از زندگی لذت ببرم و یک سال است در تلاشم تا کمی از دقایق عمرم بهره ببرم‌.آن یک روز انگیزه‌ای بود که حالا مصمم تر از سال قبل هرشب بالای دفتر یادداشت‌های روزانه بنویسم امروز قرار نیست افسرده باشم.morshedbolgakofmorshedbolgakofSun, 20 Sep 2020 18:52:55 +0430