https://virgool.ir/feed/@monalyzerهم ناطق و خاموشم هم لوح خموشانمfa2026-11-10 21:29:13https://files.virgool.ir/upload/users/195838/avatar/19Hvkc.pnghttps://virgool.ir/@monalyzerhttps://virgool.ir/@monalyzer/جامعه-ای-که-خودمان-تخیل-کرده-ایم-h1ldarmchbgmما انسان‌های بزرگسال معاصر  ایرانی، از گذشته‌ هولناکی به جا مانده‌ایم. از روزگار یونیفرم‌های یک شکل و همرنگ، از مقررات پیچیده‌ی سفت و سخت، از چارچوب‌هایی برای حرف زدن یا نزدن، خواندن یا نخواندن، گوش دادن یا ندادن، حرکت کردن یا نکردن، خوردن یا نخوردن، رفتن یا نرفتن، تظاهر کردن یا نکردن، دروغ گفتن یا نگفتن و هزاران باید و نبایدی که رد عمیقی از خودش روی وجودمان انداخته است. ما به نسلی بدون دستاوردهای درخشان، همیشه متوسط و محافظه‌کار و تا حد ممکن ناامید و بدبین تبدیل شده‌ایم. همواره تصور کرده‌ایم اگر کسی خلاقیتی داشته یا تخیل خارج از چارچوبی که می‌توانسته آن را از سطح ایده به عمل بدل کند، آن را بیرون از مرزهای کشور پروارانده است. چرا که اینجا در این جغرافیا فضایی برای  تخیلات آزاد انسانی ما نیست. ما در شهرهایی با چراغ‌های 24 ساعته روشن، محصور در  برج‌های بلند و ساختمان‌های تنیده در هم زندگی می‌کنیم. نه  آسمانی برای تماشای ستاره‌ها داریم نه مسیری امن برای قدم زدن و خیالپردازی. با اینهمه این نسل همیشه یک زندگی سایه‌وار در تخیلات خود داشته، یعنی در کنار ناامیدی از تحقق هر خیالی، همواره به تخیل پناه برده است. برای همین ذهن‌ نابه‌کار ما مدام  احساس گناه می‌کند و بعد بدون هیچ دادگاه و هیئت منصفه‌ای، اول از همه تخیلاتش‌ را تیرباران می‌کند و اجازه ورود هیچ خیالی را به عالم واقعیت نمی‌دهد. شاید اگر کسی رویاها و خواب‌هایی که هر شب مردم می‌بینند را ضبط و نگهداری می‌کرد با دنیایی اعجاب‌انگیز  از تشابه روبرو می‌شدیم.  تخیل یک امر فرهنگی-اجتماعی استدرست است که تجربه تخیل  لزوما فردی است، اما همه تخیلات ما عمیقا فرهنگی و اجتماعی هستند چرا که برای ساخته شدن از منابع فرهنگی و اجتماعی استفاده می‌کنند. ایده‌ها، تصاویر داستان‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها، بازی‌ها، شهرها و حتی افکار ما که همگی برساخته‌ای از فرهنگ و جامعه هستند. در اصل افق تخیلات هر فردی کاملا توسط جامعه وسعت می‌گیرد. اینکه چطور تخیل افراد درکنار هم به ساخت یک جامعه منجر می‌شود کاملا وابسته به شیوه توزیع تخیل در جامعه وابسته است. میان تخیل افراد و تکرار آن تخیل و در نهایت ظهور آن در جامعه، پیوستگی و ارتباط معناداری وجود دارد. به طور مثال  در  مطالعه ازدواج مردم چک و اسلواکی در سال 2009 داستان زنای خیالی سارا آستین نویسنده ویکتوریایی روی تصورات مردم درباره زندگی پس از کمونیسم تاثیر گذاشته بود. این تخیلات نه تنها حاصل یک جامعه بلکه  عامل محرک برای تغییر جامعه است.در بخشی از کتاب تخیل در توسعه اجتماعی   منتشر شده در 2015 تخیلات بشر را پایه ارتباطات بین‌المللی فعلی معرفی می‌کند. نقشه‌های اروپایی به‌جامانده از قرن دوازدهم یا سیزدهم میلادی تصاویر جالبی از شگفتی‌ها، گنج‌ها و خطرات در اطراف آسیا و آفریقا ترسیم شده است. هرچه از مرکز اروپا  به سمت لبه‌های نقشه برویم تصاویری از شهرهای طلایی و شیاطین و فرشتگان و هیولاهای عجیب و غریب نقش بسته‌اند. اگرچه این مرزها و حتی تخیلات درباره مردم سرزمین‌های مختلف تغییر کرده است اما همین روند در فیلم‌های هالیوودی درباره قلمرو فضایی و موجودات مختلف تجلی پیدا کرده‌اند.شاید کشف آمریکا از جنس همین تخیل بوده،  جامعه قرن 18 اروپا به شدت کاوش و سفر به سوی امکان را  تشویق می‌کرد. سفر انسان ، و به ویژه اکتشاف ، با تخیل آینده ایجاد می شود.فراتر از افق زمان حال قرار گرفتن و تخیل درباره چیزی که هنوز واقعی نشده است. تخیل انسان زمان حال را به آینده بدل می‌کند. با نقشه برداری دقیق از کره زمین بود که انسان قرن 21 شروع به  تخیل و تصرف فضا کرده است. همه چیز به محض واقعی شدن، ارزش خیالپردازی را برای بشر از دست می‌دهد. در حال حاضر آرمانشهر مریخ تبدیل به تخیل تازه بشر معاصر تبدیل شده است و تا زمانی‌که این خیال به واقعیت بدل شود. همه مردم دنیا زندگی در مریخ را تخیل می‌کنند و ایده‌پردازها، دانشمندان و فضانوردان خوراک این خیال‌پردازی را فراهم می‌کنند. چرا ما تخیلات‌مان را جدی نمی‌گیریم؟برای جدی گرفتن تخیلات به چیزهای مختلفی نیاز داریم. یکی از آنها فراغت است. چیزی که در ایران  به معنی تعطیلات آخر هفته، وقت‌گذارنی پای رسانه‌ها، معاشرت با خانواده و دوستان و شکم‌چرانی معنی پیدا می‌کند. ولی فراغت این نیست. فراغت یعنی داشتن زمان خالی! یعنی زمانی حاضر در لحظه که هیچ کاری برای انجام دادن وجود نداشته باشد. چه در زمان تحصیل، چه در ایام اشتغال، ما ایرانی‌ها با پدیده‌ای به اسم بی وقتی مواجهیم. سیاست‌های کلانی که برای حفظ وضع موجود،  برای لحظه به لحظه زندگی شهروندان برنامه‌ریزی می‌کند. حتی اگر لازم باشد ترافیک می‌سازد تا مردم وقت‌شان را در ترددهای روزانه هدر دهند. ستیز با فراغت، نوعی ایمنی برای وضعیت عمومی جامعه و حتی زندگی افراد در عرصه خصوصی‌شان ایجاد می‌کند. خیلی از مردم حاضر به رویارویی با تخیلات خود نیستند چرا که این تخیلات برایشان تبعاتی به همراه دارد. اما این فرار از فراغت و مجال برای تفکر و تخیل  همیشه به قربانی شدن  زایش و آفرینش منجر شده است.یکی دیگر از دلایلی که ما ایرانی‌ها نمی‌توانیم تخیلات‌مان را جدی بگیریم. ذهن نتیجه‌گرای ماست. تخیل کنیم که چه بشود؟ یک ضرب المثل فارسی هم داریم که می‌گوید: با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی‌شود. البته که در دیگر نقاط دنیا این اتفاق افتاده است اما  در این جغرافیایی که ما ساکن هستیم، باوری به این شیرینی وجود ندارد. ما انتظار داریم، تخیلات‌مان بدون برملا شدن، محقق شوند. این یک خطای شناختی است، مثلاً اگر تضمینی برای تحقق تخیلاتمان نبینیم، ترجیح می‌دهیم از خیر آن بگذریم. وقتی درباره تغییر در وضعیت کلی‌مان صحبت می‌کنیم، هیچ‌کدام از ما ایده‌ای برای شرایط ایده‌آل در ذهن نداریم. این را به دفعات از آدم‌های مختلف پرسیده‌ام. فکر کنید هیچ محدودیتی وجود ندارد، دوست دارید چه جامعه‌ای داشته باشید؟ اگر قرار باشد به کلمات کلی مثل، عدالت، برابری یا دموکراسی و ... بسنده نکنیم و به مصداق‌های عینی و واقعی فکر کنیم؛ بیشتر مردم ایده‌ روشنی ندارند. لازمه تخیل مسئولیت‌پذیری است. شاید برای همین است که می‌ترسیم تخیل کنیم. تخیلات بر عکس آنچه ما تصور می‌کنیم به محض برملا شدن امکان تحقق پیدا می‌کنند و این ترسناک است. ما در جامعه‌ای هستیم که بسیاری از اوقات تحقق خیالات‌مان ، هزینه‌های گزافی برایمان داشته است. چه در مدرسه و دانشگاه یا حتی به هنگام خلق اثر هنری یا حتی راه‌اندازی یک کسب‌وکار. گاهی این ترس چنان به مغزاستخوان‌مان رخنه کرده است که حتی همان آزادی‌های اندک را هم نمی‌بینیم. در جریان راه‌اندازی یکی از تاکسی‌های اینترنتی یادم هست که برخلاف افراد خارجی گروه، همه ایرانی‌ها متفق‌القول بودند که ریسک این سرمایه‌گذاری بالای 90درصد است. همه تصور می‌کردند، سیستم‌های امنیتی ایران اجازه راه‌اندازی تاکسی اینترنتی  را نخواهند داد. اما الان همه ما از همین سیستم برای تردد استفاده می‌کنیم !ترس ما همیشه از تخیلات‌مان بزرگتر بوده است. این واقعه ریشه‌های بیولوژیکی، تاریخی و جامعه‌شناختی دارد اما چرا نسل بزرگسال معاصر ما اینهمه از تخیل کردن واهمه دارد. دوستی تعریف می‌کرد که هروقت به ایده درخشانی در ذهنش رسیده و تخیل کردن درباره‌اش را ادامه داده است، نهایتا خودش را پشت میله‌های زندان دیده است. برای همین الان در 45 سالگی، کارمندی در انتظار بازنشستگی است و ناراضی از زندگی‌ که خودش آن را تخیل کرده است. شاید خط قرمزهای نامشخص هم یکی دیگر از دلایل این ترس از تخیل باشد. ما هیچدام دقیقا نمی‌دانیم کدامیک از تخیلات‌مان برایمان دردسرساز است و کدام نیست. وقایع پیرامون به ما اجازه ساخت محدوده امن را نداده است. همیشه یک مثال نقض برای مجازات در ازای هر فعالیتی وجود دارد .این ابهام  در بایدها و نبایدها با ما کاری کرده است که قید تخیلات‌مان را به کل بزنیم. در وجود همه ما یک ممیز سخت‌گیر با متروخط‌کش‌های کوتاه و بلند وجود دارد که مدام ما را از هر حرکتی می‌ترساند و درنهایت ما فرصت تکان خوردن نداریم.تخیل می‌تواند دنیای ما را بازآفرینی کندسال 2018 مقاله‌ای در مجله نورون منتشر شد که خلاصه آن را  Science Daily  پیدا کردم. این پژوهش به رابطه میان تخیل و دنیای واقعی پرداخته است. این مقاله بر اساس یک پژوهش در دانشگاه کلرادو و دانشکده پزشکی Icahn انجام شده است. نتیجه این مطالعات نشان‌می‌دهد تخیل ابزار قدرتمندی برای رویارویی با ترس و اختلالاتی مثل اضطراب است. در اصل تخیل یک امر ذهنی نیست بلکه یک واقعیت عصبی است و می‌تواند کاملا بر بدن و مغز ما موثر باشد.در این مقاله از تخیل به‌عنوان ابزاری برای درمان اختلالات خلقی نام برده شده است. اما آزمایش‌ها کاملا معطوف به رابطه میان ترس و تخیل هستند. اینکه چطور تخیل می‌تواند واکنش انسان را به ترس‌هایی که ناشی از خطرات محیطی هستند کاهش دهد. این تغییر واکنش به معنی تغییر منشا ترس نیست، بلکه تخیل درباره عواقب ناشی از واقعه ترسناک است. به محض این تغییر حاصل از تخیل، واکنش مغز و بدن نسبت به عامل استرس‌زا تغییر می‌کند. کسانی‌که در این آزمایش عواقب ناشی از عنصر ترسناک را با قوه خیال تغییر داده‌اند به راحتی از عواقب عصبی و بدنی آن در امان مانده‌اند. جالب اینجاست که محققان این پژوهش معتقدند: اگر حافظه‌ای دارید که دیگر برای شما مفید نیست یا شما را فلج کرده،  می‌توانید با استفاده از تخیل ، آن را تغییر داده و مجدداً  آن را بازسازی کنید با این روش می‌توانید،  طرز فکر و تجربه خود را به روز کنید. چیزی ساده مانند یک دستکاری کوچک در شبکه پیچیده مدارهای مغزی که می‌تواند همه طول موج را تحت تاثیر قرار دهد. این پژوهشگران توصیه می‌کنند: تخیل و آنچه را که به خود اجازه می‌دهید تصور کنید، قابل مدیریت است. می توانید از تخیل به طور سازنده استفاده کنید تا به مغز خود بیاموزید چطور کار کند. در اصل اختیار بخشی از مغز شما در دستان تخیلات است.اگر نتایج این پژوهش و صدها مطالعه دیگر را درباره تخیل جدی بگیریم، می‌فهمیم که مردم از چه قدرتی محروم شده‌اند. تخیل تنها راهکار بشر برای قدم گذاشتن رو به آینده بوده است. آیا برای کنار گذاشتن ترس، جداماندگی، عقب‌ماندگی، عدم عزت‌نفس و آزادانه تخیل کردن، لازم است ساختاری تغییر کند؟ البته که باید تغییر کند این تغییرات هم در عرصه فردی است و هم اجتماعی. محققان روش‌هایی را برای تقویت تخیل افراد توصیه می‌کنند: مثلا مطالعه کردن. خواندن یکی از روش‌های قدیمی و کاربردی برای استفاده از تخیلات است. ماجراجویی یکی دیگر از این ابزارهاست. به چالش کشیدن بینش و جهان‌بینی و ایجاد فراغت و زیستن در لحظه هم یک روش کارآمد برای خیالپردازی است. تخیل رابطه نزدیکی با بیان و صدا دارد. بلند صحبت کردن، تمرین‌های بیان یا حتی آواز خواندن می‌تواند تخیل را احیا کند. راستش انتظار به عمل درآمدن همه تخیلات کمی بعید و دور از واقعیت است، چرا که تخیل کاربردهای روانی بسیاری دارد از نوشخوار اتفاقات گذشته تا تعدیل شرایط بحرانی حال و رویاپردازی درباره آینده. در بخشی از کتاب نقش تخیل در توسعه اجتماعی، به روند تکاملی جامعه و نزدیک شدن گام به گام آن به آرمانشهرها در گذر تاریخ اشاره می‌کند. هرچند که اوتوپیایی در طول تاریخ ساخته نشده است اما چشم‌اندازهای اتوپیایی رد پای واضحی در تاریخ بشر دارند. درست است که خیال نقطه مقابل واقعیت است اما تنها به این دلیل که تنها ابزار تحت اختیار انسان به نظر می‌رسد؛ می‌تواند اتفاقات تازه‌ای در جهان رقم بزند. تخیل فضای بین آنچه هست و آنچه باید باشد را  پر می‌کند. همه جنگ‌ها، انقلاب‌ها، اصلاحات، پیشرفت‌ها و تغییرها در تخیل انسان ریشه دارند.ذهن همه ما مخزن اسراری است که به دلایل بسیاری که به برخی از آنها اشاره کردم؛ مهر و موم شده است. این به معنی بی تخیلی نیست. تخیلات ما تحت تاثیر حافظه ژنتیکی است که طی قرن‌ها به ما ارث رسیده است و آنچه ما تخیل کنیم نیز در حافظه ژن‌های آینده باقی می‌ماند. شاید برای همین انیشتین معتقد است که تخیل بسیار مهمتر از دانش است.جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم زاده تخیل گذشتگان بوده و آنچه در آینده در انتظار مان است، حاصل تخیلات امروز ماست. حالا فقط کافیست تخیل کنیم اگر تخیلات ما قدرت بگیرند و بتوانند جامعه‌ای نو بسازند، چه خواهند ساخت.  این مقاله را در سال 1399 نوشته ام و در شماره نوزدهم مجله مروارید درهمان سال به چاپ رسیده است.منابع این مقاله نزد نویسنده محفوظ است.   موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Mon, 27 Jul 2026 22:36:40 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/چطور-فرهنگمان-را-هک-کنیم-قسمت-ششم-ed2digbqmv9eدستورالعمل اجرای یک پروژه هکِ فرهنگاگر در گوگل عبارت "Culture Hack" را سرچ کنید، بیشتر به کاربرد این روش برای توسعه و افزایش کارایی شرکت‌ها و سازمان‌های انتفاعی برمی‌خورید. راستش کسی در این دنیای برساخته سرمایه‌داری، خیلی حاضر به پرداخت هزینه و انرژی برای بهبود جهان نیست مگر با هدف افزایش پول و بهره‌وری. مثلاً این روزها خیلی از متخصصان روابط‌عمومی مشغول شبیه‌سازی فرهنگ سازمانی شرکت‌های سنتی‌تر به ستاره‌های سیلیکون ولی در دنیا هستند؛ (حتما در آینده در نقد این جریان خواهم نوشت) اما مفهوم دیگری که من در این سلسله نوشتار به دنبال آن هستم، ورای این داستان است و متکی به یک دستورالعمل کاملاً عملیاتی و روش‌مند است.تعریف ما از هکِ فرهنگ«هکِ فرهنگ عبارت است از مرور یک روایت جمعی برای آگاهی از سیستم‌های فکری که از آن روایت پشتیبانی می‌کنند و در نهایت مداخله در آن سیستم برای ظهور سیستم‌های جدید و ساخت روایتی تازه» فرآیند هکِ فرهنگ یک پدیده نوظهور نیست و مدام در طول تاریخ در حال جریان بوده و هست.کافیست به زندگی‌مان نگاه کنیم تا ببنیم چطور هر سال رویکردمان نسبت به موضوعات مختلف تغییر کرده است. قدرت‌ها خیلی راحت از این تکنیک برای وقایع خاص مثل انتخابات، تحرکات اجتماعی و فرهنگی استفاده می‌کنند. نمونه‌های ایرانی بسیاری هم وجود دارد که مثلا طی 10سال اخیر شکل گرفته‌اند و تا پیش از آن هیچکس درباره آن نه تنها فکر نمی‌کرد بلکه روایتی هم از آن در ذهن‌ها وجود نداشت. دولت‌ها با استفاده از صنعت سینما، رسانه و شهر کل روایت‎های غالب زندگی ما را شکل داده‌اند و جنبش تغییر یا همان هکِ فرهنگ به‌عنوان یک فعالیت مستقل اجتماعیِ خلافِ جریان سعی دارد خطاهای شناختی انسان معاصر که برساخته نظام نئولیبرال جهانی است را اصلاح کند. بسیاری از جوامع و فعالان در طول تاریخ، فرهنگ را هک کرده‌اند و هر گروهی روشی را برای انجام این کار استفاده کرده است.روشی که من منطبق با دستورالعمل گروه TheRules دنبال می‌کنم، روشی سیستماتیک و نظام‌مند با رویکردی جامعه شناختی با توجه به آموزه‌های روانشناختی یونگ بر پایه اسطوره‌ها، نظریه زبان "ویتگنشتاین" و مفهوم روایت جمعی از "فرانسوا لیوتار" است که همگی برگرفته از ابرروایت دنیای فعلی ما شکل گرفته‌اند.همانطور در بخش اول نیز اشاره شد، قدرت در دنیا به معنای توانایی کنترل زبان است و انسان‌ها از طریق داستان‌ها دنیای خود را درک می‌کنند؛ داستان‌هایی که نحوه مشاهده جهان را شکل می‌دهند و به ما کمک می‌کنند تا به مسائل مختلف پاسخ بدهیم. برای تغییر روایت‌های غالب باید ابرروایت‌ها تغییر کنند. یعنی همان داستان‎‌هایی که بیشتر افراد قطعیت و حقیقت آن را پذیرفته‌اند، در اصل برای تغییر جهان باید داستان‌ها را بازنویسی کنیم."پرسش" اولین گام برای هکِ فرهنگدر روش TheRules برای هکِ فرهنگ یک فرآیند پنج مرحله‌ای تدوین شده است که اولین بخش آن پرسش است. این بخش بر اساس دستورالعمل خود گروه نوشته خواهد شد و یک نقشه راه امتحان شده برای هر کسی است که سعی دارد، برای ساخت دنیایی متفاوت از آنچه اکنون داریم، گامی بردارد. هر کسی می‌تواند این فرآیند را به شیوه ابداعی خودش اجرا کند اما از آنجایی که من به ساختار علاقمندم، این روش را توصیه می‌کنم. قطعا این متد خطی نیست و می‌توان آن را پس و پیش کرد. در هک کردن فرهنگ ما با یک پدیده کیفی سروکار داریم، به ویژه اینکه رویکرد ما در این فرآیند کاملاً جامعه‌شناختی است. من سعی می‌کنم تا حدی این دستورالعمل را برای استفاده در جامعه ایران تنظیم کنم.پنج مرحله برای هکِ فرهنگ پرسشنقشهفهمیدنکدگذاری مجدداقداملینک دستورالعمل بخش پرسش https://therules.org/wp-content/uploads/2019/12/1.-Culture-Hack-Method-ASK-1.0-TR-archive.pdf چطور بدون حذف تنوع، یک گروه با زمینه مشترک ایجاد کرد؟برای انجام این کار باید یک گروه با زمینه‌های متنوع و البته نقش‌های مختلف ایجاد کرد. گروه‌های از قبل تشکیل شده معمولا تا حدی این ویژگی را دارند. شاید NGOها یا کلوب‌های مختلف این ویژگی را داشته باشند. تیم‌های ورزشی مثل کوهنوردی، کلاس‌های گروهی مختلفی که اعضای متنوعی دارند، گروه‌های مجازی تلگرامی یا واتس اَپی، در ایران معمولا تنوع جالبی دارند و می‌توانند گزینه‎‌های خوبی باشند. حتی در این روزها بسیاری از صفحات اینستاگرامی افراد خاص به عرصه‌ای برای پرسش و پاسخ و حتی نتیجه‌گیری بدل شده، حتی بررسی نظرات و کامنت‌های صفحات اجتماعی می‌توانند تا حدی راهگشا باشند برای ساخت و ایجاد فرضیه‌های اولیه پروژه‌های هکِ فرهنگ.مرحله اول- جلب مشارکتاجرای این مرحله مستلزم این است که کل گروه در یک فضای فیزیکی دورهم جمع شوند. در حال حاضر با توجه به شرایط همه‌گیری بیماری، می‎‌شود از پلتفرم‌های آنلاین مثل "زوم" استفاده کرد که قابلیت برگزاری جلسات پرجمعیت را هم دارد. لازم است که دو مجری، این جلسه را مدیریت کنند. یعنی جلسه در یک چارچوب برگزار شود با زمان معین، سوالات مشخص، و کنترل بحث. این جلسه می‌تواند برای گروه‌های کم جمعیت یک ساعته و برای پرجمعیت‌ها دوساعته برگزار شود به شرطی که سوالات کاملا مشخص باشند.مرحله دوم- پرسش‌هاپرسیدن یک مرحله استراتژیک و سیاسی در این فرآیند است. وقتی سوال می‌پرسیم موقعیت خود را در روایت مشخص می‌کنیم. ما چه کسی هستیم؟ چه چیزی ما را دور هم جمع کرده است؟ رویاها و ترس‌های ما چیست؟ نتیجه مورد انتظار ما چیست؟ چه آینده‌ای را تصور می‌کنیم؟این پرسش‌ها دارای دو قاعده و پیش‌فرض هستند: 1- همه افراد در زندگی خود متخصص هستند. 2- همیشه می‌توان در یک گروه متنوع یک فرآیند مشترک برای دیدن، درک کردن و سپس تغییر فرم پیدا کرد.هدف این نیست که در نهایت به یک مانیفست برای مداخله در فرهنگ برسید و گروه را با روایت تازه‌ای همراه کنید. بلکه هدف کمک به کشف نقاط مشترک برای شروع مسیر است. برای این کار داستان‌ها را بررسی می‌کنیم و از ابزارهایی مثل باز اجرای یک تئاتر بداهه یا روزنامه‌نگاری ضد روایت بهره می‌بریم.*روزنامه‌نگاری ضد روایت، نوعی گزارش و افشای اطلاعات برخلاف جریان رایج رسانه‌هاست که معمولا بدون پشتوانه مالی دنبال و نوشته می‌شوند. در بعضی مواقع این ژورنالیست‌ها با سرکوب شدید توسط نهادها روبرو می‌شوند. این نویسندگان، هنرمندان و عکاسان اغلب بدون حقوق کار می‌کنند و همیشه در در حاشیه باقی می‌مانند. معمولاً کسی نوشته‌هایشان را باور نمی‌کند و به‌عنوان کذب یا توهم معرفی می‌شود. *تئاترplayback یک شکل تعاملی از تئاتر بداهه است که در آن مخاطبان داستان‌هایی از زندگی خود تعریف و تماشا می‌کنند استفاده از شیوه‌های روایی، playback تئاتر* و اشاره به گزارش‌های ژورنالیستی ضد روایت، معمولا چارچوبی را برای گفتگو باز می‌کنند. بهتر است روی داستانِ خود افراد یا گروه‌ها تمرکز کرد تا آنها خودشان روایت‌های غالب را بیابند و بعد داستان‌های شخصی‌اشان را بازگو کنند. تناقض‌ها همیشه در جریان همین بازگو کردن داستان‌هاست که پدیدار می‌شوند.TR برای این مرحله به چند نکته توجه کرده است، چشم‌انداز که از تمرکز روی روایت‌ها شکل می‌گیرد، بازگویی دوباره روایت که بر اساس همدلی انجام می‌شود. نگریستن به روایت خارج از نظرگاه شخصی و تکیه بر روش‌های ژورنالیسم ضدروایت که کمک می‌کند تا باورهای بنیادین یا پیش‌فرض‌های بدیهی به چالش کشیده شوند. این فرآیند کوتاه کمک می‌کند تا بفهمیم چه کسی هستیم، کجا هستیم و چرا در این شرایط قرار داریم.در این بخش TR به برخی نکات کلیدی برای روشن‌بینی مجریان و هدایتگران گروه اشاره می‌کنند که کمک می‌کنند بتوانیم خوب گوش کنیم و سوالات درستی را مطرح کنیم:فقط با هم و در کنار هم قادر هستیم همه چیز را بدانیم.مردم همه در زندگی خود متخصص هستند، دانش محلی، دانش مشروعی است.مساله، مساله است نه افراد یا جامعه، پاسخ‌هایی که به مسائل می‌دهیم ریشه در یک نابرابری ساختاری دارند.بی‌طرف بودن امکان‌پذیر نیست، اما به‌عنوان مجری یا راهنما می‌خواهیم در فرآیند هکِ فرهنگ سهیم باشیم و روایت‌هایی را بسازیم تا باعث تقویت عزت نفس افراد و گروه‌های حاشیه‌ای شود.هویت یک دستاورد جمعی است نه فردی.هویت‌ها یکپارچه نیستند و همگی چند تاریخی‌اند.ما آگاهی را ثبت می‌کنیم تا بتوانیم از لحظه فراتر برویم.ایجاد ارتباط برای کمک به جهانی که توقع داریم داشته باشیماولین قدم شناساندن موقعیت ما در مقابل گروهی است که روایت و داستان‌شان را قرار است در اختیار ما قرار دهند. این تمرین اساساً در مورد ایجاد فضا برای قصه گویی جمعی است. باید همه چیز به سطح زمین بیایداهداف، خواسته‌ها و ترس‌های ما.برای شروع شاید پرسیدن سوالاتی مثل اینکه: چه چیزی واقعا می‌تواند برای شما مفید باشد؟و چه چیزی ما را کنار هم جمع کرده است؟ مفید باشد.اگر قصد دارید ازیک تجربه جمعی بحث را آغاز کنید مثلا در گروه که همه از یک کمپین یا یک اتفاق آسیب‌زا یا حتی مثلا یک سرکوب حکومتی بیرون آمده‌اند می‌توانید در مورد احساسات‌شان سوال بپرسید. چه احساساتی دارید؟ عواقب ناشی از این اتفاق و احساس ناشی از آن چیست و حالا باید با این پدیده چطور مقابله کرد؟اگر گروه برای ادامه بحث خلاقانه با مشکل روبرو شد از این دست سوالات استفاده کنید؟ رویای شما برای رویارویی با این مساله چیست؟در جریان این تمرین سه نقش اساسی وجود دارد: تسهیل کنندگان که نقش هدایتگر و ویراستار را دارند و بقیه اعضای گروه که در نقش راویتگر هستند.هدایتگران: رهبر ارکستر یا هدایتگر کسی است که بر طرح سوالات نظارت می‌کند. او باید نسبت به بدن خود آگاه باشد و کاملا به احساسات خود در حین جلسه کنترل داشته باشد و معنای جلسه برای او مشخص باشد تا واکنش‌های عاطفی بروز ندهد. ویراستاران: ویراستار در ابتدا نقش ناظر یا شاهدی را دارد که اتفاقات را مستند می‌کند. وظیفه اون فقط نوشتن نیست، بلکه همه فرآیند روایتگری را در ذهن مرور می‌کند و فعالانه به موضوعات گوش می‌کند و در نهایت با گوش دادن، متنی از صداهای جمعی می‌سازد.برای مستندسازی، قوانینی در این دستورالعمل ذکر شده است:1. کلمات را در دهان راویان قرار ندهید. غالباً مردم داستانهایشان را خیلی واضح روایت نمی‌کنند، منسجم و یکپارچه صحبت نمی‌کنند و کلمات مناسبی را انتخاب نمی‌کنند. به‌عنوان ویراستار و گزارش‌گربا اضافه کردن کلمات به صحبت‌های آنان سمت و سو ندهید. سعی کنید گزارش قابل اعتمادی از صحبت آنان تهیه کنید. این به شما امکان می‌دهد تا در بررسی مجدد متن بتوانید تفسیر درستی از سیر روایت داشته باشید. مداخله در روند گفتگو می‌تواند، جهت داستان را تغییر دهد.2- در یک مصاحبه جمعی معمولا یک هدف خاص دنبال می‌شود، سعی کنید در بین گفتگوها اتصالات را پیدا کنید. ممکن است راوی‌ها از هر سوال برداشت متفاوتی داشته باشند، اما وقتی مضمون چند روایت شبیه باشد باید به آن توجه کرد. ممکن است روایت‌گران به داستان زندگی خودشان یا خانواده‌شان اشاره کنند. ممکن است احساساتی مثل خشم، عشق یا رویا را بروز دهند. مستند کردن همه این جزییات به شما کمک می‌کند تا صدای آنها را بشنوید و بتوانید حلقه‌های ارتباطی را بسازید.3- مراقب باشید تا تروما و آسیب‌های گذشته را احیا نکنید. روایتگر ممکن است در حین بازگو کردن داستان خود به تجربه‌های دردناک یا آسیب‌زا اشاره کند. هر کدام از این داستان‌ها که می‌تواند به سوالات شما پاسخ دهد را ذکر کنید ولی واکاوی و اطلاع از جزییات تروما هیچ لزومی ندارد. می‌توانید برای تکمیل روایت به احساسات و واکنش‌ها و پیامدهای بعدی تروما تمرکز کنید. وظیفه هدایتگر نیز شکل دادن مکالمه به منظور درمان یا احیای قربانیان نیست.4- درست است که هدف از این مستندسازی ساخت یه متن ادبی و شاعرانه نیست اما می‌توان این حق را برای ویراستار قائل شد تا بتواند در صورت لزوم از شعر، ترانه یا صنایع ادبی برای بهتر منتقل شدن مفهوم روایت‌ها استفاده کند.اجرای تمرینی:هدایتگر از گروه روایتگران می‌خواهد تا روبروی هم بنشینند.(شاید بتوان به صورت مجازی از همه خواست تا دوربین‌های گوشی یا لپ‌تاپ‌شان را روشن بگذارند.) هدایتگر گروه توضیح می‌دهد که قرار است از همه سوالاتی را بپرسند، سوالاتی که کمک می‌کند تا بفهمیم چرا ما برخی از اعمال (که موضوع اصلی پروژه است) را انجام می‌دهیم. درباره خود پروژه و اعضای آن توضیحات کافی در اختیار روایتگران قرار دهید. این را توضیح دهید که به دنبال ایجاد یک حافظه جمعی هستیم و نتجه این پروژه، مداخله‌های معنی داری برای بهبود وضعیت زندگی بشر در آینده خواهد بود. قرار نیست همه گفتگو توسط هدایتگر رهبری شود. در اصل همه اعضای گروه باید بتوانند به گفتگوها هدف بدهند. هیچ قانون مطلقی برای اینکه سوالاتی که مطرح کرده‌ایم از ابتدا درست بوده‌اند، وجود ندارد. شاید باید در همین مرحله سوالات بازبینی شوند شاید حتی در همین گفتگو شما موضوع اصلی پروژه هکِ فرهنگ را پیدا کنید.همچنان ادامه دارد... https://vrgl.ir/eaGk7 https://vrgl.ir/PVZ7Q موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Mon, 09 Nov 2020 15:27:56 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/هک-کردن-فرهنگ-در-لندن-قسمت-پنجم-bq9bnyiwumoiلندن، بهشت تخلفات مالیاتی دنیا!عدالت مالیاتی آنچه دنیا به آن نیاز داردچند وقت پیش خبری عجیب نظرم را جلب کرد! "بعد از لغو برده داری در ۱۸۳۳، دولت بریتانیا متعهد می شود که مبلغ ۲۰ میلیون پوند به صاحبان برده ها غرامت دهد. ۱۸۷ سال پیش ۲۰ میلیون پوند رقم بسیار زیادی بوده و به تازگی‌ فاش شده است که مالیات دهندگان بریتانیایی تا سال ۲۰۱۵ در حال پرداخت این غرامت به نوادگان برده داران بوده اند!" برای ما ایرانی‌ها که رسانه معتبر و قابل اتکایمان "بی بی سی" (حافظ منافع امپراطوری بریتانیا) است، این خبر به نظر عجیب می‌رسد اما لندن، شهری برای تخلفات مالیاتی است! گروه TheRules که باهدف تغییر گفتمان و روایت غالب در جهان سرمایه‌داری فعالیت‌هایی را تا سال 2019 درنقاط مختلف جهان انجام داده است سال 2013 برنامه‌ای را برای آگاه‌سازی مردم درباره مالیات در بریتانیا پیاده‌سازی کرد. این کمپین برای جلب توجه به سمت لندن بود! شهری که در تخلفات مالیاتی و پشتیبانی از سرقت‌های ساختاری از مردم آنهم عمدتاً مردم جنوب جهان نقش پررنگی دارد. لندن به‌عنوان بهشت مالیات‌دهندگان، پناهگاه شرکت‌ها و موسسات مالی بزرگ دنیاست و به سرقت سیستماتیک مبالغ بسیار هنگفت از سراسر جهان کمک می‌کند و بیش از نیمی از "حوزه‌های قضایی رازداری" secrecy jurisdictions* که توسط شبکه عدالت مالیاتی شناسایی شده دارای پیوندهای اساسی با سیستم‌های مالی و مالیاتی بریتانیاست. متعلقات سلطنتی مثل جرسی و سرزمین‌های برون مرزی بریتانیا مثل جزایر کیمن و ویرجین معمولاً در حلقه این فساد ساختاری فعال هستند و در دنیای تجارت هم کاملا شناخته شده و معروف هستند.*حوزه‌های قضایی رازداری: این حوزه امکاناتی را فراهم می‌کند تا افراد یا نهادها بتوانند با تکیه بر رازداری به‌عنوان یک ابزار اصلی از قوانین و مقررات سایر حوزه‌های قضایی کشورها فرار کنند یا جرایم خود را کاهش دهند.شواهد نشان می‌دهند تا پیش از سال 2013 حداقل 13 تریلیون پوند از دست ممیزی‌های مالیاتی در سراسر جهان پنهان مانده است، و بازنده واقعی این سناریو کشورهای فقیر دنیا هستند. بنا به ادعای این کمپین، کشورهای فقیر دنیا به ازای هر دلار آمریکا به‌عنوان کمک خارجی، 10 دلار به واسطه خروج مالی غیرقانونی، از دست می‌دهند. بسیاری از فعالان و نهادهای مدنی کشورهای توسعه نیافته معتقدند این کمک‌های مالی باید صرف زیرساخت‌های اساسی مثل جاده، مدرسه و بیمارستان شود اما عملاً چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد. https://virgool.io/d/bq9bnyiwumoi/%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%B4%D8%B3%D8%AE%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C%DA%86%E2%80%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87%D8%A8%D9%88%D8%AF%D8%AC%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8CUN%DB%8C%D8%A7UNICEF%D8%AF%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87%D9%88%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84%D8%A8%D9%87%D9%85%D8%AD%D9%84%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%B8%D8%B1%D9%86%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D8%B3%D9%86%D8%AF.%D8%A7%DB%8C%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA%D8%AA%D9%84%D8%AE%D8%AC%D8%AF%D8%A7%D8%A7%D8%B2%D9%81%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D9%88%D8%A1%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D8%8C%D8%A8%D9%87%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%86%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%8610%D8%AF%D9%84%D8%A7%D8%B1%D8%AE%D8%B1%D9%88%D8%AC%D8%BA%DB%8C%D8%B1%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86%DB%8C%D8%A8%D9%88%D8%AF%D8%AC%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%B7%D8%A7%D8%B3%D8%AA. واقعیت اینجاست که آنچه در لندن اتفاق می افتد در لندن نمی ماند. این فساد، تأثیر واقعی بر پایداری فقر و نابرابری در سطح جهانی دارد. در حال حاضر، لندن حامی سارقان مالیات است. این شهر چرخ دنده‌های فساد مالیاتی در سطح جهانی را روغن‌کاری می‌کند و از این طریق درآمد زیادی هم کسب می‌کند.کمپین چه هدفی را دنبال می‌کرد؟هدف اصلی این کمپین ایجاد روایتی برای جلب توجه به نقش لندن در تخلفات مالیاتی شرکت‌ها بود. آنها می‌خواستند وجه خنثی لندن را با اطلاع‌رسانی بازآفرینی کنند و به مردم دنیا بگویند که لندن پایگاه فسادهای مالیاتی جهان است! به طور خاص این پروسه چهار هدف درهم تنیده را دنبال می‌کرد:*شروع به ساختن روایت در رسانه ها و درگیر کردن جامعه در مورد نقش پناهگاه‌های مالیاتی در ایجاد نابرابری و فقر.*تلنگری به روایت توسعه سنتی که جنوب جهانی را به فساد و سوء مدیریت متهم می‌کند، و روشن می‌سازد که فساد مالی توسط سیستم پناهگاه مالیاتی به رهبری شمال ایجاد شده است.*ایجاد تقاضای عمومی از سوی جهانیان برای شفافیت در بزرگترین مرکز شبکه جهانی پناهگاه مالیاتی*ایجاد یک پویایی بین المللی درباره فرار مالیاتی، به جای آنچه به نظر یک داستان عمدتا داخلی برای بریتانیا به شمار می‌رفت. روش اجرایی کمپیندر سال 2013 ، The Rules هنوز یک سازمان بسیار نوپا بود، با برند و اعتبار بسیار کم، البته در آن زمان فعالیت‌های بسیار قدرتمندی در انگلستان برای توجه به عدالت مالیاتی و اصلاحات شهر در حال انجام بود. TR تصمیم گرفت از طریق همکاری با این گروه‌ها این کمپین را راه‌اندازی کنند.یک شب در 11 مارس 2013 ، 66 بیلبورد در سراسر لندن بالا رفت و مردم لندن وقتی از خواب بیدار شدند با یک حقیقت روبرو شدند! :پایتخت‌شان بهشت متخلفان مالیاتی بود! جزییاتی از این کمپین در گاردین منتشر شد و بیش از 20هزار نفر در سراسر جهان بیانیه‌ای را که برای این موضوع تنظیم شده بود را امضا کردند.شاید شما هم مثل من بعد از بررسی این گزارش، با خودتان گفته باشید:" خب که چی؟" آیا بعد از همه این کارها اصلاحات مالیاتی انجام شد؟ راستش بعد از مقداری جستجو و خواندن چندین مقاله متوجه نکاتی شدم.همه جریاناتی که ما امسال در 2020 برای اولین بار به آن توجه کردیم، ریشه در همین اطلاع‌رسانی‌ها و موشکافی‌هایی است که گروه‌های آلترنیتیو سالهاست در غرب سعی کرده‌اند روشن کنند. مثلاً اینکه ما به خودمان اجازه می‌دهیم سرمایه‌داری را اینطور نقد کنیم (کاری که 20 سال پیش کاملاً ساده‌لوحانه به نظر می‌رسید) آنقدر به سرمایه‌داری خوشبین بودیم که تصور می‌کردیم تنها راه نجات ملت‌ها از دام فقر و کاستی همین روش است. نئولیبرالیسمی که محمدرضا پهلوی و البته جمهوری اسلامی در 60 سال اخیر دنبال کرده‌اند همه با همین تصور در ایران ساختار یافته و حالا شاید زمان آن رسیده باشد که با دیدگاهی انتقادی به ابرقدرت‌های گلوبالیست، فساد گسترده و ساختاریافته در همه جهان و این نابرابری آزاردهنده بین مردم نگاه کنیم. https://vrgl.ir/UKOqA https://vrgl.ir/PVZ7Q موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Thu, 05 Nov 2020 16:27:49 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/ُ-نمونههایی-از-هک-کردن-فرهنگ-قسمت-چهارم-sx2jkrqdpfu9نابرابری اقتصادی، جبر یا انتخاب سیاسیثروت جایی است که دست هرکسی به آن نمی‌رسد! یعنی در دست 2درصد از مردم دنیا! و این ثروت همچنان در اختیار این گروه باقی می‌ماند چراکه قوانین به‌گونه‌ای تنظیم شده که پول به راحتی از دست این گروه خارج نشود.اگر قسمت‌های قبلی این سلسله یادداشت را خوانده باشید، می‌دانید که قصد دارم روایت‌های غالب و البته روشی که گروه TheRules برای تغییر این روایت‌ها مد نظر دارد را تشریح و توضیح دهم. این بار نوبت یکی از مطالعات موردی است که این گروه انجام داده است و فکر می‌کنم یک مورد جهانی است و لازم است همه آدم‌های دنیا این روایت غالب را در ذهن‌شان مرور کنند تا شاید تصمیم به تغییر آن بگیرند.اینهمه پول و ثروت در دنیا وجود دارد، پس چرا پول درآوردن اینقدر برای ما مردم معمولی کار سختی است؟ اگر تحت تاثیر تبلیغات قانون جذب فکر می‌کنید که باید اراده کنید تا حساب‌تان پر پول شود باید بدانید که مسیر را کاملا اشتباه گرفته‌اید. ثروت جایی است که دست هرکسی به آن نمی‌رسد! یعنی در دست 2درصد از مردم دنیا! و این ثروت همچنان در اختیار این گروه باقی می‌ماند چراکه قوانین به‌گونه‌ای تنظیم شده که پول به راحتی از دست این گروه خارج نشود.یکی از ارکان اصلی اسطوره‌های نئولیبرال این تفکر است که سرمایه‌داری، در حال بهبود وضعیت جهان است. این روایت غالب ترویج شده‌ای است که توسعه صنعتی و افزایش سرمایه و ثروت می‌تواند به همه مردم دنیا خیر و رفاه برساند. تبلیغات گسترده‌ای هم برای باورپذیر کردن این اندیشه در جهان اتفاق می‌افتد.این ویدیو که در لینک زیر قابل دسترسی است، به وضعیت نابرابری اقتصادی در همه کشورهای دنیا می‌پردازد.حتما این ویدیو را تماشا کنید: https://www.youtube.com/watch?v=uWSxzjyMNpU&feature=youtu.be به چالش کشیدن روایت غالب در مورد مفهوم توسعه، هدف اصلی این پروژه بود. پرداختن به همه عوامل ساختاری مهم که به طور فعال از این نابرابری حمایت می‌کنند. مثل قوانین تجارت جهانی، قوانین مالیاتی، قوانین ارث و...روش این‌کار چندان پیچیده نیست. اطلاعات و داده‌های بانک جهانی و سازمان ملل که مورد اعتماد بسیاری از مردم دنیاست در کنار هم امکان تحلیل را برای گروه TR فراهم کرد. این تحلیل‌ها با یک بودجه مختصر هزار دلاری که بیشترش دستمزد انیماتور بوده به یک ویدیوی موشن گرافی تبدیل شد و تا امروز بیش از یک میلیون و سیصد هزار بار در یوتیوب دیده شده است. هرچند که این رقم در برابر بازدید چرندیات مربوط به سلبریتی‌ها ناچیز به نظر می‌رسد اما این ویدیو در قشر خاصی از مردم توزیع شده و تقریبا در خیلی از کشورها از جمله ایران دیده شده است. (این ویدیو با نریشن فارسی نیز قابل دسترس است) اما من برخی از نکات مهم آن را اینجا بازگو می‌کنم:«مردم آمریکا این روزها درباره نابرابری بیشتر از دیگر مواقع صحبت می‌کنند اینکه یک درصد ثروتمند بیشتر از بقیه مردم دنیا پولدار هستند اما اگر نگاهی به آمارها بیندازیم می‌بینیم این فقط مختص به آمریکا نیست.80درصد از مردم دنیا تقریبا هیچ ثروتی ندارند و حتی نمی‌‌شود روی نمودارها آنها را تشخیص داد. اگر همه هفت میلیارد انسان روی کره زمین رو در نظر بگیریم همه آنها را به 100 نفر تقلیل بدهیم و کل ثروت جهان که 223 تریلیون دلار است را بین همه این افراد توزیع کنیم، می‌بینیم که اکثریت قریب به اتفاق تقریبا هیچ ثروتی ندارند، حتی آنقدر پول ندارند تا پول تحصیل یا داروی کودکان‌شان را تامین کنند. در حالیکه یک درصد ثروتمند 43 درصد ثروت دنیا را در اختیار دارد و 80درصد جمعیت دنیا فقط 6درصد!اما شاید جالب باشد بدانید که 300 نفر ثروتمند اول دنیا به اندازه 3میلیارد انسان دیگر ثروت در اختیار دارد یعنی ثروت همه پولدارهای دنیا که کلا می‌توانند داخل یک هواپیما جا شوند به اندازه کل جمعیت هند، چین، آمریکا و برزیل است! (این عدالتی است که سرمایه‌داری برای ما به ارمغان آورده! )این شکاف بین کشورهای مختلف هم قابل مشاهده است. این نابرابری در گذشته بسیار کمتر بوده مثلا 200 سال قبل کشورهای ثروتمند فقط 3برابر کشورهای فقیر پولدارتر بودند ولی این رقم تا پایان دوره استعمار به 35 برابر افزایش پیدا کرد و الان یعنی سال 2013 کشورهای ثروتمند 80 برابر بیشتر از دیگر کشورها ثروتمند شده‌اند!کشورهای ثروتمند سعی می‌کنند این شکاف را با کمک‌های مالی به کشورهای فقیر جبران کنند.مثلا سالی 130 میلیارد دلار که پول هنگفتی است! اما با این کمک‌ها شکاف نه تنها کمتر نمی‌شود که هرروز عمیق‌تر هم می‌شود. فکر می‌کنید دلیلش چیست؟شرکت‌های بزرگ سالانه 900 میلیارد دلار از کشورهای فقیر بیرون می‌کشند این کار را با سوء قیمت‌گذاری تجاری انجام می‌دهند در کنارش هر ساله کشورهای فقیر 600 میلیارد دلار به عنوان بدهی وام‌هایی که بارها تسویه شدند به آنها پول و اعتبار پرداخت می‌کنند. در اصل این پول به‌خاطر قوانین داد و ستد از دست می‌رود. قوانینی که توسط کشورهای ثروتمند وضع می‌شوند برای دستیابی به منابع بیشتر و نیروی کار ارزان‌تر. اقتصاددان‌های دانشگاه ماساچوست برآورد کرده‌اند که این روش سالی 500 میلیارد دلار برای کشورهای فقیر هزینه دارد و این رقم‌ها روی هم نزدیک به 2 تریلیون دلار از فقیرترین کشورهای دنیا به غنی‌ترین کشورهای دنیا سود می‌رساند!کشورهای ثروتمند دوست دارند ادعا کنند که به توسعه کشورهای فقیر کمک می‌کنند اما واقعا چه کسی به رشد اقتصادی و پول بیشتر دسترسی پیدا می‌کند؟ پاسخ روشن است! ثروتمندها ثروتمندتر می‌شوند!این اعداد و ارقام فقط برای این بود که بدانیم قوانین ابتدایی اقتصاد جهان اساساً مشکل دارد. این درست نیست که ثروت در دست تعداد محدودی از انسان‌ها باشد و بقیه در فقر به سر ببرند. این یعنی باید قوانین جهان را تغییر دهیم! https://vrgl.ir/UKOqA موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Tue, 03 Nov 2020 00:03:47 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/آیا-هک-کردن-فرهنگ-نتیجهای-هم-دارد-بخش-سوم-rkszpg7lfxmjتغییرات همیشه اول از ذهن آغاز می‌شودبیش از اینکه به توضیح و تحلیل روش هکِ فرهنگ بپردازم، بهتر است برای ترغیب فعالان اجتماعی به خواندن بیشتر و تفکر عمیق‌تر از نتایج فعالیت‌های هشت ساله TheRules بنویسم. شاید اگر نتیجه را از همین ابتدا بدانیم راحت‌تر درباره این روش فکر یا عمل کنیم.این گروه فکر می‌کنند وضعیتی که در آن گرفتاریم، بخشی از یک داستان بزرگ‌تر متعلق به عصر Anthropocene است. این عصر که به اعتقاد بسیاری از زمین‌شناسان از انقلاب صنعتی آغاز شده روی بسیاری از جنبه‌های زندگی بشر معاصر اثر گذاشته و نتیجه آن هم سرمایه‌داری و همه حواشی مرتبط با آن است. خودشان می‌گویند وقتی کارشان را شروع کردند، مردم تصور می‌کردند این گروه دیوانه است که فکر می‌کند "فقر نتیجه منطقی قوانین سرمایه داری است" یا "سرمایه داری عامل اصلی تغییرات آب و هوایی است" البته الان این روایت‌ها تا حدی به گوش مردم آشناست و حالا آدم‌ها کمی جدی‌تر از قبل به این موضوعات فکر می‌کنند. به اعتقاد این گروه این عصر رو به پایان و سرمایه‌داری به زوال نزدیک شده است. نشانه‌های این تغییر هم از بهار عربی تا جنبش‌های اسپانیا و بیداری در آفریقا گرفته تا اعتراضات مختلف در مکزیک و هنگ کنگ و بسیاری از کشورهای دنیا کاملاً قابل ردیابی است و بازگشت از این مسیر غیرممکن شده است!اما نقش هکِ فرهنگ در تغییرات جهان چیست؟ گروه TheRules به‌عنوان دانشجویان مشتاق روش‌های سیستمی خوب می‌دانستند که رویکرد علمی علت و معلولی در پرداختن به روایتی که عوامل و بازیگران بی‌شماری دارد، پیچیده، نامرتب و تقریبا غیرممکن به نظر می‌رسد. این گروه ادعایی برای اینکه بتواند به شکل سیستماتیک تغییر منسجمی را در جوامع ایجاد کند؛ ندارد. البته که به فشار فرهنگی و تمایل روایت غالب به بیان داستان‌های خوب درباره تأثیر کار، یک شخص در جهان واقف هستند اما فقط توصیه می‌کنند عمل و تغییر در جوامعی که گروه روی آنها کاری انجام داده را مشاهده کنیم و بعد خودمان روایت صحیح را بیابیم.یکی از موارد مطالعاتی گروه TR تلاش برای جایگزینی مفهوم رشد سبز به جای رشد اقتصادی بوده است. این یکی از روش‌های رهاسازی تخیل برای تصور و ایده‌پردازی درباره دنیای پساسرمایه‌داری آینده است. در این روش سعی شده تا یک الگوی رفتاری تحریک‌آمیز ایجاد شود تا انکار واقعیت غیرممکن باشد و مردم مجبور به انتخاب میان رشد یا زندگی شوند.یکی از جنبه‌های چالش‌برانگیز برای توسعه تفکر درباره گزینه‌هایی مثل "پسا سرمایه‌داری" یا "پسا رشد"، یک تعصب شناختی _ ذاتی است که مبتنی بر مثبت انگاشتن بدون چون و چرای مفهوم رشد بنا شده است. دلایل زیادی وجود دارد که مردم اینطور درباره رشد فکر می‌کنند. مثلا مردم فکر می‌کنند رشد برابری، صعود و پیروزی به همراه دارد، درختان و کودکان رشد می‌کنند و این برایشان زیبا و پذیرفتنی است. البته همه این تصورات یک ایده‌آل خوش‌بینانه است همانطور یک سیاست‌مدار رِند به سرعت آن را مساوی با رشد اقتصادی بیشتر یا همان مشاغل بیشتر تفسیر می‌کند.مفهوم "رشد سبز" که اوایل سال 2018 شکل گرفت، آخرین تجلی آزادی‌خواهانه مبتنی بر این پیش‌فرض بود. ایده‌ای که فناوری کارآمدتر را ابزاری موثر برای کاهش تاثیرات سوء زیست محیطی اقتصاد معرفی می‌کرد. در اصل این ایده تاکید می‌کرد باید نرخ تولید ناخالص ملی (GDP) و مصرف منابع و تولید کربن را از هم جدا کرد و در اصل برای رشد(GDP) دیگر نیازی به تخریب محیط زیست وجود نداشت. (شاید به همین دلیل شرکت‌های مبتنی بر تکنولوژی مثل آمازون، فیس بوک، و... اینطور مورد استقبال و علاقه اقتصاددان‌ها و سیاست‌مداران لیبرال قرار گرفتند.) این ایده برای اصلاح‌طلبان جذاب بود و تا حدی می‌توانست حدوسطی را برای اقتصاد جهانی ترسیم کند که خواب سرمایه‌داران را نیز خیلی آشفته نکند.راه‌حل عملی که TR در این بخش ارائه کرده، هکِ روایت رشد غالب است. آنها می‌دانستند که باید به سه مساله رسیدگی کنند. اول اینکه درباره منطق رشد اقتصادی سوال بپرسند، سپس استدلال غیرمنطقی در برابر رشد سبز را حذف کنند و در نهایت ایده بومی‌گرایی، سیستم‌های دانش سنتی بومی، رویکردهای چندفرهنگی را به‌عنوان پادزهر جهانی‌سازی و غلبه فرهنگ سرمایه‌داری ارائه کنند.برای شروع این فرآیند باید حامیانی می‌یافتند و البته که گروه‌هایی از دانشگاهیان وجود داشتند که به کاهش روند رشد معتقد بودند ولی به روش داستان‌گویی و تغییر روایت‌ها چندان خوش بین نبودند. بنابراین TR تصمیم گرفت به جای مذاکره با ائتلافی از اقتصاددانان ارتودکس مسلک، سیاست گذاران و فعالان سیاسی و اجتماعی نمونه‌ای عملی از منطق "پسا رشد" را اجرا کند.«هدف ما این بود که این پیش‌فرض منطقی که رشد ذاتاً خوب و مثبت است را به چالش بکشیم. ما تصمیم گرفتیم رشد را در برابر چیزی که ذاتاً "بهتر" است قرار دهیم تا ناسازگاری شناختی این دو واضح شود. برای همین به سازماندهی مفهوم # رشد_زندگی پرداختیم.»گروه TR کمپین #رشدیازندگی را در سه مرحله تدوین کرد. اول پرداختن به روایت رشد سبز تولید محتوای ویدیویی و ساخت یک صفحه فرود به‌عنوان" پسارشد" که امکان مطالعه همه موارد را به افراد می‌داد.دومین گام ساده سازی تفکرات پیچیده اقتصادی بود. 50 میلیارد تن! مقدار منابع و اشکال مختلف از کره زمین که برای همه افراد قابل استفاده بود آنهم بدون نگرانی از تخریب زیست محیطی! این رقم زیاد و کافی به نظر می‌رسید، اما در سال 2018 چقدر مصرف کرده بودیم؟ 80میلیارد تن! بیش از حد مجاز! نتیجه دلخواه مشخص بود با انتخاب مسیر رشد سبز باید فقط 50 میلیارد مصرف کنیم! و البته نشان دادیم که با وجود الگوهای سرمایه‌داری هرگز این کاهش رخ نخواهد داد! و آخرین مرحله بعد ازچند ماه صبر و تجزیه و تحلیل همه اطلاعات که به آنها اجازه می‌داد با استدلال‌های قوی در اجتماع ظاهر شوند با یک فیلم و چندین مقاله در نشریاتی مثل Fast Company و Truthout با هشتگ رشد_زندگی حمله خود را شروع کردند."من دریاچه را ترجیج می‌دهم"همانطور که علاقه و استفاده از #GrowthOrLife افزایش پیدا می‌کرد، TR تصمیم گرفتند با یک جامعه نمونه این فرآیند هکِ فرهنگ را امتحان کنند. این جامعه Atenco یکی از حاشیه‌های مکزیکوسیتی بود که برای ساخت فرودگاه بین‌المللی مکزیکوسیتی باید جاده‌ای آسفالت شده در آن احداث می‌شد. مردم باید بین یک جاده آسفالت‌شده برای رسیدن به این فرودگاه و حیات و سلامت دریاچه مشرف به محل زندگی‌اشان یکی را انتخاب می‌کردند. دریاچه مقدسی که منبع زندگی ده‌ها هزار نفر مردم بومی و کشاورز بود. هشتگ رشد یا زندگی منبع ذهن آگاهی آنها برای مقابله با این اتفاق و گسترش هشتگ #YoPrefieroElLago ("من دریاچه را ترجیح می دهم") در شبکه‌های اجتماعی شد. https://vrgl.ir/OVeSP https://vrgl.ir/pZTKR موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Sun, 01 Nov 2020 22:28:15 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/چرا-باید-فرهنگ-را-هک-کرد-wbpxivro8r7mفقر انتخاب قدرت‌هاست نه جبر روزگار وقتی تازه وارد دانشگاه شده‌بودم، به‌عنوان یک دانشجوی رشته جامعه‌شناسی یک جبرگرای مطلق بودم! یعنی فکر می‌کردم انسان از آن نوع که تا آن روز می‌شناختم در کشور، شهر یا خانواده‌ای متولد شده و این خود یک جبر بی چون و چراست. اما راستش وقتی وارد بازار کار و دنیای کسب‌وکار شدم، دچار یک توهم عمیقی نسبت به قدرت فرد و امکان پیشرفت و سودای تحقق رویاهایم بودم، مخصوصا که می‌دیدم، برخی چطور پول‌های هنگفت و راحت کسب می‌کنند و چقدر سرمایه‌گذار منتظر نشسته تا روی ایده یک استارتاپ، پولش را آتش بزند! ولی این روزها فکر می‌کنم که انسان معاصر نمی‌تواند به راحتی طبقه اقتصادی و اجتماعی‌اش را به راحتی تغییر دهد، حداقل قاعده‌ها و آمارها می‌گویند که این جابه‌جایی در طبقات و در سطوح دسترسی به قدرت همچنان به سختی اتفاق می‌افتد هرچند که نئولیبرالیسم این خواسته را به‌عنوان یکی از رویاهای قابل تحقق در ذهن توده مردم ساخته است، اما این مربوط به دنیای استثناهاست نه قاعده‌ها! یکی از اهدافی که Culture Hack برای دنیای آینده معرفی می‌کند؛ همین توزیع دسترسی به قدرت است که در نهایت منجر به توزیع عادلانه‌تر ثروت و منابع، آزادی در سبک زندگی و قدرت گرفتن گروه‌های حاشیه‌ای است.از اقلیت‌های جنسی و جنسیتی گرفته تا طبقه فرودستی که به خاطر اجدادشان همچنان در فقر دست و پا می‌زنند. اگر یک کامپیوتر جلوی شما باز است و دارید این خطوط را می‌خوانید بدانید و آگاه باشید که این امکان به خودی خود برای شما فراهم نشده و منابع کسب این امکان (نه الزاما پول خرید کامپیوتر) از والدین و اجداد کاملا خونی و نسبی به شما رسیده است. در جهانی که ما زندگی می‌کنیم، غذایی برای خوردن و لباسی برای گرم شدن و حتی مدرسه‌ای حداقلی برای آموختن یک امکان و فرصت برابر برای همه نیست. این را برای ایجاد حس گناه مطرح نکردم، بلکه خواستم بدانید که همه افراد در یک جامعه می‌توانند از یک رانت ساختاری برخوردار باشند. اگر آقازاده‌ها و سلبریتی‌ها بیشتر به چشم می‌آیند به‌خاطر رانت اغراق‌شده آنهاست. وگرنه همه ما در این ساختار نادرست از رانت برخورداریم.حالا اگر فرض کنیم ما انسان‌ها از وضعیت توزیع ثروت در جهان (که باعث شده وضعیت ما در این مملکت هم این باشد) ناراضی هستیم و دوم اینکه امیدی برای تغییر این وضعیت در قلب و ذهنمان وجود داشته باشد، باید از خودمان بپرسیم که راه حل چیست و اصلاً چرا باید سراغ یک روشی به اسم هکِ فرهنگ رفت؟! گروه The Rules در پاسخ به این سوال که چرا اصلا چنین گروهی تشکیل شده است؛ پاسخ قابل تاملی داده‌اند که نقل به مضمون می‌کنم: « ما بعد از بهار عربی متقاعد شدیم که سازمان‌های غیردولتی و جنبش‌های سیاسی تا چه حد در بهبود زندگی مردم، از بین بردن ساختاری فقر، ایجاد عدالت، بهبود وضعیت زیست محیطی که سه بحران اصلی عصرماست، ناکارآمد بوده اعتراضات و اتفاقات سال 2011 نیز نشان داد که خیلی از تحرکات اجتماعی دستکاری شده و تقلبی بودند و دیگر وقت سطحی عمل کردن تمام شده بود.ما می‌دانستیم که تحلیل‌ به شیوه‌های سنتی بی‌فایده است و سعی کردیم فعالیت خود را متکی بر دو بینش جلو ببریم: اول اینکه قدرت و توانایی کنترل زبان به هم وابسته است و دوم اینکه انسان‌ها از طریق داستان‌ها دنیای خود را درک می‌کنند. داستان‌هایی که می‌گوییم و می‌شنویم نحوه مشاهده جهان را شکل می‌دهند و مارا راهنمایی می‌کنند به مشکلات‌مان چطور پاسخ بدهیم. ما درک کردیم که بهترین راه برای تغییر جهان، تغییر داستان‌هایی است که در قلب فرهنگ‌ هر جامعه‌ای وجود دارد! داستانِ هیچ دو فرهنگ یا حتی هیچ دو نفری شبیه به هم نیست. هر فرهنگ یا هر انسانی روش‌های خاص خودش را برای روایت یک داستان در مورددلایل اصلی فقر دارد. مثلا داستان فقر در دیترویت بسیار متفاوت با همین داستان در دارالسلام است! البته که این داستان‌ها همگی از یک منطق ساختاری جهان‌شمول؛ برخوردار هستند که ما اسم آن را "غالب فرهنگی" می‌گذاریم. نتیجه اینکه این روایت‌ها کنار هم دنیای فعلی ما را ساخته است. سال 2012 گروه ما برای درک بهتر روایت‌های غالب فرهنگی درباره فقر، نابرابری، تخریب‌های زیست‌محیطی تلاش کرد. ما می‌دانستیم برای کاشت و پرورش روایت‌های جدید به ابزارها و روش‌های بهتری نیاز داریم، روایت‌هایی که روی دلایل اصلی فقر و نابرابری متمرکز باشد. این دلایل می‌تواند فرهنگ غالب سرمایه‌داری نئولیبرال، تولید و مصرف بیش‌اندازه و تخریب زمین باشد و البته تلاش برای جایگزینی روایت‌هایی مثل همبستگی،حمایت از یکدیگر، سخاوت، و همزیستی با طبیعت باشد. و حالا پس از 8 سال آزمون و خطا، الگویی برای مبارز با روایت‌های غالب طراحی کرده‌ایم که دارای پتانسیل بالایی برای کمک به بهبود و تکامل جهان از دید انسان‌هاست.» حالا که تا اینجای متن را خوانده‌اید کمی به روایت‌های غالبی که در مورد فقر یا نابرابری در ذهن داریم فکر کنیم. من اینجا چند مثال می‌زنم که همگی از میان گفتگوهایم با رده سنی جوان و طبقه نسبتاً متوسط بیرون آمده است:** در یک کارخانه بزرگ با بیش از هزار کارگر، کار می‌کند، علی‌رغم تحصیلات و هوش، کارمند ساده‌ای است و حقوق اندکی دریافت می‌کند و البته که رییس کارخانه یک دیکتاتور به تمام معنی است که بی دلیل هم افراد زیردست‌اش را تحقیر می‌کند (طبق روایت خود شخص). این فرد 35 ساله معتقد است ثروت افسانه‌ای این رییس کارخانه صرفا به‌خاطر سخت‌کوشی و هوش سرشار این فرد کسب شده. روایت او از ویژگی‌های فردی ثروتمند این است: وقتی ساعت 6:30 صبح به محل کار می‌روم، صاحب کارخانه نیز حضور دارد همیشه سحرخیز است! درباره جزییات همه کارها پرس‌وجو می‌کند، نکته‌ای از زیرنگاهش دور نیست! در کوچکترین امور از نوع غذا و نوع گل باغچه کارخانه تا طراحی و قطعه‌سازی نظر می‌دهد و معمولاً بهترین تصمیم را می‌گیرد! از نظر این فرد، ثروت بی دلیل به دست صاحب کارخانه نرسیده!روایت این فرد درباره فقر:کاملاً جبری است، او صاحب کارخانه است و حق دارد در همه امور خودش تصمیم بگیرد. چون کارخانه اموال شخصی اوست نه ما و لیاقت این دم و دستگاه را هم دارد چون ما حاضر نیستیم مثل او کار کنیم! (درصورتی که همه 1000 نفر پابه‌پا و حتی شاید بیشتر از مالک کار می‌کنند)حتما لیاقت این زندگی و ثروت را داشته است.روایت غالب این وضعیت: تقدس مالکیت و ثروت، قهرمان‌سازی و ابرانسان ساختن از دیکتاتور که روایت تکراری در خیلی از جوامع است (حتما از هوش و استعداد هیتلر و پوتین و اسکندر و چنگیز مغول هم زیاد شنیده‌اید)**** اهل خاورمیانه بودن یعنی هیچ‌وقت نمی‌توانی مثل یک غربی خوشحال و سعاتمند باشی! این جمله یکی از کسانی است که سال‌هاست از ایران به اروپا مهاجرت کرده و هروقت خبر تلخی از وطن می‌شنود، یاد همه سختی‌ها و مشکلات خودش و مردمش می‌افتد. می‌گوید که در اروپا زندگی مرفهی دارد اما این چیزی از غم خاورمیانه‌ای بودن او کم نمی‌کند! به شکل محسوس، دیگری بودن در جامعه اروپایی را لمس می‌کند و از سوی مردم جامعه جدیدش کاملا مهاجر شناخته می‌شود.روایت این فرد درباره نابرابری: این یک ساختار کلی درباره کشورهای توسعه‌نیافته است. در اروپا برای نیازهای اولیه زندگی دغدغه ندارم، چیزی که در ایران همیشه وجود دارد و باعث شد من فرار کنم و خودم را نجات بدهم. اینجا مردم به هم احترام می‌گذارند و نظم اجتماعی برقرار است. چون اینجا اروپاست و آنجا خاورمیانه!روایت غالب این وضعیت: جبرجغرافیایی، اگر خدا با ماست پس کی با اوناست؟****طرفدار گوشت‌خواری، سبک زندگی مملو از مصرف، مدیر میان رده یک بانک بزرگ، خانه در شمال تهران و اتومبیل خارجی گران‌قیمت، دارای رویکردهای سنتی و تا حدی مذهبیروایت این فرد درباره تخریب‌های زیست محیطی: انسان هم جزئی از طبیعت است و خود زمین قادر است این آلودگی‌های ایجاد شده را برطرف کند. ما برای ساختن زندگی بهتربرای انسان، باید از منابع استفاده کنیم و این زمین برای استفاده انسان ساخته شده است. سرمایه‌داری بشر را از فقر و بیماری نجات داده است و همه دنیا مدیون سرمایه‌داری است و باید به پول و سرمایه احترام گذاشت.روایت غالب: خداوند حامی زمین و ما انسانهاست و مسئولیت این کار به عهده خود اکوسیستم است نه ما**ای کاش اگر شما هم داستان یا روایتی از فقر و نابرابری و تخریب محیط زیست می‌شناسید همین جا با من در میان بگذارید! https://vrgl.ir/OVeSP موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Sun, 01 Nov 2020 11:01:05 +0330https://virgool.ir/@monalyzer/هک-کردن-فرهنگ-بخش-اول-zjtiun5dmsnxهک فرهنگاگر تا الان فکر می‌کردید که فقط سایت‌ها را هک می‌کنند یا در بهترین حالت بعضی از کسب‌وکارها رشد را هک می‌کنند، باید بگویم که چیزهای کیفی مثل فرهنگ را هم می‌شود هک کرد! Culture Hack عبارتی است که تازگی‌ها در زبان انگلیسی مصداق‌هایی پیدا کرده اما به شکل دقیق "هکِ فرهنگ" خرده فرهنگی است که افراد را به‌عنوان اجزای تشکیل دهنده جامعه تشویق می‌کند تا ساختارها و سیستم‌های فکری را به نحوی خلاقانه به چالش بکشند و راه تازه‌ای برای زندگی کردن در آینده پیدا کنند.در اصل این روش کمک می‌کند تا طبقات نادیده گرفته شده بتوانند خواسته‌هایشان را بشناسند و روی زندگی خود در این جهان اثر بگذارند و در نهایت سیستم حاکم را ناچار به تبعیت کنند.راستش انگیزه نوشتن این سلسله یادداشت، با عنوان "هک کردن فرهنگ" با یک سرچ تفننی و یافتن یک NGO عجیب شروع شد. گروهی به نام The rules که سال 2011 فعالیت‌شان را شروع کرده‌بودند و سال 2019 درست قبل از اتفاقات عجیب جهان که با شیوع کرونا شروع شد، فعالیت خود را متوقف کردند.حالا فقط از این گروه یک وب‌سایت پروپیمان باقی مانده با کلی دستورالعمل و موارد مطالعاتی که می‌شود روی هر کدامشان ساعت‌ها وقت گذاشت و مطالعه و تفکر کرد. خودشان دلیل این ناپدید شدن در 2019 را خیلی ساده توضیح داده‌اند: « وقتی TheRules در سال 2011 شکل گرفت، ما می دانستیم که می خواهیم روی یک چالش خاص تمرکز کنیم نه اینکه سازمان و دفتر دستک راه بیندازیم در اصل می‌خواستیم چیزی مستقل از اعضای گروه را خلق کنیم و از سال 2015 تا 2019 درگیر پایان دادن به این پروژه بودیم. ما باورداشتیم با این تصمیم به شیوه‌ای زیرکانه تفکر خود را توسعه می‌دهیم و این یک تصمیم عالی بود.»شاید باور نکنید ولی فقط یک جمله در این یک پاراگراف که تعطیلی فعالیت گروه را توضیح می‌داد، توانست من را متقاعد کند که باید این سایت را حسابی بکاوم! « یکی از مانتراهای ما توصیه راهنمایمان کارلوس کاستاندا بود: با مرگ به‌عنوان مشاور خود زندگی کن! آگاهی به مرگ نه تنها به ما آزادی واقعی هدیه می‌کند بلکه مسئولیت‌پذیری در قبال زندگی و کار را نیز به ما می‌بخشد.»شاید این یکی از خرافات من باشد اما کسی که متفکر مورد علاقه من را می‌فهمد حتما باید دغدغه‌هایش شبیه به من باشد! و حداقل این بار کاملا درست تشخیص دادم! همین چند خط باعث شد تا بروم حسابی در سایت‌شان بچرخم و بخوانم. حالا هم قصد کرده‌ام درباره ایده جذاب این گروه بنویسم و یک امید واهی دارم به اینکه شاید یک نفر در ایران بخواهد از این دستورالعمل‌ها برای هک کردن فرهنگ‌مان استفاده کند!این "هک کردن فرهنگ" گام اولیه‌ای برای ساخت جهان پست کاپیتالیسم است. یعنی دنیای بعد از سرمایه‌داری! دنیایی که ما الان در آن غوطه‌وریم و اگر عمیق تفکر کنیم می‌بینیم که چه بلایی سرمان آورده از فاجعه‌های زیست محیطی بگیر تا خلق نابرابری و فقر گسترده در همه جای دنیا!اندیشه‌ای که پشت فعالیت‌های این گروه بوده، ایجاد تغییر در ساختار یا پلتفرمی است که از پیچ‌وخم تاریخ به دست انسان معاصر رسیده و حالا این نسل متوجه شده که برای داشتن سعادت باید آن را تغییر بدهد. موضوعاتی که مورد توجه این گروه بوده اصلاح مجدد و مداخلات خلاقانه از موضع ضد سرمایه‌داری، ضد مردسالاری و ضد استعماری در جوامع مختلف است.اولین فعالیت عملی که گروه TheRules مبتنی بر دستورالعمل‌های توصیه شده‌اش انجام داده در منطقه Atenco مکزیک در حاشیه دریاچه باستانی Texcoco انجام شده و نتیجه نشان داده که این روش‌ها می‌توانند به یک تغییر پایدار و روایتی تازه منجر شوند.فرآیند هک کردن فرهنگ همراه با گروهی از جوانان گواتمالا، به یک مداخله بزرگ در روند انتخابات این کشور تبدیل شد! این گروه با نشان دادن قدرت خود از زندگی زنان بومی این کشور و حق زندگی آنها سخن گفتند و اقدام کردند!فرآیندسازی هک کردن فرهنگگروه TheRulesبرای هک کردن فرهنگ یک پروسه پنج مرحله‌ای تدوین کرده که شامل این مراحل است:پرسشنقشهفهمیدنکدگذاری مجدداقدامدر هر یک از این مراحل گروه TheRules با کمک مردم و خرده‌فرهنگ‌های مختلف سعی کرده‌اند آنچه برای تغییر آینده لازم است را بفهمند و برای آن راهکار یا عملیاتی در نظر بگیرند.***مطمئنم اگر تا اینجای یادداشت را خوانده باشید، ته دل‌تان گفته‌اید از همان اقدامات براندازانه که در صداوسیما مدام درباره‌اش حرف می‌زنند. انقلاب‌های مخملی و از این دست اصطلاحاتی که معمولا انواع مختلف حکومت‌ها برای حفظ وضع موجود و هراس از تغییر با آن مبارزه می‌کنند! اما باید یک "نخیر" بلند بگویم و مطمئن‌تان کنم که هدف این گروه عمیق‌تر از این حرف‌هاست! تغییر ساختار جهان! نه یک کشور خاورمیانه‌ای!***منتظر بخش دوم باشید! موونالیزور (سحر افاضلی)موونالیزور (سحر افاضلی)Sat, 31 Oct 2020 18:36:50 +0330