https://virgool.ir/feed/@mojtabaeslamifa2026-11-12 02:16:37https://files.virgool.ir/upload/users/5018/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mojtabaeslamihttps://virgool.ir/@mojtabaeslami/فرزندان-خودمان-را-معتاد-نکنیم-jlz7u6zqdn5hچندیست که به واسطه راه‌اندازی شعبه کرمان خیریه دارالاکرام با خانواده‌های آسیب‌دیده زیادی برخوردم کرده‌ام. در یکی از جلساتی که با مدیران موسسات خیریه‌های دیگری در کرمان داشتیم، مدیر خیریه‌ای شرح وضعیت خانواده‌ای را داد که تکان دهنده بود. در این خانه که پدر و مادر درگیر اعتیاد بودند کودک ۱۸ ماهه خودشان را نیز معتاد کرده بودند و فردی که این ماجرا را تعریف می‌کرد تلاش داشت که بتواند با کمک مشاوران به این خانواده کمک کند.چند روز بعد از این اتفاق در جمعی نشسته بودم. دو دختر ۶ - ۷ ساله در کنار من در حال بازی کردن بودند. ناگهان متوجه شدم که آنها دارند نمایشی اجرا می‌کنند که دیالوگ‌های عجیبی داشت. شوخی‌های کوچه بازاری‌ای در این دیالوگ‌ها بود مانند «نوکرم، چش مایی و ...» که هیچ ارتباطی با سن آنها نداشت. کمی صبر و توجه باعث شد که شخصیتهای این نمایش را بشناسم و متوجه شدم آنها در حال اجرای سکانسی از سریال نیسان آبی هستند. برای من که از این دست سریال‌ها گریزانم اتفاق بشدت ناگواری بود. اما به صورت ناگهانی در ذهنم یاد همان کودک ۱۸ ماهه‌ای افتادم که معتاد شده بودم. مصرف سریال نیسان آبی، با مصرف تریاک آیا شباهتی دارد؟همین سوال باعث جرقه‌ای در ذهن برای مقایسه این دو موقعیت شد. چه اتفاقی می‌افتد که پدر یا مادری به کودک ۱۸ ساله‌شان تریاک می‌دهند؟! آیا از عوارض آن نامطلع هستند؟! آیا نمی‌دانند که تریاک برای این بچه ضرر دارد؟! آیا مهر مادری و محبت پدری نسبت به فرزند خود ندارند؟! لحظه‌ای را تصور کردم که این مرد و زن هر دو در حال مصرف تریاک بوده‌اند. بعد از مصرف حالت نشئه‌ای داشتند و ناگهان کودک آن‌ها به علت درد یا هر چیز دیگری شروع به گریه می‌کند. اولین چیزی که به او خواهند داد چیست؟ همان چیزی که خودشان برای تسکین دردهایشان استفاده می‌کنند. و نتیجه چه خواهد شد؟ کودکی معتاد...همانطور که آنها کودکشان را مصرف کننده تریاک کرده‌بودند ما هم ناخواسته کودکانمان را مصرف کننده همه تولیدات سخیف فرهنگی‌ای می‌کنیم که روزانه خودمان مصرف‌کننده آن هستیم. محصولاتی که همچون همان تریاک نقش مخدر برای ما دارند تا ما را از واقعیت آنچه در اطرافمان می‌گذرد بی‌خبر کنند. به اشتباه گمان می‌کنیم که تاثیر این موضوعات روی ما کم است و بی خبر از روح بچه‌هایمان را دارد می‌خورد. فضای مجازی، تولیدات بی‌هویت فرهنگی داخلی و خارجی، همه و همه مانند همان تریاکی است که آن مادر و پدر به کودک خودشان داده بودند. شاید کودک آنها را بتوان با درمانی به موقع نجات داد اما درمان این اعتیاد فرهنگی به این سادگی نخواهد بود. والسلام* ماموریت خیریه دارالاکرام حمایت تحصیلی از کودکان فاقد سرپرست موثر است که می‌توانید در سایت خیریه با فعالیتهای آنها آشنا شوید. مجتبیمجتبیFri, 11 Feb 2022 09:23:38 +0330https://virgool.ir/@mojtabaeslami/قصه-و-خبر-vnhrnhssax4l همه پدر من رو به عنوان یک آدم کتاب‌خوان می‌شناسند. بقول یکی از بچه‌های اقوام می‌گفت من تصویری که از بابای شما در ذهنم دارم،‌ یک مرد است که صبح زود در حالی که همه خوابند در حال خواندن کتاب است. همین توجه و انس پدرم با کتاب باعث شده که من هم امروز از نگاه کردن به کتابها هم لذت می‌برم. مثلا یکی از لذت‌بخش‌ترین کارها برای من مرتب‌ کردن کتابهایم و گشت و گذار توی کتابهایی است که حتی آن‌ها را نخوانده‌ام. البته نباید از وقتی که مادرم هم صرف کتاب خواندن برای من کرده بگذریم. همه و همه باعث شده که امروز من شاید خیلی کتاب خوان قهاری نباشم اما حتما رتبه خوبی در کتابخوانی دارم و از آن دسته از آدمها هستم که از گشتن توی کتاب‌ها سیر نمی‌شوم.جایی خواندم یا شنیدم که انسان عاشق قصه شنیدن است. همینطور است که بچه‌ها ازینکه برایشا قصه تعریف کنی خیلی لذت می‌برند. نمی‌دانم که این موضوع چقدر درست است اما در ادامه فرض را بر صحت این موضوع می‌گذارم. همانطور که گفتم پدر من بسیار اهل مطالعه است. اما برایم بسیار عجیب است که تا امروز یک رمان نخوانده‌است و چند باری هم که پیشنهاد کرده‌ام، کلا امتناع کرده. در کتابخانه پدر من هیچ کتاب داستانی وجود ندارد و شاید یکی از دلایلی که من خیلی دیر وارد ادبیات و خواندن رمان شدم همین بود که در کتابخانه ما اینطور کتابها نبود. اما وقتی این عشق انسان به قصه را در کنار عشق پدرم به کتاب خواندن می‌گذاشتم، یک چیزی جور در نمی‌آمد. اما امروز توجه کردم که پدرم بسیار اهل دنبال کردن اخبار است. کمی به موضوع خبر فکر کردم. خیلی جالبه که خبر دقیقا یک نوع قصه است. یک قصه که ادعای واقعیت دارد اما شاید درست نباشد. یک قصه که از تخیل خالی است. یک قصه که ما می‌توانیم خود را در آن به راحتی درک کنیم. یک قصه که بازیگران واقعی دارد. یعنی خبر قصه‌ایست که به راحتی می‌توان واقعیت آن را قبول کرد. بنظرم این همان چیزی است که دنبالش بودم.شاید آدمهایی که دنبال خبر و خبرخوانی هستند دارند عطش خود را به قصه خواندن جبران می‌کنند. آنها فقط جرات این را نکرده‌اند که یک بار تخیل خود را پرواز دهند تا قصه‌های خیالی بخوانند. حالا که فکر می‌کنم یاد یکی از جمله‌های پدرم در رد خواندن رمان می‌افتم:” چرا باید داستانی را بخوانم که واقعی نیست؟!”پیشنهاد می‌کنم تا دیر نشده وارد دنیای ادبیات بشوید،‌ هرچند که به نظر هیچگاه دیر نیست. اینقدر در بند اخبار به ظاهر درستی نباشید که قصه‌گوهای نامرد هزار رنگ در گوش ما می‌خوانند. قصه‌های بی قهرمانی که به خوابهای آشفته می‌مانند.مجتبیمجتبیWed, 08 Aug 2018 09:41:00 +0430