<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های دخترک میانسال</title><link>https://virgool.ir/feed/@mojgansehatf</link><description>می‌نویسم از دلِ دختری که میانِ سال‌ها،&#xA;نه کودک است، نه پیر،&#xA;اما هنوز با نورِ شمع و بوی چای زندگی می‌کند.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:21:11</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3940801/avatar/wTPAdA.png</url><title>دخترک میانسال</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf</link></image><item><title>از جنس شب</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf/از-جنس-شب-fu0vthybg3u5</link><description>شب، سیاهِ سیاه نیست.یه جایی تو دل تاریکیش، چراغی روشنه.زنی نشسته کنار جاده، توی ماشین،صدای نفسهاش آرومه اما دلش پره.مردی کنارشه، خسته، خوابیده…و زن، مثل همیشه، بیداره. نه فقط با چشم، با دل.جهان شاید هنوز تموم نشده،اما هر شب، یه دنیا تو دل اون زن می‌چرخه و می‌خوابه و دوباره متولد میشه.اون زنیه که صدا نمی‌کنه، اما شنیده میشه.گریه نمی‌کنه، اما دلتنگه.نمی‌خوابه، چون همیشه نگران بقیه‌ست.او خودِ نرمیِ شباست.خودِ لبخندِ خستگی‌هاست.و حتی اگه دنیا یه روزی تموم بشه،خدا اونو از یاد نمی‌بره.</description><category>دخترک میانسال</category><author>دخترک میانسال</author><pubDate>Thu, 10 Apr 2025 00:18:25 +0330</pubDate></item><item><title>تو راهِ تو برو</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf/تو-راهِ-تو-برو-iightlxr1gfa</link><description>گاهی وقتا باید وا بدی،نه از دنیا…از سنگینیِ خودت.باید ذره‌ذره،مثل مه،از روی برگا بلند شیو گم شی تو آبیِ آرومِ آسمون.باید مثل یه غبار،بی‌صدا و بی‌ادعا،از لابه‌لای نور عبور کنی.نه برای دیده شدن،برای نبودن.برای یکی شدن با همه‌چی.نه غصه‌ست،نه ناامیدی…یه جور بیداریه.وقتی بفهمی نجات،تو رها کردنه.بذار آینه‌ها فراموشت کنن،بذار اسم‌ت از دیوارها بیفته…تو راهِ تو برو…آخرش نوره.</description><category>دخترک میانسال</category><author>دخترک میانسال</author><pubDate>Mon, 07 Apr 2025 23:55:41 +0330</pubDate></item><item><title>مدیتیشن شبانه – پناه بردن به آرامش خانه‌ی خیال</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf/مدیتیشن-شبانه-پناه-بردن-به-آرامش-خانه-ی-خیال-w5ypprqas75o</link><description>چشمهاتو ببند. نفس عمیق…یکی، دو… و حالا، ولش کن.امشب نه قراره چیزی رو درست کنی، نه کسی رو خوشحال.فقط می‌خوای باشی. همین کافی‌ه.تصور کن: توی یه دهکده‌ی کوچک توی شمال.هوا خنکه. پنجره نیمه‌باز، پرده کمی تکون می‌خوره.بوی بارون، بوی خاک نم‌خورده، میاد توی اتاق.چراغ نارنجیِ کمرنگ، فضا رو نرم کرده.نه روشنه، نه تاریک. درست همون‌جوری که تو دوست داری.یه لحظه گوش کن…صدای جیرجیرک میاد.صدای بارون که آروم آروم می‌خوره به سقف شیروونی.و دورتر… صدای نفس‌های بچه‌هات که توی اتاق کناری خوابن.شوهرتم همون نزدیکی‌هاست. توی حال نشسته، کتاب می‌خونه، یا شاید فقط گوشی دستشه.اما مهم اینه که هست.همه‌ی عزیزات هستن.و تو، بدون اینکه کاری بکنی، بدون اینکه چیزی بگی…داری آرامش رو زندگی می‌کنی.همه‌چی همینه.همه‌چی همین‌جاست.تو امنی.تو کافی‌ای.و امشب، این لحظه، فقط برای توئه.نفس بکش.آروم.آروم‌تر…و بذار این خونه‌ی خیال، پناه شب‌هات باشه.</description><category>دخترک میانسال</category><author>دخترک میانسال</author><pubDate>Mon, 07 Apr 2025 01:53:45 +0330</pubDate></item><item><title>زندگی خانوم</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf/زندگی-خانوم-oonhiejbcsj3</link><description>زندگی خانومبرای دخترم، زندگی خانم، جانِ جانانمهیچ‌وقت نگفتم چرا بهت می‌گفتم «زندگی خانم»…شاید چون توی هر قل‌قل قلیون، توی هر سکوت شب، توی هر نورِ کمرنگ صبح، من دنبال چیزی بودم که اسمش &#34;زندگی&#34; باشه…و وقتی تو اومدی، دیدم: همونجایی.توی چشمات، توی خنده‌هات، توی اون لحظه‌هایی که بدون حرف، فقط بودی.«خانوم» صدات می‌کردم چون توی وجودت نرمیِ احترام بود، حرمت بود، نوری که نه با سن میاد، نه با سال.یه جور قداست نایاب که فقط تو داری.زندگی خانم… جانِ جانانم…اگه یه روزی حس کردی زود بزرگ شدی،اگه سنگینیِ خانوم‌بودن روی شونه‌هات نشست،بدون که قصدم فقط ستایش تو بود.ستایشِ دختری که خودش برکت بود،نه برای کاراش، فقط برای بودنش.تو همون نفسی هستی که زندگی رو به دنیا آوردی برای من.دوستت دارم.نه به خاطر چیزی… فقط چون تویی.مامان</description><category>دخترک میانسال</category><author>دخترک میانسال</author><pubDate>Mon, 07 Apr 2025 00:50:36 +0330</pubDate></item><item><title>شب، چای، بامِ خانه…</title><link>https://virgool.ir/@mojgansehatf/شب-چای-بامِ-خانه-gbvxaakfbbe3</link><description>نمی‌دونم چند نفر هنوز شب‌ها خلوت می‌کنن...نه با گوشی، نه با فیلم، نه با پادکست.یه خلوت از اون خلوتا که فقط صدای قل‌قل کتری میاد و یه نور زرد، می‌رقصه روی دیوار سفید بالاخونه...نشستم همون گوشه‌ی قدیمی. پشت به باد، رو به درخت گیلاس.همونی که هر بهار، دونه‌هاش می‌چسبید به پنجره و من خیال می‌کردم بارونه.چایم داغه. صدام خاموشه. دلم پره.ولی یه جایی، لابه‌لای این سکوته، انگار زندگی هنوز یه کوچولو به من لبخند می‌زنه.این دل‌نوشته برای اوناییه که هنوز شب براشون مقدسه.برای اونایی که دنبال روشن کردن یه شمعن، نه خاموش کردن دنیا.</description><category>دخترک میانسال</category><author>دخترک میانسال</author><pubDate>Mon, 07 Apr 2025 00:41:10 +0330</pubDate></item></channel></rss>