https://virgool.ir/feed/@mojganeshghifa2026-11-12 15:44:16https://files.virgool.ir/upload/users/193371/avatar/7hkYda.pnghttps://virgool.ir/@mojganeshghihttps://virgool.ir/@mojganeshghi/روزهای-خاکستری-yv1uwehy1hjkروبروی آینه می‌ایستم. زل می‌زنم به سیاهی چشمانم و برای هزارمین بار آرزو می‌کنم، ای کاش او را ندیده بودم!در سیاهی چشمانم دقیق‌‌تر می‌شوم و فرامرز را با تمام خوبی‌ها و بدی‌هایش به یاد می‌آورم. قطرات اشک تصویر مرا تار می‌‌کند و سکوت تلخ اتاق با صدای مادر شکسته می‌شود: _فهیمه زود باش حاضر شو! تا نیم ساعت دیگه می‌رسنمادر در را می‌کوبد و می‌رود. روی تخت می‌نشینم و سرم را میان دستهایم می‌گیرم. صدای فرامرز را می‌شنوم:_فهیمه جان!خون به قلبم می‌دود و تصمیم می‌گیرم مقاومت کنم و تسلیم نشوم. عکس فرامرز را از کتاب یادگاری‌اش بیرون می‌آورم و با حسرت نگاهش می‌کنم. فرامرز مثل همیشه آرام و بی‌خیال در چارچوب عکس به چشمانم زل زده. با دیدنش بازهم گریه‌ام می‌گیرد. روی تخت دراز می‌کشم پتو را تا روی سرم بالا می‌آورم و به اولین دیدارم با فرامرز می‌اندیشم و باز آرزو می‌کنم؛ ای کاش آن روز هرگز نمی‌آمد. صدای پدر را می‌شنوم که باز هم سر مادر غر می‌زند. پس این دختره چی شد! _پسره مثل تیکه‌ی جواهر میمونه. من اصلا نمی فهمم این دختر چی می‌خواد! از شنیدن این حرف‌ها آنقدر گوشم پر است که فرقی برایم نمی‌کند. دلم می‌خواهد فقط به فرامرز فکر کنم و نمی‌توانم از تصور خشم پدر هنگامی که متوجه تصمیمم می‌شود، غافل شوم! مادر با عجله وارد اتاق می‌شود. پتو را با عصبانیت از روی سرم کنار می‌زند؛_هیچ معلوم چت شده! مهمونا اومدن، تو هنوز خوابیدی!قطره‌های اشک را روی صورتم می‌بیند. بی‌خیال فریاد می‌کشد؛ _ تا ده دقیقه‌ی دیگر باید پایین باشی مرتب و منظم! خوب گوشاتو باز کن؛ تو باید با محمود ازدواج کنی، فهمیدی!؟ مثل دفعات قبل این اجازه رو بهت نمی‌دم که بی‌خود و بی‌جهت دست رد به سینه مردم بزنی! حالا هم می‌روم پایین، اگر آمدی که آمدی اگر نه... در را مثل پتک روی سرم می‌کوبد و مرا با تنها عکس فرامرز تنها می‌گذارد. به سیاهی چشمان فرامرز زل می‌زنم و از اینکه هنوز همان‌قدر بی‌خیال و آرام نگاهم می‌کند لجم می‌گیرد. عکس را پرت می‌کنم و در یک لحظه تصمیم می‌گیرم فراموشش کنم. روسری روی سرم مرتب می‌کنم از اولتیماتوم مادر خیلی گذشته است که پدر با شتاب در را باز می کند و چون من را آماده و مرتب می بیند خشم فرو می‌نشیند و لحنش مهربان می‌شود؛ بیا عزیزم، میهمان‌ها خیلی‌وقت است که منتظر تو هستند. جوابی نمی‌دهم. در سیاهی چشمانم خیره می‌شوم. قول می‌دهم که تسلیم نشوم عکس فرامرز زیر پایم افتاده است و همچنان بی‌خیال مرا نگاه می‌کند. و من باز لجم می‌گیرد. وارد اتاق می شوم. با ورودم همه می‌ایستند و سنگینی نگاهشان را بر روی خودم حس می‌کنم. محمود تنها کسی است که مثل خود من ساکت و آرام است و شاید مثل من غرق در افکار گوناگون. مادر دائم حرف می‌زند از من و هنرهایم تعریف می‌کند! می‌خواهم به مادرم بگویم که ازدواج نمی‌کنم. ولی هرچی فکر می‌کنم؛ بهانه‌ای پیدا نمی‌کنم. بی هیچ حرفی بلند می‌شوم و به اتاقم پناه می‌برم. صدای فرامرز در گوشم می‌پیچد. آنقدر تند تند حرف می‌زند، که سرم را بین دو دست می‌گیرم و می‌گویم؛ باشه باشه! منتظرت می‌مونم. مادر دستهایم را از روی گوشم بر می‌دارد و با لحنی آمیخته به سرزنش دلسوزی خشم و مهربانی می‌گوید که دیگر نباید لگد به بختم بزنم!باز هم به فرامرز می‌اندیشم. باز هم از من خواستگاری می‌کند. بارها و بارها! اما فقط از خود من. و این مورد قبول پدر مادر و حتی خود من نیست. به فرامرز می‌گویم .به چشمانم خیره می‌شود و با صمیمیت می‌گوید تا هرطور که بخواهی من ازت خواستگاری می‌کنم، فقط حالا نه! داد می‌زنم:_ با خشم، با التماس، با گریه با عشق، _ پس کی، کی، کی!؟ مادر برق اتاق را روشن می‌کند._ فهیمه، چرا فریاد می‌کشی؟ گریه می‌کنم، فقط گریه می‌کنم و فرامرز همچنان بی‌خیال و آرام نگاهم می‌کند. مادر مرا در آغوش می‌گیرد؛ اما آغوشش آرامم نمی‌کند. می‌گریزم. عکس فرامرز را از روی زمین برمی‌دارم. قطرات اشک من نگاه فرامرز را تار می‌کند. عکس را میان انگشتانم می‌فشارم تا آنجا که نگاه بی‌خیالش می‌شکند. روی تخت دراز می‌کشم و به این فکر می‌کنم که باید ازدواج کنم. دلم می‌گیرد از مادر، از پدر و از فرامرز.mojganeshghimojganeshghiSun, 08 May 2022 18:15:06 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/از-مامان-بدت-آمده-است-oync9pnztqv2در سکوتی غریب فرو رفته‌ای و گویی با زمین و زمان قهری. با صدای زنگ از جا می‌پری و به طرف در می‌دوی. سپیده مثل همیشه به دنبالت می‌دود. بی‌توجه به او خودت را به خیابان می‌رسانی و به دیوار مدرسه تکیه می‌دهی. نگاهت را به خیابان می‌دوزی و آن سوتر از همه‌ی قیل و قالها کسی را می‌جویی. سپیده روبریت می‌ایستد و در چشمهایت زل می‌زند. _ بریم آیدا؟ لحظه‌ای نگاهت را به چشمهایش می‌دوزی و باز زل می‌زنی به ماشین‌هایی که به سرعت برق از مقابلت رد می‌شوند. سپیده دستش را پیش می‌آورد، تا در دستهایت جای دهد. دستت را عقب می‌کشی و فریاد می‌زنی: _ تا مامان نیاد دنبالم، نمیامالتماس را در لحن سپیده احساس می‌کنی: _آیدااااپشت به دیوار میکنی تا حلقه‌ی اشکهایت را نبیند و به ناچار دور شود. ***خیابان خلوت شده است. بابای پیر مدرسه در را بسته و کسی نیست جز تو. آرام آرام شروع به راه رفتن می‌کنی. انگار باور کرده باشی که مامان امروز هم نمی‌آید.به خانه نرسیده مادربزرگ را می‌بینی که اضطراب در چشمهایش حلقه زده و لنگ لنگان به سمت تو می‌آید. لبخندی می‌زند و تو را در آغوش می‌گیرد. و تو بی‌توجه به این همه مهربانی از آغوشش می‌گریزی و خود را با سرعت به خانه می‌رسانی. کیفت را گوشه‌ای پرت می‌کنی و بی‌آنکه لباست را در آوری، دراز می‌کشی. مادربزرگ کیفت را برمی‌دارد و شروع می‌کند به درآوردن لباس‌هایت. داد می‌زنی: _ ولم کن، حوصله ندارم ولی ولت نمی‌کند. و باز شروع می‌کند به قربان صدقه‌ات رفتن،_ می‌دانم دخترم، می‌دانم خسته‌ای، اما تا تو بروی و دست و رویت را بشویی من هم ناهارت را می‌آورم مثل اینکه مجبور شده باشی از جا بلند می‌شوی. در آینه که خودت را میبینی، از خودت بدت می‌آید. به خودت می‌گویی؛ آیدا مادربزرگ چه گناهی کرده که سرش داد میزنی؟ و فکر می‌کنی با این کار مامان دوستت ندارد. بعد انگار حقیقت ماجرا را باور می‌کنی، حتما مامان دوستت ندارد وگرنه تا حالا می‌آمد! از این فکر گریه‌ات می‌گیرد. نگاهت را از آینه می‌گیری. دلت می‌خواهد این حرف را باور نکنی و برای اینکه مامان دوستت داشته باشد، می‌خواهی که با مادربزرگ مهربان باشی. اما مادربزرگ را که می‌بینی، دوباره بدعنق می‌شوی. توی خودت فرو می‌روی و به زور لقمه‌های غذا را می‌بلعی. *** مادر بزرگ دائم حرف می‌زند؛ از زمین و آسمان می‌گوید. از همه چیز به هم می‌بافد تا رشته‌ی افکارت را باز کند. اما تو بدون اینکه به حرف‌هایش گوش کنی، در افکار خودت غرق شده‌ای. و به این فکر می‌کنی که باز هم برای مادر نامه بنویسی. با این فکر ازجا بلند می‌شوی و کیف مدرسه‌ات را می‌آوری. یک ورق از دفتر مشقت می‌کنی و رو به مادر بزرگ می‌گویی، _ برام یه دفتر دیگه بخر! مادربزرگ نگاه عجیبی به تو می‌اندازد و تو بی آن که معنی آن نگاه را بفهمی شروع به نوشتن می‌کنی؛ _ سلام مامان! مامان بدی که امروز هم دنبالم نیامدی. اما انگار دلت نمی‌خواهد که مامان این جمله را ببیند. با ناراحتی کاغذ را مچاله می‌کنی. پیش خودت فکر می‌کنی؛ برای چی بیخودی نامه بنویسی؟ تا حالا ده تا نامه برای مامان نوشته‌ای و همه آنها را برای مادر فرستاده‌ای. اما هیچ وقت مادر برای تو حتی در خیالت هم جواب نداده! از مادر بدت می‌آید. دیگر نمی‌خواهی منتظرش بمانی. می‌روی و کنار مادربزرگ می‌نشینی. اما فکر مادر حتی برای یک لحظه هم از تو جدا نمی‌شود. مادربزرگ نوازشت می‌کند و تو آرام زمزمه می‌کنی؛_ چرا مامان از آن سفر طولانی نمی‌آید؟ تو را به خدا این بار دیگر بگو مادر بزرگ تو را به سینه خود می‌چسباند.و تو آرام اشک‌هایی را که با اشک‌های تو همراه می‌شوند احساس می‌کنی. مادربزرگ بلند می‌شود. با تعجب نگاهش می‌کنی و ناباورانه به این فکر می‌کنی که آیا از مامان خواهد گفت! مادر بزرگ در چوبی صندوقچه‌ی قدیمی‌اش را باز می‌کند و از توی آن عکس مامان را به همراه چند لباس می‌آورد و کنار تو به زمین می‌نشیند. اشک از گونه هایش بر روی عکس می‌غلتد و بر چهره خندان مامان می‌نشیند. بی‌اعتنا به مامان به صورت پر اشک مادر بزرگ زل زده‌ای. عکس مامان را قبلا هم دیده بودی. اما این لباس ها برایت تازگی داشت. ***مامان این یازدهمین و آخرین نامه‌ای است که برایت می‌نویسم؛ چرا حتی یک روز هم در کنارم نماندی؟ چرا باید همان روزی که من به این دنیا می‌آمدم؛ تو ازاین دنیا می‌رفتی! مامان؛ حالا می‌دانم که دیگه هیچ وقت نمی‌آیی...***از مامان بدت آمده است، که نخواست حتی یک روز هم کنارت بماند. از مادربزرگ هم. چرا به تو دروغ گفته بود!؟ دیگر با او حرف نمی زنی. دلت برایش می سوزد اما نمی‌توانی با او مهربان باشی. دیگر برایت فرقی نمی‌کرد. می‌دانستی دیگرمامان نیست، تا تو را دوست داشته باشد. می‌دانستی که مامان دیگر نمی‌آید...سراغ دفتر مشق‌ات می‌روی و شروع به نوشتن می‌کنی. مشق‌هایت تمام نشده، دفترت تمام می‌شود. رو به مادربزرگ نعره می‌زنی برایم دفتر بخر.انگشتش را که به دهانش می‌برد، حس می‌کنی قلبش را هم سوراخ کرده‌ای. با دلسوزی نگاهت می‌کند و هیچ نمی‌گوید. می‌دانی که رفتار خوبی نداری. که باید تمامش کنی. ولی نمی‌توانی.***صدای مادر بزرگ را می‌شنوی. حرف از توست. مادر بزرگ عاصی شده است. نمی‌داند چکار کند تا کمی خوش رفتارتر شوی. با این حال گله نمی‌کند. دلش برایت می‌سوزد. اما به تو حق می‌دهد.و طنین جمله‌ی آخرش در گوشت می‌ماند. _ دفتر چقدر گران شده فاطی خانم!؟***از خواب بیدار می‌شوی. مادربزرگ کنارت به خواب رفته. دفتر مشق کهنه‌ات کنارش است و پاک کن در دستش. برگهای دفترت سفید سفیدند و مادر بزرگ خسته‌ی خسته. دلت برایش می‌سوزد. اشک به چشمهایت پر می‌کشد. انگار سنگینی چشمهایت را حس می‌کند که چشم می‌گشاید. -بیدار شدی مادر؟ و پاک کن را در دستش مشت می‌کند.سرت را پایین می‌اندازی تا اشکهایت را نبیند. دفتر را به سمتت می‌گیرد و دستپاچه شروع به آماده کردن صبحانه می‌کند. _آیدا جان پاشو مادر دیرت میشود.بلند می‌شوی وباز در آینه از خودت خجالت می‌کشی.زیر چشمی تمام حواست به مادربزرگ است. لقمه ها را با بغض فرو می‌دهی. احساس می کنی او هم اشک می‌ریزد. اما قدرت نگاه کردن به چشمهایش را نداری. صبحانه‌ات را که تمام می‌کنی؛ بلند می‌شوی و این‌بار می‌خواهی خودت سفره را جمع کنی. مادر بزرگ استکان را از دستت می‌گیرد و دستش را به موهایت می‌کشد. دیگر طاقت نمی‌آوری و خودت را در آغوشش رها می‌کنی.التماس می‌کنی ترا سرِ خاک مامان ببرد، همین امروز.***زنگ که به صدا در می‌آید باز هم سپیده به دنبالت می‌دود و داد می‌زند؛ _آیدا صبر کن و تو فریاد می‌کشی من دیگه امروز مامان رو می‌بینم.#مژگان_عشقی mojganeshghimojganeshghiSun, 23 Jan 2022 22:55:16 +0330https://virgool.ir/@mojganeshghi/داداش-مهدی-fci3siuekyjxانگار اولین بار بود می‌اومدم تو. همه جا پر از آدم بود. دلم شور می‌زد؛ همه چیز با روزهای دیگه فرق داشت. همشون آدم بزرگ بودند. اما دیگه دلم نمی‌خواست این‌همه آدم اینجا باشه. دلم می‌خواست، هیچ‌کس نبود، به جز من.یه پیرمرد پامو له کرد. دردم اومد. پیرمرده دستش را کشید روی سرم، فکر کنم یعنی ببخشید. کیف کردم. دلم می‌خواست همه‌ی آن آدمها پامو له می‌کردند و بعد با من مهربونی می‌کردند. دوباره یاد داداش مهدی افتادم، دلم براش خیلی تنگ شده بود. همه‌ی آدم بزرگا منو هل می‌دادند، پاهام چسبیده بود به دیوار. من همش این ور و اون‌ور می‌شدم. می‌خواستم دعا کنم؛ اما نمی‌دونستم چی باید بگم. داداش مهدی می‌گفت؛ آدم هر وقت کار بدی می‌کنه، دیگه لیاقت نداره از خدا چیزی بخواد. فکر کنم لیاقت نداشتم؛ چون اصلا گریه‌ام نمی‌گرفت. دلم می‌خواست همین حالا داداش مهدی رو می‌دیدم. همه داشتن گریه می‌کردن. زنها همش جیغ می‌زدند. اصلاً جا نبود. یه مرد گنده منو هل داد. داشت پسرش رو می‌آورد تو. پسرش خواب بود. فکر کنم پاش شکسته بود. آخه یه پای خیلی چاقِ سفید بود. مرد گندِهه یه عصایِ آهنی هم زده بود زیرِ بغلش. از اونهایی که آدمها وقتی پاشون می‌شکنه، باهاش راه می‌رن. پسرش هم مثل خودش گنده بود؛ یعنی چاق. تو دلم گفتم؛ آخه وقتی جا نیست آدم گنده‌ها که نباید بیان تو. همش هم منو هل می‌داد. حرصم رو درآورده بود. خوب من هم آدم بودم. سفت سرجام وایسادم تا اگه هلم داد، نرم کنار. به من چه که جا نیست. عصایی که آقا گندهه گذاشته بود زیر بغلش، خورد تو سرم. بهش نگاه کردم، اما دستش رانکشید روی سرم. اصلاً نگفت؛ ببخشید! عصبانی شدم. باز هم محکم‌تر نشستم. آقا گندهه به من گفت: _ بچه برو اونور، مگه نمی‌بینی جا نیست! روم رو کردم اون طرف ، یعنی که نشنیده‌ام. یاد داداش مهدی افتادم. همیشه می‌گفت آدم باید به مردم کمک کنه. آدم نباید خودخواه باشه! نمی‌دونستم خودخواه یعنی چی. اما فکر کنم الان یک کمی خودخواه شده بودم. به پسرِ پاگنده نگاه کردم. فکر کنم پاش درد گرفته بود. بیچاره از خواب بیدار شده بود و به همه چپ چپ نگاه می‌کرد. منو که دید همین‌طوری زل زد توی چشم‌هام. شاید داشت فکر می‌کرد؛ پس بابای من کو!؟ دلم نمی‌خواست بفهمه که من بابا ندارم. چسبیدم به آقایی که پیشم بود. فکر کنم فهمید بابام نیست، چون دیگه نگام نکرد. از اونجا اومدم بیرون. فکر کردم این‌جوری نمی‌شه دعا کرد. اول باید گریه‌ام بگیره. اومدم تو حیاط. اونجا هم شلوغ بود. ولی می‌ترسیدم اونجا جواد اینا منو پیدا کنند. دیگه نباید می‌دیدمشون. دیشب تصمیمم رو گرفته بودم. باید از چنگشون فرار می‌کردم. قبلا هم یک بار این کار رو کرده بودم. اما منو پیدا کردن. خیلی کتکم زدن. به من گفتن اگه یه بار دیگه فرار کنم، منو می‌کشن. دو سه روز همه با من دعوا میکردن. اما چند روز بعد سلیمان‌خان برام خوردنی‌های خوشمزه آورد. بعدش هم با من مثل داداش مهدی حرف زد. ولی فقط اون دفعه سلیمان‌خان با من مهربون بود. دوباره شد مثل همیشه. داد می‌زد، کتکم می‌زد و از ما فقط پول می‌خواست. به من همیشه می.گفت تنبل! من از اون کار بدم می‌اومد. باید لباس‌های پاره می پوشیدم. سر و صورتم رو سیاه می کردم. آب دماغمو راه می‌انداختم، می‌نشستم کنار خاتون. خاتون هم چادرش را می‌کشید روی سرش. مردم روی ما پول می‌انداختند. یکبار از داداش مهدی پرسیده بودم چرا مردم به اینها پول می‌دهند؟ داداش مهدی به من گفت؛ چون پول ندارن که باهاش غذا بخورند. من هم دلم براشون سوخت. پانصد تومانی توی جیبم رو گذاشتم تو دست یه پسره، که اون موقع مثل الانِ من، لباس‌های پاره داشت. پسر تو چشمهام نگاه کرد. من فکر کردم، خوشحال شده. ولی حالا اگه یکی کارو با من بکنه، عصبانی می‌شم. دلم می‌خواد از صبح تا شب که می‌شینم اونجا هیچ‌کس رو ما پول نریزه. اما خاتون هر وقت که پول ها رو می‌شماره، اگه زیاد باشند، کیف می‌کنه. بعضی وقتا هم که پول‌ها خیلی زیاد می‌شن یک کمی از اون رو برمی‌داره و بقیه رو می‌ده سلیمان‌خان. به من گفت؛ اگه بهش بگم، منو دیگه نمی‌بره پیش داداش مهدی. آخه خاتون خیلی وقته که می‌خواد داداش مهدیِ منو پیدا کنه! فکر کنم یه بار هم بهم گفت؛ که حتما اونو پیدا می‌کنه. اونوقت شاید هم زنش شد و از شرِ سلیمان‌خان راحت شد. از وقتی که این حرف رو زد، دیگه از داداش مهدی حرف نزدم. نمی‌خواستم اون زنش بشه. اصلا نمی‌خواستم داداش مهدی زن بگیره! اون وقت من دیگه هیچ کس رو نداشتم؛ اگه نه که داداش مهدی با مرضیه عروسی می‌کرد. من از مرضیه بدم نمی‌اومد، اما دلم نمی‌خواست هیچ کس زن داداش مهدی باشه. اون مرضیه رو بیشتر از من دوست داشت؛ چون هر وقت با مرضیه حرف می‌زد، بعدش یه جور دیگه می‌شد.من یه بار گریه کردم، بعدش داداش مهدی منو برد پارک. برام بستنی خرید، بهم گفت؛ _اینقدر خودخواه نباش. من همیشه تو رو دوست دارم. اولش خیلی خوشحال شدم؛ رفتم تاب سوار شم. اما مرضیه رو که دیدم، لجم گرفت. درست رفت پیش داداش مهدی. انگارمی‌دونست، روی کدوم صندلی نشسته! دلم شکست. فکرش رو هم نمیکردم، داداش مهدی به من دروغ بگه! رفتم روبروشون وایسادم. داداش مهدی به من گفت؛ _سلام. یه جوری که یعنی؛ سلامت کو؟ بعدش هم مرضیه گفت: _ سلام هادی جون. خوبی؟بدم می‌اومد با من مثل مهربونا حرف بزنه! بهش گفتم: _داداش مهدی دیگه نمی‌خواد عروسی کنه.مرضیه به داداش مهدی نگاه کرد. داداش مهدی گفت: _آخه قرار شده، اول هادی خان زن بگیرن بعد... داد زدم: _ من هیچ وقت عروسی نمی‌کنم. بعد بدو بدو رفتم. مرضیه داد زد: _هادی! ولی داداش مهدی بهش گفت؛ ولش کن، زیادی ناراحته. از داداش مهدی خیلی لجم گرفته بود. اصلا دنبالم هم نیومد. دیگه دلم نمی‌خواست، ببینمش. یه عالمه دویدم. دور دور شده بودم...چشم که باز کردم؛ همه جا تاریک بود. ترسیدم، داداش مهدی رو صدا زدم. چسبیدم به نرده های نیمکت. یخ بود. یه پتوی کثیف بود. پاهامو جمع کردم تو شکمم. این دفعه داد زدم: _داداش مهدی ی ی ی ییه نفر داشت میومد به طرفم. یکی از پایین نیمکت بلند شد؛ پیرمرد بود، با یه ریش بلند. _ دِ...بتمرگ دیگه بچه! اگه گذاشتی...خودمو کشیدم عقب! مرده رسیده بود بالای سرمون: _ هی بچه، چیه؟ چه خبرته نصفِ شبی؟پیرمرده گفت: _ هیچی سرکار، خواب نما شدهدستشو گذاشت رو زانوم؛ _چیزی نیست عزیزم، بخواب پسرم!دستشو هل دادم کنار و داد زدم: _ من پسر تو نیستم. من اصلا بابا ندارملبخندی زد و گفت: _دیگه قرار شد منو ببخشی! حالا یه بار بد قولی کردم، فردا برات میخرماز هر دوشون می ترسیدم. با گریه گفتم؛ _ من داداش مهدی‌ام رو می خوامپیرمرده بغلم کرد و گفت: فردا داداش مهدی هم میادنگهبان داشت دور می شد. داد زدم؛ _من پسرش نیستم!برگشت؛ نگاهم کرد. پیرمرده گفت: _ چیزی نیست جناب سروان، هر وقت دعوامون میشه تا دو سه روز همین بساطه!دستش رو گذاشت روی سرم؛ بوی گندی میداد. پاسبان لبخندی زد و دور شد! پیرمرده گفت: _حالا بهتره خفه شی، کپه‌ی مرگمون رو بذاریم.نمی دونم خوابم برد یا نه. ولی با صدای یه مرد چاق بیدارشدم؛ از ترس اون به پیرمرده پناه بردم که یه دسته پول کهنه تو دستهاش بود و یه لبخند گنده رو لبش؛ دستش رو گداشت رو سرم و گفت: _ پسر زبر و زرنگیه سلیمان خان! ده برابرش رو در میاریبعد رو به من کرد؛ _ پسرم، می خواد ببرتت پیش داداش مهدیمی دونستم دروغ میگه؛ اما دستم رو دادم به دست مردِ چاق که به طرفم دراز شده بود. برام شیرکاکائو و کیک خرید. داداش مهدی گفته بود؛ از غریبه ها چیزی نگیر. اما گشنه‌ام بود. گاز آخرو که زدم، پرسیدم؛ _پس کی میریم پیش داداش مهدی؟_می‌بینم که تا خوردنت تموم شد، زر زر کردنت شروع شد مطمئن شدم دروغ می‌گفت، اما می‌ترسیدم گریه کنم.کنار یه در زنگزده بزرگ ایستادیم. سلیمان خان صداشو انداخت توی سرشو داد زد:_ جواد ! بیا این تن لش رو ببر تو...خواستم فرار کنم، که سلیمان خان پرتم کرد رو زمین _ ببین بچه این همه پول بالات ندادم که هی کیک و ساندیس کوفت کنی و زر بزنی و ههونجوری که گوشم رو می پیچوند و بلندم میکرد، ادامه داد؛حالا هم گم میشی تو و هر چی گفتن، میگی چشم! _جواد ببر تو این نره خرو، اگه یه بار دیگه هم اسم اون داداش کره‌خرت رو بیاری بامن طرفی، فهمیدی بچه؟سرم رو انداختم پایین.و رفتم تو، هفت هشت تا بچه‌ی دیگه‌ام بودن، جواد داد زد؛ _اسمت چیه بچه جواب ندادم_حالا کم کم تو هم صدات در میاد، همه اولش خفه‌خون می‌گیرن.اما من تا شب هم خفه‌خون گرفتم، هم به قول جواد هیچی کوفت نکردم؛ داشت تاریک می‌شد که صدای همون مرد چاقه اومد؛_جواد بیارشون بیرون، موقع رفتنه!جواد رو به ما کرد:_ مثل بچه‌ی آدم پا می‌شید بریم، یا به‌زور ببرمتون یکی از بچه‌ها داد زد، من نمیاااااام و شروع کرد به گریهجواد رفت طرفش و شونه‌شو گرفت و کشیدش سمت در... من اما، مثل بچه‌ی آدم پا شدم و رفتم بیرون.سلیمان خان منو که دید گفت:_به! شازده، از جیبش یه شکلات درآورد و گرفت طرفم_اگه بچه‌ی خوبی باشی...یاد داداش مهدی افتادم، همیشه اول حرفهاشو با همین جمله شروع می‌کرد، اشک اومد تو چشمهام.شکلاتو گرفتم و نشستم ته مینی‌بوس...اولین بار بود که می‌خواستم سوار قطار بشم؛ یاد حرف داداش مهدی افتادم؛ _تو بذار من با مرضیه عروسی کنم هادی، سه تایی با هم با قطار می‌ریم مشهدپرسیدم؛ _جواد کجا داریم می‌ریم؟ _نگفتم زر زرت شروع میشهسرم رو انداختم پایین، خواستم فرار کنم، که نگاهم افتاد تو چشمهای آقا سلیمان، پشیمون شدم، یعنی چاره‌ای نبود اصلااومد سمتم، دستشو گذاشت رو شونه‌ام_داریم می‌ریم مشهد پسرمقلبم ریخت، از پله‌ها بالا رفتم، بدون داداش مهدی داشتم، می‌رفتم مشهددیگه جلوی اشکامو نگرفتم، شروع کردم به گریهجواد داد زد:_برو بشین اون ته، آبِ دماغتم پاک کن، کثافتساندویچ رو که گرفت طرفم، دیگه نگفتم نمی‌خوام، خیلی گشنمه‌ام بود؛جواد هم تا دید ساندویچ رو گرفتم، گفت:_نگفتم گشنه‌ات بشه، مثل گاو می‌خوری... یه گاز محکم زدم به ساندویچ، دلم می‌خواست به جای اون جواد رو گاز می‌گرفتم؛ اما نمی‌شد، حداقل حالانفهمیدم کی خوابم برد، اما صبح بود که بیدار شدم؛ قطار ایستاده بود، رسیده بودیم، مشهد بودم، بدون داداش مهدی.سلیمان خان داد زد:_پیاده‌شون کن جواد، من می‌رم مینی‌بوس پیدا کنم گفتم: _من دستشویی دارمداد زد:_پس تا حالا چه غلطی می‌کردی، بجنب _اینجا؟_نه، احمق یعنی تو نمی‌دونی قطار دستشویی داره؟ اونورهرفتم اونور سلیمان خان جلوم بود، داد زد:_کجا_دارم می‌رم دستشویی _لازم نکرده، دیگه وقت نداریمپیاده شدم، سوار اون مینی‌بوس شو، بچه‌ها رو بشمارگفتم:_من؟_نه، عمه‌ام!سوار شدم، خواستم بشمرم که جواد گفت: _لازم نکرده، بتمرگاز دل درد داشتم می‌مردم، فقط تونستم بگم دستشویی... و یه دفعه ریزش آب گرمی را رو پاهام احساس کردم بغل دستی‌ام شروع کرد به داد زدن_جواد! این کیه کنار من نشوندیشجواد منو که دید، با اون شلوارِ خیس و آبِ زردی که راه افتاده بود، شروع کرد به فحش دادن.سلیمان داد زد:_خفه شید دیگهحالا نوبت راننده‌ی مینی‌بوس بود: _والا من نمی‌دونم اینجا ماشینه، یا استغفرالله...دلم می‌خواست می‌مردمموفق پیاده شدن هنوز همه داشتن غر می‌زدن، یه دفعه راننده پولو پرت کرد وسط ماشینو داد زد:_آقا اومدید شاشیدید به ماشین، اینم کرایه دادنتونه، سلیمان خان چشم غره‌ای به من رفت و کیف پولشو دوباره درآورد.به تهِ حیاطِ سوم رسیده بودم، حتما تا حالا فهمیده بودن که نیستم.یه دفعه با صدای جواد به خودم اومدم:_فکر کردی تا کجا می‌تونی بری؟ با بیشترین سرعتی که داشتم شروع کردم به دویدن، به طرف بیرون حرم.خوردم به یه خانم، رفتم تو دلش. دو تایی با هم پرت شدیم رو زمین.شوهرش یقه‌ام رو گرفت. گفتم دیگه کارم تمومه، آقاهه، داد زد؛ _ چه مرگته بچهو خواست بزنه تو گوشم، اما یه دفعه دستشو آورد پایین و گفت: _هاااادیمبهوت نگاهش کردم، داداش مهدی بود!و با هیجان داد زد:_ مرضیه، مرضیه! مرضیه از رو زمین بلند شد، اومد طرفم دستشو کشید رو سرم و گفت؛_نگفتم مهدی جان بریم مشهد نذرمون قبول می‌شه؟#مژگان_عشقی mojganeshghimojganeshghiSat, 25 Dec 2021 14:14:53 +0330https://virgool.ir/@mojganeshghi/تو-عشق-من-نیستی-whvfpb5ltuofدیگر نمی‌توانستم بمانم. زدم بیرون. خیلی وقت بود فهمیده بودم، آنجا دیگر جایی برای من نیست. خودم را زده بودم به پوست کلفتی.پی اچ دی توی سرم بخورد. وقتی حتا توی خانه‌ی خودم کسی برایم تره هم خرد نمی‌کند!اشکهایم گره می‌خورد به شب و تاريكي و بغضم در صدای نوحه خوانی که از بلندگو جاری است، حل می‌شود.جای دنج و آرامی در تاریکای درختان چنار نشستم. پارک قدیمی کهنه‌ای بود.گوشی‌ام زنگ خورد...فکرکردم پدر است که اشکم چکید روی نگاه بی‌خیالت. که بی‌تفاوت زل زده بودی به روبرو...خواستم با شنيدن صدايت غصه‌ها را فراموش كنم...- الو...الوووووو! چرا جواب نمی‌دی؟بغض نمی‌گذاشت! نمی‌خواستم بفهمی چقدر بیچاره‌ام و آواره! می‌خواستم همان دختر با کلاس دانشجوی سال آخر دانشگاه تهران برایت باقی بمانم! با همان صدای دلربا که می‌گفتی قشنگ است! بخصوص وقتی اوج بگیرد! صدایت قطع شده بود، یا قطع کرده بودم! گذاشتمش روی پرواز! مثلا چه کسی نگرانم می‌شد که زنگ بزند؛ -دختر این موقع شب کدوم جهنم دره‌ای رفتی! مادری که سالها پیش به قول خودش پدر را –من که آدم نبودم!- ترک کرده بود!؟ یا پدری که... به خودم که آمدم جلوی در خانه ایستاده بودم! در تاریکی فرو رفته بود. انگار نه انگار همین چند ساعت پیش محشر کبری بوده! جستجویم برای پیدا کردن کلید بی‌نتیجه بود...نور خفیفی که از پنجره می‌تابید امیدوارم کرد...پس هنوز به خاطرم بیدار مانده! هنوز ذره‌ای عشق پدری...دود سیگارش زودتر از خودش به استقبالم آمد._ بلاخره اومدی بابا؟نگذاشتم اشکهایم را ببیند، دویدم بالا...دو تا یکی! تنها چیزی که از کودکی‌هایم مانده بود. *دستم توی دستهایت بود، اما مطمئن نبودم دلم هم توی دلت باشد! اگر بود که می‌گفتی! اگر هم نبود پس اینجا چه کار می‌کردی! توی چشمهایم چرا زل می‌زدی!؟ حرفهایت را چرا توی گوشم می‌ریختی!؟ حرفهایی که نمی‌شنیدمشان،نمی‌فهمیدمشان! فقط گوش می‌کردم به آهنگشان، به اشتیاقشان برای بیان شدن... _ بامن ازدواج می‌کنی؟آخرش گفتم! با تمام شهامتي كه نداشتم. مگر نمی‌خواهی بروی امریکا...مگر نمی‌خواهم بروم امریکا! مگر دوستم نداری؟ مگر دوستت ندارم! خوب برویم... با هم برویم!ریتم صداها قطع شد، دستت از دستم رها شد و صدایی مثل بچه کلاغ‌ها از گلویت بیرون آمد: _چی؟*هر چه پدال گاز را فشاردادم، فشار کلماتت بر قلبم و غرورم کم نشد! تمام راه اشک ریختم و پژواک کلماتت را در ذهنم گوش کردم!_ من...من، نمی‌خوام ازدواج کنم الان، نمی‌تونم ...مگه همین‌جوری چه اشکالی داره!...چه می‌توانستم بگویم. چطور می‌توانستم بگویم من نباید باشم تا پدرم با همسر و فرزندانش زندگی راحت‌تری داشته باشد! که هر کاری می‌کنم خاری هستم در چشم آنها! که خواستگار هم دارم. ولی من، تو را دوست دارم لعنتی! _چرا با ازدواج خودمون رو محدود کنیم!_محدود؟ و تمام راه فکر کردم؛ چيزي كه براي من اينقدر آزادي‌بخش است! چطور مي‌تواند تو را محصور كند! دیگر گوش نکردم چه می‌گویی! چه اهمیتی داشت! آنچه اهمیت داشت رفتنم از آن خانه بود. که بی ازدواج نه پولش را داشتم، نه اجازه‌اش را... فکر کردم ازدواج می‌کنم با یکی از آن دو خواستگار سمج که در را از پاشنه در آورده بودند!فکر کردم، چه اهمیتی دارد که دوستشان ندارم...و گذاشتم صدایی در مغزم بکوبد؛ فکر نان باش که خربزه آب است... *خانه را گذاشته بودند روی سرشان! هر چه گفته بودم یک اتفاق! ساده است فقط، به خرجشان نرفته بود. نمی‌دانم از شوق راحت شدن از شر من اینهمه بریز و بپاش می‌کردند یا به قول پدر فکر یک جو آبرویشان بودند! فرقی برایم نمی‌کرد. غرق بودم در رویایی که داشت بر باد می‌رفت و کاخ آرزوهایی که داشت ویران می‌شد.خواستم یک بار دیگر نگاه بی‌خیالت را که می‌دانستم حتا حالا هم همانقدر بی‌غم و بی‌تفاوت است، تماشا کنم که تصویرت افتاد روی گوشی.می‌دانستی دارم از زندگی‌ات می‌روم. پیامک آرزوی خوشبختی! را هم که دیروز فرستاده بودی... دیکر زنگ زدنت برای چه بود! حتما یادت رفته بود، بگویی به عشق بعد از ازدواج اعتقاد داری! تحمل این یکی را دیگر نداشتم! رد تماس زدم! رد تماس...یعنی رد تو. رد پیامک آرزوی خوشبختی‌ات! رد اعتقادت به عشق پس از ازدواج! حتی اگر نگفته باشی! به جز این چه می توانستی بگویی. الان، فقط چند ساعت مانده به‌ چرنوبیل!*گذاشتم هر چه فریاد دارد بر سرم بکشد. در تمام زندگی اگر فقط یک بار حق داشته باشد خشمش را نثارم کند، همین حالاست! آتشفشان درونش که خاموش شد، یا نمی‌دانم دیگرتوان حرف زدن که برایش نماند، قبل از اینکه در را روی سرم بکوبد و برود، با دلجویی گفتم؛ _حق با شماست پدر. خواستم دراز بکشم و با دمم گردو بشکنم که پیامت را دیدم؛-ما اشتباه کردیم سارا*این بار من فریاد شدم بر سرت-منو از سر سفره‌ی عقد کشیدی بیرون که اینا رو تحویلم بدی! یعنی چی نمی‌خواستم؛ یعنی چی آزادیم از دست رفت! من که رفته بودم پیِ کارم، من که عشق تو رو با همه‌ی..._منظورم این نیست سارا -پس منظورت چیه رامین!؟-میگم یعنی هونجوری‌ام خوب بود، هم همدیگرو داشتیم، هم...سر رفتم. باریدم بر سرش؛_هم می‌تونستیم...من پیام اون دختره رو دیدم رامین! رد تماسهایی رو که می‌زنی، می‌بینم...همش منتظرم ببینم کی دلت میاد بهشون بگی داری ازدواج می‌کنی...ولی تو، تازه وایسادی جلوی من..._ سارا، سارا...اینطوری نیست، میگم یعنی...-ببین رامین؛ من دیگه نمی‌تونم به اون خونه برگردم. فکرم نکن خبر ندارم که هنوز جواب اپلای تو نیومده...به هرحال من چه با تو، چه بدون تو تا آخر اکتبر فرصت دارم برم دانشگاه و حضورم رو اعلام کنم... بابام هم دیگه براش مهم نیست تنها برم یا با تو، یا حتا با هر کس دیگه ای!همین که به خاطر من دوست چندین ساله‌اش رو از دست داده براش کافیه!*چشمهایم را بستم...دیگر دلم نمی‌خواست به گذشته فکر کنم. دستش را فشردم. خواستم باور کنم اینجاست، کنار من. در آسمان...و داریم پرواز می کنیم به آینده ی دو نفره مان. نخواستم فکر کنم به خاطرآمریکاست که دارد با من میاید، که او نتوانسته بود پذیرش بگیرد، که اگر من ازدواج می کردم شاید زندگی در امریکا یک رویای دست نیافتنی می شد برایش... سر بر شانه اش گذاشتم و سرشار از حسی آمیخته با غرور و شعف به امریکا، دانشگاه میشیگان و رامین اندیشیدم.*ماه عسل زهرمارمان شد! ماه عسل که سهل است؛ یک سال است همه چیز زهرمارمان شده. بس که همه چیز سخت تر از تصورمان بود! نمی دانم اگر رامین کنارم نبود، تا کجا می توانستم ادامه دهم!؟ *خیلی سعی کردم جمله ای در جواب آرزوی موفقیتش بگویم! مودبانه ترین جوابی که توانستم بدهم، سکوت بود! می دانستم تلاشش را کرده؛ اما نمی توانستم عصبانی نباشم!برگه جلویم بود، اما نمی‌توانستم افکارم را متمرکز کنم. دلهره ی اینکه اگر این بار هم در آزمون رد شوم، مجبوریم شش ماه دیگر را با همان حقوق ناچیز دانشگاه وپولی که بیشترش را پدر بعنوان جهیزیه ام داده بود، بگذرانیم، پریشانم می کرد.* زودتر از کلید، رامین در را باز کرد._وای...اومدی، خیلی منتظرت بودم. بدون اینکه به حرفهایش گوش کنم؛ گفتم:_ سخت بود. منتظر جوابش نماندم، خودم را پرت کردم روی تخت. در راه که می آمدم تصمیم گرفته بودم، به خانه که رسیدم رفتار بهتری داشته باشم. اما آنقدر ته کشیده بودم، که نمی توانستم! همین که می‌دیدمش همه‌ی قول و قرارهایی که باخودم گذاشته بودم را فراموش می‌کردم.از اینکه هنوز نتوانسته بود، کار پیدا کند و برای شروع تحصیلاتش در دانشگاه پذیرش بگیرد، دلگیر بودم. نمیتوانستم مهربانی‌اش را انکار کنم، اما باز هم فکر اینکه مهربانی کردنش به خاطر خودش باشد، که بند است به من، نمی‌گذاشت مهربان‌تر باشم! بدتر از همه جمله‌ای که چند روز پیش در آخرین بحث جدی‌مان از دهانش در رفت، و هر چه کوشید نتوانست اصلاحش کند، مرا از کوره در می‌برد؛_ما با هم ازدواج کردیم، چون هدفمون یکی بود! از اولش هم قرار نبود تا آخر عمر با هم باشیم!*برف همچنان می‌بارید. اما باید برای خرید می‌رفتم بیرون. کار پیدا کردنش، بهانه‌ی خوبی بود برای آشتی. شیفتم را عوض کردم. که شب، خانه باشم. میز رومانتیکی چیدم! وقتی آمد از دیدنم با آن لباسها و موها جا خورد. حس کردم از دیدنم خوشحال نشد، اما یکدفعه با حالتی تصنعی انگار که به خودش آمده باشد، فریاد کوتاهی کشید! _وای سارا! چه خبره...!لبخند روی صورتم محو شد. اما سعی کردم قافیه را نبازم؛ دستش را گرفتم و کشیدمش سمت میز شام و با دستهایم اشاره کردم به گلهای روی میز و کادویی که زیر نور شمع میدرخشید و با اشتیاق تقریبا جیغ زدم؛ _سورپرااااایززززرامین گفت؛ عزییییزممممم و همزمان مرا به سمت خودش کشید و به آغوشش سپرد. گرمای آغوشش را که حس کردم و بوی تن آمیخته به عطرش که دماغم را پر کرد، حس کردم چقدر خوشبختم، چقدر دوستش دارم و چه خوشحالم که هست!-یک کم بشین ساراجون، دوش بگیرم، زود میام. غرق انتظاری شیرین نشستم تا بیاید. نگاهم به شعله های لرزان شمع بود، و فکرم به دو سال گذشته. که بیشتر روزهایش پر بود از کار و بی پولی و حس غربت! در افکارم گم شده بودم، که با صدای گوشی رامین به خودم آمدم... دو سه تا زنگ خورد و بعد رفت روی پیامگیر صوتی. صدای کشداری گفت:-راااامییییین کجااااایی؟ پیامتو دیدم، زنگ زدم بهت تبریک بگم...بهم زنگ بزن...بای!!!!همه چیز آنقدر سریع اتفاق افتاد که تا به خودم بیایم قطع کرده بود! گوشی را برداشتم، چهره‌ی زنی با موهای خرمایی و نیشی که تا بناگوش باز شده بود. در حالیکه سرش را به یک سمت خم کرده بود، زل زده بود توی چشمهایم. انگار جایی دیده بودمش...چهره اش یادآور کسی بود، که به خاطرم نمی‌آمد؛ اسمش سالومه بود. شماره‌اش از ایران بود، داشتم سعی می‌کردم به خاطر بسپرمش که صدای رامین پیچید تو سرم؛-خب؛ که سارا جونم امشب نرفته سرکاررر، که جشن دارییییم!همانطور که داشت کمربند حوله‌ی تن پوش را می‌بست، صندلی را برایم بیرون کشید.دستپاچه گوشی را همان جا روي چند کتاب رها کردم! گردباد افتاده بود توی سرم!برای اینکه بتوانم خودم را جمع و جور کنم، گفتم؛ -برو لباس بپوش رامین، مثلا یه شام رومانتیکه!همانطور که داشت صندلی‌ام را تنظیم می‌کرد، خم شد و تقریبا در گوشم گفت: -بعضی وقتا هیچ لباسی رمانتیک‌تر از این نیست!می‌دانستم اگر الان صورتش را می‌دیدم یک چشمک هم چاشنی این حرفش می‌کرد. خدا را شکر کردم که چشمهایم را نمی‌بیند!در همان چند ثانیه‌ای که دور بزند و روبرویم بنشیند، تصمیم گرفتم فعلا چیزی نگویم. ولی هر کاری می‌کردم نمی‌توانستم کاملا عادی باشم. خستگی‌ای که از صبح ذره ذره در تنم نشسته بود، با این شلیک نهایی خودش را نشان داد. بغضی در گلویم بود و انگار داشتم کارد قورت می‌دادم. *تا ظهر در رختخواب ماندم، دلم نمی‌خواست بیدار شوم؛ دلم می‌خواست در خواب می‌مردم.تا نیمه‌های شب تصویر آن چشمها و آن حالت لبخند در خاطرم بود. و در نهایت یادم آمد نگین بود؛ دختری که سه سال پایین تر از ما بود و رامین همان روزهای اول که دیده بودش، دل از کف داده بود! رامین با او هم دوست بود، می‌دانستم! ولی هرگز فکرش راهم نمی‌کردم پس از ازدواجمان، از آن سوی جهان، هنوز هم...آه خدای من! سرم درد میکند... *حلقم توی دهانم بود. دل و روده‌ام را داشتم بالا می‌آوردم.جمله‌های رامین در آخرین باری که سر بچه داشتن بحث کردیم، در گوشم طنین می‌انداخت؛ _من بچه نمی‌خوام سارا! وقتی عاشق هم نیستیم؛ چرا بچه‌دار بشیم!؟ وصدای خودمو می شنیدم که فریاد می‌زد؛ از طرف خودت حرف بزن!*نگران واکنش رامین بودم. اما آخرش که چی؟ بلاخره باید می‌گفتم.هرچند از ماجرای آن شب دلخور بودم. كنارش نشستم؛ _بیا حرف بزنیم رامین.سرش را از روی کتاب بلند کرد. عینکش را روی صورتش جابجا کرد؛ _جانم؟حس کردم صدایش را از جای دوری می ‌شنوم. انگار جسمی بود که روح ترکش کرده بود. _ چند روزه حالم خوب نیست.عینکش را روی میز گذاشت و دقیق شد در چهره‌ام.می‌دانستم فهمیده است که، صدای نگین را شنیده‌ام. همین که زیاد دور و برم آفتابی نمی‌شد و سعی میکرد مهربان‌تر باشد، او را لو می‌داد. _چی شده سارا؟ _فکر کنم حامله‌ام...و آماده شدم. برای هجوم کلماتش! انگار که نفهمیده باشد چه گفته ام تکرار کرد: _فکر کنی حامله‌ای؟ سرم را تکان دادم. بلند شد ...چند قدم راه رفت. نشست روی زمین! زل زد به چشمهایم و تقریبا فریاد زد: _خیلی خوبه عزیززززمممم...من دوست دارم پدر بشم!دستهایم را گرفت. بلندم کرد. با اشتیاق سرتا پایم را نگاه کرد و با صدای شاد و سرمستی گفت...یعنی الان تو مادری؟ و بدون اینکه منتظر جوابم شود، ادامه داد؛ و من پدر...نمی‌دانستم دم خروسش را باور کنم، یا قسم حضرت عباسش را. اما باز هم تصمیم گرفتم شادیش را خراب نکنم. *جواب آزمایش منفی بود. سکوت رامین اما، غمگین‌ترم می کرد. روحيه‌ي تنها ماندن را نداشتم.ولی گفت؛ كمي تنهايي لازم دارد، و رفت.زود برگشت، اما سکوت هنوز همراهش بود. خزیدم در آغوشش. دستش را دور تنم حلقه کرد و آرام در گوشم زمزمه کرد؛ _دوست داشتم باشد.اشکم بی‌ اختیار چکید...*** صبح جای خالی‌اش را کنارم لمس کردم. قرار نبود جایی برود. غلت زدم و در جای خالیش خوابیدم. و لحاف را کشیدم روی اشکهایم. او را دوست داشتم. زندگیم را هم! اما این احساس نگرانی و سردرگمی... بوی نان داغ پیچید توی دماغم. لحاف را از رویم کشید؛ _پاشو تنبل...هنوز خوابیدی!؟ منو باش، فکر کردم تا برگردم یه چای دبش دم کردی!سرمست بلند شدم. با دیدن موهایم در آینه شرمگین دنبال شانه گشتم؛ _برس منو ندیدی؟ _دوستت دارم پریشان، شانه می خواهی چکار!چقدر اینطور جواب دادن‌هایش را دوست داشتم. بوی چای تازه، نان داغ... لحظه‌ای حس کردم چه خوشبختم و از فکرهای احمقانه‌ای که به ذهنم رسیده بود، خنده ‌م گرفت. _بیا واقعا بچه دار شیم رامین _خب... دیگه!؟ _جدی میگم، حالا که همه چی درست شده _ باز شروع نکن سارا. چی درست شده؟ -چرا رامین!؟ یادته دیروز چقدر خوشحال بودی! ما برای بچه... _بازم یادت رفت! ما با همیم، چون مسیرمون یکیه! من تو رو دوست دارم. اما فکر می‌کنم عشق یه جور دیگه‌است...لبخند روی صورتم ماسید و صدای رامین در گوشم پیچید؛ _ چای می‌خوری؟ پایان #مژگان_عشقی آبان 1400mojganeshghimojganeshghiThu, 18 Nov 2021 15:50:16 +0330https://virgool.ir/@mojganeshghi/کاش-های-ویران-گر-rngybqmrxiemهمه‌ی ما کاش‌هایی داریم، که هر روز و هر لحظه در زندگی‌مان جاری هستند. کاش جوانتر، پولدارتر یا زیباتر بودم، کاش این کار را زودتر کرده بودم، کاش آن کار را نکرده بودم یا آن حرف را نزده بودم!... چه کسی از پول، جوانی، یا زیبایی بدش می‌آید!؟ اما واقعیت اینست؛ این کاش‌ها فقط بازدارنده‌اند! مانعی سر راه پیشرفت! دردی را دوا نمی‌کنند که هیچ، کاردی میشوند بر استخوان!اما، چاره چیست!؟ چطور خودمان را از شر این حسرت‌های مزاحم ویرانگر نجات دهیم!؟ چطور این کاش‌های بیهوده‌ی گذشته نگر منفی را با کاش‌های سازنده‌ی آینده‌نگر مثبت طاق بزنیم؟کاش یک ساعت بیشتر کتاب بخوانم. کاش بیشتر به پوستم برسم، کاش من برترم را جایگزین من واقعی ام بکنم و...اگر از همین امروز فقط همین یک کار را انجام دهیم، در پایان یک هفته، یک ماه یا یک سال چقدر پوست زیباتری خواهیم داشت؟ چقدر کتاب خوانده‌ایم، زبان یاد گرفته ایم یا با فرزندانمان اوقات خوشی را گذرانده‌ایم!؟ پس از پنج سال چه چیزی عاید ما شده؟ کاش‌هایی که زندگیمان را می‌سازند، نه تنها باعث می‌شوند به خواسته‌های منطقی دست یابیم، بلکه به مرور زمان ادبیات کلامی‌مان را تغییر می‌دهند و کاش‌های ویرانگر را می‌کُشند! کاش‌هایی که می‌گذارند بهتر باشیم.پ.ن: قطعا میشه به جای کلمه‌ی "کاش" کلمه‌ی "اگر" رو گذاشت. آب از آب تکون نمی‌خوره!?#مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiMon, 04 Oct 2021 16:31:39 +0330https://virgool.ir/@mojganeshghi/زاویه-دید-در-داستان-qjh3yldjfvphاز مامان بدم آمده است. از مادربزرگ هم. چرا به من دروغ می‌گفت!؟ دیگر با او حرف نمی‌زنم. دلم برایش می‌سوزد اما نمی‌توانم با او مهربان باشم. دیگر برایم فرقی نمی‌کرد. می‌دانستم دیگرمامان نیست تا مرا دوست داشته باشد. می‌دانستم که مامان دیگرنمی‌آید... عصبانیتم را نثار کیف مدرسه کردم. لگدی حواله ‌اش کردم و از جنازه‌اش دفتر مشقم را بیرون کشیدم و شروع به نوشتن کردم. مشق‌هایم تمام نشده، دفترم تمام شد. رو به مادربزرگ نعره زدم: _برایم دفتر بخر.انگشتش را به دهانش برد، انگار قلبش را هم سوراخ کرده بودم. با دلسوزی نگاهم کرد ولی چیزی نگفت. می‌دانستم که باید تمامش کنم، ولی نمی‌توانستم... *از مامان بدت آمده است. از مادربزرگ هم. چرا به تو دروغ می گفت!؟ دیگر با او حرف نمی‌زنی. دلت برایش می‌سوزد اما نمی‌توانی با او مهربان باشی. دیگر برایت فرقی نمی‌کرد می دانستی دیگرمامان نیست تا تو را دوست داشته باشد. می‌دانستی که مامان دیگرنمی‌آید... سراغ دفتر مشق‌ات می‌روی و شروع به نوشتنشان می‌کنی. مشق‌هایت را تمام نکرده، دفترت تمام می‌شود. رو به مادربزرگ نعره می زنی : _ برایم دفتر بخر.انگشتش را که به دهانش می‌برد، حس میکنی قلبش را هم سوراخ کرده‌ای. با دلسوزی نگاهت می‌کند ولی چیزی نمی‌گوید. می‌دانی که رفتار خوبی نداری. که باید تمامش کنی! ولی نمی‌توانی...*از مامان بدش آمده است. از مادربزرگ هم. چرا به او دروغ می‌گفت!؟ دیگر با او حرف نمی‌زند. دلش برای مادربزرگ می‌سوزد اما نمی‌تواند مهربان‌ باشد. دیگر برایش فرقی نمی‌کند. می‌داند دیگرمامان نیست تا دوستش داشته باشد. می‌داند که مامان دیگر نمی‌آید... سراغ دفتر مشقش رفت و شروع به نوشتن کرد. مشقهایش را تمام نکرده، دفترش تمام شد. نعره زد:_ برایم دفتر بخر. مادربزرگ انگشتش به دهان برد و او احساس کرد که قلبش را هم سوراخ کرده‌است. مادربزرگ با دلسوزی نگاهش کرد ولی چیزی نگفت. می‌داند که رفتارش خوب نیست. که باید تمامش کند. ولی نمی‌تواند...پ.ن: به نظر شما برای داستان فوق کدام زاویه دید مناسب تر است؟#مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiMon, 23 Nov 2020 19:13:24 +0330https://virgool.ir/@mojganeshghi/هیچ-وقت-هیچ-چیز-از-هیچکس-بعید-نیست-hi2s7fnrr4uyچرا فکر می کردم دوستم داردچرا اینقدر دلم گرفتچرا انتظار داشتم دست از پا خطا نکندبه خاطر ..." من "مگر من که بودم!؟ و کجای زندگیش را پر کرده بودمو مگر می توانست کامی از من بگیرد و نگرفته بود!؟پس چرا کامجویی اش اینقدر سنگین بود برایم و باور نکردنی!راست می گویند؛ هیچ وقت، هیچ چیز، از هیچکس، بعید نیست!۹۹/۶/۲ #مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiThu, 27 Aug 2020 15:14:25 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/من-بی-تو-dha7ixk71gdiصبح که بیدار شدم، توی تختم بود. یعنی با او بیدار شدم اصلا. با دستش روی کمرم.نفسم را در حریم نفسش قرار دادم، بی آنکه چشمهایم را باز کنم و تنم را به تنش سپردم.گذاشتم دست نوازشگرش بدنم را سیر کند و بر پستی و بلندی های تنم فرود آید.دوستش داشتم...دو سه سال بود تمام حواسم پی او بود. بلاخره هم کلید را دستش دادم و گفتم خانه ی من، خانه ی تو هم هست.همان روز اول دسته گلی خرید، با بیست و هشت رز سرخ، و زنگ زد. بدون کلید آمد به خانه ام.چای نوشیدیم، فیلم دیدیم، حرف زدیم و در آخر دستم را گرفت، بوسه ای بر گونه ام زد و رفت... تا همین امروز صبح.بیشتر از دو سال از آنروز گذشته، فکر می کردم کلید را گم کرده، یا اصلا یادش رفته چنین کلیدی هست! دوستم داشت، می دانستم...ولی چیزی مانع از این بود که سمتم بیاید. چیزی آنقدر قوی، که دوست داشتن هایمان را خفه می کرد.سی ساله بودم و تمام روزهایم،خلاصه شده بود در حوالی او زیستن...و چک کردن صفحه اش در اینستاگرام، پروفایلش، آنلاین بودنش و عکس های خانمان براندازش... پر از حرف بودیم، ولی خاموش. دوست داشتنهایمان به ابتذال کشیده شده بود. همه چیز از دست رفته بود، ولی خودش نمی رفت. از قلبم، ذهنم... زندگیم. شاید بیشتر از یک سال قبل با صراحت گفته بود، امروز بیا به خانه ام، تنها هستم. و خیلی صریح گفته بودم، نه! و تمام روزهای بعد از آن را در انتظار این به سر برده بودم، که بگوید بیا به خانه ام، به محل کارم، به هر جهنمی...فقط بیا و نگفته بود...ادامه دارد #مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiSun, 12 Jul 2020 12:08:54 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/از-اقیانوس-eu0ipe7jvnj1هر لحظه بر قدرتش افزوده می شد. می خواست دنیا را تغییر دهد. با شتاب پیش می رفت و به هر کس و هر چیز روی خوش نشان می داد...جلوتر که آمد، موجهای پیشتر رفته را دید که گاهی قوی تر و مصمم تر نیز بودند. می خروشیدند و پیش می رفتند.اما تن بزرگ ساحل و صخره های سخت نهاده شده بر آن تکه تکه شان کرد، در هم کوبیدشان.موج نگران، ناامید از قدرت خویش در هم شکست،فرو ریخت...موج کناریش اما همچنان با اقتدار می غرید و پیش می رفت. رو به او فریاد زد: _نگرانم رفیق، موجهای پیش رفته را ببین، شکستند._ چه می گویی؟ آنها به هدف رسیدند... خروشیدند و به دریا قدرت و زیبایی بخشیدند... اگر هر یک از ما محکم تر از موجهای قبلی سر بر ساحل نکوبیم، دریا اقتداری ندارد. ما از آنهاییم و آنها از ما. هر یک از ما به تنهایی توان خروشیدن نداریم... موج پشت سرش را نگاه کرد، فریادی کشید و با صلابت خود را بر صخره‌های عظیم کوبید.باز نویسی شده از داستان #جزیی_از_اقیانوس نوشته ی #پائولو_کوئیلو#مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiFri, 10 Jul 2020 02:12:56 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/یاور-دیگر-یاور-من-نبود-داستان-واقعی-قسمت-دوم-hjyur5pzhhyq_ببین رعنا، یه اتفاقی افتاده... اول می خواستم ازت پنهان کنم، اما نشد. نمی تونم یعنی...نه می تونم ادامه بدم، نه می تونم ...مجبورم همه چیز رو برات تعریف کنم. نمی خوام همه چیز رو خراب کنم. اگه یه کم درکم کنی...اگه مثل همیشه کنارم باشی...شاید... خودکاری را که توی دستش می پیچاند، گرفتم. _ چی شده یاور؟ داشت لب پایینش را می گزید. _ یه لیوان آب برام میاری؟بدون حرف بلند شدم. نگران شده بودم. نکند بدون ما مجبور است برود هند...یا چه می دونم هر خراب شده ی دیگری! نکند به خاطر فعالیت های سیاسی اش برایش پاپوش درست کرده باشند. همین هفته ی پیش بود که دکتر بیگلری رو بردن حراست و یاور به خاطرش به سی چهل نفر زنگ زد و بد و بیراه گفت. بدون آنکه نگاهم بکند، گذاشتش روی میز. و لیوان آب را دادم دستش. _گوش کن رعنا، شاید بیشتر از یک ساله که دارم با خودم کلنجار می رم، که به تو ظلم نکنم... که پدر بدی برای بچه ها نباشم ولی دیگه نمی تونم اینجوری ادامه بدم... _ چی میگی یاور؟...نگرانم کردی! آخرش رو بگو. _ یه چیزهایی رو الان باید بگم. می ترسم دیگه فرصتی پیش نیاد. اگه مثل همیشه کنارم باشی رعنا، شاید بتونم همه چیزو یه جورایی سر و سامان بدم. اول از همه می خوام بدونی ...من تو رو دوست دارم. قدر فداکاری هایی رو که برام کردی، می دونم...بدون مهدی و مریم نمی تونم زندگی کنم. اتفاقی هم که افتاده نمی دونم شاید خارج از اراده ی من بوده...شاید هم هیچ تلاشی نکردم که جلوش رو بگیرم. کلافه ام کرده بود. با لحنی پر از سوال و سرزنش و اضطراب گفتم، یاور! یعنی که بگو، یعنی که این چه حرفاییه...یعنی که اگه من برای تو فداکاری نکنم، برای کی بکنم...دستش را گذاشت روی دستم و با دست دیگرش موهایش را تا عقب سر کشید. _آخرش اینه که یه زن اومده تو زندگیم رعنا... نه می تونم از سرم بیرونش کنم. نه می تونم بهت دروغ بگم...دلم نمی خواست اینجوری بشه. اگه درکم کنی...اگه کنارم باشی، شاید بتونم...دستم را از دستش کشیدم بیرون...هنوز معنی حرفهاش رو درست نمی فهمیدم. با لحنی ناامید گفتم: شاید بتونی چی یاور؟نمی دونم از نگاهم چی فهمید که سرش رو انداخت پایین و گفت، ببخشید من واقعا سعی کردم که به اینجا نرسه. فقط خواستم بهت دروغ نگفته باشم. _ فقط!!؟ پس چیزهای بیشتری هم قراره اتفاق بیفته. سرش را انداخت پایین یا نمی دانم شاید هم من فکر کردم باید این کار رو بکند. داشتم خفه می شدم. حس آن لحظه را هیچ وقت نداشتم. بلند شدم، دستم را گرفتم به میز. آمد سمتم، یا نمی دانم شاید هم فکر می کنم باید می آمد. با صدایی پر از التماس گفت؛ رعنا! از اتاق آمدم بیرون...دنبالم آمد یا فکر کردم باید می آمده. رفتم توی اتاق خواب خودمان! انگار تیری به قلبم خورده بود.ادامه دارد...mojganeshghimojganeshghiSat, 27 Jun 2020 11:18:14 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/قصه-ی-واقعی-kt44vedvravmظرفها راشستم. ازبزرگ به کوچک چیدم. روی کابینت ها را خشک کردم. دستمال را پهن کردم که خشک بشود. همانطور که دستهایم را با پیشبند خشک می کردم، یک قدم آمدم عقب. نگاه کردم. کار تمام بود. همه چیز برق می زد و مرتب چیده شده بود! یاور مثل همیشه توی اتاقش بود. کمتر از قبل با من حرف می زد. برای بچه ها هم کمتر وقت می گذاشت. توی دلم بهش حق می دادم. مشغله اش زیاد است خوب، آنهمه درس و کتاب...تمام نمی شود که! _ رعنا, کارهایت تمام شد؟ _ آره، چای می خوری؟ _نه! _ میوه چی؟ _ نه رعنا، نه! بچه ها خوابیدن؟ _ مریم خوابیده. مهدی فردا امتحان داره.چهره اش غمگین بود و گرفته. _ بیا توی اتاقم. رفتم توی اتاق. روی میز، روی صندلی همه جا را کتاب چیده بود. بی نظم و درهم. کتابها را از روی صندلی برداشتم. روی میز لک های دستش مانده بود. فنجان چای نیم خورده، ظرف میوه ی خشک شده...گفتم الان می آیم و تا به خودش بیاید همه را برداشتم. سریع از اتاق زدم بیرون. گذاشتمشان توی سینک تا آب بخورند. دستمال را برداشتم، با عجله برگشتم توی اتاق. مثل مالیخولیایی ها تند تند کشیدم روی میز. کتابها را با دقت سرجایشان می گذاشتم که صدایش در نیاید. داشت از پنجره بیرون را نگاه می کرد. برگشت سمت من. جوری به من نگاه کرد که انگار دلش برایم می سوزد. _ بشین رعنادر صدایش تحکم وجود داشت. نشستم، ولی یواشکی داشتم با دستمال لبه های میز را پاک می کردم. خودش را زد به ندیدن. _ کمی حرف بزنیم.نگران شدم. زل زدم توی چشمهایش...چیه یاور؟ نکنه دوباره می خوای بگی سفر هند درست شده و می خوای بری؟ _نه!با مهربانی دستمال را از دستم گرفت. گذاشت گوشه ی میز. دقیقا کنار لکه ی چایی که انگار از دیروز آنجا بود! چقدر دلم می خواست توی یه لحظه ی سریع اون لکه رو طعمه ی دستمال کنم...ولی نمی شد. همه ی نگاه یاور ریخته بود توی صورتم...mojganeshghimojganeshghiSat, 20 Jun 2020 14:13:08 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/داستانکانگشتر-تو-ki0vwkw01xn7انداختمش توی انگشتم .دستم را مشت کردم . تنها یادگار دستهای رنجدیده ات بود.از وقتی یادم می آمد، دست‌هایت را با آن انگشتر دیده بودم. آخرین بار هم که نگاه نگرانت به در مانده بود و دیر رسیده بودم...توی دستت بود، هنوز. دستانت را که گرفتم...سردی انگشتر قلبم را شکافت! اشکم ریخت روی دستت و روی انگشتر حتما. صبح که آمدم بیرون تا مثل همه ی روزهای قبل بروم سر چهار راه بایستم، این پا و اون پا کنم تا ظهر و آخرش هم کسی کارگری نخواهد، از ترس دیدن دوباره ی نگاه نگران سارا بی آنکه بپرسد امروز هم کار نبود!؟... انداختمش توی جیبم. دیگر تاب بی تابی های علی را نداشتم که می دانستم از گرسنگی است...#مژگان عشقی mojganeshghimojganeshghiSat, 06 Jun 2020 17:56:06 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/آلزایمرداستان-مینی-مال-g9g1rbf2yc9bمرا که می بینند با خوشحالی به سمتم می آیند. آقاجون...آقاجون! بعضی هایشان گریه می کنند،بعضی ها هم خوشحالند! کجا بودی آقاجون...همه جا را دنبالت گشتیم...چرا از خانه آمدی بیرون! ...می گویم مادرم گفت بروم ماست بخرم. سر کوچه مان ماست فروشی بود، چرا پیدایش نکردم...با تعجب نگاهم می کنند! می گویم شما را نمی شناسم...با کلام کنایه آمیزی می گویند...آقاااا جووووون...! زیر بغلم را می گیرند، بلندم می کنند. می گویم ماست نخریده ام.‌‌..می گویند می خریم،می خریم و مرا سوار ماشین می کنند، بی آنکه ماست بخرند! وارد خانه می شویم. پیش خودم دارم جوابی آماده می کنم که به مادر بگویم...مثلا ماست فروشی بسته بود. یا اصلا مغازه نبود،به کلی نیست شده بود رفته بود زمین! که می بینم پسر جوانی آمد. بغلم کرد و من با تعجب نگاهش کردم! می گویم مادر کجاست!؟ می گوید؛ مادر! و بعد انگار پشت سری هایم اشاره ای به او کرده باشند، می گوید؛ آهان! هست آقاجون...دارد غذا درست می کند. می گویم ماست نخریده ام. با تعجب نگاه می کند، اول مرا و بعد پشت سری ها را. و بعد فوری می گوید...آهان! می خریم...می خریم!#مژگان_عشقیmojganeshghimojganeshghiThu, 28 May 2020 18:24:07 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/حرف-هایی-از-زبان-گلهای-گل-فروش-ksvjbjkzzn26هر بار که ماشین می ایستاد، قلبم می تپید. نگرانی از دست دادن تو، امانم را بریده بود...تازه به هم دل بسته بودیم. از آن روز بارانی که تنگ دل هم توی ماشین نشسته بودیم و تو برای اینکه خیس نشوی خم شده بودی سمت من. برگهایم تنت را نوازش می کرد و از بوی گلهایت سرمست شده بودم...دغدغه ی هر روزه ام این بود که کنار هم باشیم، توی ماشین. تا هروقت بادی وزید بهانه ای باشد برای نوازشت... اما، آنروز من اولین گلدان بودم و تو آخرین...من ته ماشین بودم و تو سر آن... باد که سهل است طوفان هم نمی توانست برگم را به برگت برساند و عطرت را به نفسم...همانروزی که قرار بود در گوشت دوستت دارم را نجوا کنم!تا صبح نخوابیده بودم...تا صبح داشتم با کلمات کلنجار می رفتم که چه باید بگویم!ماشین ایستاد. تپش قلبم بیشتر شد. از دور نگاهت می کردم...مردی آمد، دستی به برگهایت کشید. نگاهت کرد، با احساس...دلم ریخت...نگاهش چرخید...نگاه بی قرارم را دید. با آن شاخه های بلند ته ماشین توی چشم بودم! دل توی دلم نبود...مرا برداشت...دلم داشت می تپید که لحظه ای دیگر در کنار تو، در دستهای او، شاخه به شاخه قدم خواهیم زد...و در باغچه ی کوچکی قرار خواهیم گرفت... آمدیم نزدیکت ،بوی تنت می آمد. نگاه دیگری به تو انداخت. اما، دور شد...هاج و واج مانده بودم.خاری در دستش فرو کردم. جابجایم کرد فقط و انگشتش را برد در دهانش..‌.مرا ببخش که کار بیشتری نتوانستم بکنم...mojganeshghimojganeshghiThu, 21 May 2020 20:05:18 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/کوبه-ی-در-داستان-مینی-مال-m8emahbkqijgدیر کرده بود...دل توی دلم نبود، صد بار بهش گفتم بذار بیام دنبالت، خواهش کرد که نه! علی گفت بهش اجازه بده خودش بیاد، بذار احساس بزرگی کنه...با التماس بهم گفته بود حتی پشت در هم نباشی ها... می خوام خودم در بزنم، مردانه رو! قبول کرده بودم، پشت در بودم ولی... خودم رو کشته بودم که درو باز نکنم...نفسم حبس شده بود. دیر کرده بود... کاش گوش نکرده بودم! گور پدر اعتماد به نفس و این حرفها... کوبه ی در به صدا درآمد، مردانه بود! التماس کردم خودش باشد ...قلبم توی دهانم بود، صبر کردم ولی...که مثلا پشت در نیستم، طاقت نیاوردم اما و زودتر از آنچه باید، در را باز کردم .گل را به طرفم گرفت. خانم گفت؛ امروز، روز مادره !# مژگان عشقی mojganeshghimojganeshghiSun, 17 May 2020 18:00:09 +0430https://virgool.ir/@mojganeshghi/داستان-مینی-مال-ke1fseyjc1h6گفتی عاشقانه بنویس از دو قلمه ی ریشه دوانده! یادم نمی رود، قلمه ها را او جدا کرد، شیشه ها را آورد... از آب پر کرد، داشتم کتاب می خواندم ،نمی دانم با من حرف می زد یا با خودش یا با قلمه ها حتی... قلمه ها را برید، از گیاه مادر عذر خواهی کرد ، قیچی تیز است و سرد، بریدن درد دارد، می دانم ! دور ماندن از شاخه ها نیز! حالت را می فهمم رفیق. قلمه ها رشد کردند،ریشه دواندند همچون غده ای در مغز او...حالا من مانده ام و قلمه هایی که دارند می میرند از بس ریشه دوانده اند! می ترسم این کابوس تکرار شود، گلدانی می آورم و هر دو را تنگ دل هم آغوش به آغوش در خاک نرم می کارم.# مژگان عشقی mojganeshghimojganeshghiThu, 14 May 2020 23:10:55 +0430