https://virgool.ir/feed/@moon.shadowیه آرمیه کیپاپر ، کیدرامر و اوتاکو :)))fa2026-11-11 20:29:10https://files.virgool.ir/upload/users/1007851/avatar/m9TP1K.jpeghttps://virgool.ir/@moon.shadowhttps://virgool.ir/@moon.shadow/درخت-آرزو-dqczmger0pjmفصل سومدوستانم به من می گویند قرمز، شما هم می توانید با همین اسم صدایم کنید؛ اما توی این محله سال های سال است که آدم ها به من می گویند درختِ آرزو.دلیل این کارشان بر می گردد به آن موقع ها که من کم سن و سال بودم و آرزوهای بزرگتر از خودم داشتم.داستانش طولانی است.هر سال اولین روز ماه مِی، مردم از همه جای شهر می آیند و با تکه های کاغذ، برچسب، تکه های پارچه، تکه ای کاموا و گاهی هم یک جوراب ورزشی، خوشگلم می کنند. هر کدام از آن پیش کش ها یک رؤیا، یک علاقه یا اشتیاقی را در خودش دارد.درخت آرزوچه تزئین شده باشد یا همین طوری پرتش کرده باشند بالا یا آن را با پاپیونی بسته باشند، همه در آرزوی داشتن چیز بهتری هستند.درخت های آرزو تاریچه ی طولانی و قابل احترامی دارند که به قرن های پیش بر می گردد. توی ایرلند یک عالمه درخت آرزو هست که معمولاً یا درخت زالزالک هستند یا زبان گنجشک؛ اما همه جای دنیا می توانید درخت آرزو پیدا کنید.وقتی آدم ها سراغم می آیند، معمولاً مهربان اند. انگار می فهمند یک گرهِ محکم می تواند جلوی رشدم را بگیرد. با برگ های تازه ام با لطافت برخورد می کنند و حواسشان به ریشه های از خاک بیرون زده ام هست.بعد از اینکه آرزوهایشان را روی یک تکه کاغذ یا پارچه نوشتند، آن را به یکی از شاخه هایم می بندند. معمولاً هم آرزویشان را زیر لب می گویند.رسمش این است که روز اول آرزو می کنند؛ اما آدم ها گاهی در طول سال هم سری به من می زنند.عجیب ترین چیزهایی که شنیده ام، این هاست:آرزو می کنم یه اسکیتِ پرنده داشته باشم.آرزو می کنم جنگی توی دنیا نباشه.آرزو می کنم یه هفته هوا ابری نشه.آرزو می کنم بزرگترین شکلات دنیا رو داشته باشم.آرزو می کنم جغرافی بیست بگیرم.آرزو می کنم خانم جِنورینی صبح ها اِن قدر بدعُنق نباشه.آرزو می کنم موش صحراییم بتونه حرف بزنه.آرزو می کنم اِن قدر احساس تنهایی نکنم.آرزو می کنم بدونم باید چه آرزویی داشته باشم.یک عالمه آرزو؛ بزرگ و مسخره... خودخواهانه و شیرین.باعث افتخار است که همه ی این آرزوها به شاخه های قدیمی و خسته ی من تقدیم شده است.البته شبِ اولین روز مِی که از راه می رسد، انگار کسی یک سطل آت و آشغال رویم ریخته است.*پایان*فصل*سوم*MoonMoonFri, 09 Jul 2021 18:04:18 +0430https://virgool.ir/@moon.shadow/کتاب-طنز-ضامن-های-معتبر-wolemmrxtz3eکتاب ضامن های معتبر، مجموعه داستان های طنز با نگاهی به مقوله اقتصاد مقاومتی، نوشته آقای سید سعید هاشمی هست. این کتاب برای رده سنی نوجوانان، و ناشر برگزیده سال1396 است.داستان اول: بچه ی زبان نفهممش اسماعیل از دست بچه ذله شده بود.از بس این بچه اذیتش می کرد. از همان بَدو تولد باعث دردسرش شده بود. وقتی جنین بود و توی شکم مادر بود، مادر همه اش می گفت: (( آخ مش اسماعیل این بچه بی قراری می کنه، هی لگد میزنه به شکمم. وای شکمم... وای جیگرم...))مش اسماعیل هی می زد توی سر خودش و داد می زد: (( بچه! اون تو آروم بگیر، لگد زدنت دیگه چیه؟ ))اما لگد زدن بچه تمامی نداشت و بعدش هم فریاد های مادر بی نوایش.هنوز دو سه ماه مانده بود که مادر بیچاره، نه ماه و نه روزش تمام شود که بچۀ زبل قصد به دنیا امدن کرد. مش اسماعیل و زنش شب توی خانه راحت خوابیده بودند که درد به سراغ مادر آمد. مش اسماعیل نمی دانست خوشحال باشد یا ناراحت. هم فحش می داد و هم قربان صدقۀ بچه اش می رفت: (( الهی که بابایی فدات بشه گوگولی بابا. آخه الآن که وقت اومدن نیست. پدربیامرز لعنتی. همۀ کارات از روی لجبازیه. قربونت برم الهی. خاک تو سر اون دکتر مسخرت کنن که همه چیزو به ما اشتباه گفته... ))بچه به دنیا آمد، اما چون نارس بود باید دو سه ماهی توی بیمارستان زیر نظر پزشک ها می ماند تا تلف نشود. توی این چند ماه مش اسماعیل یک پایش بیمارستان بود و یک پایش مغازه. دو تا لیچار از زنش می شنید، سه تا از پزشک ها. چند تا لیچار هم خودش به خودش می گفت که آخه مرد حسابی، نونت نبود، آبت نبود، بچه خواستنت چی بود؟اما با همۀ این ها دلخوش بود که بالاخره زن و بچه اش در کمال سلامتی به خانه برمی گردند و زندگی شیرین می شود.بعد از گذشت چند ماه که بچه روبه راه شد و به خانه آمد دیگر شیر مادرش خشک شده بود. مش اسماعیل افتاد دنبال شیر خشک. دعواهای سیاسی ایران با ابرقدرت ها و تحریم های ساسی و اقتصادی باعث شده بود که شیر خشک به ایران نرسد. مش اسماعیل با هر زور و سمبه ای که بود از داروخانه ها و ناصر خسرو و گاهی هم با التماس به خارج روندگان که (( دارید برمی گردید چند قوطی شیر خشک هم برای این نخودی ما بیارید ))، تا دوسالگی بچه توانست شیر خشک او را جور کند. هر شیر خشکی را که با دردسر می خرید دو تا فحش هم نثار آمریکا و چند تا بدوبیراه نثار قطعنامه هایی می کرد که کاغذپاره هایی بیش نبودند. پیش خودش می گفت: (( خدا رو شکر که این قطعنامه ها کاغذ پاره ان و این طور ما رو توی دردسر انداختن اگه تیرآهن بودن که مستراح رفتنمونم تحریم بود.))با همۀ این حرف ها مشکلات بچه به شیر خشک ختم نشد. او همین طور که بزرگتر می شد، مشکلاتش هم بیشتر می شد. انگار که تن بچه، زایشگاه مشکلات بود. وقتی به سن مدرسه رسید...ادامه دارد...[ سلام به همۀ دوستان ، خیلی ممنون که نوشته منو خوندید ، امیدوارم خوشتون اومده باشه و لذت برده باشید چون طولانیه بقیشو بعدا میزارم.]MoonMoonSat, 03 Jul 2021 14:10:38 +0430https://virgool.ir/@moon.shadow/درخت-آرزو-e6mtpzl2qv4aفصل دومراستی، اسم من قرمز است.من شما را قبلا ندیده ام؟! همان درخت بلوط نزدیک دبستان، همان درخت بزرگ؛ البته زیاد هم بزرگ نه ها! همان که توی تابستان سایه ی دلچسبی دارد و در پاییز خوش رنگ است، هان؟خوشبختم به اطلاعتان برسانم که من یک بلوط قرمز شمالی هستم و اسمم کوئِرکوس روبرا ست. توی آمریکای شمالی، بلوط قرمز زیاد پیدا می شود. مثلا توی همین محله، یک عالمه بلوط مثل بافنده هایی که ماموریت داشته باشند، ریشه هایشان را به خاک بافته اند.پوسته ی رگه دار و قرمز - خاکستری دارم، با برگ های چغر و تیزتیزی و ریشه های سرسخت و جست و جو گر؛ و اگر تعریف از خود نباشد، توی این خیابان، من بهترین رنگ پاییزی را دارم. صفتِ قرمز، به تنهایی برای توصیف رنگم کافی نیست. اگر ماه اکتبر به سراغم بیایید، به نظر می آید آتش گرفته ام. جای تعجب است که هر پاییز، آتش نشانی سعی نمی کند با آب پاش خاموشم کند!شاید برایتان عجیب باشد اگر بدانید اسم همه ی بلوط های قرمز، قرمز است!به همه ی افراهای قندی هم می گویند، قند. به همه ی سروهای کوهی هم می گویند، سروِ کوهی. همه ی کاکتوس های درختی هم کاکتوس هستند. توی دنیای درخت ها اوضاع این طوری است. ما برای اینکه بتوانیم همدیگر را تشخیص بدهیم، به اسم احتیاجی نداریم.کلاس درسی را تصور کنید که اسم همه ی بچه های آن مِلوین باشد. حالا معلم بیچاره را تصور کنید که صبح به صبح بخواهد حضور و غیاب کند!خوب هست که درخت ها مدرسه نمی روند.البته این قانون اسم گذاری، استثناهایی هم دارد. یک جایی در لس آنجلس نخلی هست که اصرار دارد کارما صدایش بزنند؛ اما خب اخلاق مردم کالیفرنیا را که خودتان بهتر می شناسید.*پایان*فصل*دوم*MoonMoonFri, 02 Jul 2021 21:52:56 +0430https://virgool.ir/Story-Writing-Corner/درخت-آرزو-i4vrsh90opxx فصل1حرف زدن با درخت ها سخت است. ما زیاد اهل گپ زدن نیستیم.منظورم این نیست که از ما کارهای خارق العاده بر نمی آید؛ از آن کارهایی که شما هیچ وقت نمی کنید.مثلا برای جوجه جغدهای سفید و کرک دار،گهواره می شویم؛ به خانه درختی های شل و وارفته استقامت می دهیم؛فتوسنتز می کنیم.اما اینکه با آدم ها حرف می زنیم یا نه، باید بگویم... نه زیاد. می توانید از درختی بخواهید برایتان یک لطیفه ی خوب تعریف کند تا ببینید چه می شود.البته ما درخت ها با بعضی آدم ها حرف می زنیم؛ با آدم هایی که می دانیم می شود به آن ها اعتماد کرد. با سنجاب های بی کله حرف می زنیم؛ با کرم های زحمت کش حرف می زنیم. با پروانه های زرقی برقی و شاپرک های خجالتی هم حرف می زنیم.پرنده ها؟ دوست داشتنی اند. قورباغه ها؟ بدعنق، اما خوش قلب. مارها؟ اُه! افتضاح خبرچین اند.درخت ها؟ تاحالا به درختی برنخورده ام که دوستش نداشته باشم. خیله خُب. قبول! غیر از آن درختِ چنارِ سرپیچ؛ همان پر حرف وراج را می گویم. خب، به نظرتان ما هیچ وقت با آدم ها حرف می زنیم؟ منظورم عملا حرف زدن است؛ همان تواناییِ انسانی که آدم ها دارند.سوال خوبی پرسیدید.اساساً درخت ها ارتباط نسبتاً پیچیده ای با آدم ها دارند. یک لحظه بغلمان می کنند و لحظه ی بعد از ما میز و چوب بستنی می سازند!شاید الان به این فکر می کنید چرا سر زنگ علوم که درسِ مامِ طبیعت دوست ماست را می خواندید، کسی به شما نگفت درخت ها حرف می زنند.تقصیر معلمتان نیست؛ به احتمال زیاد خودش هم نمی داند درخت ها می توانند حرف بزنند. بیشتر آدم ها این را نمی دانند.با این حال، اگر دیدید در یک روز به خصوص که روز خوش شانسی تان بود، کنار درخت به خصوصی ایستاده اید که به نظر صمیمی می آید، ضرری ندارد اگر دقیق گوش کنید.درخت ها نمی توانند لطیفه بگویند؛اما مطمئناً می توانند قصه بگویند.اگر تنها چیزی که می شنوید، صدای زمزمه برگ هاست، نگران نباشید؛ بیشتر درخت ها ذاتاً درون گرا هستند. *پایان*فصل*اول*MoonMoonThu, 01 Jul 2021 17:39:39 +0430https://virgool.ir/@moon.shadow/درخت-آرزو-c3rabieesqgaسلامفک کنم بیشتریاتون کتاب درخت آرزو اثر کاترین اپلگیت رو خونده باشید ؛ کتابی احساسی و پر معنی.بنابراین این پستو برای معدود افرادی که این کتابو نخوندن میزارم ؛ البته توجه داشته باشید که این کتاب برای بچه های 10+ سال هست و یجورایی برای تازه نوجوونا.عکس روی جلد کتابقبلش توضیحات کوتاهی درمورد کتاب بهتون میدم:نویسنده این کتاب خانم کاترین اپلگیت و با ترجمه گری خانم آناهیتا حضرتی هست.این کتاب در دوران خودش در فهرست کتاب های پرفروش بوده و نامزد دریافت جایزه هم شده.انتشارات پرتقال این کتاب رو منتشر کرده و اگه علاقه مند به خریدش هستید میتونید از خود سایت پرتقال و یا سایت (فروشگاه) دیجی کالا تهیه کنیدش. شروع کتاب:برای آرزوی کوچک دلم! آ.ح * صفحه* 1*با درخت ها طور دیگری باش!آن بلوط سخنگوروی سخنش با کهن مردمان است.اماهر درختیبا من سخن می گوید.چه حقایقی می دانممن که آن ها را باغبانم.اماآن ها که تنها می گویند و می گویند و می گویندو مجالی برای شنیدنشان نیست،هرگز نخواهند شنیدهیچ کلامی،از لب هایهیچ درختی![مری کارولین دیویس (1924)] *صفحه*2* MoonMoonThu, 01 Jul 2021 16:50:40 +0430