https://virgool.ir/feed/@mojdehmhmdi.vrglبه قول یکی از دوستان، همه‌کاره و هیچ‌کارهfa2026-11-10 18:30:20https://files.virgool.ir/upload/users/1721910/avatar/g7NqKl.jpghttps://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrglhttps://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/سفرنامه-های-یک-دائم-السفر-شیراز-جایی-برای-دوباره-پیدا-کردن-خودم-pq2nlha0boowسفر ما رسما بعد از دیدن این صحنه شروع شدسلام!این اولین سفرنامه‌ی منه و قراره از یه سفر نسبتاً کاری به شیراز بنویسم . سفری که خیلی یهویی اتفاق افتاد، اما فرصت خوبی شد برای اینکه یه کم از روزمرگی فاصله بگیرم و دوباره به خودم و انتخاب‌هام فکر کنم.ماجرا از این قرار بود که برای کنسرت همایون شجریان، که بخشی از کمپین مشترک روبیتک و دیجی‌کالا مهر بود، قرار شد بریم شیراز. پیشنهاد سفر رو هستی، دوست و هم‌تیمیم، داد و یکشنبه شب ساعت هشت، با قطار راهی شدیم.راستش یکی از دلایلی که دوست داشتم این سفر رو برم، تنهایی بود.من این مدل از تنهایی رو خیلی دوست دارم. همون مدلی که سروش صحت توی برنامه «کتاب باز» ازش حرف می‌زنه؛ اینکه دوست داره توی اتاقش تنها باشه، اما بدونه بیرون اتاق کلی آدم نشستن.برای من هم تنهایی لزوماً به معنی دور بودن از آدم‌ها نیست. اتفاقاً خیلی وقت‌ها دوست دارم وسط زندگی و شلوغی آدم‌ها باشم، اما برای خودم وقت بگذرونم. هر وقت دلم خواست با کسی هم‌صحبت بشم و هر وقت هم نخواستم، توی دنیای خودم باشم.این سفر خیلی به همون مدل تنهایی‌ای که دوست دارم نزدیک بود.از طرفی، توی دوره‌ای از زندگیم بودم که درگیر تصمیم‌های مهم کاری و انتخاب بین چند مسیر مختلف شده بودم. برای همین فکر می‌کردم شاید چند روز فاصله گرفتن از تهران و روزمرگی‌هام، فرصت خوبی باشه که بیشتر با خودم خلوت کنم.اما برگردیم به سفر!از همون اول تصمیم گرفتم کمتر سخت بگیرم، خیلی درگیر برنامه‌ریزی نباشم و بذارم هرچه پیش آید، خوش آید. پس پیش به سوی تصمیمات رندوم زیاد...البته شروع ماجرا با گم کردن ایرپادم همراه شد! :))سکانس اول: کوپه قطارتوی قطار با دو تا هم‌کوپه‌ای‌مون، خانم توانا و یاسمین، آشنا شدیم. خانم توانا زیاد تنهایی سفر می‌کرد و خیلی من رو یاد مامانم می‌انداخت. یاسمین هم مثل من یه رسم جالب داشت؛ تولدهاش رو با سفر کردن جشن می‌گرفت.همین آشنایی‌های کوچیک باعث شد مسیر خیلی جالب‌تر از چیزی بشه که انتظارش رو داشتم.صبح رسیدیم شیراز و چون پیدا کردن اسنپ از راه‌آهن خیلی طول کشید، کاملاً رندوم سوار اتوبوسی شدیم که آخرین ایستگاهش نزدیک هاستل ما بود.با ده هزارتومن مسیر ۴۵ دقیقه‌ای رو رفتیم و از همونجا فهمیدم قراره سفر اقتصادی‌ای باشه.در قطارسکانس دوم: کار کنید حال کنید، حال کنید کار کنیددو روز اول بین کار، کنسرت و شیرازگردی گذشت.شب اول رفتیم کنسرت همایون شجریان و من تمام مدت منتظر شنیدن «هوای گریه» بودم، یکی از تصنیف‌های موردعلاقه‌م. :)دیدن اسم روبیتک جاهای مختلف خوشحالم میکنهبعد از کنسرت تصمیم گرفتیم بریم حافظیه، اما راننده‌ی اسنپ نزدیک باغ جهان‌نما پیاده‌مون کرد. ما هم طبق قرارمون با خودمون که این سفر رو کمتر سخت بگیریم، تصمیم گرفتیم فعلاً همون باغ رو بگردیم.چه تصمیم خوبی هم بود! توی باغ قدم زدیم، آهنگ خوندیم و از هوای فوق‌العاده‌ی شیراز لذت بردیم. نارنج‌های کوچیک و نارس روی درخت‌ها هم بودن و بوشون توی هوا پیچیده بود.هستی درحال چیدن نارنج از درختبعدش پیاده راه افتادیم سمت حافظیه، اما متأسفانه وقتی رسیدیم بسته بود. ما هم به‌جاش از همون اطراف بلال و باقالی گرفتیم و کنار جوب نشستیم به خوردن و گپ زدن. :)اون شب من و هستی کلی درباره‌ی کار و انتخاب‌هامون صحبت کردیم. اینکه شاید هیچ نسخه‌ی یکسانی برای زندگی وجود نداره و گاهی باید اجازه بدیم مسیر ما رو با خودش ببره. فقط کافیه هر چند وقت یه بار از خودمون بپرسیم هنوز جای درستی هستیم یا نهروز بعد هم مسجد، بازار ، نارنجستان قوام و کلی جای دیگه رو گشتیم، کلم‌پلوی خیلی خوشمزه‌ای توی خانه‌ی پرهامی خوردیم و شب، اولین بارون پاییزی شیراز رو تجربه کردیم. این بار حافظیه باز بود، فال گرفتیم، موسیقی شنیدیم و بعد هم حوالی باغ عفیف‌آباد، توی هوای بارونی هات‌چاکلت خوردیم.به مناسبت بزرگداشت حافظو اما روزی که شیراز رو به خودش سپردمروز آخر، من و هستی تصمیم گرفتیم هرکدوم برنامه‌ی خودمون رو داشته باشیم.بعد از صبحونه کوله‌پشتی و لپ‌تاپم رو برداشتم و رفتم سام کافه تا موسی ربانی رو ببینم؛ یکی از هنرمندهایی که مدت‌هاست کارهاش رو دنبال می‌کنم و خیلی دوستشون دارم.اونجا با چند نفر دیگه هم آشنا شدم. نشستیم دور هم، صحبت کردیم و نقاشی کشیدیم.برای منی که از زمان هنرستان تقریباً دیگه دست به نقاشی نزده بودم، اولش کمی ترسناک بود. انگار از اینکه نتونم مثل قبل نقاشی کنم می‌ترسیدم.اما کم‌کم اون ترس ریخت.اون روز قرار نبود چیز خاصی بکشم. نقاشی کردن فقط و فقط برای لذت بردن از خودِ کشیدن بود، بدون اینکه نتیجه‌ی نهایی اهمیت خاصی داشته باشه.توی همون جمع یکی از بچه‌ها از مسیر کاری خودش گفت. از اینکه یه جایی تصمیم گرفته بود تا وقتی کاری پیدا نکرده که واقعاً حالش رو خوب کنه و بهش شوق زندگی بده، خودش رو محدود به یه حرفه‌ی مشخص نکنه و در این فاصله سراغ کارهای عمومی‌تر بره.حرفش خیلی توی ذهنم موند.ما بخش زیادی از روزهامون رو سر کار می‌گذرونیم، کنار آدم‌هایی که گاهی بیشتر از خانواده و دوست‌هامون می‌بینیم. پس واقعاً مهمه که چه کاری می‌کنیم و با چه آدم‌هایی وقتمون رو می‌گذرونیم.از طرفی، بودن توی اون جمع یه چیز دیگه رو هم یادم انداخت؛ اینکه چقدر از فضاهای هنری و معاشرت با آدم‌هایی که جنس نگاه و علایقشون رو دوست دارم دور شده بودم.بعد از اون دیدار رفتم کافه فردوسی، کمی کار کردم و وقتی کارهام تموم شد، تصمیم گرفتم بدون مقصد مشخصی توی شهر قدم بزنم.می‌خواستم ببینم شیراز من رو کجا می‌بره.و این‌طوری کاملاً اتفاقی رسیدم به گالری سروناز.اونجا چشمم به یه متن روی دیوار افتاد که حسابی به فکر فرو بردم.متن درباره‌ی کوتاه بودن زندگی و اهمیتی بود که به چیزهای شاید نه‌چندان مهم می‌دیم و آخرش نوشته بود:«ما هیچ نیستیم پس از قهوه‌ی لعنتی‌تان لذت ببرید.»لطفا بخونید:)جالب بود که انگار تمام اتفاق‌های اون روز داشتن یه موضوع مشترک رو بهم یادآوری می‌کردن.اینکه ما چقدر ممکنه توی موقعیتی بمونیم که خوشحالمون نمی‌کنه، فقط به خاطر تصویری که از خودمون برای دیگران ساختیم. چون از بیرون خوب به نظر می‌رسه، چون جایگاه اجتماعی خوبی داره یا چون فکر می‌کنیم ترک کردنش به معنی از دست دادن چیزیه که تا امروز براش تلاش کردیم.اما تهش همه‌مون یه روز می‌میریم.و به نظرم چیزی که مهمه اینه که وقتی به عقب نگاه می‌کنیم، ببینیم توی لحظه‌هایی که حق انتخاب داشتیم، چقدر به خودمون اهمیت دادیم؟ چقدر خودمون رو توی اولویت گذاشتیم و چقدر از زندگی‌ای که انتخاب کردیم لذت بردیم؟این حرف‌ها برای من که درست توی همون روزها درگیر تصمیم‌های کاری مهمی بودم، خیلی بیشتر از یه متن روی دیوار معنا داشتن.بعد از اون، توی همون گالری با یه کارگاه نقره‌سازی آشنا شدم و با خانمی که اونجا بود سر صحبت رو باز کردم. کلی گپ زدیم و یه جورهایی دوست شدیم.شاید اتفاق کوچیکی به نظر برسه، اما برای من جالب بود.مدت‌ها بود فکر می‌کردم توانایی ارتباط برقرار کردن با آدم‌های جدید رو از دست دادم. توی همین سفر، با دیدن هستی تصمیم گرفته بودم دوباره این موضوع رو تمرین کنم. اینکه کمتر سخت بگیرم و راحت‌تر با آدم‌ها ارتباط برقرار کنم.و حالا توی یه روز، با چند نفر تازه آشنا شده بودم، نقاشی کشیده بودم و کلی گفت‌وگوی جالب داشتم.بعدش رفتم کات‌اَن ناهار خوردم و دوباره پیاده راه افتادم سمت کتاب‌فروشی شیرازه. اونجا به پیشنهاد موسی، برای خودم یه دفتر و راپید خریدم که دوباره نقاشی کردن رو شروع کنم.نه برای اینکه قراره به جایی برسه، فقط برای اینکه دوستش دارم.بقیه‌ی روز هم با قدم زدن توی معالی‌آباد کنار دختر‌داییم و بعد رفتن به خونه‌ی داییم گذشت.فرداش هم برگشتم به تهران کثیف دوست‌داشتنیم! :)تنهایی، وسط آدم‌هاوقتی به این سفر فکر می‌کنم، بیشتر از جاهایی که دیدم، آدم‌ها و گفت‌وگوهاش یادم میاد.جالب اینجاس که روز آخر، با اینکه قرار بود تنها باشم، بیشتر از روزهای دیگه با آدم‌های جدید معاشرت کردم.فکر می‌کنم همین چیزیه که از تنهایی دوست دارم. اینکه بدونم می‌تونم هر وقت بخوام با آدم‌ها ارتباط بگیرم، اما در عین حال فرصت و فضای کافی برای خودم هم داشته باشم.و شاید همین فاصله گرفتن از روزمرگی و تنها بودن، در عین تنها نبودن، باعث شد بیشتر از قبل با خودم و تصمیم‌هام روبه‌رو بشم.شیراز جواب همه‌ی سؤال‌هام رو نداد، اما باعث شد دوباره از خودم بپرسم:من واقعاً از زندگی‌ای که دارم برای خودم می‌سازم خوشحالم؟شاید لازم نباشه همیشه جواب این سؤال رو بدونم، اما دلم می‌خواد یادم بمونه که هر چند وقت یه بار از خودم بپرسمش.و امیدوارم هر وقت حق انتخاب دارم، یادم نره که خودم هم باید یکی از اولویت‌های اون انتخاب باشم.در مسیر شیرازمژده محمدیمژده محمدیSat, 24 Oct 2026 16:40:17 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/سفرنامه-های-یک-دائم-السفر-مقدمه-چرا-سفر-می-کنم-ugdvnxpknmkfخیلی وقت پیش، وقتی کوچک‌تر بودم، همیشه دنبال یه جایی می‌گشتم که احساس کنم بهش تعلق دارم. جایی که بتونم بگم اینجا جای منه، آدم‌های من اینجان و من به اینجا تعلق دارم.چند سال بعد، وقتی بزرگ‌تر شدم، نگاهم تقریباً به نقطه‌ی مقابل رسید. فکر می‌کردم اصلاً چه نیازی هست که به آدم‌ها، مکان‌ها یا حتی شهر خاصی تعلق داشته باشیم؟ شاید بهتر باشه به هیچ‌چیز وابسته نباشیم و یاد بگیریم بدون تعلق داشتن زندگی کنیم.اما این روزها، هرچی بیشتر تجربه می‌کنم، کمتر می‌تونم دنیا رو سیاه و سفید ببینم. انگار خیلی از چیزهایی که قبلاً درباره‌شون با قطعیت فکر می‌کردم، حالا برام خاکستری شدن.الان فکر می‌کنم شاید قرار نیست بین تعلق داشتن و نداشتن، یکی رو انتخاب کنیم.شاید بشه در عین اینکه می‌دونیم هیچ‌چیز لزوما همیشگی نیست، به جایی که هستیم، آدم‌هایی که کنارمون هستن و لحظه‌ای که داریم زندگی می‌کنیم، احساس تعلق کنیم. ازش لذت ببریم، دوستش داشته باشیم، با تمام وجود تجربه‌اش کنیم و در عین حال، بدونیم که ممکنه روزی مجبور باشیم ترکش کنیم.شاید هنر زندگی کردن همین باشه که بلد باشیم جایی بمونیم و از بودنمون لذت ببریم، اما وقتی زمان رفتن رسید، توانایی دل کندن رو هم داشته باشیم.برای من، سفر کردن یکی از تمرین‌های همین موضوعه.وقتی سفر می‌کنی، برای چند روز وارد یه زندگی متفاوت می‌شی. توی خیابون‌هایی قدم می‌زنی که بهشون عادت نداری، با آدم‌هایی وقت می‌گذرونی که شاید دیگه هیچ‌وقت نبینیشون، یه کافه می‌تونه برای چند ساعت تبدیل به جای موردعلاقه‌ات بشه و یه شهر غریبه، برای مدت کوتاهی حس خونه رو بهت بده.و بعد، همه‌چیز تموم می‌شه. چمدونت رو می‌بندی و برمی‌گردی.از اولین سفر سال ۱۴۰۵ - اونجایی که حس کردم باید یه خونه تو شمال بسازم برای خودم یه روزیفکر می‌کنم بخش زیادی از علاقه‌ام به سفر رو از مامانم به ارث بردم.از همون سال‌های راهنمایی یادمه که مامانم برای خودش سفر می‌رفت. به‌خاطر شرایط شغلی بابام، همیشه امکان این نبود که باهاش همراه بشه، اما مامانم اجازه نداد این موضوع باعث بشه از چیزی که دوست داره دست بکشه.اون زمان شاید خیلی بهش فکر نمی‌کردم، اما حالا که بزرگ‌تر شدم، می‌فهمم دیدن زنی که برای تجربه کردن دنیا منتظر فراهم شدن تمام شرایط نمی‌مونه، چقدر می‌تونسته روی نگاهم به زندگی تأثیر بذاره.فکر می‌کنم بخشی از روحیه‌ی مستقل و علاقه‌ام به تجربه‌های تازه، از همون‌جا شکل گرفته.اما یه بخش دیگه از علاقه‌ام به سفر، به خود مسیر برمی‌گرده.از بچگی یکی از محبوب‌ترین قسمت‌های سفر برای من، ساعت‌هایی بود که توی ماشین می‌گذروندیم.روی صندلی عقب می‌نشستم، هندزفری می‌ذاشتم، آهنگ‌های موردعلاقه‌ام رو پلی می‌کردم و برای ساعت‌ها توی ذهن خودم غرق می‌شدم.گاهی به اتفاق‌هایی که برام افتاده بود فکر می‌کردم، گاهی زندگی‌ام رو مرور می‌کردم و خیلی وقت‌ها هم آینده‌ای رو که دوست داشتم داشته باشم، توی ذهنم تصویرسازی می‌کردم.جالب اینجاست که هنوز هم یکی از لذت‌بخش‌ترین بخش‌های سفر برام همینه.اینکه چند ساعت توی مسیر باشم، موسیقی گوش بدم، مجبور نباشم با کسی حرف بزنم و فقط با خودم وقت بگذرونم.سفر به شهرستان و دیدن پدربزرگ و مادربزرگم - از همون سفرهایی که صندلی عقب ماشین، دنیای کوچیک خودم رو داشتمهر وقت احساس می‌کنم گم شدم، حالم خوب نیست یا دیگه نمی‌تونم درست بفهمم کجای زندگی ایستادم، یکی از اولین چیزهایی که به ذهنم می‌رسه سفر کردنه.نیاز دارم برای مدتی از محیط همیشگی‌ام فاصله بگیرم. از کارها، آدم‌ها، عادت‌ها و تمام چیزهایی که هر روز دورم هستن.نه لزوماً برای فرار کردن ازشون؛ بیشتر برای اینکه بتونم دوباره از یه فاصله‌ی متفاوت به همه‌چیز نگاه کنم.گاهی توی همین فاصله گرفتن‌ها بهتر می‌فهمم چه چیزی برام مهمه، از چه چیزی خسته شدم، دلم چی می‌خواد و قراره به کدوم سمت حرکت کنم.شاید برای همینه که سفر کردن برام هیچ‌وقت فقط دیدن شهرهای جدید نبوده.البته که عاشق کشف کردن کافه‌ها، خیابون‌ها، غذاها، آدم‌ها و تجربه‌های جدیدم. حتی یه عادت شخصی هم دارم که باید موقع تولدم حتماً سفر باشم! انگار این یکی از رسم‌های کوچیکی شده که برای خودم ساختم.اما پشت تمام این‌ها، یه دلیل عمیق‌تر وجود داره...سفر برای من راهیه برای گم شدن و دوباره پیدا شدن.و شاید عجیب باشه، ولی خیلی وقت‌ها درست وقتی از همه‌چیز فاصله می‌گیرم و برای چند روز توی یه شهر غریبه گم می‌شم، احساس می‌کنم به خودم نزدیک‌ترم.انگار توی دل همون گم شدن، دوباره خودم رو پیدا می‌کنم.و اما چرا سفرنامه می‌نویسم؟راستش من از خیلی سال پیش عاشق نوشتن بودم. نوشتن همیشه یکی از راه‌هایی بود که می‌تونستم افکارم رو مرتب کنم، احساساتم رو بهتر بفهمم و چیزهایی رو که برام مهم بودن ثبت کنم.حالا تصمیم گرفتم دوباره بیشتر بنویسم و از جایی شروع کنم که خیلی دوستش دارم: سفر.دلم می‌خواد خاطرات سفرهام فقط به چند تا عکس توی گالری گوشیم و اتفاق‌هایی که به‌مرور از یادم می‌رن محدود نشن. دوست دارم ثبت کنم کجا رفتم، چه چیزهایی تجربه کردم، چه آدم‌هایی دیدم، از چی خوشم اومد، از چی خوشم نیومد و مهم‌تر از همه، اون روزها چه احساسی داشتم و به چی فکر می‌کردم.اما چرا ویرگول؟ چرا نه نوت گوشی یا اینستاگرام؟اول اینکه دلم می‌خواست یه جای مشخص برای نوشته‌هام داشته باشم؛ جایی که محور اصلیش نوشتن و خوندن باشه، نه عکس‌ها و ویدیوهای چندثانیه‌ای.از طرفی اگر قرار بود همه‌ی این‌ها رو توی نوت گوشی بنویسم، بعد از چند وقت به یکی دیگه از اون کارهایی تبدیل می‌شد که همیشه می‌گم یه روز انجامش می‌دم و هیچ‌وقت نوبتش نمی‌رسه.برای همین فکر کردم شاید همین تصمیم کوچیک برای منتشر کردن نوشته‌هام، بهم انگیزه بده که این بار جدی‌تر ادامه‌ش بدم و از اون اهمال‌کاری همیشگی فاصله بگیرم.قرار هم نیست اینجا راهنمای سفر بنویسم یا بهترین جاهای دیدنی و کافه‌های هر شهر رو معرفی کنم. این‌ها صرفاً تجربه‌های شخصی من از سفرهامن.شاید چند سال دیگه که برگردم و این نوشته‌ها رو بخونم، ببینم چقدر تغییر کردم. شاید بعضی از چیزهایی که امروز برام مهمن دیگه اهمیتی نداشته باشن و شاید بعضی از سؤال‌هایی که امروز توی ذهنم دارم، بالاخره جواب گرفته باشن.دوست دارم این سفرنامه‌ها یه جور آرشیو از نسخه‌های مختلف خودم باشن، از آدمی که توی هر سفر بودم و آدمی که بعد از اون سفر شدم.و فکر می‌کنم همین، به‌اندازه‌ی کافی دلیل خوبیه برای نوشتن.خلاصه که به سفرنامه‌ی دیجیتال من خوش اومدین! 🎒🚙مژده محمدیمژده محمدیSat, 17 Oct 2026 14:04:00 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/چهارمین-کوله-پشتی-من-ادامه-دهنده-vfkzfohg5sfeسلام، بالاخره به چهارمین کوله‌پشتی من خوش‌اومدید (شبیه یوتیوبر‌ها شدم)!راستش نوشتن این کوله‌پشتی واسه‌م خیلی سخت‌ بود، تقریبا از اسفند ماه دارم با خودم کلنجار میرم که بنویسم اما دست و دلم به نوشتن نمیره، نه صرفا واسه‌ی کوله‌پشتی، کلا دست و دلم به نوشتن نمیره و این واسه‌م خیلی ناراحت‌کننده‌اس، چون تنها چیزی که همیشه من رو نجات میداد نوشتن بود و متاسفانه تو سال گذشته خیلی کم نوشتم...بگذریم، مثل هرسال شروع می‌کنم به جواب دادن سوال‌های امسال و البته میخوام یک سکشن جدید به این نوشته‌ها اضافه کنم...( آماده‌اید بچه‌ها؟ بله ناخدااااا)سال ۴۰۴ رو دور تند چه شکلی بود؟!خیلی زودتر از چیزی که فکرش ر و می‌کردم وارد کار جدید شدم و تقریبا یک سال شده که با این تیم دارم کار می‌کنم!مژده‌ی آخر سال ۴۰۴ با مژده‌ی اول سال ۴۰۴ از نظر کاری خیلی فرق داره و بابتش از خودم و مدیر سخت‌گیرم که گاهی ناراحت می‌شدم بابتش تشکر می‌کنم:)))))بالاخره شیراز و اصفهان رو دیدم و خیلی هم خوش گذشت *-*دو تا ورزش جدید رو شروع کردم و کیف داد (البته ادامه ندادم)به هیچ پروژه‌ای نه نگفتم و تمام تلاشم رو بابت رسیدن به تارگت‌های مالی خودم کردمبرای بار سوم به شروع تحصیلات آکادمیک فکر کردمدر نهایت هم شاهد به هم رسیدن (ازدواج) دو تا از دوستام بودمسفری که گول سوشال مدیاش رو خوردیم:)چه چیزهایی رو از ۱۴۰۴ به ۱۴۰۵ با خودم می‌برم؟۱. دیسیپلین، نظم و تعهدامسال روز‌ها و شب‌هایی داشت که واقعا خسته بودم، ذهنم یاری نمی‌کرد، خوابم میومد، حوصله نداشتم و هزاران بهانه دیگه برای ورزش نکردن یا پیچوندن... اما تصمیم گرفتم خودم رو مجبور به حضور در اون شرایط بکنم و اگر دیدم توان ادامه دادن ندارم فقط تمرینات رو سبک‌تر انجام بدم یا استراحت بیشتری بکنم بین حرکاتدوست دارم این ویژگی رو با خودم به سال بعدی ببرم چون نه‌تنها تو ورزش نتیجه‌ش رو دیدم بلکه در باقی ابعاد زندگیمم این دیسیپلین رو ناخوداگاه تزریق می‌کردم.البته این رو هم بگم که گاهی شما واقعا به استاپ کردن نیاز دارید تا دوباره انرژی بگیرید و پرقدرت‌تر ادامه بدید، به قول مربی قبلی یوگام:مرز خستگی‌ت رو رد کن اما مرز ناتوانی‌ت رو نه۲. عاملیت!راستش تا قبل از اینکه با سعید (یکی از دوستانم که بنیان‌گذار روبیکمپ هستش) صحبت کنم، خیلی به این کلمه فکر نکرده بودم و دیدی هم راجع‌بهش نداشتماما بعد از صحبت باهاش دیدم که من چه قدر این ویژگی رو خواسته یا ناخواسته دارم و این ویژگی رو دوست دارم همچنین خوش به حال من که آدم‌های اطرافم هم اکثرا این ویژگی رو دارن.اگر خلاصه بخوام عاملیت رو تعریف کنم یعنی به جای لعنت به تاریکی، چراغی رو روشن کنیمروشن کردن چراغ برای من در زمان کرونا، جنگ، و.... یعنی به‌جای غصه خوردن و ناامیدی به این فکر کنم تو این شرایط چه کاری می‌تونم بکنم که قبلا به هر دلیلی وقت نمی‌کردم انجام بدم، یا چه راه‌هایی رو باید امتحان کنم تا بتونم در شرایط جدید کارهای قبل رو بکنممثلا شروع کردم کتاب خوندن در ژانر جدید، برگزاری و ادامه کلاس‌های روبیکمپ در پلتفرم‌های جایگزین، بازنگری برنامه‌های کاری و تطبیق‌ دادن خودم با شرایط جدید، ادامه دوره‌هایی که خیلی وقت بود میخواستم ببینم و وقت نمی‌شدعکس برام یادآور کلاس‌های روبیکمپه!۳. یادگیرنده بودنامسال بیشتر از هرسالی در مود دریافت بودم، تلاش کردم بدون قضاوت کنار آدم‌های کاربلد یادبگیرم و به جای تحلیل گفته‌های طرف مقابل با دانش‌های قبلی خودم سعی کنم اول دریافت‌کننده اطلاعات باشمیادگیری مهارت‌های جدید جزو اصل‌های مهم امسال برای من بود و می‌تونم بگم تو کارم هم خیلی تاثیر‌گذار بود، امیدوارم بتونم این ویژگی رو نه‌تنها در سال جدید بلکه در تمام عمر با خودم نگه‌دارمپیشنهاد می‌کنم این اپیزود از شعابنعلی رو حتما گوش بدید۴. زندگی/دنیای کاری بی‌رحم‌تر از چیزی هست که فکر می‌کنیاین جمله رو تو یک جلسه ۱:۱ از مدیرم شنیدم.راستش من خیلی انسان نتیجه‌گرایی در گذشته بودم، اما بعد‌ها تلاش کردم فرآیند‌گرا بشم و پیشرفت و مسیر رو بیشتر از نتیجه ببینم که به نظرم درست‌تر بود، حالم هم بهتر بود و تقریبا با این تفکر بر کمال‌گراییم غلبه کردم!اما امسال متوجه شدم نه رویکرد اول درست بوده و نه رویکرد دوم، هر رویکرد جا و مکان و زمانی داره:)پیشرفت دقیقا در یک طیف خاکستری این بین قرار داره، برای شروع لازمه پیشرفت‌های کوچیک رو جشن بگیری، به پروسه بها بدی و خودت رو بابت نتایج سرزنش نکنی، اما اگر تو این نقطه بمونی، دیگه کم کم نتیجه یادت میره و آدم‌ها مثل چی می‌تونن با نتایجی که رقم زدن از رو تو رد بشن...درسته که خودت رو باید با خودت مقایسه کنی و با خودت مهربون باشی، اما در نهایت (باز هم به قول مدیرم) تو در رقابت با همه هستی نه فقط خودت!خودت رو با خودت مقایسه کن و سرزنش رو بذار کنار، اما یادت نره کلی آدم اون بیرون هستن که منتظر یک لحظه غفلت تو هستن تا جات رو بگیرن.فرصت‌های فردا هیچ ربطی به شرایط گذشته نداردچه چیزهایی رو در ۱۴۰۴ باقی می‌گذارم؟۱. نادیده گرفتن حد و مرز‌هامدر سال جدید باید حد و مرز‌های شفاف‌تری داشته باشم و سفت و سخت‌تر بهشون پایبند باشم!۲. حرف بزنمامسال هم مثل دو سال گذشته از خودم عاجزانه درخواست می‌کنم که مژده جون لطفا و حتما حرف بزن، صریح، شفاف، به موقع!۳. اهمیت بیشتر به خودم و بدنمدرسته که بالاخره تونستم یه روتین دست و پا شکسته ورزشی بسازم و بابتش واقعا خوشحالم اما لازمه به بقیه ابعاد هم یپردازم مثل چکاپ‌ها، سلامتی پوست و مو و...متاسفانه در سال گذشته خیلی سهل‌انگاری کردم در رابطه با مریضی‌هام و امیدوارم سال جدید زمان جدی‌تری رو بابت این کارها بذارم و یادم نره که این تن و بدن تمام چیزیه‌ که من دارم و باید خیلی بیشتر مراقبش باشم.(از خدا که پنهوون نیست از شما چه پنهون، یهویی امسال حس کردم دیگه اون جوون با نشاط سابق نیستم و گذر زمان خیلی سریع‌تر از چند سال پیش شده و باید بیشتر مراقب باشم:) )۴. دست از کنترل کردن چیزها بردارمدوست دارم در سال جدید یه سری تغییرات رو سریع‌تر بپذیرم و بذارم خیلی چیزها به روش خودشون پیش برن.به‌صورت‌ کلی انسان منعطف‌تری باشم و از آنچه هست و پیش میاد لذت بیشتری ببرم، شاید تلاش برای در لحظه زندگی کردن (زمان‌هایی که می‌شود) هم شامل همین قضیه باشه.خبری هست؟۵. با آدم‌ها به اندازه‌ای که برام هستن باشمیکی از چیزهایی که گاها بابتش اذیت میشم توقعی هست که از یه سری روابط دارم، در سال جدید تلاش می‌کنم با خودم صادق‌تر باشم نسبت به دوستی‌ها و روابطم و به همون اندازه‌ای که آدم‌ها این ارتباط رو میبینن ببینم.(البته که تلاش برای بهبود، ساختن و عمیق‌تر کردن همیشه هست، اما درواقع اصراری بر این کار نخواهد بود)ایده‌آل فعلیم از ۱۴۰۵ چیه؟!به سلامتیم خیلی بیشتر اهمیت بدمتو حوزه کاری خودم لول‌آپ کنمحرف بزنم، خیلی بیشتر، و به موقع:)یار همیشگی‌م در هرجامژده محمدیمژده محمدیSat, 09 May 2026 13:21:58 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/پرده-هایی-از-سیر-عشق-در-سه-گانه-ی-before-یادداشت-اول-n4xkz9vk9hrtسلام! قبل از اینکه بخوام درباره‌ی این سه‌گانه‌ی سینمایی فوق‌العاده و به خصوص اولین قسمت از این مجموعه بنویسم، باید بگم که من نه یک منتقد حرفه‌ای سینما هستم و نه ادعای شناخت دنیای پیچیده‌ی عشق رو دارم. اما از اونجایی که با خودم قرار گذاشتم تا سعی کنم عمیق‌تر به آثار هنری نگاه کنم،  تصمیم گرفتم این یادداشت، که صرفاً بازتابی از برداشت‌های شخص منه رو باهاتون به اشتراک بذارم.این سه‌گانه از سه فیلم به نام‌های Before Sunrise، Before Sunset و Before Midnight تشکیل شده است. نویسنده و کارگردان در این مجموعه، تلاش کرده‌اند نگاه انسان‌ها را به عشق در دهه‌های مختلف بیست، سی و چهل سالگی به تصویر بکشند.—————————————————————————————————————————————————عشق در آستانه‌ی جوانی: Before Sunriseاولین فیلم از این سه‌گانه، نگاهی به عشق در دهه بیست زندگی و در اوج جوانی می‌اندازد. جایی که دو شخصیت اصلی، جسی و سلین، در یک قطار با هم آشنا می‌شوند و از نظر من، عشق در نگاه اول به درستی در این سکانس به تصویر کشیده می‌شود. عشق در این مرحله از زندگی، به نظر من، بیشتر با هیجان و بی‌پروایی همراه است. تمرکز اصلی بر «حال» است و دغدغه‌های آینده کمتر بر تصمیم‌گیری‌ها سایه می‌اندازد. این ویژگی، شاید باعث شود عشق در این سن، جسورانه، بلندپروازانه و گاهی ناشیانه به نظر برسد، ولی در عین حال، پر از صداقت و دنباله‌روی از قلب است. داستان آشنایی آن‌ها در قطار و تصمیم جسورانه‌شان برای گذراندن یک روز کامل در وین (که مهد عشق، هنر و موسیقی) بستری را فراهم می‌کند تا شاهد گفتگوهایی عمیق و گاهی فلسفی بینشان باشیم. از عقاید سیاسی و مذهبی گرفته تا تجربه‌های شخصی، همه‌چیز دست به دست هم می‌دهد تا دنیای درونی هر کدام برای دیگری روشن شود. نکته‌ی قابل توجه در این گفتگوها این است که برخلاف سکانس اول که شاهد دعوای یک زوج آلمانی در قطار بودیم، جسی و سلین با وجود اختلاف نظرها، گفتگویی محترمانه و بدون تلاش برای تحمیل دیدگاه را پیش می‌گیرند. البته، بخشی از این رویکرد محترمانه را می‌توان به تازگی رابطه‌شان نسبت داد؛ چرا که همانطور که در قسمت‌های بعدی سه‌گانه شاهد خواهیم بود، گذر زمان و واقعیت‌های زندگی مشترک، ریتم روابط را دستخوش تغییر می‌کند. این فیلم، فراتر از تحلیل روابط، من را به فکر فرو برد… بعد از دیدن Before Sunrise و مرور روابط گذشته‌ام، متوجه شدم که من تقریباً در تمام روابطم، حتی آن‌هایی که در دوران نوجوانی بودند و انتظار می‌رفت پر از هیجان باشند، درگیر منطق و آینده‌نگری بودم. همین باعث می‌شد از خودِ لحظه و حس و حال آن دوران لذت نبرم؛ چون همیشه گوشه‌ای از ذهنم درگیر این بود که «آیا این آدم مناسب آینده من است؟». راستش اگر به آن دوران برگردم، تا این حد به آینده فکر نمی‌کنم و سعی می‌کنم تا زمانی که با آن آدم‌ها هم‌مسیر هستم، از رابطه‌ام لذت ببرم، در لحظه باشم و مهم‌تر از همه، نگران آینده نباشم.از همین‌جا می‌خواهم به کسانی که در دوران نوجوانی و اوایل جوانی هستند، بگویم: اگر روزی حس کردید چیزی را از ته قلب دوست دارید و آن هیجان را به شما تزریق می‌کند، سرکوبش نکنید و سراغش بروید. شاید دیگر هیچ‌وقت نتوانید عشق را به آن شکل تجربه کنید!پی‌نوشت خیلی مهم:البته، این دیدگاه همیشه برای همه‌ی افراد یا همه‌ی شرایط صدق نمی‌کند. رفتارهای محافظه‌کارانه و اتکا به منطق، ما را از وابستگی‌های ناسالم، روابط سمی و آسیب‌های احتمالی محافظت می‌کند و معمولاً باعث می‌شود با معیارهای سنجیده‌تر و واقع‌بینانه‌تری وارد روابط جدید بشویم. اما هر تصمیمی، یک بده‌بستان است به نظرم؛ چه چیزی به دست می‌آوریم و چه چیزی را از دست می‌دهیم؟آنچه من متوجه می‌شوم این است که هر مسیری را که انتخاب کنیم، ممکن است روزی به خودمان بیاییم و بگوییم «شاید در مسیر دیگر خوشحال‌تر بودیم». اما خب، کی میدونه؟!مژده محمدیمژده محمدیFri, 08 May 2026 20:50:17 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/سومین-کوله-پشتی-من-باز-کردن-قفل-ها-۱۴۰۳-asvxkksgyngnسلام، این سومین کوله‌پشتی منه، و الان که دارم می‌نویسم راستش هنوز واسه‌ی امسال اسمی پیدا نکردم که بتونه حق مطلب رو ادا بکنه...دروغ چرا من عاشق نوشتن و بازنگری سالانه اینجا هستم و روزشماری می‌کردم تا زودتر آخر سال بشه و با خودم خلوت کنم و بنویسم:)))))اما خلاصه بخوام بگم، امسال بیشتر از اون چیزی که در تصورم بود و تارگت کرده بودم از نظر مالی، کاری و کیفیت زندگی رشد داشتم: و خدا رو بابتش شاکرم!چه چیزهایی رو از ۱۴۰۳ به ۱۴۰۴ با خودم می‌برم؟امتحان کردن کارها و تجربه‌های جدیدیکی از چیزهایی که سعی کردم امسال بیشترش کنم تجربه‌های جدید بود. کارهایی که تا به حال به خاطر ترس‌هام، نبود زمان یا موقعیت، نقطه امن و بقیه چیزا انجام‌شون نداده بودم و همیشه دوست داشتم امتحان کنم...امسال سفالگری، اسکی، یوگا، پدل‌بورد، غذا‌های هندی و عربی رو تجربه کردم و باید بگم واقعا هیجان‌انگیز بودن و دوست دارم سال بعدی هم همین اشتیاق رو برای امتحان کردن چیزهای جدید داشته باشم.کارگاه سفال و لذت خلق‌ کردن و ساختنشیرجه زدن در ترس‌هامامسال فهمیدم شجاعت نترسیدن نیست، بلکه پذیرش ترس‌ها و رفتن تو دل چیز‌هاییه که ازشون فرار میکنی...دروغ نگم هنوز به این جسارت تو بعضی از جنبه‌های زندگیم نرسیدم اما هم خواسته و ناخواسته , امسال بالاخره تونستم برم تو دل بعضی از ترس‌هام!یکی از بزرگترین و بهترین‌هاش که بابتش به خودم افتخار می‌کنم همین رانندگی بود که پارسال هم تو بلاگ بهش اشاره کرده بودم.باید بگم امروز که دارم اینا رو مینویسم یکی از باکیفیت‌ترین زمان‌هایی که دارم همین ساعت‌هاییه که تنهایی رانندگی میکنم، آهنگ می‌خونم و با خودم صحبت می‌کنمشاید بخندید ولی بله، من موقع رانندگی با خودم صحبت میکنم، حالا یا تو ذهنم یا بلند بلند!ایستادن پای چیز‌هایی که فکر می‌کنم درسته ‌امسال دو بار به صورت خیلی جدی خودم رو تو موقعیت‌هایی پیدا کردم که مال من نبودن، منظورم اینه که تو اون موقعیت‌ها دیگه خودم نبودم، حالم خوب نبود و نگه داشتن خودم تو اون موقعیت‌ها مساوی با پا گذاشتن روی ارزش‌های شخصیم بودامسال از رشته مورد‌علاقه‌م در دانشگاه انصراف دادم و کاری که دوسش داشتم رو هم ترک کردم.خیلی‌ها بعد از شنیدن این دو تا خبر من رو محکوم به شونه‌ خالی کردن و فرار کردن، اما به قول یکی از دوستام (که خیلی کم می‌بینمش ولی همیشه حرف‌هاش تو ذهنم می‌مونه) مژده برای هر تصمیمش دلیلی داره و می‌دونه چرا داره یه‌ کاری رو میکنه.الان که دارم این متن رو می‌نویسم تقریبا سه روزه استعفا دادم و حالم بین خوب و بده و منتظرم ببینم سال جدید راجع‌به این تصمیمم چه حسی خواهم داشت!دوست دارم سال ۱۴۰۴ هم این روحیه رو در خودم نگه دارم و واسه‌ی ارزش‌های شخصیم ارزش قائل شم، حتی به قیمت بیرون اومدن از نقطه امن و راحتم.درحال ارسال ایمیل استعفااستمرار، کلید موفقیتهامسال برای اولین بار تونستم یک ورزش رو حدود ۱ سال یه صورت منظم ادامه بدم.روز اولی که وارد استودیو شدم بدنم و توانایی‌هام از همه‌ی بچه‌ها عقب‌تر بود، اما همون‌جا تصمیم رفتم به جای تمرکز روی مقایسه خودم با بچه‌ها، بدون در نظر گرفتن نتیجه حداقل ۶ ماه به پروسه اعتماد کنم و ادامه بدمو به طرز باورنکردنی‌ای، هر جلسه پیشرفت و بهبود خودم رو می‌دیدم و به استمرار داشتن ایمان آوردمخیلی خوشحال می‌شم اگر بتونم تو بقیه ابعاد زندگیم هم این استمرار رو نگه دارم و هروقت ناامید شدم به تتویی که اتفاقا امسال زدم نگاه کنم و ادامه بدم. So Trust The Process Mojdeh Joonجایی که با خودم و بدنم آشتی کردمچه چیزهایی رو در ۱۴۰۳ باقی می‌گذارم؟تعارف، خجالت یا هرچیزی که باعث می‌شه حرف‌هام رو نزنمراستش امسال‌ حرف‌ها و احساسات سرکوب‌شده‌ی زیادی رو با خودم حمل کردم و هنوز هم حمل می‌کنمتلاشم اینه تو سال جدید راهی برای بروز درست‌شون پیدا کنم وگرنه می‌دونم که من و بدنم رو از پا در میارهفلذا این شخصیت خجالتی و نگران از برداشت بقیه رو دوست دارم در ۱۴۰۳ نگه دارم و باهاش خداحافظی کنمدست کم گرفتن قدرت آموزشمتاسفانه امسال به دلیل مشغله‌هام و همچنین تغییر اولویت‌های زندگیم نتونستم خیلی روی آموزش دیدن وقت و انرژی بذارم و خب ازش ناراحتم!نمی‌دونم چه قدر راجع‌به (Dunning-Kruger Effect) می‌دونید ولی من بخشی از امسال رو توی نقطه اوج نمودار بودم که دانش اندکی داشتم اما فکر می‌کردم خیلی می‌دونم.بی‌تعارف حالا که سال داره تموم میشه دارم برمی‌گردم به سرجای اصلیم و می‌خوام از سال جدید آموزش رو به یکی از اجزای اصلی زندگیم اضافه کنم و خودم رو تو حوزه‌های دیگه هم قوی کنم(Dunning-Kruger Effect)انتظار بی‌جازمانی که داشتم سال گذشته رو مرور می‌کردم به این نتیجه رسیدم که من حتی موقع رسیدن به خواسته‌هام هم همچنان خوشحال نیستم، نشستم ریشه‌یابی کردم و دیدم بخشی از این حس ناخوشایندی که دارم دلیلش اینه: انتظاراتم از خودم، جایگاهم و موقعیتم بی‌جاست!درواقع من به اندازه‌ای که تلاش کردم دستاورد داشتم، اما انتظارم از این دستاورد بیش‌از آنچه تلاش کردم بوده!درسته شاید تمام توان من در اون بازه همون‌قدر بوده که کاملا قابل احترامه، اما خب راه‌حل چیه؟ امیدوارم تو سال جدید بتونم انتظاراتم رو مدیریت کنم و یادم نره که: اگر نتایج متفاوت می‌خوای، باید متفاوت عمل/ تلاش کنی.زندگی رو دور تنددر یک کلام، دوست دارم این عجله و سرعت بالای زندگی رو تو ۱۴۰۳ جا بذارم و ۱۴۰۴ رو بیشتر و آروم‌تر زندگی کنم.ایده‌آل فعلیم از ۱۴۰۴ چیه؟!نه‌تنها روتین ورزش رو در زندگیم حفظ کنم بلکه اون رو جدی‌تر دنبال کنمتراپی رو دوباره شروع کنمبتونم در زمان درست، کنار آدم‌های درست کار کنمحداقل یک مهارت جدید تو حوزه کاریم یاد بگیرممتمرکز باشمدوستی‌های از دست رفته رو بازیابی کنمتلاش کنم در لحظه زندگی کنمامیدوارم ۱۴۰۴ به تصمیماتی که گرفتم افتخار کنم!مژده محمدیمژده محمدیThu, 27 Mar 2025 19:21:12 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/دومین-کوله-پشتی-من-فاصله-گرفتن-از-نقطه-امن-۱۴۰۲-di8iekeespgbسلام. این دومین کوله‌پشتی منه و خب اگر بخوام صادق باشم فکر نمی‌کردم دومین کوله‌پشتی رو کنار این آدم‌ها در جنوب کشور شروع کنم به نوشتن! طبق روال کوله پشتی میرم سراغ پاسخ‌ به سوالای امسال...چه چیزهایی رو از ۱۴۰۲ به ۱۴۰۳ با خودم می‌برم؟راستش یک سالی که گذشت اصلا شبیه یک سال نبود و تغییرات خوب و بدم در امسال خیلی بیشتر از یک‌ سال بود. البته نمی‌دونم این به خاطر مسیر خودم بوده و یا خاصیت بزرگسالی همینه...از تغییر کمتر بترسم و ابهام رو تاب بیارم نمی‌گم نترسیدن چون حالا می‌دونم نترسیدن به اون معنا که در ذهن من بود، ممکن نیست.همچنین از نظرم مقابل کلمه‌ی ترس، شجاعت نیست. اتفاقا شجاعت یعنی دیدن و شنیدن ترس‌هات و با وجود اون‌ها قدم برداشتن، پذیرش ریسک‌ها و پیامد‌های تصمیمت و رفتن جلو و انجام دادن چیزی که فکر می‌کنی درسته یا حتی دوست داری تجربه کنی! - امسال کار و آدم‌هایی رو که عمیقا دوست داشتم و کنارشون حالم خوب بود رو ترک کردم برای به دست آوردن تجربه‌های جدید‌تر و متفاوت‌تر! - از رابطه‌ای که توش ارزشم حفظ نمی‌شد بیرون اومدم! - تحصیلات آکادمیک رو شروع کردم!و - موهام رو بعد از ۷ سال کوتاه کردم!۸ تیر ماه- روز تصمیمات رندوم همراه با رومینا خودم رو گول نزنم و با خودم و احساساتم صادق باشم شناخت احساساتم و تسلط به خودم (تا‌ حدی) بهترین اتفاقی بود که تونستم امسال در خودم بسازم و دوست دارم این رو به سال بعدی هم ببرم. در همین راستا باید به خودم و شماها یادآوری کنم، آدم‌ها ضعف درونی خودشون رو روی شما پروجکت می‌کنن و باید بلد باشی این رفتار‌ها رو تشخیص بدی و در مقابلشون جا خالی بدی! این بزرگ‌ترین چیزی بود که امسال از تراپیستم یاد گرفتم و می‌تونم بگم هشتاد درصد احساساتم، برام قابل هضم شد.سفر های بیرونی برای ایجاد سفر‌های درونی توی سالی که گذشت تونستم خیلی بیشتر از قبل سفر کنم و این واقعا خوشحال کننده‌اس. توی سال جدید هم قصد دارم سفر رفتن رو ادامه بدم اما ترجیحم اینه تمرکزم رو از روی کمیت ببرم سمت کیفیت سفرهام، سفر‌های طولانی‌تر، معاشرت بیشتر با آدم‌های اونجا، و شاید ساختن سفرنامه...! آها راستی، قبل‌تر‌ها فکر می‌کردم دوری از دغدغه و فکر‌های مزاحم چیزیه که باید بیشتر منتالی و روانی حلش کرد اما بعد از این سفر‌ها متوجه شدم نه! دوری فیزیکی از محل زندگی و کار‌هام تاثیر عمیق‌تری بر روی حل‌‌شون داره. متوجه شدم بیشتر شلوغی‌های ذهن من به خاطر شهر شلوغیه که توش زندگی می‌کنم، ساعت و زمان تو شهر‌های دیگه دیرتر می‌گذره، زندگی به نوع متفاوتی توشون جریان داره و به صورت کلی فکر می‌کنم تو سال جدید بیشتر باید ساکن شم توشون!از آخرین سفر ۱۴۰۲ - جنوب ایران - سلخاز چیزهای کوچیک لذت بردنیکی از چیزهایی که بابت وجودش درون خودم خیلی خوشحالم، لذت بردن از چیزهای کوچیکه،دوست دارم تو سال بعدی آگاهانه زیستن لحظاتم رو بیشتر کنم و همچنینی عادت لذت بردن از چیزهای کوچیک رو در خودم نگه دارم.پ.ن: یکی از چیزهای کوچیکی که واقعا براش ذوق می‌کنم چایی و شیرینیه:)چایی و وافل با فرد موردعلاقه‌ماهمیت به توسعه فردیطبق قول هر سالم سعی کردم کتاب‌های بیشتری بخونم و در کنارش فیلم و سریال دیدن رو هم شروع کردم. (خیلی فن فیلم و سریال نبودم)البته که پادکست‌های خوب و جالبی هم امسال پیدا کردم که تو یه پست دیگه حتما ازشون بیشتر می‌گم!چه چیزهایی رو در ۱۴۰۲ باقی می‌ذارم؟اهمیت ندادن به بدن و تغذیه متاسفانه چیزی که متوجه شدم این بود که انسان تا وقتی عاجز نشه شروع به ایجاد تغییر نمی‌کنه، تمایل عجیب انسان به حفظ شرایط چیزیه که نباید گولش رو بخورم و تلاشم اینه تا تو سال جدید هرچه سریع‌تر این تغییر مهم رو ایجاد کنم و رفتار بدنم رو اصلاح کنم!نداشتن مرزبندی درستراستش تو سالی که گذشت خیلی نتونستم مرزبندی درستی با دوستام، همکارام، خانواده و بقیه افراد دور و نزدیک زندگیم داشته باشم، یا اگر داشتم نتونستم بهشون پایبند بمونم. دوست دارم این ویژگی رو تو همین سال باقی بذارم و در ادامه‌ی مسیر حواسم به این مرز‌ها و ترسیم‌شون بیشتر باشه!ترس از رانندگیاین مورد هم که خیلی نیازی به توضیح نداره، امیدوارم بتونم برم تو دل ترسم و اتفاقات گذشته رو فراموش کنم!ایده‌آل فعلیم از ۱۴۰۳ چیه؟!ورزش رو به روتین زندگیم اضافه کرده باشمحداقل ۴ تا تجربه‌ی جدید و متفاوت کسب کرده باشمبیشتر از امسال کتاب بخونمروان‌درمانیم رو ادامه بدمبه یک مدیر محصول میدلول تبدیل شده باشمبالانس بین کار و سلامتی و تفریحم رو پیدا کنمسفر رفتن رو فراموش نکنمهمین دیگه، از امسال و جایی که ایستاده‌ام و آدم‌هایی که کنار خودم دارم به شدت راضیم!| قلب |مژده محمدیمژده محمدیTue, 19 Mar 2024 21:06:22 +0330https://virgool.ir/@mojdehmhmdi.vrgl/اولین-کوله-پشتی-من-از-دست-دادن-و-به-دست-آوردن-۱۴۰۱-dzws8euhdcbxسلام.نمی‌دونم این متن رو قراره چه‌ کسایی بخونن و راستش خیلی هم اهمیتی نداره؛ اما تصمیم گرفتم به پیشنهاد دوست و همکارم "علیرضا" شروع کنم به نوشتن از سالی که گذروندم.البته که من تقریبا روزانه و هفتگی راجع‌به روزام می‌نویسم و گاها بهشون یه فلش‌بک می‌زنم و یه چیزایی رو به خودم یادآوری می‌کنم، اما این فرق داره یکم.حالا داستان از چه قراره؟توی کوله‌پشتی به چندتا سوال ساده ولی مهم جواب می‌دیم و سعی می‌کنیم سالی که داشتیم رو مرور کنیم، چیزهایی رو برای همیشه جا بذاریم توی سالی که داشتیم، و چیزهایی رو برای ادامه مسیرمون با خودمون ببریم.چه چیزهایی رو از ۱۴۰۱ به ۱۴۰۲ با خودم می‌برم؟عطش تجربه کردن و یادگیری: امسال از نظر کاری و تحصیلی ریسک‌های جالبی کردم. دوست دارم نترس بودنم برای رفتن تو دل ترس‌هام و تجربه کردن فیلدهای مختلف کاری رو با خودم به سال بعدی ببرم و همچنان درگیر متخصص شدن توی یک حوزه نشم.(نمی‌دونم تصمیم درستی هست یا نه ولی فکر می‌کنم هنوز دوست دارم تجربه کنم و از این شاخه به اون شاخه بپرم و چیزهای مختلف رو امتحان کنم)سفر، سفر، سفر: امسال بیشتر از سال قبل سفر کردم و به طرز محسوس و ملموسی تغییراتش رو تو خودم می‌بینم.دیدن آدم‌های مختلف و بودن در کنارشون برای چند روز, بهم یاد داد چجوری خودم رو با آد‌م‌ها و فرهنگ‌های محتلف تو طول سفر وقف بدم و سفر رو برای خودم و هم‌سفرهام سخت نکنم.تاب‌آوریم در شرایط غیرقابل پیش‌بینی به اندازه‌ی خوبی رشد کرد.گاردم رو در مقابل آشناشدن با آدم‌های جدید پایین آوردم و دوستی‌های ارزشمندی ساختم.بیشتر تونستم با خودم تنها باشم و فکر کنم.و...عکس از رشت زیبا ‌| قدیم‌خونهاستراحت کردن به‌جای شونه خالی کردن: امسال تونستم خودم رو بیشتر بشناسم و بفهمم چه زمانی کافیه استراحت کنم و چه زمانی لازمه چیزی یا کسی رو ترک کنم.دوستی با خودم: یکی از چیزای دیگه‌ای که حتما با خودم نه تنها به سال آینده بلکه سعی می‌کنم همیشه همراهم داشته باشمش مهربون بودن با خودم و بدنمه.احساساتم رو درست تجربه، و به موقع ابراز کنم.حواسم به چارچوب‌هایی که برای خودم می‌سازم باشه. (اینکه اونا واقعا خواسته‌ی منه و یا تحمیل شده از سمت جامعه و خانواده‌ان؟!)تصمیماتی که واقعا باهاشون خوشحالم بگیرم و به خودم اجازه‌ی اشتباه کردن بدم. (البته که تبعاتشون رو به صورت کامل بپذیرم و آگاهانه تصمیم بگیرم.)با یک دست صدتا هندونه برندارم و به‌جاش تمرکزم رو بذارم روی برداشتن چیز‌های ارزشمند در زمان مناسب.به بدن و سلامتیم بیشتر اهمیت بدم و حواسم به آلارم‌های که بهم می‌دن باشه.1در نهایت یه جمله‌ از یکی از دوست‌های دوست‌داشتنی‌ام می‌گم و کوله پشتی‌م رو می بندم "قرار نیست حتما یه کار بزرگ و تاثیرگذار انجام بدی و دنیا رو تغییر بدی.".(چون به نظرم خیلی زیادی سخت گرفتم و بار ذهنی زیادی رو خودم رو دوش خودم گذاشته بودم)چه چیزهایی رو در ۱۴۰۱ باقی می‌ذارم؟انکار احساسات بدم: سعی می‌کنم توی سال جدید احساساتم رو تماما بپذیرم و به‌جای فرار و انکارشون با اون‌ها مثل مهمون زندگی کنم. (و البته با آدم‌های درست راجع‌بهشون صحبت کنم و از ابرازشون نترسم.)به نقل از یه پادکستی که خیلی دوسش دارم: من نمی‌تونم جلوی پرواز پرنده‌های غم رو بگیرم اما می‌تونم کاری کنم تا بالا سرم آشیونه نسازن!بیش از حد کار کردن: به‌ جای کار زیاد و صرف انرژیم در همه‌جا سعی می‌کنم بالانس زندگیم رو تا حد زیادی رعایت کنم و انرژیم رو درجای درست و به اندازه خرج کنم.چیدن تخم مرغ‌هام در یک سبد: امسال سعی می‌کنم در ارتباط‌های انسانیم هوشمندانه‌تر عمل کنم و همه‌ی خودم رو برای یک آدم نزارم. تیکه‌هایی از خودم رو برای خانواده، دوستای نزدیک، همکارهام و صدالبته خودم نگه خواهم داشت.تصویری از یکی از روزهای نه‌چندان خوبم | خستگیایده‌آل فعلیم از ۱۴۰۲ چیه؟!ورزش کنم!!!جلسات تراپیم رو جدی‌تر ادامه بدم ولی در عین حال زیادی به زندگیم ور نرم.حداقل ۶ جای جدید از ایران که نرفتم رو بگردم.ساز زدن رو ادامه بدم، و سعی کنم مربی خوبی برای هنرجوهام باشم.دنبال حال خوبم توی آدم‌ها نگردم و تنهایی خوشحال بودن رو تمرین کنم.روی توسعه سافت‌اسکیل‌هام وقت جدی بذارم.بسه دیگه، نه؟امیدوارم ۱۴۰۲ از جایی که ایستادم راضی‌ باشم.مژده محمدیمژده محمدیWed, 15 Mar 2023 16:13:55 +0330