https://virgool.ir/feed/@monsieur.mimتجربه میکنم، می‎نویسم، عکس میگیرم، خلق می‌کنم ... تلاشی برای زندگی میان پارادوکس های مهاجرتfa2026-11-11 18:05:03https://files.virgool.ir/upload/users/205512/avatar/ltavGg.pnghttps://virgool.ir/@monsieur.mimhttps://virgool.ir/@monsieur.mim/خرده-جنایتهای-تصاویر-بزرگتر-xepmi4o5pkrqراس و ریچلطرح مسالهبا شریک زندگیتان به خوبی و خوشی در حال زندگی هستید تا یک روز بر سر مساله‌ای به ظاهر بی معنی به مشکل برمی‌خورید. بعد از چندی در می‌یابید که هر نوع صحبت کردنی، نه تنها از پیچیدگی ایجاد شده کم نمی‌کند بلکه بیشتر بر آن می‌افزاید. با بالاتر رفتن تنش، بحث و جدل و شاید ناراحتی و قهرهای کوچک هم اتفاق بیفتند که همه تصاویری آشنا هستند از روزمرگی‌های یک رابطه... چنین سناریویی در صورت وجود زمینه‌ی جدی‌تر می‌تواند حتی بیشتر هم پیش رود و کار را اصطلاحا به جاهای باریک هم بکشاند... چند ماه پیش بگو مگویی داشتم بر سر فعالیتی که من انجامش را حق خود میدانستم و شریک زندگی، در نگاه اول آن را تلاشی سیستماتیک برای هدف گرفتن بنیان زندگی مشترک!!! بعد از ساعتها صحبت که همیشه با شیبی ملایم به بحث تبدیل می‌شود، برای پرهیز از پیچیدگی‌های بیشتر به گوشه خلوتم در پارک رفتم، زیر سایه درختی که همیشه دوستش دارم نشستم و شروع کردم به تفکر، در حال گوش دادن به ههمه‌ی آدمها و طبیعت... چیزی وجود داشت که باید کشفش میکردم... چرا هر بار چنین میشد؟ چرا گاهی حس میکنم نمیتوانیم به هیچ طریقی حرف هم را بفهمیم، گویی از دو دنیای متفاوتیم... باید مشکل را بیایم، تا آن را نیابم، چطور میتوان حلش کرد؟راس تنهاالهام هنرمندانهخسته از این تلاش ذهنی بی حاصل، چشمانم را بستم و تلاش کردم برای یک مراقبه... با هر نفس بیشتر و بیشتر آرام میشدم و کم کم تصویری از رویایی قدیمی به ذهنم می‌آمد! چیزی که قاعدتا در مراقبه باید انجامش ندهم، به ناگاه بسیار جذاب می‌شد! در خواب تصویری از دو خدای قدرتمند بود، یکی نمادی از موجودیت مردانه و دیگری نمادی از هویت زنانه. به مانند تمام جفتها با حرارت در هم می‌پیچیدند، مثل یینگ و یانگ در آن نماد مشهور، با بادی که دنباله‌ی لباس و موهایشان را تکان می‌داد... هر دو موجودی جدا و قدرتمند بودند که به شکل شگفت آوری تصویر کلی‌شان یکی به نظر می‌رسید... برای یک لحظه متوجه شدم که چه چیزی را هیچگاه نمی‌دیدم! چرا زودتر متوجه نشده بودم! وقتی دو موجودیت جدا، مفهومی واحد را می‌سازند، با تصویر مخدوشی از وحدت مواجهیم، ما در حال فریب دادن خودمان با آن تصویر واحدیم حال آنکه آن تصویر حاصل جمع اجزای کوچکتری هم هست! برگشتم به خودمان، دیدم با وجود تمام شباهت‌هایی که ما را در یک تصویر بی‌نظیر دونفره قرار می‌دهد، در برخی مسایل ما دو ذهنیتی هستیم که هیچگاه هم‌راستا نمی‌شوند. سوگیری مثبت من برای دیدن منافع چیزی که دوست دارم در تضاد شدید است با سوگیری‌های منفی او در دیدن ضررهای چیزی که دوست ندارد و یا برعکس. جالب اینکه هر دو به یک اندازه احمقانه! می‌کوشیم دیگری را متقاعد کنیم برای حفظ تصویر دونفره و مخالفت دیگری را به دور از منطق، خرد و رفتار عاقلانه‌ی یک بزرگسال می‌بینیم.راس (در جمع خودمانی)ریشه های کهنشعف از این الهام هنرمندانه، زیاد طول نکشید. مشکل را در اساسی‌ترین حالت خودش پیدا کردم، حال راه حل چیست؟ علاقه‌ای به راه حل‌هایی از جنس مادر پدرهایمان نداشتم که همیشه یکی کوتاه میامد و دیگری همیشه به ساز خودش می‌رقصید. چندی بعد، یکی خروارها حس از فداکاری قدردانی نشده دارد و دیگری کاخی از زیاده‌خواهی سیری ناپذیر. در هر دو چیزی به درازای بخشی از عمر، سرکوب می‌شود و جایی با حرفی، عملی، رفتاری، چنان بیرون میزند که... بگذریم... به دنبال روشی بودم که این مساله را به صورت برد-برد حل کند، اما چیزی پیدا نکردم، نه آن روز زیر آن درخت در پارک و نه تا امروز که می‌نویسم... صرفا چشمانم بر روی حقیقتی باز شد که شاید کمی زمخت و غیر رمانتیک باشد اما واقعیت دارد.... ما آنقدر دیوانه‌ی تصویر واحد می‌شویم که یادمان میرود از آن دو خدای جداگانه... چرا چنین رویکردی نا صحیحی به زندگی داریم؟ این باور از کجا می‌آید؟ به گمانم ما مانند بی‌شمار زوج دیگر، بی تقصیریم؛ ما با نمونه‌های بدی از دوست داشتن بزرگ شدیم. هویت جامعه، افسانه‌ها، اسطوره‌ها، فیلم‌ها، همه واقعیتی تحریف شده از عشق را به ما آموختند و همچنان می‌آموزند. راه‌هایی که در آن همه روزمرگی‌های ملال آور زندگی شخصی حذف شده است. ما معصومانه فکر می‌کنیم حد نهایی عشق، یک روح در دو بدن شدن است، تا ابد بی هیچ مشکلی در کنار هم زیستن، تصویری از نیمه‌ای گمشده که می‌تواند هر روزِ زندگی، جهانی پر عشق و تفاهم نصیمان کند. کوچکترین تجربه اصطکاک در رابطه، ما را به جای تفکر در حل مشکل، به کیفیت انتخاب شریک زندگیمان معطوف می‌کند.تصویر عشقِ راستین در ذهنمان مخدوش شده است! می‌توانید حجم عظیم مشکلاتی که چنین تفکری در زندگی ها ایجاد کرده است را برای یک لحظه تصور کنید!راس و راه حل!راه حل اکنون...خب چون ما اساسا در دنیای مدرن، انسانی مدرنیم، می‌توانیم بر همگیشان لعنت بفرستیم و ساز خودمان را بزنیم! الان هر دوی ما پذیرفته‌ایم اگر در کلیات زندگی دیدگاهی مشترک داریم، باید بپذیریم تفاوت‌هایی در جزئیات، اجتناب ناپذیرند. ما نمی‌توانیم و اصلا نباید در همه چیز مثل هم باشیم، مثل هم فکر کنیم و مثل هم رفتار کنیم. ما دو انسانِ مجزاییم با شخصیتها، علایق، جهانبینی‌ها و تجربه‌هایی متفاوت که فقط بخشی از زندگی‌شان را با هم به اشتراک گذاشته‌اند، چیزی که من آن را "هم‌خانه حرفه‌ای" می‌نامم. از وقتی هر دو چنین حقی برای دیگری به رسمیت شناختیم، زندگی شکل ساده‌تری به خودش گرفته است. مختارم بر ادامه کاری که دوست دارم با احترام به اینکه از او هم انتظار تایید نداشته باشم. و همچنین بی رسمیت بشناسم حق او در پی گیری کارهایی که شاید در نگاه اول مورد پسند من نباشند. قبول دارم ایده طوری است انگار جایی می‌لنگد، شاید خیلی بدوی و ساده، اما به طرز عجیبی درست کار می‌کند! هر چه بزرگتر می‌شوم، بیشتر می‌خوانم، می‌بینم و تجربه می‌کنم، روابط را از معنای عشق در مرزهای رمانتیک و ایده آل داستان‌ها، به ‌زندگی روزمره انسانها نزدیک‌تر می‌کنم. انتظارهایی که همیشه ایجاد می‌شوند برای برآورده نشدن، لاجرم خود تولید تورم می‌کنند...اگر هنوز شک دارید، حاضرید شرط ببندیم؟ که گر مجنون به لیلی می‌رسید، مجنون هم روزی برای تفکر در مشکلات زندگی دونفره، باید پای درختی می‌نشست که رومئو و دیگران، چند وقت قبل از پایش بلند شده بودند...موسیو میمموسیو میمFri, 03 Jul 2020 00:10:02 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-عوالم-رویا-بره-سفید-hdby57uycc6qدوستم قرار بود بره‌ای سفید با خالهایی کوچک و سیاه را برایم قربانی کند... قربانگاه بیشتر شبیه نمایی از جواهر فروشی Cartier بود، با شکوه و نورانی... بر سکویی از مرمر سفید، بره کوچک، آرام دراز کشیده و انگار منتظر قربانی شدن... عذاب وجدانی شدید داشتم و میدانستم دل دیدن این صحنه را ندارم، بیرون رفتم تا سیگاری بکشم، با کبریتی که انگار نم کشیده بود، روشن نمیشد و من در حالی که بر زمین و زمان لعنت میفرستادم صدای فریادی شنیدم... سراسیمه به داخل دویدم. قصاب با دستان خون آلود بر سرش میزد و گریه کنان میگفت که نباید این کار را می‌کردم... نباید این کار را می‌کردم... بره جان میداد اما به من خیره شده بود، با ترس نزدیکش رفتم، غرق در خون در آن سکوی سنگی با شکوه، با صدایی ضعیف اما شیوای یک زن در گوشم چیزی گفت که تمام بدنم به لرزه افتاد... هیچ به خاطر ندارم آن جمله سه کلمه‌ای را... با تمام وجود گریه میکردم و وقتی خودم را در تخت یافتم، تا چند دقیقه بعد گریه بی امانم تمام نمیشد...The lamb of God - Francisco de Zurbaran - 1638در ادامه دو پست قبلی، در عوالم رویا، مار سیاه و در عوالم رویا، چطور رویا می‌بینیم؟ این بار به چگونگی تفسیر رویا می‌پردازم. در روانکاوی، رویاها بخشی مهمی از خواسته‌هایمان را نشانمان می‌دهند که به طرز غیرارادی سرکوبشان می‌کنیم. ناخودآگاه، هنرمندانه برای بیان این عقده‌های سرکوب شده به نمادپردازی‌های پیچیده پناه میبرد انگار از خودآگاه خشن ما میترسد و حرفهایش را لای استعاره‌هایی چند وجهی می‌زند... رویای بالا بخشی از از چیزی که هستم را نشان می‌دهد اما نیاز است به کمی تفکر و تفسیر درباره مفهومش. در رویای من چند نماد یافتید و هر کدام را چطور تفسیر می‌کنید؟ بره سفید؟ قربانی کردن؟ خالهای سیاه؟ قربانگاهی لوکس؟ دوست قصاب؟ عذاب وجدان؟ روشن نشدن سیگار؟ بره خون آلودی که پیش از مرگ با آرامش راز مگو می گوید؟ این همه نماد را چطور باید شناخت و هر کدام را چطور باید رازگشایی کرد؟همه چیز "احتمالا" درون سرمان اتفاق می‌افتد!مثل هر فعالیت دیگری که با مغز در ارتباط است، رویا هم احتمالا حاصل فعل و انفعالات شیمایی مغز است. تا به حال هیچ یافته‌ی علمی اثبات شده‌ای در مورد ارتباط رویا و متافیزیک یافت نشده است. یعنی به احتمال بسیار بالا، ما با دنیایی ساخته شده در ذهنمان مواجه می‌شویم و بنابراین تفسیرهایی که جنبه‌های روحانی یا غیر مادی به یک رویا می‌دهند را می‌توان با احتمال بالایی حاصل باورهای فردی دانست. این خوانش کاملا بر خلاف خوانش باستانی از رویاست. بسیاری از فرهنگ‌ها و دین‌ها رویا را دروازه‌ای به جهان دیگر می‌بینند و آن را تجربه‌ای ماورایی و قدسی. تقریبا در تمام طول تاریخ، پادشاهان و اشراف زادگان به تعبیر رویای خود بسیار علاقه داشتنه‌اند و برخی حتی تصمیم‌های مهمی را با تفسیر یک رویا می‌گرفتند. برای همین من از عبارت محتاطانه به احتمال بسیار زیاد استفاده کردم زیرا که اولا بسیاری از پدیده‌های رویا به هیچ عنوان با علم توضیح داده نمی‌شوند و دوما که در موضوعی مثل خواب، ابزارها و روشهای علمی ما شاید هنوز آنقدر پیشرفت نکرده‌اند برای ثبت و تحلیل بسیاری داده‌ها. خردمندانه‌تر این است که دیدگاهی محتاطانه نسبت به چنین مسائلی داشت، شاید پاسخ در احتمالاتی ورای ذهن علم زده ما باشد!به عقیده‌ی من اینکه رویا امری ساخته شده در ذهن است یا تصویری از یک رویداد بزرگ، در درجه دوم اهمیت قرار دارد. برای من تفسیر و معنایی که از رویا می‌گیرم واجد ارزش و مطالعه است. امری که مداوت در انجام آن به یک خودشناسی ژرف می‌انجامد و در نهایت به مسیری به زندگی بهتر. رویا چگونه تفسیر می‌شود؟می‌توان از چند جنبه به رویا نگاه کرد. تفسیر لایه اول بسیار مشخص و بدیهی است، انگار ترجمه عین به عینی است بین چیزی که دیدیم و مفهومی متناظر با آن. مثلا مواجهه با یک هیولا در رویا که همیشه دنبالتان می‌کند احتمالا نشانگر استرس زیادی است که زندگی روزمره دارید. اگر کسانی که شما نمی‌بینید در رویای شما پچ پچ می‌کنند، شاید واقعا ترس از قضاوت دارید. یا اگر مثل من انجام کاری ترسناک همچون قربانی کردن را به دوستتان واگذار می‌کنید، شاید از قبول مسئولیت در مورد برخی چیزها سرباز می‌زنید.لایه دوم تفسیر برگرفته از ناخودآگاه جمعی ماست، چیزی که یونگ آن‌ها را کهن الگو نامیده است. بسیاری از غرایز مشترک انسان‌ها به مرور به خاطره‌ی جمعی همه ما در می‌آیند که ما با رشد در جامعه، آن‌ها را در ناخودآگاه خود دریافت می‌کنیم. دامنه‌ی نفود یک کهن الگو مستقیما وابسته به اشتراکش با جوامع مختلف است. به عنوان مثال تصویر مار یا عقرب در رویا در اکثر جوامع که ترسی ذاتی از آن‌ها دارند، یک تهدید محسوب می‌شود. حال اگر شما در جامعه‌ای رشد کنید که مار نه تنها ترسناک نباشد بلکه دوست انسان شمرده شود، بعید نیست رویای مار شما معنای به کل متفاوتی داشته باشد. اینجا همان جایی است که کتاب‌های تعبیر رویا با دقت بسیار پایینی وارد عمل می‌شوند. این کتابها صرفا برای آشنایی برخی از کهن الگوهای فرهنگی و تاریخی می‌توانند کاربردی داشته باشند. توصیه می‌کنم برای تفسیر به کل از آنها بگذرید!در رویای من، بره سفید قربانی می‌شود، دوست آلمانی‌ام که فلسفه می‌خواند آن را نمادی از قربانی شدن باورهای مذهبی در ذهن می‌پنداشت و شاید هم حرفش درست باشد، اما از مسیر اشتباهی به این برداشت رسیده بود. بره سفید در فرهنگ غربی که به شدت با مسیحیت آمیخته شده، نماد عیسی مسیح و قربانی شدندش است چیزی که برای یک ایرانی شاید مورد درستی نباشد. اگر عزیزی از دست رفته را در محیطی سرسبز و با لباسهای تمیز ببینید، به احتمال زیاد شما در حال مشاهده آرزوی قلبی ناخودآگاه خودتان را قالب آرامش آن شخص در بهشت هستید. بهشتی که تصویرش را جامعه به ذهن شما داده، زیرا تا جایی که میدانم کسی هنوز بهشتی از نزدیک ندیده! جالب اینکه حتی یکی از دوستان آتئیست من هم چنین تصویری از پدر مرحومش را چندباری دیده بود!لایه سوم تفسیر قسمتی است که من بیش از همه به آن علاقه دارم. این تفسیر شخصی است، وابسته به حقایقی در زندگی شماست که فقط خودتان میداند و بس. برای بهتر شدن در چنین تفسیری شما نیاز به خودشناسی بیشتر دارید و اینکه با نمادهای ذهنی خود آشنا شده باشید. هیچ کس بهتر از شما نمیتواند ذهنتان را تفسیر کند. روشن نشدن سیگار در رویای من، شاید تفسیرهای کاملا متفاوتی داشته باشد، اما برای خودم که بعد از ده سال سیگار را ترک کردم می‌تواند نمادی از نگهبان درونی‌ام برای دور ماندن از سیگار باشد، یک عذاب وجدان که حتی در موقعیت استرس زایی مثل قربانی کردن یک بره سفید بی گناه هم سیگار کشیدن را صحیح نمی‌داند! در نظر داشته باشید که تفسیرهای شخصی غیر قطعی و تابع زمانند. رویایی که من در 15 سالگی می‌بینیم باید با نمادهای همان موقع ذهنم سنجیده شود نه ذهن پرورش یافته یک انسان 25 یا 40 ساله در آینده. با مجموع این سه روش و اینکه کدام چه نمادهایی را می‌توانند تفسیر کنند، ما ابزارهای فوق العاده برای شناخت بیشتر خود داریم که هر چه بیشتر از آن‌ها استفاده می‌کنیم، دقیق‌تر و شخصی‌تر می‌شوند. نظر شما چیست؟ خیلی دوست دارم تفسیر افراد مختلف در مورد رویاهم را بخوانم، پس اگر چیزی به نظرتان می‌رسد، لطفا با من در میان بگذارید.موسیو میمموسیو میمTue, 30 Jun 2020 03:41:48 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-عوالم-رویا-چطور-رویا-میبینیم-jvyxk6quekhaدر ادامه پست قبلی در باب فضائل رویا دیدن، در این پست کمی در مورد فرآیندهای خواب و رویا خواهم گفت که در کیفیت رویا دیدن ما نقش بسیار مهمی دارند. احتمالا همه تا حدی با چرخه های خواب آشنا هستیم. من علاقه‌ای با بازکردن دقیق آنها ندارم اما آشنایی مقدماتی و تاثیری که بر روند خواب ما دارند، بخشی مهم از مقدمات بحث هستند.چرخه‌های خواب شروع بحث‌های علمی!{به طور خلاصه بدن در خواب سیگنالهای کاملا مشخص و تکراری در قالب تغییر دما، ضربان قلب، فشار خون، تکان خوردن، حرکت چشم و سیگنالهای مغزی از خود بروز می‌دهد. هر دسته از این علامتها در یک مرحله دسته بندی می‌شوند که به مراحل خواب مشهورند. هنوز دانشمندان بر تعداد آ‌نها اتفاق نظر ندارند اما بین 4 تا 6 چرخه در خواب می‌توان شناسایی کرد.مرحله اول: ورود به خواب. همان لحظه که شما تازه دراز کشیده‌اید و به روزتان فکر می‌کنید یا همانجایی که آنقدر در آن فکر می‌کنید و نمی‌توانید بخوابید! عموما با یک حس آرامش و ریلکس شدن تدریجی بدن همراه است و در حالت عادی حدود 5 تا 10 دقیقه طول می‌کشد.مرحله دوم: خواب سبک. در این مرحله که حدود بیست دقیقه طول می‌کشد، ضربان قلب آرامتر شده و شخص تا حدی صداها و محرکهای بیرونی را متوجه می‌شود. اگر کسی را در این مرحله از خواب بیدار کنید، خیلی راحت از خواب بیدار می‌شود، شاید حتی خواب بودنش را هم زیر سوال ببرد. شخصا این مرحله از خواب را خیلی زیاد در سفر با وسایل نقلیه تجربه می‌کنم، جایی که از دید بیرونی خوابم اما ذهنم نسبت به مسائل پیرامونی، یک شنوایی و آگاهی نسبی دارد، برای همین همیشه در سفر حس می‌کنم اصلا نخوابیدم و خسته‌ام.مرحله سوم: خواب عمیق. هوشیاری به کمترین حد ممکن کاهش میابد، فشار خون و دمای بدن کم می‌شوند، و تنفس عمیق و آرام می‌شود، ما اکنون مثل یک بچه گربه در خوابیم! اگر کسی را خدایی نکرده در این مرحله از خواب بیدار کنید، به شدت گیج خواهد بود و شاید نتواند برای مدتی، بین خواب و بیداری تفاوتی قائل شود. عموم دانشمندان اعتقاد دارند حرف زدن و راه رفتن در خواب هم در این مرحله اتفاق میفتد.مرحله چهارم: خواب REM. مرحله هیجان انگیز! رم یا REM مخفف Rapid Eye Movement یا حرکت سریع چشم، همانطور که از اسمش برمی‌آید می‌توان در آن حرکت سریع چشم زیر پلکهای بسته را کاملا متوجه شد. با اینکه گویا در مراحل دیگر خواب هم رویا می‌بینیم، ما عموما قادر به یادآوری خوابهای مرحله رم هستیم، شاید چون این مرحله همیشه در انتهای چرخه خواب اتفاق میفتد. گرچه میتوان با تکنیک‌هایی خواب مرحله عمیق را به یاد آورد که شکل متفاوتی از خواب رم دارند. این مرحله از خواب دلیل دیگری برای جذابیت دارد و آن هم حالت پارادوکسیکال این مرحله است، در این مرحله با وجود اینکه در خوابیم، امواج مغزی در حالتی شبیه بیداری هستند، امکانی که میتوان آن‌ را به یک خودآگاهی پرورش داده شده در خواب تبدیل کرد که مقدمه بحث Lucid Dreaming یا آگاهی در خواب و کنترل رویاست. در رم ضربان قلب و تنفس نامنظم‌ترند و بدن در فلج عضلانی است، تا با محتوای خوابی که در حال دیدنش هستیم به خود آسیب نرساند. خواب رم حدود 25 درصد از زمان هر چرخه خواب را به خود اختصاص می‌دهد و هر چه به صبح نزدیک‌تر می‌شویم، این زمان بیشتر میشود. هر شب حدود 100 دقیقه در خواب رم هستیم، 100 دقیقه برای رویا دیدن!هر چه به صبح نزدیک‌تر میشیم، مدت مرحله رم بیشتر میشودما هر شب از مرحله اول خواب شروع می‌کنیم، چندباری بین مرحله دو و سه در رفت و آمدیم و بعد به مرحله رم می‌رویم، رویا می‌بینیم و بعد بیدار می‌شویم. این بیدار شدن در حد چند دقیقه است و معمولا آبی می‌خوریم، پهلو به پهلو می‌شویم یا غری می‌زنیم! در هر صورت اگر سر و صدایی نباشد کسی چنین بیدار شدنی را به خاطر نمی‌آورد و کل خواب را یک تکه فرض می‌کند. کل مراحل بین 90 تا 120 دقیقه طول می‌کشد و با پایان هر چرخه وارد چرخه بعدی می‌شویم. چند خواب در طول شب را به یاد می‌آورید؟ ما در طول یک شب بارها و بارها رویا می‌بینم و اکثر افراد حتی یکی از آنها را هم یادشان نیست چه برسد به چهار یا پنج تا. رکورد من نوشتن چهار رویا در یک شب بوده اما عموما تا دو رویا خیلی راحت به هیچ عنوان کار سختی نیست.}پایان بحث‌های علمی!چطور مثل حرفه‌ای ها از خواب بیدار شویم؟ تا اینجا حتی اگر علاقه‌ای به خواب و رویا هم نداشته باشید، یک نکته خیلی کاربردی در مورد بیدار شدن را می‌توان متوجه شد که در زندگی روزمره بسیار به کار می‌آید، زمان دقیق بیدار شدن! به عنوان مثال من خواب به شدت سنگینی دارم، از این مدلهایی اگر جنگی در همان اتاقی که خوابم هم درگیرد، خواب هفت پادشاهم را همچنان می‌بینم. و دقیقا به همین دلیل بیدار شدن سر صبح همیشه به معنای واقعی کلمه برایم مشکل و دردناک است، چون عموما در مرحله عمیق یا رم خواب به سر می‌برم. خوشبختانه (یا شاید هم بدبختانه!) تکنولوژی خیلی زود پیشرفت می‌کند، یک سری از اپ‌ها برای هم اندروید و هم آیفون هستند که با توجه به وول خوردن منو و شما در طول خواب (که با میکروفون کاملا قابل تشخیص است)، چرخه خواب را مدلسازی کرده و آلارم را در سبکترین حالت ممکن به صدا درمی‌آورند. من در آیفون از sleep cycle - sleep tracker استفاده می‌کنم که کاربردی‌ یافتمش. ساعت هوشمند ندارم اما طبق ادعای سازندگان این محصولات، علاوه بر ثبت حرکت با ژیروسکوپ که دقت بالاتری از میکروفون گوشی دارد، دما و ضربان قلب هم به عنوان داده در مدلسازی چرخه خواب استفاده می‌شوند. اگر کسی تجربه‌ای دارد خوشحال میشم در میان بگذارد.چرا رویا می‌بینیم؟بحث‌های علمی و تئوریک را در همین حد بیشتر ادامه نمی‌دهم. من بیشتر شیفته مباحثی هستم که کیفیت‌های داستان گونه داشته باشند. حالا سوال اساسی این است که رویا چیست؟ متاسفم که باید نا امیدتان کنم، خیلی ساده نمی‌دانیم! اساسا تعریف درستی از آن وجود ندارد، یک حالت ذهنی است که کارکردش نامعلوم. چرایی رویا دیدن همچنان یک راز بزرگ باقی مانده است. یک تئوری این است که همانطور که در خواب، بدن خودش را بازسازی می‌کند، در رویا ذهن نیز چنین کاری انجام می‌دهد. باور عمومی بر این است که ما با رویا دیدن، اطلاعات را پردازش و دسته بندی می‌کنیم. اما تعبیر عمیقتری را فروید در کتاب تعبییر رویا ارائه میدهد که شاید اولین بار تلاشی علمی در توضیح رویا باشد. تا قبل از آن رویا مربوط به عالم غیر مادی و به طبع آن فاقد ارزش برای بررسی علمی بود. رویا بیشتر به حیطه‌ی دین و متافیزیک و خرافات و افسانه و ادبیات تعلق داشت و دانشمندان مغرور آن دوره را چه کار با این‌ها! فروید به تجربه از روی بیمارانش به این نکته پی برد که رویا در حقیقت راهی به سوی ناخودآگاه است. ناخودآگاه در رویا به چیزهایی می‌پردازد که خودآگاه از آنها فراری است منتها این کار را با کمک نمادها و سمبلهایی که از برداشت سریع خودآگاه مصون باشد انجام می‌دهد. شگفت انگیز نیست؟ یونگ، شاگرد نا‌خلف حضرت فروید هم دیدگاهی مشابه با استادش در مورد اهمیت رویا دارد اما رویکرد رویای شخصی فروید را به مفهوم جهانشمولی مثل کهن الگوها ارتباط می‌دهد. به زبان ساده فروید نمادهای رویای شما را به شدت شخصی می‌داند و یونگ خیلی جهانی‌تر، مشترک با بخش زیادی از انسانها. و خب به نظرم زمان ثابت کرده هر دوی این استادان درست می‌گفتند. مفاهیم هم بعد شخصی دارند و هم بعد اجتماعی و طبیعی است که هر دو در رویاهای ما بروز پیدا کنند.در قسمت بعدی به روش‌های بهتر رویا دیدن و تفسیرشان می‌پردازیم. موسیو میمموسیو میمSat, 27 Jun 2020 20:15:55 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-عوالم-رویا-مار-سیاه-twrjvhi98kggبه سمت خانه قدم میزدیم. در دستم مار بزرگی بود، یک مار سیاه که من با دو دستم سرش را خیلی محکم گرفته بودم. حیوان تکان می‌خورد، بدنش که به اندازه ساعدم بود را دور دستم می‌پیچاند و به خصوص فشاری که برای باز کردن فکش می‌آورد خیلی خوب در خاطرم مانده. ترس شدیدی داشتم از اینکه اگر رهایش کنم، به من یا کس دیگری آسیب بزند. به خانه رسیدیم و باید کاری را انجام میدادم، حیوان را در جوب آب جلوی خانه رها کردم. وقتی برگشتم چند نفر که بعضی‌هاشان بچه بودند جلوی جوب بودند و بازی می‌کردند. به سمتشان رفتم. مار رفته بود! ترس شدیدی داشتم چون همه سر تکان میدادند و از کینه مار میگفتند...این یکی از رویاهای من بود در چند سال پیش، زمانی که در میانه اوضاعی دیوانه وار گیر کرده بودم، سعی در پایان دادن به رابطه‌‌ی به شدت آسیب خورده‌ای با یک دوست قدیمی داشتم و مشخصا برای همین دهانش را آن قدر محکم گرفته بودم!مار سیاه نمادی از تهدید است. اما آیا به راستی همین بود؟ من دیوانه وار عاشق رویا دیدن هستم! چنان دنیای ژرف و بیکرانی در آن یافتم که واقعیت بعضی وقت‌ها کسل کننده و بی هیجان می‌شود. ما همه در روزمرگی‌هایمان گیر افتادیم و رویا، یک تجربه شگفت انگیز برای لذتی بصری و پرداختن به خود است. همیشه به رویا علاقه داشتم اما مدتی است با دید خیلی جدی تری به آن نگاه میکنم. آن را امتداد بی دردسر اسید و ماشروم و سایر سایکواکتیوها برای خودشناسی عمیق‌تر و خلاقیت بیشتر میدانم، قابل کنترل‌تر و شاید بدون عوارض. در مورد خواب، آگاهی و ناخودآگاه بیشتر از قبل مطالعه میکنم تا با سازوکار رویا بیشتر آشنا شوم تا بهتر آن را درک کنم. فضای کلی رویاهایم را دیگر کم کم میشناسم و چند نماد و فضای شخصی شگفت‌انگیز در آن ها یافتم. هنوز به سمت لوسید دریمینگ یا رویای شفاف نرفتم گرچه چندباری اتفاقی تجربه‌اش کردم و بی اندازه لذت بخش یافتمش. اینکار چه فایده‌ای دارد؟ اولین دلیل برای من لذت بردن محض است! من از رویا دیدن لذت میبرم پس انجامش میدهم! شاید شما هم فراموش کرده باشید این لذت نابی را که به هیچ هزینه‌ای قابل انجام است. دومین مورد اما کمی عمیق‌تر است، رویا فرصتی بی نظیر برای خودشناسی است. به قول فروید مکانی "برای مواجهه با عقده‌های سرکوب شده" و بازخوانی آن‌هاست. رویا یکی از ابزارهای بسیار قدرتمند خودشناسی است که می‌تواند شما را با نیازهای واقعی اما خجول خودتان آشناتر کند و این آشنایی می‌تواند از شما آدم بهتری بسازد، گرچه مثل هر چیز دیگری، علاقه شدید ما انسان‌ها به گند زدن در هر ابزاری را هم نباید دست کم گرفت!! اگر وقت شد در یک مجموعه پست می‌خواهم به رویا بپردازم. بخشی از رویاهایم را به اشتراک بگذارم، از رویا دیدن بگویم و اینکه چطور بهتر رویا ببینیم و چطور آنها را به صورت شخصی تفسیر کنیم. تفسیری که در نهایت شگفتی، هر چه بیشتر با زبانش آشنا می‌شویم شکل عمیق‌تری به خود می‌گیرد. اگر مثل من مفتون رازگشایی از تصاویری هستید که در خواب میبیند، خوشحال میشم تجربه‌هاتون رو به اشتراک بگذارید یا تفسیرتون رو از رویا بنویسید. موسیو میمموسیو میمThu, 25 Jun 2020 04:16:22 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-باب-بی-جنبه-بودن-بشر-در-نبود-محدودیت-ها-قسمت-دوم-در-باب-عکاسی-zyzdtltoonzkدر ادامه پست قبلی در مورد تلنگر جناب جی‌میل بر فهم این نکته‌ی ژرف که بدون محدودیت کمی بی جنبه شدم، فرآیند عکاسی‌ام را خیلی دقیق بازبینی کردم و نکات جالبی رو کشف کردم! تمام چیزی که برای ثبت یک عکس لازم داشتم...اولین بار وقتی سیزده یا چهارده ساله بودم که بعد از کلی اصرار، دایی اجازه داد با دوربینش عکاسی کنم. دایی آن موقع دانشجو بود، با سبیلی شبیه یانی و موهای بلندی که با آن فرهای ریز، بیشتر به کیتارو میخورد تا یانی. با اینکه پزشکی میخواند اما علاقمند به هنر و مدیتیشن و سبک موسیقی نیو ایج و این چیزها بود. همیشه بوی علف میداد که من تا دانشجوییِ خودم فکر می‌کردم رایحه یک ادکلن گرانقیمت خارجیست! در حالی که با خونسردی دوربین زنیت را به دستان لرزان من میداد تا از گلها عکس بگیرم، گفت: ببین دایی جون اینو اینقدر بپیچون تا تصویر گل اون وسط، تو اون نیم دایره‌ها رو هم بیفته و بعد که دیدی درسته، اون تکمه بالا رو بزن!اینقدر فرآیند شگفت انگیز و ساده بود طوری که من تا سالها فکر می‌کردم عکاسی یعنی فقط تار و شفاف کردن اون چیزی که ازش میخوایم عکس بگیریم و زدن اون تکمه بالا سمت راست... وقتی بعد از چند هفته، دایی عکسها را نشانم داد، از سه عکس دوتا کاملا خارج از فوکوس بودند و سومی شاید میشد در فوکوس حسابش کرد اما همان یکی کارش را کرد. سه چهار سال بعد، کلی کار تابستانی برای خرید چند کتاب عکاسی، یک دوربین و چند رول فیلم، نتیجه مستقیم همان یک عکس درب و داغان بودند... برای منی که دوربین دایی را خفنترین دوربین عالم امکان می‌دیدم، گرفتن یکی عین خودش یک شروع پیروزمندانه محسوب میشد، یک زنیت 122 با لنز هلیوس 58 اف 2، دست دوم از پسر یکی از آشناها که دوربینش رو از مکه براش آورده بودند و نمیتونست باهاش عکس بگیره.تا جرات دست زدن به دوربین و عکاسی با آن به اندازه خوردن چند کتاب فاصله داشتم. حالا وسواسی شدید برای عکاسی داشتم. برای هر عکس، ساعت‌ها فکر میکردم... شاید حتی روزها! ده‏‌ها بار از خودم می‎پرسیدم آیا لزومی بر ثبت این عکس هست؟ آیا به اندازه کافی بیان هنرمندانه در اون وجود داره؟ آیا مفهومی خلق میکنم؟ آیا طبق جدول، نوردهی درستی دارم؟ و چون کلا یک لنز پرایم داشتم، امکانی برای امتحان فاصله کانونی‌های مختلف نبود، خودم بودم که از 40 سانتی سوژه تا دومتری اش، با چشم در ویزور دوربین حرکت می‌کردم برای دیدن آن چیزی که دنبالش بودم... همیشه با ترس و لرز و کلی دعا و صلوات و آیه و قسم عکس را می‌گرفتم و تلاش می‌کردم برای به ذهن سپردن چیزی که ثبت کردم... صبورانه 36 بار این کار تکرار میشد تا آقای حسینی، عکاس همیشه بی حوصله و بدخط، ظاهرشان کند. دیدن نگاتیوهای ظاهر شده از پاکتی که فامیلم را همیشه با خطی خرچنگ و قورباغه رویش نوشته بودند، معنایی از لذت را داشت که بعید میدانم دیگر قابل تکرار باشند...تمام چیزهایی که فعلا برای ثبت عکس دارم...این روزها شکل دیگری از عکاسی را تجربه میکنم، غرق شدن در فرآیند دیجیتال به معنای واقعی کلمه! دوربینم همیشه با همراهی کیفی پر از چند لنز پرایم و زوم باکیفیت و کلی فضای ذخیره سازی برای عکاسی، انگار تجسم عینی یکی از آن رویاهای نوجوانی است! مدتهاست برای زدن هر بار شاتر دوربین، دست یا دلم نمی‌لرزد و پای هیچ قدیس و خدایی را وارد قضیه نمی‌کنم... به سوژه ام فکر می‌کنم و عکس را می‌گیرم. نورسنج دوربین، مود عکاسی و سیستم فوکوس چند ده نقطه‌ای، کارشان را در اکثر اوقات درست انجام می‌دهند. برای اطمینان با زبرا و هیستوگرام و هزار کوفت دیگر در همان مانیتور دوربین میسنجمشان و اگر به اندازه کافی خوب نبودند، آن قدر میگیرم که راضی باشم به علاوه آنقدری که بعدها کم نداشته باشم برای انتخاب یا ادیت... کاملا بدیهی است تا همینجا، عکس کیفیت به مراتب بالاتری دارد و لازم نیست وارد جزئیاتی شوم که ادیت میتواند به عکس اضافه کند...در آن نگاتیوهای نوجوانی که اکثرشان مجالی برای چاپ نداشتند، چیزی بود که در فایل های raw و با کیفیت این روزهای من گم شدند... هدف در هر دو شیوه، ثبت هنرمندانه یک موقعیت در قالب یک تصویر است، اولی با محدودیت شدید و دومی تقریبا بدون محدودیت. اولی دیدن را پروش می‌دهد و دومی اپراتور بودن را... در آن نگاتیوهای نوجوانی که اکثرشان مجالی برای چاپ نداشتند، چیزی بود که در فایل های raw و با کیفیت این روزهای من گم شدند... ترس از اشتباه! در نظر گرفتن احتمالی بالا برای ثبت یک اشتباه و تلاش روشمند برای اجتناب از ثبت آن اشتباه... همین انگیزه‌ای بود برای یادگیری دیوانه وار در عصری که ذره ذره اطلاعات محدود را باید آنقدر میخواندی که ویرگولشان را حفظ شوی... این روزها اکثر ویدئوهای یوتوب را حتی تا انتها نمی‌بینم...خب آیا گریزی هست؟ حداقل برای عکاسی شاید باشد... این روزها در حال شروع دوباره عکاسی با فیلم هستم. صرفا لذت دوباره نوستالوژی نیست، بلکه بیشتر تلاشی برای سیم کشی مجدد مغزم... برای اینکه بدانم در آن محدودیت‏‌های آزاردهنده بود که  خلاقیت زاده می‌شدند.... به آن زنیت دسترسی ندارم، در ایران جا گذاشتمش، اما در حال تهیه یک nikon چهل ساله ام، با فیلم های سیاه و سفید ایلفوردی که موقع ظهور، بوی تند مواد ظهور بزند توی صورتت!موسیو میمموسیو میمMon, 22 Jun 2020 05:45:33 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/سیصد-میلیارد-یورو-یعنی-چقدر-zmgkqvch07qsکانسپت دریا برای یک پناهندهآخر هفته گذشته شانس آشنایی و صحبت با یکی از پناهنده های ایرانی رو داشتم که از دید من، یک مشتاق خستگی ناپذیر داستان آدمها، شخصیت منحصر به فردی داشت.همین اول اضافه کنم این متن در مورد درستی یا نادرستی پناهندگی ایرانی‌ها و یا شخص خاصی اظهار نظر نمیکنه. سعی کردم فقط یک تجربه متفاوت از یک انسان دیگه رو به اشتراک بذارم. ده سالی میشه که بهروز از ایران خارج شده. نزدیک 30 سالشه، با بدن ورزیده و به شدت خونگرم، از این مدل آدمای لوطی و خراب رفیق. پرسیدم چرا اومدی؟گفت با بچه ها تو کافه بودیم یکی گفت کی پایه است بریم اروپا، گفتم من! و راه افتادیم! شوخی نمی‌کنم واقعا با چنین سناریویی، در چندماه طاقت فرسا از طریق ترکیه خودشو به یونان و ایتالیا و بعد فرانسه رسونده بود. هدفش گذر از کانال مانش و رسیدن به بریتانیا بود که در فرانسه دستگیر میشه و مهر میخوره. به عنوان یک پناهنده شما در هر کشوری که دستگیر بشی، مهر اون کشور در مدارک بازداشتت می‌خوره و بنابراین پناهنده‌ی اون کشور خواهی شد. در سه سال اول عملا کارتن خواب بوده و شب رو کنار خیابونها، زیر پل‌ها و پارکها گذرونده بود. تعریف میکرد وقتی ایران بود، تا پنجم دبستان درس خونده و بعد درسو ول میکنه و میچسبه به کار. بنابراین سواد چندانی برای یادگیری زبان نداشت. فرانسه رو کاملا شهودی یادگرفته بود، از مترو و خیابون یا از بقیه پناهجوها و کارتن خوابا. میتونست خیلی خوب حرف بزنه و بشنوه اما نمیتونست خوب بنویسه یا بخونه. با همین وجود یک شرکت خدمات ساختمانی زده بود، به قول خودش باکلاسِ همون کارگریِ ساختمون در تهران.گفت 300 میلیارد یورو، تاکید خاصی هم روی یورو داشتبزرگترین هدفش به دست آوردن کلی پول بود و وقتی پرسیدم چقدر گفت 300 میلیارد یورو، تاکید خاصی هم روی یورو داشت. گفتم بهروز 300 میلیارد یورو خیلی زیاده، جف بزوس هم اینقدر نداره، فروش کل نفت ایران اینقدر نیست... قاعدتا شناختی از بزوس و میزان فروش نفت ایران نداشت فقط خیلی ساده پرسید مگه اون پولداره که میگی چقدر داره؟ وقتی جواب دادم گفت باشه پس من میشم نفر اول که 300 میلیارد یورو داره... جهان بینی بسیار ساده و خوشبینانه این آدم من رو تکون داد! اینکه درست یا غلط برای رویای خودش این همه سختی رو به جون خریده بود و حتی شکایتی هم نداشت... صرفا یادآوری برای خودم بود که هی کجای کاری مرد؟! طوری از کارتن خوابی تعریف می‌کرد که انگار سه سال به خوبی و خوشی کمپ زده یا خاطرات قاچاقچی‌ها و عبورش از دریا توی یه قایق سه موتوره با 50 نفر آدم دیگه رو طوری بامزه تعریف می‌کرد که واقعا حس می‌کردی داره آخرین سفرش با کشتی کروز رو تعریف میکنه و از گرسنگی میگفت، گویی یک روزه تناسب اندام از سر شکم سیری بوده... چنان انرژی مثبتی به زندگی داشت که من مدام از خودم می‌پرسیدم که آیا اصلا من در حال زندگی هستم؟!به نظرم گاهی وقت‌ها لازمه به دور از هر فکر و منطق و پیش داوری، خلاف رویه معمول همیشگیمون، با آدمایی کاملا متفاوت وقت بذاریم. ببینیم چه داستانهایی دارند، چطور فکر میکنند و چه دغدغه‌هایی دارند. ما دور خودمون دیواری درست میکنیم از آدمایی که دوست داریم، کتابایی که می‌پسندیم، موسیقی و فیلم و هنری که بهشون علاقه داریم، بدون اینکه تلاشی برای دیدن دنیا از زاویه‌ای متفاوت داشته باشیم. در من یک انرژی دیوانه وار و خوشبینی غیر مشروط کودکی گم شده بود که صحبت با این آدم دوباره یادم انداخت زیر خروارها منطق و ملزومات زمانه دفنش کردم...موسیو میمموسیو میمThu, 18 Jun 2020 19:29:08 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-باب-بی-جنبه-بودن-بشر-در-نبود-محدودیت-ها-قسمت-اول-cwy1soewtwtjهفده هزار و هشتصد و پنجاه و دو!بیشتر از ده ساله که از جی‌میل استفاده میکنم. به وضوح در خاطرم هست با وعده 5 گیگابایت فضا برای ذخیره هزاران ایمیل، جذب این سرویس شد که قطعا در این زمانه خنده دار به نظر میرسه اگر از سرویس‌های ایمیل قدیمی استفاده نکرده باشید. چند سال پیش ویژگی جدیدی به جی‌میل اضافه شد که ایمیلها رو در تب‌های جداگانه‌ای مثل social یا update به صورت خودکار دسته بندی می‌کرد که من رو خیلی سریع معتاد خودش کرد! دیگر عادت کرده بودم به انبوه ایمیلهای ناخوانده‌ای که هیچ گاه آمدنشان رو با یک نوتیفیکشین اعلام نمیکردند. ایمیلهایی که اکثرشان خبرنامه و آپدیت در قوانین و تخفیف و هزار کوفت دیگر بودند، از صدها وب سایت و سرویس آن لاینی که در تمام این سالها عضو شدم. چند هفته پیش تصمیم گرفتم این ویژگی رو غیر فعال کنم چون بخشی از ایمیل های مهم لای انبوه ایمیل های غیر مهم گم میشد. در یک کلام شوکه شدم...17 هزار تا!! دقیقا 17852 تا ایمیل ناخونده داشتم! عدد زیادیه وقتی به این فکر میکنم که اکثرشون حتی به دردم هم نمی خورند چه برسد که نیاز به حضور در اینباکسم را داشته باشند. چه کسی خبرنامه تمام وب سایتهایی رو میخونه که برای استفاده باید به زور در اونها ثبت نام کنی؟ یا انبوه تخفیف در سرویس و کالا که طوری در تلاشند آخرین و بهترین فرصت رو توی کله آدم فرو کنند انگار نه انگار که از یک سیستم دوره‌ای برای تخفیف استفاده میکنند.این یک تلنگر بود که کمی بیشتر فکر کنم و ناخودآگاه وحشت کنم که وای بر من، این عادت به همه جبنه های زندگی من کشیده شده! من دائم در حال تولید حجم زیادی از داده نامرئی هستم، آن‌قدر زیاد که فقط توده‌ی حجیمی از اونها رو میبینم و دیگه از کیفیت تک تکشون اطلاعی ندارم... در 128 گیگابایت فضای گوشی، بیش از 4 هزار عکس و کلی ویدئو و فایل دارم. هنگام عکاسی با چهارتا حافظه 128 گیگابایتی، هیچ موقع ترسی از تموم شدن فضا ندارم، تا میتونم عکس میگیرم و بعد در سیستم عکسهای خوبو جدا میکنم. اکثر اوقات عکسهای غیر خوب هم توی سیستم باقی میمونند و تازه بک آپ هم گرفته میشن! توی 8 ترابایت هارد سیستم و 2 ترابیت هارد لپ تاپ و چند ترابایت فضای بک آپ آنلاین، بی شمار عکس raw، فیلم های با کیفیت خام، فوتیج و فونت و وکتور و پلاگین و فایل نصب کلی نرم افزار و بازی از نسخه های اول تا آخرینشون رو دارم به علاوه آرشیو بزرگی از آموزشهای ویدئویی و موسیقی و فیلم... با اینترنت نامحدود (یا شبانه نیم بها در ایران) حجم بالایی از فایلهایی که شاید یک بار هم استفاده شوند رو دانلود میکنم و معمولا هم نگهشون میدارم... ده ها مثال دیگه میشه زد و فکر میکنم مطلب رو گرفتید... حالا وقت اعترافه! اگر دوست داشتید می تونید بعد از من تکرار کنید: من اعتراف میکنم که یک مصرف گرای دیجیتال هستم! نمونه بارز چشم بستن بر فرآیند جذاب تولید دیتای بیشتر و بیشتر و بیشتر و نیاز به فضای ذخیره سازی بیشتر و بیشتر و بیشتر... من کسی هستم که اگر فضا کم بیارم، هارد جدید میخرم!چیزی که بی استفاده است و فضایی رو اشغال کنه، زائده و باید حذف بشه... تقریبا همه هم نظر هستیم اما سوال من این نبود که چرا نگهشون میداریم یا چطور این دریای آشفتگی رو درست کنیم (مشخصا ترک سیگار رو از مرتب کردن هارد یا ایمیلها آسون تر میدونم!) سوالم این بود که چطور میشه که به اینجا میرسیم؟ چطور وقتی متوجه میشیم که انجام کاری در موردشون نیاز به تلاشی مافوق بشری داره... بعد از چند هفته قوطه‌ور شدن در مشکل شاید حداقل بدونم مشکل از کجاست. در تمام مواردی که گفتم وجود یک عنصر ذخیره ساز با حجم بالا به چشم میخوره! و وقتی با دقت به مساله نگاه کنی و تعمیمش بدی به زندگی واقعی، میفهمی مشکل اینه که وقتی چیزی بی محدودیت به ما عرضه بشه، قدرشو نمیدونیم و معمولا حتی از اون چیز به خوبی هم استفاده نمی کنیم. شاید دلیل اینکه یک گوشی جدید برامون خیلی زود تکراری میشه یا فیلم ها مزه قدیم رو ندارند یا یک کتاب رو راحت نیمه تموم میذاریم و به حجم وسیعی از آهنگ های مزخرف گوش میدیم همین باشه... شاید همین دلیل باشه که نوستالوژی های ما همیشه لذت بخش تر هستند از تجربه‌های این روزهای ما چون در محدودیت پیچیده شده بودند... محدوده‎ ها، مرز شروع لذت هستند و ما حالا، تقریبا در دنیایی بی کران زندگی میکنیم که لذت، همیشه در افق محو میشه...دوست دارم نظرتون رو بدونم به خصوص اگر کسی زاویه جدیدی از این مساله رو به من نشون بده. به مرور قسمت‌های بعدی رو هم میذارم. قسمت دوم رو هم میتونید از اینجا بخوانید: در باب بی جنبه بودن بشر در نبود محدودیت ها - قسمت دوم - عکاسیموسیو میمموسیو میمWed, 17 Jun 2020 01:45:20 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/تصویر-زنی-در-مترو-ctmqcdwnlejmزن جوان و خوش‌پوش، با بارانی بلند و نازک بهاری وارد مترو شد. به دقت خلوت‌ ترین گوشه‌ی واگن را انتخاب و با مهارت تمام صندلی‌ها و پنجره‌های اطرافش را اسپری کرد و سپس با اکراه روی لبه‌ی صندلی نشست، انگار برای اتفاقی قریب الوقوع، آماده‌ی واکنشی سریع بود. طلقی شفاف با گیره‌هایی ظریف، به کلاه گرد و لبه دارش متصل بود، یک ترکیب با سلیقه از مد و پاندمی. کلاه، حرکت سریع سرش را چند برابر بیشتر نشان می‌داد، حرکاتی بی نظم، پیوسته در حال اتفاق افتادن از هر گوشه‌ای به سمتی دیگر... آرام و قرار نداشت و برای لحظه‌ای به عقب برگشت، شاید ثانیه‌ای نگاهمان با هم درآمیخت. آن صورت پنهان شده پشت لایه نازک طلق شفاف، ماسک n95 و عینک بزرگ گرد، یک جفت چشم با کیفیتی متفاوت داشتند. ترسی لرزان در آن‌ها بود، هراسی از اتفاقی عظیم که انگار فقط او می‌دانست... آن لحظه، تصویری از انسان امروزی در ذهنم ثبت شد، در تلاشی مستاصل برای شکست این هیولای ریز نادیدنی...آن هیبت ظریف، شکننده و لرزان با همراهی یک قوطی اسپری، شبیه کودک سربازی بود با اسلحه‌ای در دست، که با کوچکترین تکانه‌ای، دست به ماشه می‌برد. عبور هر فردی از کنارش، او را بیشتر به پنجره می‌فشرد و بعد از صدایی خفیف، بوی الکل درون واگن راه می‌افتاد. تلاشی بی هدف برای تطهیر هوای آلوده‎ای که احاطه‌اش کرده...موسیو میمموسیو میمSun, 14 Jun 2020 16:20:38 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/سفر-در-ایام-کرونا-بخش-دوم-آمستردام-به-پاریس-lau2gv2p7o57ایرلاین KLM دراوج کرونا هم پروازهایی به مقاصد مختلف داشت. هواپیمایی سلطنتی هلند که اسمش مرا همیشه یاد شرکت‌های قرن نوزدهمی می‌اندازد، با رعایت بسیار سخت گیرانه پروتکلهای بهداشتی به یک هاب ارتباطی در اروپا تبدیل شد. تلاشی برای زنده ماندن در زمانه‌ی سخت و صد البته نابود نکردن زندگی دیگران. اینکه آیا موفق شدند، خود داستانی دیگر است اما عجیب نبود که فرودگاه آمستردام به مراتب شلوغ‌تر از برلین باشد اما به طرز شگفت انگیزی بیشتر آن حس آخرالزمانی را به آدمی القا می‌کرد! بارها فکر کردم که چه چیز و کیفیت کدامینشان در اینجا متفاوت بود، مگر جمعیت بیشتر در تضاد با خلوتی غیرعادی این دوران نیست؟ نباید با دیدن آدمهای بیشتر، یک حس آشنا از روزهای خوش گذشته به دست آوریم؟شاید مربوط به Social Distancing بسیار سخت گیرانه در این فرودگاه بود. قبل از پیاده شدن به ما (مسافرانی که مقصدشان آمستردام نبود) در مورد خروج از ترمینال هشدار داده شد. گویا تمام پروازهای ورودی و خروجی در یک ترمینال انجام میشد و برای اطمینان بیشتر، روی قول ما هم حسابی باز نکرده بودند، تمامی مبادی خروجی ترمینال را ماموران مسلح کنترل می‌کردند. روی تمام صندلی‌ها طوری نوار زرد رنگ کشیده بودند که هر نفر چهار صندلی با دیگری فاصله داشته باشد و هر چند دقیقه پیام‌هایی به هلندی، انگلیسی و چینی در مورد ماندن در محدوده‌ی ترمینال، رعایت فاصله گذاری اجتماعی و مکان مراجعه در صورت حال نامساعد با لحن مهربانی از بلندگوها پخش میشد که در تضاد با محتوای خشن پیام بودند. و شاید اصلا همه چی زیر سر همان قدرت نماهای خالی بود. افراد بیشتر در فضای خیلی بزرگتر این فرودگاه، همچنان فضای خالی بیشتر تولید می‌کردند، فضای خالی بیشتر به چشم می‌آید تا ازدحام جمعیت. دلیل هر چه بود، حسی از نا امیدی و عدم اطمینان از آینده به آدمی تزریق می‌کرد. تصویری وجود داشت که متناظر با حس بی انتهای اضطراب بود، وسایل حمل و نقل را در امتداد راهروهای دراز و تقریبا بی استفاده پارک کرده بودند، در صف‌های طولانی که به سختی انتهایشان دیده میشد...مسافرهای این پرواز شاید سی نفری می‌شدند. مسئولین ایرلاین هواپیما را هر پنج ردیف به پنج ردیف از عقب پر می‌کردند و تا نشستن مسافرهای ردیف‌های قبلی، ردیف های بعدی صدا نمی‌زدند و در هر ردیف سه تایی، یک نفر می‌نشست. چون جزو اولین گروه‌ها بودم، میشد آدمها را با دقت دید، در چهره تک تکشان، حس غیر قابل بیانی از ترس موج میزد. چهره توصیف صحیحی نیست، از پشت ماسک فقط چشم ها، ابروها و باز یا بسته بودن فک قابل تشخیص است اما چشم‌های نگران فریاد میزنند حس صاحبشان را و همه چشم ها تقریبا نگران بودند. این پرواز هم زودتر به مقصد رسید، حدود بیست دقیقه. حالا به فرانسه رسیدم، کشوری که رسما در قرنطینه کامل بود. فرودگاه شارل دوگل در حالت عادی بهترین لوکیشن برای ثبت گوناگونی نوع بشر است، در سال 2019، 76 میلیون نفر از این فرودگاه استفاده کردند. با تجربه‌ی دو فرودگاه قبلی، انتظار چیزی که می‌دیدم را داشتم اما باز هم تراکم پایین آدمها در فضاهای بی نهایت وسیع داخلی، غیر عادی بود. به شهادت تمام دوستان ایرانی‌ام حتی آنهایی که پاسپورت کشوری دیگر را دارند، کنترل مدارک یک فرآیند استرس زاست برای ما و حالا چک کردن دمای بدن هم کنارش بود. زیاد طول نکشید اما توریستها یا خارجی‌های غیر مقیم پروسه طولانی‌تری برای ثبت محل اقامت و دلیل سفر لازم داشتند که از غر زدنهایشان معلوم بود خیلی باب طبعشان هم نیست. ایده ای نداشتم که کسانی با دمای بدن بالاتر را چه کار می کردند یا کجا می‌برند، شاید قرنطینه اجباری در یک بیمارستان؟ دیپورت؟ همه چیز این روزها امکان پذیر است...در برگشت به خانه، فقط بیرون را نگاه می‌کردم. منظره‌های شهری، اتوبان ها و خیابان‌ها نشانی از یک اتفاق تازه داشتند. نا خودآگاه یاد نماهای نیویورک در فیلم "من افسانه هستم" میفتادم، انگار همه چیز به سرعت از جمعیت خالی شده. اتوبان و پل های عظیمی که به زحمت یک یا دو ماشین رویشان بودند، پارک‌ها تعطیل شده با همان نوارهای زرد مشهوری، پروژه‌های شهرسازی و ساختمانی نیمه تمام که فقط فرصتی برای قفل زدن به وسایل داشتند و انبوه صندلی‌ و میز که مانند سنگری روی هم چیده شده بودند، تنها چیزهایی بودند که از کافه‌های پاریس قابل دیدن بود.سفر به پایان رسیده بود اما میشد حس آخر الزمانی را حتی از بالکن خانه هم دید. شاید این حس از دید ما انسان‌های مدرن شهرنشین که گویی عاشق سروصدا و شلوغ بازی هستیم، معنی پیدا می‌کند. عموما جایی ساکت و خلوت مترادف با فرار از این زیست هر روزه است، اما فضای شهری خالی از آدمها، ناخودآگاه یک پارادوکس ذهنی غیرقابل حل ایجاد می‎کند. انگار آن فضاها دیگر کارکرد خودشان را از دست داده اند و خودشان هم مثل ما، هاج و واج به یک دیگر نگاه می‌کنند که چه شد. بقیه کجا هستند؟ مسافرت در چنین دورانی قطعا خاص بود، از آن دست تجربه هایی که شاید یک بار در زندگی اتفاق بیفتد، حداقل امیدوارم! ترس غریبی دارم که نکند تمام این ماسک ها، دستکش ها، فاصله گذاری ها، ضد عفونی کردن ها، تعطیلی‌ هر جایی که آدم‌ها مثل کنسرو کنار هم می‌چپند، همه بخشی از زندگی روزانه ما شوند. آن موقع یادآوری ایام خوش گذشته قبل از آشنایی با شهر ووهان، تعریف دقیق نوستالوژی خواهد داشت.موسیو میمموسیو میمTue, 09 Jun 2020 22:04:41 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/سفر-در-ایام-کرونا-بخش-اول-برلین-به-آمستردام-cpb02g4kgkqtاین دومین نوشته‌‌ی من در ویرگوله، یک سفرنامه عجیب از دوران اوج پاندمی که تا البته هنوز هم به طور کامل تمام نشده. چیزی که این سفر رو برای من خاص کرد، دیدن خرق عادت‌ها بود کنار حس ترسی که در همه جا میشد دید، حتی پشت چهره‌های ماسک زده. برای پرهیز از طولانی شدن متن که بزرگترین کابوس زمانه‌ی ماست، مطلب را دو قسمت منتشر میکنم. اگر نظری داشتید خوشحال میشم بشنوم.در آوریل 2020، در اوج محدودیت های کرونا، عازم سفری اضطراری از برلین به پاریس بودم. آلمان با وجود کارنامه‌ی قابل دفاعش در مقابله با کرونا، تا لحظه‌ی سفرم، غیر از چند ایالت جنوبی، قرنطینه‌ای اعلام نکرد، صرفا محدودیت‌هایی برای تجمع و بستن جاهایی مثل ورزشگاهها و بارها. بیشتر بر مبنای توصیه به شهروندان برای رعایت فاصله اجتماعی جلو رفته بودند و جالب اینکه روش کارسازی هم بود. اما از طرف دیگر، فرانسه مثل ایتالیا و اسپانیا، قرنطینه‌ی سفت و سختی رو اعمال کرده بود طوری که بیرون آمدن بدون دلیل موجه از خانه، جریمه‎ی نقدی داشت. کشورهای اتحادیه اروپا یک ممنوعیت سفر خارج از اروپا اجرا کرده بودند و حتی سفر بین کشورهای اروپایی هم فقط در صورت مقیم کشور مقصد بودن و یا داشتن دلیلی موجه امکان پذیر بود. اکثر هواپیمایی‎ها پروازی نداشتند و چون مرز بین خیلی کشورها رسما بسته شده بود، پرواز مستقیمی هم بین این کشورها هم وجود نداشت. باید از طریق کشور طرف سومی که مرز بازی با هر دو کشور مقصد و مبدا رو داشت سفر می‌کردم که در مورد من این کشور هلند بود.مرکز شهر - پوسترهایی که عموما هر دو هفته عوض می‌شدند، بعد از یک ماه و نیم هنوز تعویض نشدند. خوش به حال برند سفارش دهنده! من در فرانسه زندگی می‌کنم اما برای انجام پروژه‌ای که کرونا ناتمامش گذاشت، چند ماهی در برلین بودم. روز قبل از سفر پیاده از شرکت به اتاقم برگشتم. عادتی برای خداحافظی از شهرها دارم. پیاده، بدون هیچ موزیک و پادکستی در گوش و بدون اینترنتی برای رهایی از حواس‌پرتی‌های معمول، چند ساعت در زیگ زاگی ترین حالت ممکن! پیاده روی می‌کنم. تلاشم بر حضور بی هدف در هر مکانی است و اینکه برای یادداشت ها بعدی ام، توصیفاتی رو به خاطر بسپارم یا عکس هایی رو ثبت کنم. البته این آئین شخصی با جستجو برای ماسک و اسپری ضد عفونی کننده هم همراه بود. چون از یک ماه قبل هم به خاطر دروکاری در خانه، وارد شهر نشده بودم، تصاویر منحصر به فرد بودند! در حال مشاهده شهری شبیه لوکیشن فیلم های هالیوودی بودم وقتی کشور کمونیستی یا اروپای شرقی را به تصویر می کشند. به معنای واقعی کلمه پرده پر نمیزد! تنها داروخانه ها و سوپر مارکت ها باز بودند البته بدون اسپری یا ماسکی برای خرید. کرونا به من نشان میداد قدرت مرموز قاب‌های خالی را، انگار در یک تصویر سورئال باشم. پاساژهای بزرگ، انگار سال ها متروکه اند و جلوی تمام پله برقی ها، آسانسور ها و ورودی هاشان، نوارهای زرد رنگ کشیده شده بود. تصور میکردم اگر دنیا در همین لحظه تمام می‌شد، نسل های بعدی چه لوکیشن‌های آخر الزمانی که نمی‌دیدند! ساختمان‌های عظیم و متروکه ای که با خروار گرد و خاک، شیشه‌های شکسته، مغازه‌های غارت شده و انبوه نوار زرد تزئین شده‌اند... البته پوسترهای پوسیده و رنگ و رو رفته‌ای که فرصتی برای تعویض نداشتند را هم نباید فراموش کرد.فرودگاه. حتی یک نفر در قاب نیست.روز سفر، چنان سریع به فرودگاه رسیدم که جا خوردم. راننده افغانی-آلمانی که دانشجو بود درست مثل راننده های اسنپ، از کمیسون بالای اوبر می نالید. پر حرف بود و می‌گفت با اینکه مشتری هاش خیلی کم شدند اما رانندگی در شهری این چنین خلوت هم برای خودش تجربه خاصیه. چون به اندازه کافی وقت داشتم، یک مراسم خداحافظی شخصی با فرودگاه برلین هم برگزار کردم! همه چیز تعطیل بود! تنها دو گیت از یک ترمینال باز بودند که با پلاستیک‌های محافظتی بین پرسنل و مسافرها جدا شده بودند. جدای از عبور گاه بی گاه یک موجود زنده در این فضاهای عظیم خالی، تمام چیزهای غیر ضروری یا تعطیل بودند یا خاموش. سایر گیت ها، سایر ترمینال ها، مغازه ها، آژانس های فروش بلیط، رستوران ها، کافه ها و حتی پله برقی های مرتبط به سایر طبقات... با چرخ دستی بارم که یکی از چرخ‌هایش، صدای مختصری از فرسودگی می‌داد با آرامش کامل راه میرفتم و به همه چیز نگاه می‌کردم. حسی داشتم انگار تمام آن فضای عظیم برای بازدید من خالی شده، صدای چرخ چرخ‌دستی و قدمهای من، تنها صداهایی بودند که به گوش می‌رسید. تابلوی پروازها نشان میداد بین هر پرواز حداقل یک ساعت و نیم فاصله است، برای همین جمعیتی زیادی هم در فرودگاه نبود. نزدیک گیت با صفهای غیر بهینه‌ی ما با گپ های یک و نیم متری بینشان، فکر می‌کردم که چطور باز هم برای همه به اندازی کافی فضا وجود دارد.فاصله گذاری اختیاری. حالا دیگری تهدیدی جدی است.در یک مقاله خوانده بودم که ایر لاین ها برای صرفه جویی در هزینه ها از کوچکترین و کم مصرف ترین هواپیماهای ناوگانشان را استفاده می‌کنند. هواپیمای ما به نسبت استاندارهای معمول صنعت مسافربری، حس جت شخصی به آدمی می‌داد. کلا 14 ردیف با 4 صندلی در هر ردیف که همان هم پر نشده بود. 12 نفر مسافر در صندلی‌های خود نشستند، در هر ردیف یک نفر به استثنای زوج پشت سرم. فرودگاهی که از پنجره دیده میشد، شبیه مرکز شهر بود، صف‌های بزرگی از انبوهی هواپیمای پارک شده بدون حتی یک هواپیما یا خودروی در حال حرکت. ما تنها متحرک در این فضای عظیم بودیم!برای اولین بار دیدن آموزش تکراری امنیت پرواز توسط خدمه پرواز جذاب شده بود. دو مهماندار با دستکش لاتکس به دست و ماسک بر صورت، "ماسک اکسیژن که از محفظه بالای سر و هنگام تغییر در فشار کابین به صورت خودکار به پایین می افتد" را به صورت نمادین بر روی صورت ماسک دار می‌گذاشتند و "سعی می کردند به صورت طبیعی تنفس کنند". یکی از مهماندارها دختر جوانی بود که تیک عصبی خاص این روزها را داشت، ژل ضد عفونی، هر چند دقیقه، روی همان دستکشهای لاتکسی. بنابراین عجیب نیست که پک ساندویچ و آب وکیوم شده، بوی الکل بده. الکل! بوی آشنای این روزهاست. قوت قلبی کاذب و صد البته دردآور... هنوز سه ساعت از شروع سفرم نگذشته که دست های خشک دردناکی دارم، کاش الکل چربی پوست را حل نمی‌کرد...پرواز برای 75 دقیقه برنامه ریزی شده بود اما 30 دقیقه زودتر رسیدیم. کم شدن ترافیک هوایی در این روزها احتمالا به خلبان ها همان حسی را میدهد که ما با دیدن یک جاده خلوت بدون دوربین و پلیس. خلبان با لحن خوشحالی که نمی‌توانست پنهانش کند، با لهجه‌ی هلندی که تمایل به تلفظ خ دارند، پایان سفر را اعلام کرد. حالا آمستردام بودم!موسیو میمموسیو میمSun, 07 Jun 2020 14:47:45 +0430https://virgool.ir/@monsieur.mim/در-باب-کرونا-و-حذف-فضای-خصوصی-zbau7jbcoacuکرونا بی‌شک بلای ترسناکی است... اگر در اعصار گذشته اتفاق می‌افتاد، پای بی شمار خدا و قدیس و معشیت و خشمِ طبیعت، به زیست روزانه انسان هایی وارد می‌کرد که نا امیدانه در تلاشند برای فرار از نگاه به درون، از تفکر در خودشان، یافتن ایرادها و شاید تلاش برای حلشان. کرونا می‌تواند فرصتی باشد برای انسان مدرن تا اندیشه کند در خویشتن، عمیق تر به خود نگاهی بیندازد و امکان‌های دیگر را بسنجد... وقتی بیشترمان در روزمرگی ها توجهی به آن نداریم و لابلای هزار و یک چیز مهم‎تر دیگر، کم کم فراموشش می‌کنیم... من چند سالی است در پاریس زندگی می‌کنم اما دست خودم نیست، مفهوم خانه برایم از ایران به یادگار مانده، یک استدیوی 25 متری را نمی‌توانم و نمی‌خواهم خانه بنامم. هیچ نظری در مورد درست یا اشتباه بودن نمی‌دهم اما بر خلاف فرهنگ ما که همه چیز در اندرونی اتفاق می‌افتد، حداقل در فرهنگ این شهر همه چیز به بیرون از خانه گرایش دارد. شام با دوستان در رستوران، یک گفتگو در بار، کتاب خواندن در پارک، ورزش در خیابان، هنر در گالری، بوسه در خیابان... خانه ها اگر کوچک‌اند، بیرون امکانی است برای جبران این فقدان. در دوران پیشا-کرونا، زندگی روالی داشت که تو را مجبور به وقت گذرانی بیرون از این چهاردیواری می‌کرد. بخش مهمی از زیست شهری در بیرون از خانه دنبال می‌شد آن‌هم در شهری مثل پاریس که فاصله‌ی تو با نزدیک‌ترین اجرای زنده موسیقی، چند ایستگاه مترو یا نزدیک ترین پارک است. اما امان از قرنطینه! انگار تمام آن تعادل بین درون و بیرون، آن بالانس ظریف حاصل دهه ها زندگی شهری، ناگهان فرو ریخت... کرونا و قرنطینه سفت و سخت دوماهه در فرانسه، بسیاری را در این خانه‌های کوچک زندانی کرد. فقط با پر کردن برگه‌ی تردد، یک بار در روز، به مدت یک ساعت و در محدوده یک کیلومتری خانه میشد بیرون را تجربه کرد. آن هم با انبوه پروتکل‌های بهداشتی شخصی و عمومی، از ماسک در فضای بیرون و فاصله‌ی یک متری با هر جنبده‌ای که نفس می‌کشد تا تنفس زیر ماسک و جدا کردن لباس بیرون و مداومت ژل و اسپری ضدعفونی کننده و تلاش بر دست نزدن به چیزهای عمومی و شستن دست با دوتا آهنگ تولدت مبارک و خروار باید و نباید دیگر که فرآیند ترسناکی را کم کم درونمان شکل می‌داد برای خو گرفتن در این فضای تنگ، طوری که بعد از مدتی حالا بیرون رفتن سخت می‌شود! زندگی در چنین فضایی سخت است انصافا... و سخت تر می شود وقتی این فضا را با کسی شریک باشی! صحبت در مورد فرد خاصی نیست، صحبت در مورد رابطه یک انسان با انسان دیگر است. با اینکه عاشقانه شریک زندگی ام را دوست دارم اما زندگی دائمی در 25 متر مربع با انسانی دیگر، کم کم روان را می آزارد. فرصتی استثنایی برای درک دقیق مفهوم ساختار سراسر بین جرمی بنتام که فوکو سعی در تعریفش در زندگی مدرن داشت. وقتی جایی برای خودت نداری برای فکر کردن، برای تنها بودن، برای عصبانی شدن یا حتی با هدفونی در گوش بلند خندیدن به دیوانه بازی های ریک و مورتی، چیزی درونت سرریز می‌شود. آدمی نیاز به فضای خصوصی دارد برای در خود فرو رفتن... کرونا و قرنطینه تلنگری بود که یادمان بماند این موهبت را که شاید هیچ‌گاه قدرش را نمی‌دانستیم.در روزهای قرنطینه آمار طلاق، خشونت خانگی، روان رنجوری و افسردگی در جهان به طرز عجیبی بالا رفته... تلویزیون فرانسه در گزارشی جنجال برانگیز از کاهش محسوس روابط جنسی بین زوج ها و افزایش محبوبیت وب سایت های هرزه نگاری ارائه داد. جالب نیست وقتی بدانیم ما آدمها فقط برای مدتی کوتاه، مجبور بودیم تقریبا همیشه در کنار هم باشیم و چه بحران‌ها که ایجاد نشدند! آیا به راستی دشمنی خطرناک تر از خودمان وجود هم هست؟ نه تروریست های هالیوودی، نه موجودات فضایی و نه حتی تمام ویروس‌هایی که مجموعشان در دنیا 5 گرم هم نمی‌شوند این همه قدرت ندارند... ما خودمان حساب خودمان را به بهترین حالت ممکن می‌رسیم... موسیو میمموسیو میمThu, 04 Jun 2020 06:18:57 +0430