https://virgool.ir/feed/@mojtabagoodarziفعال هنری بازیگر طراح ایده پرداز هنری بلاگر مدیر تولید مدیر محتواfa2026-11-11 13:53:01https://files.virgool.ir/upload/users/4903357/avatar/ndf56h.jpghttps://virgool.ir/@mojtabagoodarzihttps://virgool.ir/@mojtabagoodarzi/مالاتا-ریموند-و-آن-سردخانهٔ-لعنتی-نقدی-بر-جهان-محمد-تات-و-سایه-ای-که-مجتبی-گودرزی-از-یک-جاسوس-ساخت-dhbha68wsbh3ریموندمالاتا، ریموند، و آن سردخانهٔ لعنتی | نقدی بر جهان محمد تات و سایه‌ای که مجتبی گودرزی از یک جاسوس ساختصدای تق تق کفش‌هایش روی سنگفرش‌های خیس مالاتا می‌پیچد. باران می‌زند و او بی‌چتر، با آن کت بلند مشکی که بوی نم و تاریخ می‌دهد، از کوچه‌های پایین‌شهر می‌گذرد. بچه‌های گدا و جیب‌بر با دیدنش راست می‌ایستند. نه از سر ترس، از سر احترامی عجیب به مردی که روزی ناخدا بود، روزی جاسوس، روزی مُرده، و حالا هیچ‌کس نمی‌داند دقیقاً کیست.احتمالاً خودش هم نمی‌داند.---یک: نقابِ بازماندهریموند به مالاتیا نیامد. ریموند به مالاتا پناه آورد. و این تفاوت بزرگی است.او بازمانده‌ی جنگی است که در آن، به گفته‌ی خودش، «هیچ‌کس نبرد جز مرگ». یهودی‌ای آلمانی که برای دو طرف جنگ جاسوسی می‌کرد، یعنی برای هرکسی که بود، خائن بود. برای نازی‌ها یک یهودی خطرناک، برای متفقین یک آلمانی مشکوک، برای خودش یک معمای حل‌نشده.حالا تصور کن چنین مردی در شهری از راه برسد که شعارش این است: «هرجور دلت می‌خواد زندگی کن.»این شعار برای ریموند مثل یک زخم کهنه است که یک‌مرتبه در هوای شرجی باز شود. چون او دقیقاً نمی‌داند دلش چه می‌خواهد. او یادش رفته دل داشتن چه حسی داشت. قلبش، به قول خودش، در همان سردخانه یخ زد و دیگر آب نشد.پس ریموند در شهری که همه به دنبال آزادی‌اند، آزادترین و در عین حال اسیرترین آدم است: آزاد از هر آرزویی، اسیر بی‌آرزویی مطلق.---دو: شوخ‌طبعیِ مرگ‌زدهنکته‌ای که ریموند را از یک شخصیت تراژیک صرف نجات می‌دهد، طنز تلخ و نیش‌دارش است. طنزی که از دل جنازه‌ای بیرون می‌آید که زنده شده.او مرگ خودش را مسخره می‌کند: یک چاقو نزدیک قلب، خونریزی زیاد، بعد یک لیوان آب و سکته. انگار مرگ هم بلد نبود درست تمامش کند. انگار حتی مرگ هم برایش اشتباه عمل کرد، درست مثل زندگی.این طنز، نقاب ریموند است. نقابی که با آن از دیگران فاصله می‌گیرد تا نزدیک نشوند، نپرسند، نفهمند. چون اگر کسی او را واقعاً بشناسد، آن جاسوسِ خائنِ بازنده‌ای را می‌بیند که در برلینِ ۱۹۴۴ هیچ‌جا پناه نداشت، درست مثل مالاتایِ حالا.---سه: کودکی‌ای که خیانت را ساختاما روان‌شناسانه که نگاه کنیم، ریشه‌های ریموند در برلین نیست. در خانه‌ای اشرافی است، با پدری که هر شب زنی متفاوت را به خانه می‌آورد و مادری که یک شب برای همیشه رفت.کودکی‌ای را تصور کن که در آن «عشق» فقط یک کلمه‌ی توخالی بود. «وفاداری» یک شوخی بی‌مزه. «خانه» جایی که هرکس به فکر خودش بود.ریموند خائن به دنیا نیامد. او تمرین کرد تا خائن شود. در آن خانه، خیانت تنها شکلِ ممکنِ بقا بود. هرکس هرطور دلش می‌خواست زندگی می‌کرد، و نتیجه‌اش شد پسربچه‌ای که نه مادر داشت، نه پدری که واقعاً پدر باشد، و نه باوری به این که کسی بتواند واقعاً برای کسی بماند.پس چطور از او انتظار داریم در جنگ به کسی وفادار بماند، وقتی در خانه یاد گرفت که وفاداری یعنی هیچ؟---چهار: عشقِ ممنوع، قلبِ یخ‌زدهو حالا ماریکا.تنها کسی که شاید، شاید، می‌توانست یخ قلبش را آب کند. اما ریموند نمی‌تواند. اوون، آن رئیس مافیایی نادیده و همه‌جا حاضر، قانون گذاشته: «هیچ‌کس دچار احساسات نشود.»و ریموند از اوون می‌ترسد. اما عمیق‌تر که نگاه کنیم، آیا واقعاً اوون است که جلویش را گرفته؟نه. ریموند از عشق می‌ترسد. چون عشق یعنی وفاداری. وفاداری یعنی آسیب‌پذیری. و آسیب‌پذیری یعنی دوباره آن پسربچه‌ای شود که از پنجره نگاه می‌کرد و مادرش را می‌دید که برای همیشه می‌رود.او ترجیح می‌دهد رئیس جیب‌برهای مالاتا باشد تا عاشق یک زن. چون سرباز بودن را بلد است، فرماندهی را بلد است، خیانت را بلد است. اما دوست داشته شدن را نه.---پنج: آیینه‌ی من و توریموند ترسناک‌ترین سوال ممکن را از خودش می‌پرسد: «من کی هستم؟»و این دقیقاً همان جایی است که مخاطب با او همذات‌پنداری می‌کند. چون کداممان در لحظه‌ای از زندگی، جلوی آینه نایستاده‌ایم و نپرسیده‌ایم: «این که می‌بینم، خودِ واقعی من است یا نقابی که سال‌هاست به صورتم چسبیده؟»ریموند آدمی است که روزگار قوی‌تر از خواسته‌هایش بوده. او انتخاب نکرد جاسوس شود؛ شرایط، تربیت، زخم‌های کودکی، و آن شهری که در آن «هرجور دلت می‌خواد» به معنای «هرجور بتوانی زنده بمانی» بود، او را ساخت.او بارها و بارها بین خوب و بد گیر افتاده، و از قضا گاهی بد را انتخاب کرده. نه چون شرور است، چون زنده ماندن را بلدتر از خوب بودن است.---شش: زندگی پس از مرگ، در مالاتاجالب‌ترین نکته درباره‌ی ریموند این است: تنها جایی که او واقعاً مُرد، در جنگ نبود. در همان سردخانه بود. و تنها جایی که او واقعاً زنده شد، مالاتا بود.مالاتا، شهری که برای خیلی‌ها زندان است، برای ریموند شاید تولدی دوباره باشد. چون اینجا دیگر خبری از نازی‌ها و متفقین نیست. اینجا کسی کاری به یهودی یا آلمانی بودنش ندارد. اینجا فقط یک چیز مهم است: چقدر می‌توانی نقابت را محکم نگه داری، و چقدر می‌توانی گذشته‌ات را دفن کنی.و ریموند استاد این کار است.اما هر بار که ماریکا را می‌بیند، یک ترک کوچک روی یخ قلبش می‌افتد. هر بار که یکی از بچه‌های گدا برایش تعریف می‌کند که امروز چه دزدیده، یاد روزی می‌افتد که خودش چیزی برای دزدیدن داشت: ایمان، عشق، وطن.حالا هیچ‌کدام را ندارد. جز طنزی گزنده، و کیف پولی که باید تا غروب به اوون برساند.mojtaba goodarzimojtaba goodarziSat, 25 Jul 2026 21:08:01 +0330https://virgool.ir/@mojtabagoodarzi/محمد-تات-خالق-مالاتا-end8enpzdk06عکس محمد تات عکس محمد تاتعکس محمد تات عکس محمد تاتعکس محمد تات **محمد تات**، هنرمند چندبعدی در حوزه‌های کارگردانی، نویسندگی، تهیه کنندگی، طراحی، ترانه‌سرایی و تدریس، متولد ۲۶ شهریور ۱۳۷۶ است. وی با بهره‌گیری از دانش مهندسی عمران (کارشناسی) و دارا بودن دیپلم افتخاری هنرهای نمایشی، مسیری متفاوت را در عرصه هنر پیموده است.فعالیت حرفه‌ای ایشان از سال ۱۳۹۵ با اجرای نمایش کودک و نوجوان «خورشید خانم و آقا ماه» آغاز شد که نقطه عطفی در مسیر هنری وی محسوب می‌گردد. در سال ۱۳۹۸، تات با کارگردانی و نویسندگی نمایش روان‌شناختی-درمانی «من مریض نیستم» در سالن شهرزاد، با همکاری متخصصان روان‌شناسی بالینی، پیوند میان هنر و درمان را به نمایش گذاشت که با استقبال گسترده مخاطبان روبرو شد. او همچنین در سال ۱۴۰۰ با اجرای نمایش «جز آن دو نفر دیگر هیچ‌کس باقی نماند» در سالن نوفل لوشاتو، پلی میان نسل جوان و جامعه تئاتری ایجاد کرد و با تلفیق ژانرهای مختلف، تجربه‌ای هیجان‌انگیز و پرطرفدار را رقم زد.در بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳، تمرکز وی بر آموزش نسل جوان و زیربناسازی «گروه هنری مالاتا» معطوف بود. در این دوران، او در نقش‌های نویسنده، مجری طرح، مشاور کارگردانی و تهیه‌کننده در آثار متعددی از جمله «موریانه»، «سی‌‎پنج»، «مورچه‌ها»، «پشت صحنه»، «مزرعه‌دار» در سالن های به نام شهرزاد ، نوفل ، هما ، حافظ و چندین فیلم کوتاه حضور فعال داشت. در سال ۱۴۰۳ با دعوت سالن طهران برای اجرای افتتاحيه (کلاغ) را به صحنه برد، تات با اجرای نمایش پست‌مدرن و تعاملی «کلاغ» نوآوری خود را در اجرای متغیر (با بازیگران متفاوت در هر شب) به نمایش گذاشت. وی همچنین در سال ۱۴۰۴ با برگزاری کارگاه‌های استعداد‌یابی «خیال» در سالن نوفل لوشاتو، به توانمندسازی هنرجویان خود ادامه داد. «گروه هنری مالاتا» امروز به عنوان برند اصلی او، فضایی برای تبدیل رویاهای خلاقانه نسل جوان به واقعیت‌های هنری شناخته می‌شود.mojtaba goodarzimojtaba goodarziSat, 27 Jun 2026 19:40:23 +0330