https://virgool.ir/feed/@morliifa2026-11-11 15:17:04https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@morliihttps://virgool.ir/@morlii/قصه-دریا-y8bodumnjn8kدریا خانم رضایی معلم کلاس اول دبستان توحیدی رویتخته سیاه نوشت د و گفت د مثل داس، دیگه مثل چی؟بهروز بغل دستیم گفت: خانم اجازه، مثل دوست.خانم رضایی همینطور که رو تخته مینوشت دوست،گفت: آفرین دوست، دیگه مثل چی؟من که از شدت دستشویی دست چپمو روی مارکی کهمادرم بعد از پاره شدن شلوارم روی زانوم دوخته بود ،مشت کرده بودم، دست راستمو بلند کردم و گفتم:خانم اجازه، دستشویی.ناگهان بچه ها خندیدن و خانم رضایی با گچ چند ضربهروی تخته زد و گفت: ساکت.و بعد درست مقابل نیمکت اولی که من و بهروز نشستهبودیم ایستاد و گفت آفرین دستشویی.فکر میکنم از نگاه به صورتم خودش فهمیده بود.همینطور که گچ در دستش بود ،با اشاره به ساعت مچی اش آهسته گفت ،یک ربع دیگه از کلاس موندهو لبخندی زد و گفت دیگه مثل چی؟علی از ته کلاس گفت: خانم اجازه، دریا. با شنیدن اسم دریا همه چی رو فراموش کردم.دریا همسایه ی چند کوچه بالاتر ما بود.کلاس اول بود و او هم در نوبت بعد از ظهر در دبستاننرگس که انتهای کوچه ی مدرسه ما بود درس میخواند.اولین بار دریا را در صف شیر کوپنی که صبح ها مقابلمغازه ی آقا مُحرم تشکیل میشد دیدم.دختری با سبدی قرمز و دمپایی جلو بسته سبز که ازچادر سفید گلدارش بیرون زده بود، درست سه سبدجلوتر از من ایستاده بود. اوایل خجالت میکشیدم حرف بزنم و سعی کردم فاصلهام رو با دریا کمتر و کمتر کنم، به همین خاطر روبرویمغازه آقا محرم روی جدول سیمانی منتظر مینشستم.یه بار به محض دیدن دریا که به سمت مغازه می اومد ،به سرعت خودمو به صف اضافه کردم و در کمالناباوری پشتم دریا نرسید و پیرمردی پشتم ایستاد ودریا پشت سر پیرمرد در صف ایستاد، صف به کندیحرکت میکرد و در دل من آشوب بود.برگشتم و پرسیدم: آقا میخواید برید ، بریدمن جاتون رو نگه می دارم، اما نرفت که نرفت.از اون روز به بعد حواسمو بیشتر جمع کردم، یاد گرفتمبعد از اینکه دریا به صف اضافه شد، تو صف بایستم. خاطرم هست اولین جمله ای که بهش گفتم این بود:کلاس چندمی؟دریا گفت: کلاس اول و پرسید تو چی؟گفتم: منم کلاس اولم.سپس دست راستمو به نشانه ی اندازه گرفتن قد بالابردم و دریا سبد رو زمین گذاشت و با دست چپش گرهچادرش را گرفت و دست راستش را آزاد کرد و مقابلمچشم تو چشم اندازه گرفتیم. دستان دریا بخاطر رو پنجه ایستادن به دستانم میخوردو آسمان را لمس میکرد، اما من در دریای آبی چشماندریا، هی غرق میشدم و هی غرق میشدم. با صدای زنگ مدرسه افتادم تو خشکی اما خیس بودم،نگاه کردم دیدم رنگ شلوارم عوض شده ،دقت که کردم متوجه شدم خیسِ خیس شدم.بلافاصله کیفمو روی پاهام گذاشتم، صبر کردم همه ازکلاس و مدرسه خارج بشن، بیشتر از نگاه همکلاسی هاو بچه ها از دریا می ترسیدم، اون نباید منو تو اینوضع میدید، مخصوصا این که مسیر برگشت بهخونمون یکیه. به سختی تمام خودمو به خونه رسوندم و مادرم گوشمو پیچوند و با همون حالت یعنی گردنی کج به سمت شانهچپ وارد حمام شدم، بعد از حمام خوابم برد. با صدای تلوزیون از خواب بیدار شدم ، پدرم با مداد وکوپن مقابل تلوزیون منتظر اخبار ساعت ۹ شب بود.کمی آنطرف تر مادرم کنار آشپزخانه پشت چرخ خیاطیژانومه اش مشغول دوختن پارچه ی اختر خانم، مادردریا بود.پارچه ی عجیبی بود، پارچه ای بزرگ که یک طرفش نایلونی و طرف دیگرشپارچه ای سفید با گلهای بنفش.از مادرم پرسیدم اما چیزی دستگیرم نشد.روزهای شیرین ادامه دار بود تا روزی که طبق معمولهر جمعه با بهروز می رفتیم دوچرخه سواری، نم نمباران در حال بارش بود و بهروز گفت: بریم کوچه شیبیمسابقه بدیم؟کوچه شیبی همان کوچه دریا اینا بود، منو بهروز شیفتهی این کوچه بودیم ، بهروز بخاطر شیب مختصری کهکوچه داشت و من بخاطر دریا.گفتم: بریم.هردو سر کوچه بالای شیب ایستادیم و منتظر کامیونیبودیم که در حال بالا اومدن از شیب بود.کامیون که نزدیک تر شد، خشکم زد، چشمم به پارچه یبزرِگ سفیدی با گلهای بنفشی خورد که پشت کامیونروی اسباب و اثاثیه کشیده شده بود. پایانMorliMorliSat, 07 Sep 2024 05:25:31 +0330