https://virgool.ir/feed/@mohsenvدر گوشه ای از این دنیا، در سیاره ای به کوچکی یک گرد رها در فضای بی انتها، در کهکشانی پرت و سوت و کور در میان انبوهی از تاریکی ، ما اینجاییم و صدای فریادهایمان به جایی نمی رسد.fa2026-11-10 18:38:41https://files.virgool.ir/upload/users/885583/avatar/Crx9cN.jpghttps://virgool.ir/@mohsenvhttps://virgool.ir/@mohsenv/به-سوی-مرز-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-rvstjv2b5akkصدای باد در بیرون کلبه کمی فروکش کرده بود و صدای سوختن هیزم در آتش آتشدان سنگی سکوت را به هم می زد اما همچنان آرامش را به قلب او می ریخت پسرک بلند شد و نشست پاهای برهنه اش کف سنگی و گرم کلبه را لمس کرد . چیزی در درونش می جوشید . خواهرش . او آنجا بود اما نمی دانست که امشب خواهرش کجا خوابیده است . خواهرش تنها عضو خانواده . تنها کسش تنها آشنایش در این دنیا . سرش را برگرداند و به زیبا نگاه کرد که خوابیده بود آرام و آن سوی تخت نزدیک به لبه دیگر . دختری که کنارش می خوابید اما هرگز با او نخوابیده بود بلند شد و ایستاد . در اینجا چه می کرد آیا نباید می رفت ؟ تا کی می باید این جا می ماند تا بهار؟ چرا؟ چون آن پیرزن این طور گفته بود. دست برد و بالا پوشش را پوشید و به طرف در رفت چند قدم آن طرف تر درست کنار در چکمه هایش چکمه هایی که از آن مرد مرده ستانده بود. حتی کفشهایش هم مال خودش نبودند . آنها را به پا کرد شال و کلاهش را به سر کرد و پوستین را به تن کشید و برگشت به زیبا نگاه کرد. به طرف کیسه اش رفت و آن را برداشت مشک و کمی انجیر خشک و بلوط کوهی و توت خشک شده در جیبهایش ریخت همه جا تاریک بود و نمی خواست از آن دو کسی بیدار شود دست به عصایش برد و سر برگرداند و همه جا را نگاه کرد زیبا، تخت ،آشپزخانه و جایی که پیرزن خفته بود و ناگهان دو چشم سفید بیدار و هوشیاری را نگریست که نگاهش می کردند -داری می ری؟ صدا گوهر زمزمه وار و خفه بود پسرک چیزی نگفت و فقط با تکان سر و چشمهایی که بسته و باز شدند تایید کردند و پیرزن باز به صدا آمد . -با خودت نمی بریش؟ +اینجا جاش امنه پیش تو -دنبالت میاداین را آرام تر گفت انگار خودش هم نمی خواست این را بگوید و آرزو می کرد که ای کاش دختر بماند اما می دانست به دنبال ایلگار خواهد رفت +نگهش دار نذار دنبالم بیاد چرخید و در را گشود که با صدای خشکی باز شد .صدای باز شدن در در نیمه شب چیز عجیبی نبود لابد کسی بیرون می رفت تا خود را خالی کند و لابد توجه کسی را جلب نمی کرد و ذهن خفته به صدای باد و باز شدن درب کلبه تیزنبود.در بسته شد و پیرزن دوباره پلک رو هم گذاشت در حالی که صدای گام برداشتن پسرک به گوش نمی رسید انگار همان جا پشت در ایستاده بود . وزنه ای به پایش بسته شده بود که نمی گذاشت برود. اما خواهرش او را می خواند و شبها به خوابش می آمد . "زنده ها به خواب زنده ها نمیان . فقط مرده ها می تونن در بین دنیای خوابها هجرت کنن"  آیا خواهرش مرده بود و یا داشت می مرد.  پسرک یخ زده بود خون به مغزش نمی رسید که جریان تصمیم قلبی اش را به ذخن مخابره کند  اما قلبش در چرخشی به هنگام سکان کشتی وجودش را در دست گرفت. چرخید و بند دلبستگی را پاره کرد و با اشک هایی که از گوشه چشمش بیرون می تراویدند سنگین و دو دل گام برداشت . از بین درختان گام بر می داشت و بلند تر گریه می کرد تا اینکه به سرعتش افزود و دور و دور تر از کلبه شد. به سمت دره سرازیر شد اما آهسته و با احتیاط پا و کمرش هنوز تیر می کشید و شاید همان روز بود که فهمید تا آخر عمرش خواهد لنگید ولی چاره ای نبود از کلبه دور شده بود و در مسیر دشتی بود که منتهی به مرز بود . آنجا که قرار بود یکی از سخت ترین کارهای عمرش را انجام دهد. گذشتن از مرز و ورود به سرزمین دشمن تا مرز چیزی نمانده بود و پیرزن بارها همین مسیر را به او نشان داده بود . گذرگاهی میان دو کوه که در دامنه هایش سبزی درختان کاج و در نوک قله هنوز مانند عروسان سر بندی از تور سفید برف بر سر داشتند. به رودخانه رسید مشک خود را پر آب کرد و صورتش را در چشمه شست دیگر نه مانند قبل سنگین بود بلکه ترس از گام هایش به قلبش نفوذ کرده بود ترس از تنها رفتن اما قبل تر ها مگر تنها نبود؟ حال چه چیزی را از دست داده بود ؟ آن دختر را. زیبا را. تنها دوستش را. دختری که قلبا بسیار دوست می داشت.  علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارWed, 04 Nov 2026 15:08:39 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/قدرت-با-دلرحمی-می-آید-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-y6iime5wdfsxسوتک را تمیز کرد و به گردن آویخت تا با گوهر بیرون برود و چند تکه از گوشت خشک شده را در جیبش چپاند اما گوهر برایش شیر داغ آماده کرده بود و پسرک همه آن را سر کشیده بود و عجب طعم خوشی داشت . مزه شیرین عسل کوهی زیر زبانش مانده بود و سرش انگار در آن سرما گر گرفته بود آرام و آهسته راه می رفتند یا می دویدند؟ نمی دانست. گوهر یه ریز حرف میزد اما پسرک گوشش به حرفهای گوهر نبود و انگار در بالای ابرها سیر می کرد انگار جادوگر پیر چیزی در شیرش ریخته بود گفت: چیزی توی شیر ریخته بودی؟ گوهر سکوت کرد و خیلی سر سری جواب داد که آره فقط یکم عسل کوهی -یه جوری شدم انگار و سرم داره گیج می ره گوهر گفت: حواستو جمع کن امروز آخرین روزه تمرینه و امروز یک آزمون داری -آزمون؟ همین را گفت و انگار جهان جلوی چمانش پر از نور شد . همان جا با صورت روی برفها سقوط کرد وقتی به هوش آمد که هوا داشت تاریک می شد چیزی به غروب کامل نمانده بود و در یک دشت پر برف بود هیچ جا مانند جاهایی که میشناخت نبود و صدای زوزه گرگها را از دور می شنید یک دشت باز... جایی از جنگل که درختی نبود و هرگز آنجا را ندیده بود پیرزن احمق او را میان جایی رها کرده بود و رفته بود. پیرزن جادوگر حتما در شیر داغ چیزی ریخته بود آن همه ادویه و آن همه وردی که بلد بود به سادگی می توانست دمار از روزگار هر کسی در آورد دست به گردن برد و سوتک را لمس کرد اگر پیرزن سوتک را می خواست باید آن را برمی داشت اما حالا چرا سوتک بر گردن پسرک بود این چه شوخی بود پیرزن الان کجا رفته بود و چرا باید پسرک را با سوتک رها کرده و می رفت ؟ بلند شد و خود را از برف تکاند صورت و دستش یخ زده بود و حسی نداشت و سوتک را فقط از حجمش تشخیص داد .راه افتاد اما به سمت کجا جایی در میان درختان یا به سمت ارتفاعات جایی که کلبه پیرزن انجا بود شاید اما صدای زوزه گرگ نزدک و نزدیک تر می شد زمان زیادی نگذشته صدای غریدن گرگها را از نزدیک می شنید. جایی در تاریکی چون سایه هایی به رنگ خاکستری تیره در سیاهی شب و سپیدی برف که نور در حال خاموشی خورشید را منعکس می کرد .سایه هایی که وهم و وحشت را بر دل می افروخت -برید گمشید کثافت ها وگرنه همتون رو می کشم دست به گردن برد و سنگ را بر گردن آویخته بود بیرون کشید زبان و دهانش کرخت و یخ زده بود در سوتک دمید اما نه به قصد کشتن به قصد فراری دادن گرگ ها ماده گرگی که جلو امده بود زوزه ای کشید و از درد به خود پیچید ودوید و در سیاهی گم شد .چرا دیگر آن طور که باید خشمگین نبود از قدرتی که داشت خیالش راحت بود یا از سرما بی حس بود و حوصله جنگ نداشتگرگ نر جوانی غرید و در چند قدمی دندان نشان می داد رو به حیوان گفت: دور شو حیوان پلید تا پوستتو نکندم بزن به چاک سردش بود و حوصله نداشت از این جدال ها با حیواناتی که ذاتا شر نبودند. خسته بود با شکارچی ها با گرگ ها که برای بقای خود جنگیده بودند و کشته شده بودند .ناگاه اشک از چشمانش جاری شد -نمی خوام بکشمت حیوان بدبخت می دونم زمستونه و به نظر غذای بی دردسری میام اما  این طور نیست اگه تو این سوتک فوت کنم ممکنه چند تا استخونی که به تنت مونده از درد بترکه می فهمی ؟ گرگ همچنان می غرید و بقیه اعضای خانواده اش هم کم کم به او ملحق می شدند . چشم چرخاند تا ماده گرگ را در میان جمع گرگهای تازه به بلوغ رسیده ببیند اما او آنجا نبود او هم مانند پیرزن رفته بود و شاگرد جا مانده بود بچه شاگردها رو در روی هم گرگ های تازه نفس و کنجکاو  رو در روی پسرکی تنها حیوان نزدیک تر شدو دندان نشان داد سیاهی و سپیدی مو و دندانش تضاد عجیبی داشت اما ایلگار خسته بود خسته از آزمون. ازجدال و رمقی برایش نمانده بود . همان جا روی تخته سنگی نشست -گرسنته؟ حیوان همچنان می غرید سوتک را دوباره به گردن آویخت و دست در جیب بالاپوش کرد و تیکه های خشک شده و نمک سود را بیرون کشید -بیا اگه گرسنته اینا مال تو و تیکه های نازک گوشت را به روی برف و در یک قدمی حیوان روی زمین ریخت حیوان بو کشید و بدون این که از غریدن دست بکشد تیکه ها را به آنی بلعید و باز هم غرید اما این بار کمی آرامتر لطفی از سوی انسان به او شده بود و او هم این را می فهمید حرفهای پیرزن را به یاد آورد "نباید همیشه ازش استفاده کنی کمی هم از قلب و مغزت کار بکش بچه" و ضربه ای به سرش نواخته بود همیشه این کار را می کرد هم با او و هم با زیبا کلمه احمق از دهانش نمی افتاد پیرزن بد اخلاق و بی حوصله و عنق حیوان قدمی نزدیک تر شد و دندان نشان می داد بار دیگر دست در جیب کرد و ته مانده تکه گوها را بیرون کشید و جلوی حیوان انداخت نر جوان نزدیک شدو تکه گوشت ها را بلعید و بدون این که بغرد نگاهش کرد و لبانش را لیسید مثل سگی بازیگوش و آماده پاداش -دیگه ندارم ببین و مشتش را به سمت حیوان باز کرد گرگ نزدیک شد و همچنان که می غرید دست پسرک را بو کشیدو نزدیک و نزدیک تر شد آنقدر نزدیک که می توانست دست پسر را به دندان بگیرد بوی خوش غذای نمکین و خوشمزه می داد دست پسرک نزدیک شد و بویید و زبان بیرون آورد و دست چرب پسرک را لیسید و منتظر ماند در نگاهش تهدید و خشونتی نبود پسرک به حرف امد -دیگه چیزی ندارم اما قول می دم اگر باز هم همدیگر و دیدیم برات بیارمش دست برد تا سر حیوان را نوازش کند اما حیوان به عقب جست و غرید اما نه از خشم بلکه از روی فطرتش برگشت و در تاریکی گم شد .خانواده اش هم یکی یکی محو شدند تا شب را در لانه های گرمشان بگذرانند ایلگار همان جا به سنگ ها تکیه داد و مهتابی که بالا امده بود را نگاه کرد چه شب آرامی بود ترسی در قلبش نبود هیچ ترسی از هیچ چیز نه از شب نه گرگها و نه سرما همه چیز همان طور بود که باید می بود بلند شد و به سمت سر بالایی تپه بالا کشید از میان درختان که رد می شد حرفهای گوهر یادش می امد .نشست تا نفسی چاق کند و دمی بعد باز هم بلند شد تا راه بیفتد اما پا و کمرش تیر می کشید هنوز کاملا خوب نشده بود وتلو تلو خوران روز زمین افتاد اما باز هم بلند شد پیرزن خرفت این چه امتحانی بود در میان سرما و برف و گرگها با این کمر و پای ناجور "چه امتحانی همین که خوب شوم این کوهستان لعنتی رو می ذارم و می رم موفع برگشتم بهش سر نمی زنم پیرزن احمق" به بالای تپه که رسید محیط کمی آشناتر بود و حالا می دانست که کجاست کمی بالاتر یک سراشیبی بود و بعد از ان کلبه در بالای تپه ای محصور بین درختان بلند قرارداشت سراشیبی را با احتیاط پایین خزید و سربالایی کلبه را بالا کشید نور چراغ را می توانست ببیند که بر سر در کلبه اویزان بود راهنمای کسی که بیرون از کلبه بود لابد کار زیبا بود . نزدیک کلبه صدای خنده پیرزن و زیبا به گو می رسید در را باز کرد و با اخم وارد شد بسان تمام مردان خسته از کار که فکر می کنند زنان در خانه استراحت می کنند بوی غذا دلش را آشوب کرد اما به روی خود نیاورد زیبا با شوخ طبعی پرسید به گرگها غذا دادی و هر دو ریز خندیدند ایلگار رو تختش دراز کشید و پشت به آنها کرد شام آماده ست من چیزی نمی خورم گرسنت نیست نه و دوباره صدای خندیدن ریز دو نفره و پچ پچ کردنشان برخواست لحافی از پوست گوزن را تا سر بالا کشیدو خود را به خواب زد ........علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSun, 01 Nov 2026 14:06:38 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/مرا-بکش-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-akwulzbwqhjvآنکه بلوط می کارد می داند در سایه آن نخواهد نشست. عمر به همین اندازه کوتاه است نمی توانی ثمره تلاشت را ببینی این را کوتاه گفت و مشغول کارش شد . به نظر می آمد که مشغول کار روزمره خود است تمیز کردن کلبه که از وقتی زیبا و ایلگار آمده بودند راحت تر شده بود . -تو داری کجا می ری +دارم همراه ایلگار می رم که خواهرشو پیدا کنیم و برگردیم به خونه -خونه اون ؟ +من که خونه ای ندارم -مادر و پدرت چکاره بودند؟ زیبا سکوت کرد سکوتی پر معنا و گوهر معنی این سکوت را می دانست-می خوام قبل از رفتن کاری برام انجام بدی اما می خوام بین خودمون بمونه زیبا از پشت سر نگاهش می کرد پیرزن کمی خمیده بود و موهایش به سختی چند تار موی خاکستری را بین خود حفظ کرده بود +چیکار؟ -بهت می گم وقتی زمانش برسه و بهت می گم بعد از این که کارت تموم شد چیکار کنی ولی باید بین خودمون  بمونه مثل یه راز +یه راز ؟ ایلگار در را گشود و داخل شد لنگان لنگان و در حالی که به چوبدست خود تکیه داده بود روی تخت نشست وگفت: هوا داره گرمتر میشه دیگه سوز نداره -بهار داره میاد این را گوهر گفت و به سمت ایلگار برگشت-برای رفتن عجله نکن پسر باید خیلی چیزها رو یاد بگیری +مثلا چیارو -این که انواع اصوات چطور باید به وجود بیان و هر صوتی چه تاثیری داره .فکر کنم وقت نکرده باشی که یاد بگیری درست میگم ؟ ایلگار به نشانه نه سر تکان داد -و تو دختر زنجیرتو بردار و همراهم بیا باید ببینم چه چیزهایی بلدی ........ در سرمایی که می رفت تا در تابش آفتاب بهاری بشکند گوهر و زیبا کنار رودخانه ایستادند . -زود باش بچرخونش و اون درخت رو نشونه بگیر صدای زنجیر در شکافتن هوای سر هو هو کنان برخواست و سر فلزی سنگینش به سمت درخت شلیک شد شاخه ای نه چندان نحیف شکست و زنجیر به دور درخت پیچید -این طور نه نباید بذاری زنجیر دور درخت بچرخه وقتی هدفت اینه که شاخه رو بشکنی زنجیر را از دخترک گرفت و با تکانی سریع دوباره زنجیر در هوا چرخید و به شاخه ای دیگر اصابت کرد و آن را به میان انبوه شاخه های خیس انداخت -استعدادش رو داری فقط کمی تمرکز لازم داره که بتونی تو فاصله نزدیک ازش استفاده کنی و صاف در چشمان دخترک نگاه کرد و گفت : زمانی فرا میرسه که بین ترسیدن و شجاع بودن یکی رو انتخاب میکنی و اگر بترسی می میری هم خودت هم اون پسر.دوباره سعی کن چند روز دیگه باید راهی بشید و وقتی به قلمرو جنوب رسیدید می فهمید که خیلی کوچک تر از این هستید +چیکار باید کرد -باید یاد بگیرید و وقتی فرصت نداری که شاگرد یه استاد بشی که همه چیز رو بهت یاد بده دنیا این کارو می کنه و بهت نشون می ده که هر چیزی یه بهایی داره و باید تاوانشو بپردازی +ما زود زود خواهرشو پیدا می کنیم و برمی گردیم به ... -هیچ وقت پیداش نمی کنه +از کجا می دونی -اون پسر دیگه خواهرشو از دست داده و چیز بزرگتری به دست آورده اما هنوز خودش نمی دونه +اگه پیداش نمی کنه و اینو می دونی چرا مانع رفتنش نمی شی می تونیم از همین جا برگردیم و بریم به خونه همون جا که همیشه ازش حرف می زنه -چون هنوز نا امید نشده چون هنوز امید داره و آدمها بعد از اینکه امیدشون رو از دست می دن شروع به استفاده از عقلشون می کنند.تو هم هر وقت خواستی می تونی به اینجا برگردی. اگر روزی برسه که بدونی هیچ خانه ای نداری روزی که همه ترکت می کنن و دوباره تنها می شی به اینجا برگرد اما برای موندن در اینجا چندتا شرط دارم +چه شرطایی اول اینکه به باغ انگور برسی و هر سال موقع برداشت انگور ازشون شراب درمانگر بسازی .دوم اینکه به کاشت بلوط ادامه بدی .سوم اینکه مثل من هر شب در این رودخونه خودتو بشوری و نیایش کنی و آخرین شرطم اینه که ...اینکه منو بکشی دخترک به وضوح ترسیده بود تا آنجا کسی را ندیده بود که از مرگ استقبال کند و از کسی بخواهد که او را بکشد زن حرفهای عجیب بسیاری زده بود و زندگی عجیب بلندی را طی کرده بود اما این دیگر از همه عجیب تر بود گوهر راهش را کشیده ومی رفت دخترک داد زد +تو خیلی پیری چرا منتظر مرگ نمی مونی که به مرگ طبیعی بمیری پیرزن با صدایی که آهسته به گوش رسید گفت: از انتظار خسته ام ..........  علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSat, 17 Oct 2026 15:20:47 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/بخشوده-شده-قسمت-آخر-از-کتاب-برلبه-تاریک-sa2kxco2j1lrتمام فکر و ذکرش پیش پینار بودهر لحظه و هر زمان کنارش بود حتی وقتی پینار تن به چشمهه آب گرم میسپرد تا استحمام کند چند قدم دورتر می ایستاد تا اگر مردی نزدیک شد او را نهیب زند که دختری در چشم تن برهنه دارد و مرد یا پسر روی برگردانده میرفتند نه تنها اینجا میان صخره های کوه های مشرف به شهر پادشاهی بلکه در تمامی قلمرو تهمورث زن ارج و منزلتی دو چندان داشت زن بودن افتخاری بود و چه اندازه این را دوست داشت زن هرگز برده نبود هرگز جنس دوم نبود و همیشه بالا بود والا بود و عزیز بود فرشته ای برای زایش زندگی برای مادر شدن برای رهبری برای حکمرانیاین را تنها در جنوب در دو نقطه دیده بود که زن ارج دارد در صومعه و در بارگاه شاه شاهان کی شاه که در شمال عادل شاه صدایش میکردند به تمسخر.پینار از چشمه بیرون آمد لباس میپوشید که گوهر خود را به او رساند-بانو بذارید کمکتون کنمپینار آب موهای انبوهش را به پارچه ای گرفت.با کمک گوهر لباس پوشید.تن سفید و مرمرین.چه مرد خوش بختی او را در آغوش خواهد گرفت .صاحب سوتک ها ارجمند ترین دختر شمال زیباترین و قدرتمند ترین دختر شمال را پینار را"چگونه او را بدزدم چگونه او را ببرم قد بلند تر و سنگین تر تن درشت و محکم""اگر نتوانستی فقط آن سنگ را آن سوتک را""دختر را بکش"دست گوهر سرد شد و تیری به قلبش نشست انگار.چرا باید او را بکشد می تواند وقت مناسب سنگ را برباید و برود بی آنکه عزیزی را کشته باشد خیال کشتن پینار از سرش گذشته بود اما همچنان قلبش می لرزید پینار به سمتش برگشت +چیزی شده ؟در راه سعی می کرد نگاهش نکند می دانست که آن دختر تیزهوش تر از آنی ست که بتواند چیزی را پنهان دارد"دل قوی دار دختر به وقتش سوتک را می دزدی و به سمت تپه ماهورها می روی و از آن جا رو به بیشه و تمام. هرگز پیدایت نخواهند کرد .هرگز به دنبالت نخواهند آمد و هرگز نمی فهمند که کجا رفته ای"پینار از پشت سر می آمد و گوهر جلوتر گام برمی داشت. مسیر شیب دار بود و ندیمه باید جلوتر می رفت که اگر بانویش بلغزد مانع سقوطش شود و این رسم صومعه بود +چرا جلوتر می ری بیا کنار هم با هم... و ناگهان لغزید و افتاد+آی مچ پام همین را گفت و در آخرین لحظه قبل از این که گوهر بچرخد و با دستان باز به او برسد به زمین خورد-خدا منو ببخشه+تو رو چرا خودم افتادم ...پام پیچ خورد-بذارید کمکتون کنم و خود را زیر بازوی پینار جای داد چهره در هم کشیده از درد چند قدم راه آمدند اما نشست و گفت: نمی تونم بیام درد می کنه دخترک نگاهش را به مچ پای پینار دوخته بود فکری به سرش زد البته ناپخته بود- تا دهکده چیزی نمونده اگه تا اون سراشیبی بتونید بیاین تا دهکده کولتون می کنم و می برمتون پینار خندید+ یعنی این قدر قوی هستی که منو به دوش بکشی و تا خونه بریم-بله فقط اگه تا اون سراشیبی بتونید بیاین منم کمکتون می کنمپینار دوباره خندید و با چشمانی که به رنگ آسمان بود در دختر نگریست +نمی خواد کولم کنی فقط کمک کن راه بیام دخترک باز خود را زیر بازوی پینار جا داد و او را لنگان لنگان تا سراشیبی تندی همراهی کرد آرام و آهسته و چرا دلش می خواست هرگز این مسیر پابان نیابد.نشستند دخترک دوباره به سخن آمد که- بیا روی دوشم تا دهکده می برمت و پینار جواب داد: هیچ وقت باری روی دوش کسی نمیشم تو برو به دهکده همراهی با خودت بیار هوا داره تاریک میشه منم آهسته آهسته میام-تنهاتون نمی ذارم و صاف در چشمان پینار خیره مانددخترک پینار را به دوش کشیده و به ست کلبه ها می رفت "دختری با این قد و بالا چرا چندان سنگین نبود" و پینار از دیدن آن همه چالاکی و قدرت تعجب کرده بودچراغ خانه ها یکی یکی روشن میشد و دختر کوچک تهمورث با چراغی بر ایوان خانه بود استوار پسر بلند قد و چهارشانه که مهتر اسبان تهمورث بود در حال زین کردن اسبی بود که پی دختران برود که دیر کرده بودند تاریک روشنای روز فرا رسیده بود اما چشمان دختر با تاریکی که داشت غالب می شد مبارزه می کرد تا بیشتر ببیند در انتهای جاده منتهی به ده شبه کسی پیش می آمد-آنها هستند آمدند و دقیق تر نگاه کرد پینار بر پشت دخترک بود و دخترک پیش می آمد.......گوهر در تخت خود دراز کشیده بود همان جا در کتابخانه قصر که حالااتاق خصوصیش بود دراز کشیده بود و در فکر بود می توانم حملش کنم و می توانم با خودم ببرمش یا با اسبی از اسبان اسطبل .اسطبل به در پشتی راه دارد نیمه شب کسی آنجا نیست.فقط باید بیهوش شود و باز هم بردوش کشد تا آن سوی جنگل بعد دست و پا بسته و دهن بسته تا عمق جنگل و تا جایی که گروه مزدوران مالیاتچی منتظرش بودند"یادت نرود لنگه گوشواره هم باید همراه دختر برود" این یک نشانه بود برای یک عملیات بزرگ برای ربودن دختری که صاحب سوتکهایی بود که تهدیدی برای قلمرو جنوب بودند. تنها شانس شمال برای مقابل با جنوب و گوهر اینجا بود که اولین قدم برای این عملیات بزرگ را بردارد ،جلب اعتماد دختری که صاحب سوتک ها بود. کشتنش راحت تر بود تا ربودنش و این را خوب می دانست اما نمی توانست این عمل را انجام دهد، نمی توانست پینار را بکش نمی توانست او را نابود کند اصلا چرا باید این کار را می کرد و اگر نمی کرد چه می شد آنها به دنبالش می آمدند و جانش را می گرفتند قدرتمند ترین زنان جنوب؛ انجمنی قدرتمند و با نفوذ که همه ارکان قلمرو جنوب را کنترل می کردند صدها یا هزاران جاسوس در بین تمامی سطوح حکومت و صدها جاسوس در بین مردم شمال مسلح به تمامی سلاح ها و امکانات عجیب و غریب و آموزش دیده برای کشتن؛ برای دریدن هر تهدیدی. صومعه خواهران با نشانی که لرزه بر پشت دشمنان می انداخت گرگی با دهان و چشمان خونین آنها هر تهدیدی را که بر سر راه حکومت جنوب بود از بین می برد.خواب از چشمان او رخت بربسته بود و قلب نا آرام نمی گذاشت که بخوابد از چه چیزی می ترسید؟ از این که دستگیرش کنند و یا نگذارند که زنده بماند کدام سو او را خواهد کشت؟ صومعه خواهران یا شمالی های خشمگین از لگد مال شدن اعتمادشان می تواند فرار کند اما به کجا؟ به کجای جهان او در شمالی ترین قلمرو شمال بود و بعد از ان دیگر حیاتی نبود فقط کوه بود و کوه بود و کوه و سرما وزمین هایی که خشک و خالی بود. در جنوب چه منتظرش بود صومعه ای که می توانست در آنجا خوب بخورد و خوب زندگی کند. با انواع علوم آشنا شود و خانواده ای داشته باشد اما مگر این جا خانواده ای نداشت؟ پینار می توانست خانواده او باشد خواهرش باشد هم صحبتش باشد اما در شمال چیزی نبود او یک غریبه بود و در جنوب هم او یک غریبه بود. او نگاه های دختران صومعه را دیده بود و پچ پچ آن ها را وقتی که به اتاق دا می رفت تا برترین علوم را بیاموزد اما برای چه آن علوم به او آموزش داده شده اند ساخت داروی خواب آور از شیره خشخاس از سنبل الطیب از گیاهه بابونه ، چرا؟ آنها را می توانست در انباری ته سالن زیرزمین بیابد همانجا که شیره خشخاش برای تهمورث اماده می شد تا بعضی از شبها راحت تر بخوابد سنبل الطیب قوی تر بود می توانست دختر را به خواب فرو برد و او شبانه از در پشتی همانجا که به اسطبل راه داشت بیرون برد.گیاه والرین یا علف گربه.سنبل الطیب با بویی تلخ و زننده  از رخت خوابش بیرون آمد و آرام و بی صدا همون طور که در شبهای بیخوابی صومعه آموخته بود پا به زیرزمین گذاشت. چشمانش به تاریکی عادت داشت یا آن را هم آموخته بود ته راه رو انباری همان جا بود پر از علف خشک و ادویه که فضای کوچک انباری را پر کرده بود. بو کشید این کار را هم آموخته بود زیر نظر مستقیم دا ترکیب کردن و ساختن داروی خواب آور را آموخته بود و بعد از ساعتی گشتن پیدایش کرد بوی تلخ و زننده از گیاه بود یا این که خود آن بو را می داد بوی خیانت به مهربانی شمالی ها به ملت خودش به شمال "حکومت های کوچک و ضعیف باید از بین بروند باید همه زیر یک نظم زندگی کنند" گیاه را در کرباسی پیچید و بیرون آمد ........................................................................ مرد روبه روی تهمورث ایستاده بود با همان چوب دست چوپانی و آن کلاه پوست خود و با ریش انبوه قرمز رنگ که مشخصه چوپانان شرقی بود تهمورث برندازش کرد مرد با چشمان سبز به او خیره بود و نگاه نافذی داشت نزدیک ترین مرد به او در قلمروش و عاقل ترین مشاورش شاه پیر پرسید -تو مطمئنی مرد با صدای گیرایی جواب داد: بله تهمورث در فکر فرو رفت -عجب پس نقشه ی ریختن که سوتک رو بدزدن +تنها سوتک نه بلکه پینار رو هم میخواد با خودش ببره تهمورث در چشمان مرد خیره شد مرد چیزی در نگاه خود پنهان نداشت دیده دریچه قلبش. صاف و بدون هیچ‌نیرنگی -خب حالا باید چه کرد دخترک رو زندانی کنیم یا بکشیم +فایده ای نداره کس دیگه رو میفرستن -پس چی چکار باید کرد +میذاریم پینار رو ببره تهمورث با چشمان گرد شده نگاهش کرد مرد حرفش را پی گرفت+ فقط تا زمانی که بفهمیم کی پشت این کاره -خودت گفتی که صومعه اما از کجا می دونی +شمشیر اون زن رو دیدم وقتی توی تاریکی جنگل بیرون کشید تا از دختر محافظت کنه.شمشیرش یه شمشیر معمولی نبود خود زن هم .یکی از همون ماده گرگهای صومعه بود یکی از اون شیاطین -اگر شمشیری که داشته خاص بوده حتما زن بلند مرتبه ایه بین زنان صومعه +بله و فقط وقتی یک خاتون به ماموریتی فرستاده می شه که ماموریت مهمی باشه -چرا این دختر؟ بهش نمیاد که خیلی اموزش دیده باشه چرا اونو فرستادن +برعکس خیلی اموزش دیده است هر کاری ازش برمیاد برای هر چیزی آموزش دیده تقریبا یک ساله که از یه فاحشه خانه خریدنش.خودش شمالیه برای همین هم به اینجا فرستادنش که لهجه جنوبیش لوش نده و خیلی دلیل های دیگه -مثلا چی +مثلا اینکه توی تمامی آموزشهاش برترین شاگرد صومعه بوده اونقدر که خود ماده گرگ اعظم بهش تعلیم داده -خود دا؟ +بله خود دا تهمورث به فکر فرو رفت -پس بذار کارشو بکنه فقط نباید بذاریم از قلمرو ما بیرون بره.به هوشنگ خبر میدم وقتی خطر رفع شده م فرستیمش بره باید زودتر از اینها این کارو می کردیم .........................................مچ پا کمی ورم داشت و دراز کشیده بود-شبها راحت می خوابید بانوی من+گفتم این جوری صدام نکن هم بگو پینار-بله معذرت می خوام+یکم درد دارم-دوست دارید یه شربت براتون درست کنم که دردتونو کم کنه و راحت تر بخوابید ؟آشکارا درد می کشید+اگه کم می کنه یکم می خوام البته اگه تلخ نباشه-یکم تلخه اما شیرینش می کنمجام را به دست پینار داد در حالی که به خود لعنت می فرستاد.پلکهای پینار روی هم می رفت که گوهر گفت: جای تو توی صومعه امنه عزیز دلم+کدوم صومعه... و نایی برای باقی سوالش نداشت جام از دستش افتاد و گوهر لحظه ای ایستاد تا صدای افتادن جام ساکت و لحظهای سکون و بعد دست به کار شد لباس گرمی به پینار پوشاند و خود نیز بالا پوشش را پوشید و از در بیرون رفت به اتاقش که دیگر اتاقش نبود. به کتابخانه. خنجری را که پنهان کرده بود برداشت و از زیر تخت کیسه ای که آماده کرده بود را بیرون کشید و به سمت اتاق پینار رفت . ملافه بلندی را برداشت و به سمت پینار رفت او را به خود بست و بلند شد پینار سنگین تر بود اما نه او این کار را سخت تر می دیدخدا مرا لعنت کندبه سمت در پشتی قصر رفت و در را آهسته گشودبرف نم نم می بارید رد پا در برف گم می شود و فردا که از آنها خبری نشد به دنبالشان خواهند گشت و اگر تمام شب را راه بپیماید پیدایش نخواهند کرد.به اسطبل رسید. می تواند اسبی بردارد و پینار را بر روی اسب بیندازد و برود همان کار را کرد دختر را پشت اسبی گذاشت و اسب را آرام به سمت درب خروجی اسطبل کشید ..........لنگه گوشواره را از زیر سنگ بیرون کشیده بود و به گوشش آویخت و داشت می رفت اما دلهره عجیبی داشت یک جای کار می لنگید اما مهم نبود نیمه راه را آمده بود و پینار بر پشت اسب بود و سوتک بر گردنش-کجا داری می ریمهنوز چشمانش پینار بسته بود اما با ناله ادا شدبه میانه جنگل رسیده بودند کلبه از دور مشخص بود همان جا که قرارشان بود کلبه مامورین مالیات لنگه گوشواره را به آنها نشان می داد و از آن به بعد ماموریت او تمام بود فقط چند قدم دیگر تا چراغ روشن کلبه و تمام.....اسب را بست پینار را پایین گرفت و درب را گشود ......"شمالی ها مردم عجیبی هستند مردمی که زیر ظاهر ساده شان نوعی از تیزهوشی ذاتی فکر می کنی مردمی ساده لوح هستند اما هرگز این طور نیست باید مراقبشان باشی".....خون... همه جا پر خون بود زمین کلبه و دیوارها که نشان از پاشش خون روی سنگهای کدرش داشت و مامورین مالیات که دریده شده بودند هوشنگ شاه نفس نفس زنان و با دستی که خون از آن جاری بود نشسته بود یکی از افسرانش هم همین طور مرد ریش قرمز با عصای چوپانی اش ایستاده بود و استوار هم پسر اسطبل چی استوار چشم در چشم گوهر پرسید :اسب رو خوب بستی و با پوزخند ادامه داد خیلی کثیفی موش کوچولو و ضربه ای از پشت سر به سرش اصابت کرد ضربه ای با دسته شمشیر گوهر با پینار که بر دوشش بود به زمین افتادنددر میان فریاد هوشنگ بر سر افسری که ضربه را زده بود از حال رفت-آروم تر احمق........دختر هنوز منگ و گیج بود و نمی توانست روی پایش بایستد.در میان تالار رها شد و افسران و هوشنگ دورش را گرفته بودند تهمورث بر تختش نشسته بود و نا امیدانه نگاهشان می کرد .-همشون رو کشتیدهوشنگ شاه جواب داد: مجبور شدیم-این دختر بچه رو چی اونم مجبور شدید به این حال و روز بندازیدش که نتونه حرف بزنه؟هوشنگ نگاهی به افسرش انداخت که ضربه را زده بود افسر که نگاهش را دزیدید و به زمین خیره بودهوشنگ شاه گفت:ترسیدیم به صاحب سوتک ها آسیب بزنهتهمورث فریاد زد: بس کن محض رضای خدا+یه خنجر همراهش بود فکر کردی می خواست باهاش چیکار کنه؟ اون یه جاسوسه...یه دختر صومعه که تعلیم دیده آدم بکشه.... صاحب سوتک ها هنوز به هوش نیومده تهمورث، این موش کثیف به اسلحه هست تو دست اون ماده گرگ که باهاش به خواسته هاش برسه. بعد تو نگران حال این دختری؟ در آینده قراره یکی از اون شیاطین باشه گرچه همین الانشم هست.-ما می خواستیم اون خاتون رو گیر بندازیم و تو همه چیز رو خراب کردی+گیر بندازید که چیکارش کنید اعتراف بگیرید ؟ هیچی وقت موفق نمی شدیم حتی اگه اونو زنده می گرفتیم. حتی اگه می تونستیم زنده بگیریمش هیچ وقت موفق نمی شدی قبل از اینکه بتونی شکنجش کنی خودشو می کشتبا دستی که پییچده در کرباس سفید خون آلودی بود رو به بقیه کرد و ادامه داد: یه داروی مرگبار رو با یه نخ می بندند به دندونشون و در لحظه آخر می جوون و قورتش می دنسکوت کرد تهمورث نگاهش می کردنگاش را به دختر دوخت خون بینی دخترک خشک شده بود و چشمش خون گرفته و ملتمسانه به تهمورث نگاه می کرد .-اون اسیر منه+نه اون یه جاسوسه خودت گفتی که شمالیه و یه شمالی وقتی به ملت خودش خیانت کنه مستحق مرگه و این یه قانونهتهمورث به جمع نگریست نمی شد از این قانون تخطی کرد و با خشم سر تکان داد و گفت بله.اما خودت باید تمومش کنی اونم جایی که خونش دامن گیر من نشه جایی کنار آب روان بعد از اینکه بهش آب دادید .هوشنگ شاه به مردانش اشاره کرد افسران دختر را گرفتند از دو سو مانند پرنده ای که در دام گرفتار شود گوهر در میان هوا دست و پامیزد و زجه می زد و کمک می خواست او را به سمت مرگ می بردند در میان کوهی یا کنار آب روان او رامیکشتند بعد از سیراب کردنش به روش شمالی ها که فلسفه ای عجیب پشتش بود........برف بی امان می بارید و گوهر آن قدر داد زده بود که دیگر صدایش در نمی آمد می خواستند بکشندش و هیچ راه گریزی نبود . چند مرد عبوث و خشمگین و نا آشنا سرش را روی تخت سنگی گذاشتند و یقه اش را از پشت پاره کردند و موهایش را افسری در دست نگه داشته و به سمت جلو می کشید شمشیر بالا رفت و دو متر با گردن نحیف دختر فاصله داشت تیغی برنده در بوران سرد. هوشنگ نفس به سینه کشید اما صوت سوتک او را در جایش خشک کرد صوتی که همه را تبدیل به مجسمه ای سنگی کرد صوتی که از بی زمانی مطلق آمده بود چند لحظه بعد سوتی دیگر و آبی بر آتش.همه بر جا میخ شده به پینار چشم دوختند بذارید بره هوشنگ خواست چیزی بگوید که پینار ادامه داد فردا با هم می ریم به قلمرو تو هوشنگ به خواسته اش رسیده بود  دخترک زانو زده و او را نگاه می کرد نگاه پینار سخت و سنگین و بی روح بود گوهر آرام گفت منو ببخش -من بخشیدمت تهمورث و نگهبان اسطبل آنجا بودند دورتر با اسبی که زین نداشت پینار به تهمورث نگاه کرد. گفت: همتون رو بخشیدم افسری دستان دختر را گشود سوار اسبها شدند و رفتند و از آن همهمه فقط صدای باد بود و دختری که در میان برف با نفسی که نا نداشت می گریست.تنها اسبی بی زین مانده بود و دخترکی با یک لنگه گوشواره بر گوش .............علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSat, 10 Oct 2026 11:43:04 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/بخشوده-شده-قسمت-دوم-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-xteiwhswyvngتمام راه را از میان درختان سر به فلک کشیده جنگل خیس و تاریک دویده بود و لباس و تنش را شاخه درختان کنده و رنجانده بودند وقتی به تپه های نزدیک زمینهای کشاورزی رسید نگاهی به پشت سرش انداخت چیزی نبود،کسی دنبالش نیامده بود و قرارشان هم همین بود.- دستهایت باز میشوند و تو به سمت خانه های پراکنده میدوی روستای نزدیک قلمر پادشاهی کوچکی در شمال آنجا که شترها در بیابان برف میخورند نفسی تازه کرد لنگه گوشواره خاتون هنوز در دستش بود آن راباید جایی پنهان میکرد از جنگل بیرون آمده بود و اکنون روی تپه ی سنگلاخ ایستاده بود صدای پارس سگهای ده به گوش می رسید چه شب مهتابی قشنگی مردم زندگانی خانه های امن شمالی ها و دلهره از کاری که باید می کرد . به انگشتر نگاه کرد -مجوز برگشت تو به صومعه وقتی کارت انجام شد تخته سنگی را نشان کرد که ستبر و سه گوش رو به سمت جنوب خم شده اما استوار بود گودالی حفر کرد و گوشواره را دفن کرد برخواست و به سمت پایین تپه حرکت کردسه شبانه روز بود که چیزی نخورده بود.سرش گیج میرفت و صدای سگها که هر لحظه شدید تر میشدند مانند صدای زنگی در گوشش نواخته شد همانجا روی زمین دراز کشید وسط جاده و سایه مردی که می آمد و زنی که دور تر ایستاده بود در نگاهش محو شدند..............................................................................................................................................دخترک در اتاقی بزرگ به هوش آمد. مزه تلخی را در گلویش احساس میکرد بلند شد و نشست از لباسی که تنش بود بوی گل های بهاری به مشام میرسید و اتاق پر از کتاب بود و پرده های ضخیم پنجره ها به رنگ سرخ شاهانه ای نفوذ هوای سرد را غیر ممکن میکرد اما او همچنان لرز داشت. اتاق بوی چوب خوشی میداد و هیزم در شومینه بزرگ و سنگی زیبایی میسوخت و بوی آتش و گرما در فضای اتاق موج سیالی از امنیت را در جان دختر میریخت و چه بویی از بیرون می آمد بوی غذای گرم بوی خوش خانه معده خالی قار و قور میکرد بلند شد و ناخوداگاه به سمت مطبخ خانه کشیده شد بوی غذا را دنبال کرد و از دالان بلندی با چند درب کنارین گذشت و به چپ پیچید بوی ادویه و گوشتی که کباب شده بود در همآمیخته بود و عطر دیوانه کننده ای داشتسرک کشید... دو زن شاد و خوشحال و با خنده در حال آماده کردن غذا بودند چشم چرخاند کس دیگه نبود .اما صدایی از پشت سر میخکوبش کرد -گرسنته؟ به سمت صدا برگشت.زیبا ترین موجودی که تا به آن روز دیده بود .دختری با موهای سیاه انبوهی که برق می زد ، چشمان آبی درشت و زیبا با لباسی فاخر از ساتن سبز موهای گره کرده در پشت سر ، دست ها پنهان شده پشت کمر و بر روی گودی کمر قلاب شده و لبخندی به زیبایی خورشید در هنگام طلوع آنجا ایستاده بود لبانی به سرخی انار و صورتی مهتاب گون به حرکت در آمدند -اسم من پیناره دست سفید و نازک و خوش ترکیبش را جلو آورد تا دست دخترک را در دست بگیرد دخترک دست جلو برد و با تردید دستان پینار را در دست گرفت گفت :گوهر... اسمم گوهرهپینار دستش را به گرمی فشرد قدرتی عجیب در روحش بود که می شد آن را کاملا حس کرد...........اولین بار که موهایش بافته شد به دست گوهر بود انبوه موی که با ترانه خاصی لبریز از لبها با آهنگ های باستانی که مجموعی از وردها و دعاها برای صاحبان آن موهای سیاه با تسمه های نقره فام بسته میشدند و به سری موهای بافته شده اضافه میگشتند .چه بوی عطری از این دختر به مشام میرسید ناخداگاه گفت: چه بوی خوبی میدید بانو پینار دست به سر نزدیک کرد همانجا که انگشتان فرز گوهر در حال بافتن مو بود و آن را نوازش کرد -چه دستان فرزی داری دختر واقعا هنرمندی منو بانو صدا نکن بهم بگو پینار +پینار یعنی چی -یعنی دختر چشمه +چه اسم قشنگی و میخواست بگوید که چقدر عاشقش شده و چقدر دوستش دارد اما نگفت .بیان احساسات مانند خنجری زهرآلودند باید کتمانشان کرد، باید ازشان فرار کرد باید با هجومشان به قلبت بجنگی .یادت نرود برای چه اینجایی .برای بردن دختر و اگر نتوانستی برای کشتنش و بردن سوتک .همانی که همیشه به گردن دارد گردن بلند و سفید و خوش ترکیبش اما ما دختر رو می خوایم یادت بمونه اولین هدف آوردن دختره و بعد اگر نشد سوتک پینار بلند شد موهای بافته شده مثل ریسه های مروارید. هیچ کم نداشت این دختر. جز غمی که در دلش بود و گوهر خوب میدانست که پینار چه در دل دارد غم و ترس و وحشت و جنایتی که دیده بود .مادر و پدرش را در جنایتی هولناک از دست داده بود و خانه ای که در آن به دنیا آمده بود سوخته بود و خاکستر شده بود و تنها او بازمانده بود. که نه، او هم مرده بود. همانجا زیر خاکستر الوارهای کهن و دوباره ققنوس وار از خاکستر برخواسته بود .لحظه های پرتنش در میان دود و آتش پیکر مادر و پدر در آتش می سوختند اما باید می گریخت. نگاه کرد به پدر و مادر بیجانش و از سوراخ زیر زمین با جعبه ای که به بغل فشرده بود فرار کرده بود. در میان کوه ها دویده بود و چند شبانه روز راه آمده بود تا به مرکز قلمرو یکی از پادشاهی کوچک شمال رسیده بود پینار ایستاد در آینه قدی خود را برنداز کرد .چه وقار و زیبایی ذاتی داشت ارث برده از مادر اما به قدری که می توانستی اصالت را در چشمانش ببینی .دست به سینه برد و سوتک را چنگ زد گوهر گفت: خیلی زیبایی و پینار آرام زمزمه کرد :مادرم زیباترین زن جهان بود باید او را میدیدی ...............ایوان پر از مردان و زنان برجسته و نمایندگان حکومتهای محلی شمال بود شاه تهمورث بر تخت شاهی ساده خود کمی بالاتر از جمع و در میان آنها نشسته در فکر بود حاضرین در ایوان دسته دسته گرد هم آمده بودند هر کدام مبدل به لباس محلی خود اما عمدتا در پوستین های بلند و به رنگ خاکستری و سیاه در انتظار شروع جلسه پینار با موهای بافته وارد شد و در میانه مجلس ایستاد و به تهمورث پیر تعظیم کرد تهمورث وارث ذکوری نداشت اما در قلمرو شمال بین پسران و دختران فرقی نبود او دو دختر داشت. دو دختر زیبا و جنگجو یکی را به عقد پسر پادشاه همسایه در آورده بود و آن یکی خرد تر و زیباتر در خانه بود پینار سر بلند کرد کسی در گوش زنی نجوا کرد: دختر کوچکشه؟ چقدر زیباست-نه همون دختره ست صاحب سوتک ها پچ پچ در گرفت که با صدای صاف کردن گلو خوابید تهمورث گفت: خوش اومدی دختر بیا کنارم بشین پینار نرم و بلند قدم برداشت و پچ پچ ها و نجواهای کنجکاوانه را میشنید -چرا موهایش را بافته -به سبک شرقی ها -دختران موها را نمیبافند پینار گلها و زیور آلات سر موهای بافته اش را کنار زد و نشست .گوهر تکیه داده به در ایستاده بود بی اهمیت و خرد کسی حواسش به او نبود جز یکی مردی با چشمان قهوه ای و کلاهی از پوست بر سر با چوب دستی بلند به مانند جادوگران صاف در چشمان او مینگریست .گوهر سعی کرد چشمانش را بدزدد و از دید مرد پنهان شود او را کجا دیده بود .یادش آمد در میانه راه مرد با چوب دست بلندش کنار جاده بود همان وقت که دستانش بسته بود و به دنبال اسب کشیده میشد .نگاهی آرام داشت اما نگاهش در قلب گوهر نفوذ میکرد تهمورث به سخن آمد :مردان و زنان شمال ما امروز اینجا جمع شدیم تا در مورد موضوع مهمی صحبت کنیم .سوتک های کهن شمال چند سالی میشه که اینجا نزد من به امانت موندن تا...سخنش را مردی از جمع قطع کرد پیرمردی که لباس سیاه و زرین به تن داشت پادشاهی از شمال - از کجا میدونی که سوتکها واقعین تهمورثتهمورث آرام و با احتیاط جواب داد : امتحان شدههمهمه و ترسی جمع را فرا گرفت پادشاه پیر دوباره پرسید چرا... چرا چیزی به این قدرتمندی رو امتحان کردید و با نفس کی امتحان شدن ؟تهمورث در او نگریست +نگفتم امتحان شدن گفتم امتحان شده فقط یکی از هفت تا .خیلی اتفاقی پیش آمدی بود که براش آماده نبودیم -همه میدونیم که سوتکهای باستانی از بین رفتنکس دیگر گفت: کسی میتونه اطمینان حاصل کنه که سوتکها واقعی هستند؟همهمه ای جمع را فرا گرفت پادشاه جوانی پرسید: میخواین باهاشون چیکار کنید دیگری گفت: باید بین همه تقسیم بشن .ما هم هفت قلمرو کوچک هستیم به هر کدام یکی باید برسه پادشاه پیر فریاد زد :ساکت باشید ساکت باشید همهمه نکنید جلو آمد هوشنگ پادشاه بزرگترین قلمرو در شمال. پیر بود و از جنگهای بسیاری جان سالم به در برده بود و در میان جمع قرار گرفت و پرسید:نگفتی با نفس کی امتحان شده؟ و چرا گفتی هفت تا باید شش تا سوتک باشن نه هفت تا تهمورث گفت: از اون بابت که هفت تان شمردن بلدم مرد و میتونم هفت تا دونه سوتک رو بشمارم و در جواب اون سوال اولت باید بگم که و با دست به پینار اشاره کرد هوشنگ شاه پرسید : دخترت؟تهمورث جواب داد: دخترم نیست دختریه که سوتک هارو به اینجا آورد -و تو پنهانشون کردی از ما از قلمرو شمال +از خطر پنهانش کردم مردی از جمع فریاد زد از ما پنهانش کردی این توهینه به همه ماست زنی در میان جمع بود حکمران فرمانروایی در شرق قلمر شمالی ها گفت : اون سوتک ها میراثه شمالن میراث ما همه ما و دیگری فریاد زد -نکنه میخواین همشو خودتون نگه دارید باز هم هم همه شدهوشنگ راست در چشمان پینار نگاه میکرد چیز غریبی یافته بود البته اگر تهمورث راست گفته باشد زنی با قدرت دمیدن در سوتک ها عنصری کمیاب که قرنها بود که مردم شمال منتظرش بودند، دمنده ای در سوتک که می توانست رو در روی قدرت جنوبی ها بایستد ، رو در روی قدرت نقاب ها زنی از میان جمع فریاد زد: هر کدوم از قلمرو ها باید یه سوتک داشته باشهدیگری در جواب گفت : ما ده قلمرو بزرگ و کوچکیم اگه به اندازه باشه به شما چیزی نمیرسه-ببند دهنتو احمق ما کوچک هستیم اما قلمرو اندازه شما آدم کوتوله و نادون نداره مرد که از پدری کوتوله زاده شده بود خشمگین نعره کشیددرگیری پیش آمد صدای تهمورث به جایی نمیرسیدهوشنگ هنوز چشم به پینار دوخته بود و با نگاهش میگفت میخواهد قدرت سوتک را ببیند شمشیری کشیده شد و خواست فرود آید که فرقی را بشکافت مرد جوان بود و خشمگین و به نام خانوادگی اش توهین شده بود مردی را کنار زد و شمشیر را کشید : میکشمت ماده سگ قبل از آن که مرد به شعاع آسیب زدن به زن توهین کننده برسد شمشیرها کشیده شدند اما در همان لحظه بود که پینار برخواست سوتک را از یقه اش بیرون کشید و چشمانش را بست و در سوتک دمید چند لحظه که به درازای یک عمر گذشت همه چیز ایستاد و مردان و زنان شمشیر بردست در جای خود خشک شدند مانند پیکرهایی که میرفت تا سنگ شوند سنگین و دردناک، آه از نهادشان برآمد نفس ها حبس شده بود و هوا به ریه ها نفوذ نمیکرد و بر نمی آمد حتی فقط چشمها میدید که همه چیز ایستاده است پینار دوباره در سوتک دمید صدا و صوتی دیگر برخواست آبی بر آتش نفسی بعد از غرق شدن نور حیاط به ریه ها دوید و خون کند شده به شدت جریان یافت سنگی از سینه ها برداشته شد ، انگار یخ های پیکرها ذوب شده باشند. مردان و زنان شمشیر کشیده همه بر زمین افتادند چند لحظه همه در بهت بودند.چه پیش آمد ؟تهمورث لبخند ریزی به لب آورد آرام باشید احمق ها به اندازه کافی خونمون به دست عادل شاه ریخته شده .به اندازه کافی بهمون توهین شده دیگه بسه همه با وحشت به پینار نگاه میکردند که چشمانش را گشود و دوباره همانجا نشست و در چشم تک تکشان نگاه کرد و سر آخر به چشمان هوشنگ خیره ماند هوشنگ سر فرود آورد پینار با تکان سر جواب داد هوشنگ مسرور و خرسند بود . گفت: ملازمان و همراه بیرون باشن حاکمان و ملکه ها بمونن .باید خصوصی صحبت کنیم .خستگی در کنید تا شاهان شور کنند تهمورث به دربان اشاره کرد در باز شد و همه بیرون رفتندپینار بلند شد که بیرون برود هوشنگ گفت: تو نه تو بمون تهمورث پینار را با اشاره دستی نشاند سه ملکه و چهار حاکم مرد دور تخت تهمورث جمع شدند ...................................................................................................................................گوهر آرام بود شب سیاه نبود به کبودی میزد و ماه در آسمان بود و دیگر برف نبود باران بود اما به همان اندازه سرد بود گفت: بهار داره میاد کمی بعد میتونید از دره پایین برید و به راهتون ادامه بدید ایلگار گفت :بقیشو بهم بگو میخوایم بشنویم -باقیش بمونه برای بعد شبهای درازی تا آب شدن برفها مونده و منم زن وراجی نیستم .حوصله حرف زدن ندارم روی تختش دراز کشید و دمی بعد صدای خرو پفش بلند شد ایلگار بلند شد و هیزم در آتش انداخت و کلون در را بررسی کرد و لنگان لنگان به سمت تخت رفت آنجا که زیبا دراز کشیده بود .کنارش دراز کشید و گفت: آخرش نگفت چرا میگه بخشوده شده ؟-نه نگفت +به من گفته ایلگار نگاهش کرد زیبا لبخند زد و گفت :میخواسته پینار رو بکشه مادر مادربزرگ تورو .اگه میکشتش تو به دنیا نمی اومدی زیبا خندید ایلگار همعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSun, 04 Oct 2026 17:17:05 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/بخشوده-شده-قسمت-اول-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-pbumplzgh9pqاز پشت پیچ کوره راه کوهستانی چند سوار پیش می آمدند ماموران مالیات و خراج... نه بسان سربازان جنوب آراسته و به اجبار تمیز... بلکه شلخته و کثیف ولی به همان اندازه بیرحم و جانی... در بین آنها زنی سوار بر اسبی کوچک تر و کمی عقب تر از بقیه پیش می آمد. درست در کنار دختری که دست بسته و پای برهنه به دنبال اسب یکی از مردان کشیده میشد می راند.سر دسته مردی بلند بالا با چشمانی نافذ و موهای طلایی بلند بر روی پیشانی ریخته ، با یقه باز و پوستین بلند سیاهی بر روی بالاپوش کشیده آرام میراند . پنج سوار ، افرادش از پشت سرش میراندند و در آخر زن بود که می آمدهمه در سکوت اما گهگاهی خنده و شوخی سر میگرفت و مردی که طناب دستان دختر به زین اسبش بسته بود طناب را می کشید و دخترک تلو تلو خوران افتان و خیزان تن خسته خود را پیش می کشید. گل و لای مانده از باران بی امان پاییز سرد دختر را کثیف و گل آلوده کرده بود و نگاه حیرانش را برای کمک به اهالی پراکنده شمال می دوخت که به نشانه تاسف سر تکان میدادند و زیر چشمی به دختر بی پناه نگاه میکردند که به اسیری برده و لابد تاوان نپرداختن مالیات پدرش به بردگی فروخته میشد. جزو دارایی شاه جنوب ،کسی که مردمان شمال به کنایه عادل شاه مینامیدند.خورشید پشت افق می آرمید و جهان در تاریکی فرو میرفت. جمع در سکوتی خفه به سمت تاریکی جنگل کج کردند و دمی بعد از اسب ها فرود آمدند. دخترک نیز بر زانو نشست و دمی بعد بر روی زمین افتاد و با نگاه ملتمسانه به زن همراه جمع گفت: یه جرعه آبزن مشک را از دست یکی از مردان که کله تاسش را میخاراند بیرون کشید و به سمت دخترک گام برداشت حرکتش باعث خنده مردان شد دهانه مشک را به لب دختر نزدیک کرد و دختر با ولع نوشید و سریع به سرفه افتاد.شرابی تیز گلوی دختر را آزرده بودگفت: شرابه.آب بهم بدهزن تیز در دختر نگریست و گفت: چند روزه چیزی نخوردی شراب بهت جون میده تا باقی مسیر رو بریاین را آرامتر گفت .جوری که مردان نشنوند و خف گفت: خیلی نزدیک شدیم درست پشت اون درختا. امشب باید بری وقتی همه خوابیدنددختر روی زمین دراز کشید بی آنکه چشم از چشمان درشت و آبی زن بردارد. زنی با ردای سرخ گرفته به مانند رنگ لخته ی خون که به سیاهی میزد بلند شد و در کنار اسبش نشست و به درختی تکیه داد. جوری که دختر در میدان دیدش بماندشب سختی بود سرد و خیس و مردانی که از شهوت لبریز بودند.ماموران مالیات تنفر انگیز ترین موجودات در قلمر شمال .اجیرشدگان دون پایه برای چپاوول قانونی مردمان شمال که نه اعتبار مردان و سربازان پادشاه را داشتند نه مانند آنها به قوانین شاه جنوب پایبند بودند.مردان وحشی و خشن و زن این را خوب میدانست. پس شب سرد دراز هم باید باشد و خستگی باید با نیروی اراده پس زده شود.باید هوشیار بودخستگی راه و سرما که آتش کم رمق در دل جنگل سرد یارای آن را نداشت تا پاسخی بر خنجر تیز شب باشد، میرفت تا خاموش شود. زن هنوز چشم به دختر داشت که در چند قدمی مردان روی زمین افتاده بود. پاها و ساق برهنه دختر از لباس کوتاه و پاره اش بیرون بود. گرچه جثه درشتی داشت اما با نگاهی میتوانستی بفهمی که سیزده یا چهارده ساله است. موهای به هم چسبیده روشن و صورتی که گل انداخته بود و چشمان زیبایش هر مردی را به سمت خود میکشیدمردی از مردان بلند شد و با مشک شرابی که در دست داشت تلو تلو خوران از جمع دور شد تا خود را پشت درختان خالی کند اما در گذر از کنار دختر لگدی را نثارش کرد و با خنده گذشت و دختر از چرتش بیرون کشیده شد و بیشتر در خود مچاله شد.زن خود را جمع کرد تا خیز بردارد اما برای چه؟ برای یک دختر که به اسیری برده میشد میخواست با مردان مست درگیر شود؟ارزشش را داشت ؟ پس نشست و به درخت تکیه دادشب می آمد و مردان مست یک به یک به خواب می رفتند.دختر در خواب بود و زن نیز با چشمانی که از بی خوابی میسوخت پلک روی هم گذاشت اما نه ...مردی در میان جمع هنوز بیدار بود و با چشمان سرخ و نیشی که باز بود و دندان های کرم خورده اش را نمایان میکرد به پاهای خوش قواره دختر خیره بود پاهای گرچه گل آلود و خونین اما زیبا و اشتها آورمرد گرسنه شهوتش، چاق، طاس و بی بند از هر بندیمردان از دست درازی به دختر منع شده بودند و همین زن را دلگرم میکرد. چشمها گرم شده بودند نسیم سردی میوزیدو هیزم ها در آتش های کوچک میسوختند.شب در میان وحشتی تلخ و خفته در جریان بود و جنگل بر هر زشتی سایه می افکند. مردان، آن افسران دون در خواب و زن نیز دورتر داشت چرت میزد که نه، در خواب بود.مرد به اطراف نگاه کرد و چهار دست و پا و خفه به دختر نزدیک شد پاهای دختر را لمس کرد دختر پاهایش را جمع کرد و از خواب پرید.مردی کریه بر او خیمه زده بود. مرد دستان بزرگ و گوشت آلود خود را روی دهان دختر گذاشت-جیکت در نیاد جوجه مرغ فقط میخوام ببینم چی زیر لباست قایم کردیدختر شروع کرد به دست و پا زدن اما مرد توانمند تر از آن بود که با دست و پای بسته بشود حریفش شد مرد بادست دیگر طناب را کشید و دست دختر را بالاتر نگاه داشت و سر را به سینه دختر نزدیک کرد .برخورد لب با تن دختر احساس چندشی را به تن دختر ریخت اما قبل از آن که لبها پایین تر بروند تیزی خنجر زن گلویش را خراشید+دستتو از روی دهنش بردار گرازمرد چرخید و خود را روی دخترک پایین آمد و گفت : آروم راهبه کوچولو فقط میخواستم ببینم دست و پاش خوب بسته شده یا نهدختر خود را جمع کرده و در میان ترس و اندوه بغض کرده بود و از وحشت میلرزید .مرد سعی کرد سرپا بایستد اما لغزید و افتاد با پوزخند چندشی دوباره ایستاد و گفت: فقط میخواستم ببینم دست و پاشو باز کرده یا نه... دختر چموشیه+یه بار دیگه بهش نزدیک بشی یکی از چشماتو از دست میدیهم قطاران مرد یکی یکی از خواب برخواسته بودند و صحنه رویارویی آن دو را نگاه میکردند .مرد مست بود اما داشت هوشیاری اش را به دست می آورد و گستاخی زن را نمیتوانست تاب بیاورد .دست به چاقوی خود برد که زیر شکم فربه اش در میان کمربند چرمین آویخته بود .با دهانی که بوی نامطبوع شراب میداد گفت: فکر نکنم بتونی فاحشهزن با شنیدن توهین مرد شمشیرش را کشید و بی روح به چشمان مرد خیره ماند منتظر حرکتی از مرد تا سرش را جدا کند.شمشیری نازک و بلند تر از شمشیر مردان اما لبه تیغ زیر نور مهتاب درخشش خیره کننده ای داشت شمشیر را با یک دست کشیده بود آن هم شمشیری به آن بلندی که تبحری بالا لازم داشت و دست دیگرش بر غبضه شمشیر بود با انگشتری که مزین به سر گرگی بود با چشمانی سرخ و دهانی پر خون .شمشیری از جنس فولاد سلطنتی شمشیر سفارشی که فقط برای اعضای خاص ساخته میشد .تیز و برنده شمشیری اهدا شده از سمت پادشاه به اعضای خاص نشانی از وفاداری به سلطنت داشتنش صاحبش را مورد احترام جلوه میداد و سربازان دون را مجبور به فرمانبرداری میکرد. زن جایگاه بلندی در جنوب داشت اما اینجا چه میکرد؟ در شمالی ترین نقطه از قلمرو شمالمرد ترسیده بود اما دیگر نمیتوانست عقب بنشیند همراهانش از خواب برخواسته نگاهش میکردند و اگر عقب مینشست تا ابد مضحکه آنها میشد .چاقو را بالا آورد اما صدایی او را به سمت همراهانش چرخاند-چاقوتو غلاف کن تن لش .معذرت بخواه و بیا یه گوشه بگیر بخواب حروم زادهسردسته مردی بلند بالا و لاغر اندام بود با صورتی تراشیده و موهایی به زردی گندم زار که زیر نور مهتاب به هیبتش می افزودنهیب زد زود باشمرد چاق آب دهانش را قورت داد و آرام و جویده و خف گفت: معذرت میخوام . برگشت به سمت همانجایی که بلند شده بود و خفه و خمیده در جایش دراز کشیدسردسته دستی به موهای خود برد و به عادت همیشه کاکلش را پس زد و رو به جمع گفت نمایش تموم شد همتون بگیرید بخوابید.نا امید و کسل از اینکه رویارویی به نبرد نینجامیده است .همه در جایشان دراز کشیدندمرد سر دسته نگاهی آرام به زن و سپس به شمشیرش کرد و خود نیز در جایش دراز کشید و پوستینش را تا گلو بالا کشیدچه شمشیری! چه دارند این زنان صومعه که این قدر مورد احترام پادشاه هستند؟ دختران باکره صومعه بدون ازدواج بدون لمس شدن توسط مردی.سالها آموزش و تمرین برای چه؟ چه میکرد یکی از آنها بین جمع ما مردان دون پایه سگان پادشاهی جنوب دزدان قانونی ، آن هم این زن که بی شک برای ماموریتی مهم فرستاده شده بود و اما آن دختر ...مرد گرچه پشت به دختر و زن کرده بود اما هنوز گوش به آنها داشت و در افکار خود غرق بود .پیر دختر صومعه آن زن چه با وقار بود و زیبا .چقدر چشمانش را دوست میداشت و از روزی که همراهشان شده بود چیزی در قلب مرد میجوشید .زنان صومعه به وسیله مردان لمس نمیشوند حتی به وسیله بزرگترین مرد جنوب پادشاه .تنها دست آنها بوسیده میشود و اگر سر مردی لمس شود عمری دراز در انتظار آن مرد است اما مرد عمری دراز نمیخواستپس چه میخواست ؟ تن زن را میخواست... دلش میخواست زن را در میان بازوان خود بگیرد. حتی برای شبی. نه به شهوت.بلکه به عشق، به مهرورزی ،به چشیدن طعم دوست داشته شدن.چه خیال خامیزن با دختر سخن میگفت گوش تیز کرد+همین امشب... بعد از درختان ... گندم زار و ...خانه هایی که میبینی... و صدای بریده شدن طنابهاهیسسسس ...دعوت به سکوت.مرد با خود گفت :ماموریت انجام شد. بعد از رفتن دختر زن باز خواهد گشت و او دوباره تنها خواهد شدگوشواره در دست دختر قرار گرفت : برودختر به چالاکی خمیده خمیده و بی صدا گام برمیداشت و دمی بعد در پشت درختان بلند کاج گم شد .زن در تاریک روشنای شعله های کوچک آتش و نور ماهتاب ایستاده بود و به رد رفته دختر چشم دوخته بودمرد سردسته چرخیده و با چشمان باز او را نگاه میکردآرام گفت: رفت؟زن بدون اینکه نگاهش را از تاریکی درختان برگیرد گفت: بله-تو هم میری+بلهمرد پوستین بلندی را که رویش کشیده بود کمی بلند کرد-هوا سرده ...بیا+زنان صومعه لمس نمیشن-نه جایی مثل اینجا بین این دنیای سرد و بی رحم و اجبار های زندگی... بردگی... یک شب فقط یک شب به میل خودمان انسان باشیم همینزن نگاهش کرد چیزی در چشمان مرد بود که او را نمیترساند... امیدی به رحم... به دلگرمیمرد فقط نگاهش میکرد و پر پوستین هنوز بالا بود و شب سردی بود .سرمای سوزناک شمال .زن به اسب خود نگاه کرد و گامی به سمت اسبش برداشت. اما درنگ کرد در فکر بود آغوش مرد خط قرمز صومعه تمام زندگی واعتبارش اما او قبل از هر چیزی انسان بود و مرد دروغی در نگاهش نداشت. چشمها آیینه قلب آدمی هستند. برگشت و به مرد نزدیک شد و خود را بی هیچ سخن و صدایی زیر پوستین و آغوش مرد جا داد .مرد دست دور بدن زن انداخت و او را به خود کشید.جاودان باد عشق جاودان باد زندگیعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSun, 20 Sep 2026 13:31:43 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/اراده-سنگ-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-pgzby93nzm4eگوهر انگار سالها حرف روی قلبش مانده بود سالها حرف برای گفتن داشت بعضی ها را با بغض و بعضی ها را با خشم و برخی را با لبخند تعریف میکردسالهای سال تنها مانده بود و حالا در میان آن کوه های سرد دو جفت گوش شنوا پیدا کرده بودگوهری در قلبش داشت که دو نوجوان هر روز بیشتر به آن پی میبردندزمستان کوچک و سخت آغاز شده بود درست قبل از بهار سبز که می آمد و برف ها شروع میکردند به گریستن و از غمشان دره ها را پر بار میشد و شاید همین امیدواری بود که پیرزن را به وجد می آورد و داستانهایش را با آب و تاب تعریف میکرداز گیاهان و شکارهایی که با کمک زیبا میگرفت غذاهای خوشمزه ای درست میکردزن تمیزی بود و کلبه اش مرتب بود یک برنامه سخت برای خود داشت که حتی با آمدن آن دو نیز محکم به برنامه اش چسبیده بودصبح ها قبل از طلوع خورشید بیرون میزد و وقتی هنوز گرگ و میش بود تن برهنه خود را به آب یخ رودخانه می سپرد و بیرون می آمد با همان تن خیس و موهایی که آب از آن میچکید لباسهای بلندش را به تن میکرد و رو به مشرق جایی که خورشید لحظاتی بعد اولین پرتوی نور خود را به دل آسمان میپاشید به نماز می نشست دستها گره کرده و به صورت زانو زده به درگاه خداوند نور دعا میخوانددخترک از پشت درختان بلند کاج که پای در برف گیرانده و با وقار ایستاده بودند سرک میکشید و پیرزن را میپاییدگوش میخواباند تا زمزمه ها و شاید وردهای جادوگر را بشنودچه خواهد گفت پیرزن؟به درگاه کدام خدا دعا میکند و می شنید که زن میگفت:رحمتت را پایانی نیست ای خداوند نور رحمتت را بر سر بندگانت چه نیک و چه بد بپاشان ؛ آن ها را از عشق سیراب کن و قلب آنها را شفا بدهچه موجودیست این زن با آن همه زخم با آن همه رنج و شکنجه که کشیده بود چطور میتوانست به درگاه خداوند نور برای انسانهای بد برای آن موجودات بد دعا کند او هرگز نمیتوانست برای مردشکارچی و برای زنش دعا بخواند- رحمتت را بر تمام هستی بتابان و نورت را از ما دریغ نکنای خداوند نور قلبهایمان را شفا بدهپیرزن بعد از مناجات برمیخواست و به سمت کلبه به راه می افتاد و در بازگشت نیز کوزه های آب را پر میکرد و از شیب دره بالا میکشیدتا روشنایی فاصله ای نبود و گوهر لبریز از حس زندگی بود آرام بوداجاق را می افروخت و وقتی آتش شعله میکشید باز هم دعا میخواندبا هر فوتی که به زغالهای مانده میکرد با هر شعله ای که جان میگرفت با هر جرقه ای که نوری را از خود ساطع میکرد وردهای باستانی را زیر لب زمزمه میکرد-ای خداوند نور به زندگی همه فرزندانت روشنایی و گرما ببخشدخترک متعجب از آن همه مهربانی بود که زیر پوششی از بداخلاقی و ترشرویی پنهان بوداما کم کم میتوانست عاشق آن جادوگر شود عاشق نظم و ترتیبی و پاکیزگی که داشت عاشق آن پیرزن عاشق غذاهای خوشمزه اش و عاشق گوهر عاشق دستهای شفا دهنده اش.....-وقتی به ده پینار رسیدیم تنها پانزده سال داشتم دختری جوان و پر از حس زندگی بودم .هدف یک چیز بود دزدیدن سوتک هایی که در ده پنهان بود+اما چرا تو؟ تو که قدرت خاصی نداشتی از بین تمام آن زنان و دختران صومعه که آموزش دیده بودند چرا تو انتخاب شدی؟ایلگار این را پرسید و سکوت کردزوزه باد یخ زده و آتشی که در درون اتاق میسوخت وصدای هیزمهایی که از فشار گرما میترکیدند فضا را آکنده بود شبهای زمستان سردی که میدانی چند روز دیگر بهار است بیدار بودن و سخن به درازا کشیدن لذتی دیگر داشتگوهر انجیر و توت خشک در ظرفهای مسی گذاشته بود و هر یک از آن ظرفهای پر را به دست دو نوجوان داده بود انگار به سالهای دوری سفر کرده باشد گفت:دلیلش واضح بود چون من یک شمالی بودم و این چیزی را پنهان میکرد نیت پلیدمان را+چرا دختران آموزش دیده برای این هدف نیامدند دختران شمالی در بند مثل تو-من تنها دختر شمالی بودم که برای اولین بار به صومعه راه پیدا کرده بود دختری برده در میان اشراف زادگان جنوب وصله ناجور جمع که فقط برای یک هدف آموزش میدید و تربیت میشد+و تو جادو را آموختی که ماموریت خودت را انجام بدهی؟-برای گرفتن اون سوتک ها جادو کافی نبود.آنها حتی اگر دزدیده میشدند نمیتوانستند به کار آیند+و تو دقیقا برای چی آموزش دیده بودیگوهر نگاهی به چشمان پرسشگر دو نوجوان انداختـربودن پینار.......شام آماده بود و زیبا میز را چیده بود گفت:شام آماده ست من که خیلی گشنمه بیاین سر میز بعدا بقیه داستان رو تعریف میکنیبوی خوش گوشت پخته شده با ادویه هایی که گوهر در هر جای خانه پنهان کرده بود غذا را اشتها آور کرده بودگوهر نگاهی به میز غذا انداخت و انگار در خاطرات خود گم شده بود ناخودآگاه گفت: خیلی وقت بود که دوستی نداشتم حتی زمانی که در صومعه بودم فقط برای یک هدف تعلیم میدیدم تنها برای کشتن بزرگترین دشمن جنوب .زنی از تبار نخستین مردمان.از تبار پادشاهی گمشده شمال.زنی که سوتک سنگی به گردن داشت.باید او را می ربودم و سوتک را هم خبر ساخت سوتک ها به گوش دا رسید او به دیدن پادشاه رفته بود و هشدار داده بودگروهی از بهترین آدم کشهای عادل شاه به آن کلبه وسط کوه های شمال رفتند و آن مرد و زنش را کشتند اما چیزی نیافتند کلبه را گشتند حتی کلبه را با اجساد آن دو آتش زدند و بازگشتند به خیال آن که سوتک ها نابود شده باشند اما غافل از آن که قدرت سوتک ها ورای قدرت ناچیز آنهاست و خداوند نور سوتک ها را حفظ خواهد کرد دختر آن دو که ده سال بیشتر نداشت با جعبه ی سوتک ها از میان آتش و از دالان زیر کلبه گریخته بود و به سرزمین پادشاهی در شمال که یک پادشاه محلی بود پناه برده بود آن دختر مادر مادر بزرگ توست+چیزهایی میگی که من هم نمیدونم این چیزها رو کی برات تعریف کرده-بهترین دوستم+بهترین دوست تو کیه-صبور باش پسر تو قبل از جواب این سوال خیلی چیزارو باید بدونی.تا جوش خوردن استخوان پات روزهای زیادی مونده و تا آب شدن آخرین توده برف کوه های شمال+تا اون موقع نمیتونم صبر کنم باید برم باید خواهرم رو پیدا کنم و برش گردونم خونهگوهر شروع به خندیدن کرد+به چی میخندیگوهر نمیتوانست جلوی خنده اش را بگیردایلگار دوباره پرسید: به چی میخندی؟-تو واقعا فکر میکنی برای پیدا کردن خواهرت داره میبرتت جنوب؟ایلگار متعجب پرسید:کی داره منو میبره من با پا و اراده خودم دارم میرم جنوبگوهر دوباره خنده ای بلند سر داد-پس نمیدونی+چی رو-اون که داری میبرتت تا یه امپراطوری رو نابود کنی کهن ترین و قدرتمند ترین امپراطوری جهان در تمام زمان+این فقط یه سوتکه-تو هیچی از اون چیزی که به گردن آویختی نمیدونیاز فردا تا اواسط بهار که استخونات جوش بخورد باید تولید اصوات رو یاد بگیریتولید اصوات به چه کارم میاد من همین الانشم میتونم با دمیدن توی این ستون مغز هر موجود زنده ای در کاسه سرش از هم بپاشمگوهر نزدیک تر شد چشمان قهوه ای اش به سرخی خون بود باید یاد بگیری چون هنوز نمیدونی چه چیزی تو انتظارته زیبا ارام پرسید: بهمون بگو گوهر همچنان چشم به پسرک دوخته بود گفت : اونجا قدرت نقاب در انتظارته بچه.قدرتی که قرنهاست فرصت فرمانروایی به کل جهان رو به شاهنشاهی جنوب داده ازه لاعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارTue, 15 Sep 2026 19:33:58 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/روشنایی-نیم-روز-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-zpudri1vy0lwجادوگر انگار در گذشته دوری در خیال خود گم بود. انگار در مه قدم برمیداشت. بر لبه تیز گذشته خود در جریان سیالی از خاطرات سوار بود و گویی چشم بسته می راند.فقط دوازده سالم بود که اونا تمامی خانوادمو کشتن و منو به اسارت بردند. در تمام مسیر دست بسته و دهان بسته بر روی اسبی بی زین سوار بودم و وقتی به جنوب رسیدیم به بردگی فروخته شدم. سعی کردم فرار کنم اما فایده ای نداشت و تازیانه نصیبم میشد .گرده و کمر و پهلوهایم را آرواره تیز تازیانه جویده بود ناتوان و مریض بودم ولی باز هم میخواستم فرار کنم اما به کجا؟ در میان شهری بودم که هیچ نمیدانستم کجاستقرار بود من و چند دختر بچه دیگر را به فاحشه خانه ای بفروشند آن که برو رو داشت فاحشه میشد و من که بی نصیب بودم خدمتکار و اگر باز هم فرار میکردم خدمتکاری با غل و زنجیر بودمدر روزهای آخر واقعه تلخی رخ داد بیماری سختی شیوع پیدا کرد و مشتریان دیگر نیامدند و پیش پرداختشان را پس گرفتند .این را میشد از رفتار برده فروش فهمیدمردی خشن که لغو قراردادهایش بی رحم ترش کرده بود به همه دشنام میداد تازیانه بر سر هر کس و ناکسی فرود می آورد و به هر چیزی به سختی میتاخت اما برای اینکه نشان دهد بیماری مسری خطرناکی بین برده هایش شیوع ندارد سعی کرد با آوردن پزشکان و خوراندن دارو و غذای مقوی حال ما چند نفری که به سختی بیمار بودیم بهبود بخشدانسان بی رحمی بود و به راحتی میتوانست مارا بکشد و از شرمان راحت شود و همانجا زیر انبوهی از کثافت بردگان دفنمان کند.اما ما را فروخته بود و دیگر نمیتوانست سر به نیستمان کند.مشتری اگر چه پیش پرداختش را پس گرفت اما باز شایعه شدن اینکه برده های او بیماری مسری دارند میتوانست کسب و کار او را با خاک یکسان کندخوب یادم هست یک نیم روز پر نور بود ، نور تیز و کور کننده ای از روزنه سقف تو می تابید. اوایل سیزده سالگی ام یک سالی بود که به مرد برده فروش فروخته شده بودم. چشمانم را باز کردم و در تختم که در اتاقکی کوچک در طبقه دوم بود نشستم اتاق که نه دخمه ای برای قرنطینه.دختران دیگر هیچ یک نبودند من تنها بودم صدای مرد را میشنیدم که داشت صحبت میکرد.اما این کار را با کمال احترام انجام میداد از همانجا میتوانستم تفاوت لحن سخن گفتنش را احساس کنمبالاپوشم را به تن کردم و از در بیرون رفتم و با احتیاط سعی کردم نگاهی بیندازم و بفهمم با چه کسی سخن میگویددر پایین پله ها مرد مودبانه در مقابل زنی ایستاده بود ، دست رو دست داشت و سر پایین انداخته بود هیچ‌گاه آن طور ندیده بودمش حتی وقتی که با بزرگان شهر ملاقات میکردهیچ گاه ندیده بودم که آنطور بایستد یا موزیانه زنهای شهری که برای خرید برده می آمدند نگاه میکرد و نگاهش پر از شهوت بود یا تملق مردانشان را میگفت و دندانهای چرک و کثیفش همیشه نمایان بود اما این بار نه تنها خبری از خنده نبود بلکه انگار ترسیده بود چیزی در زن بود که او را به وحشت انداخته بود در حالی که جرات نمیکرد سرش را بلند کند سعی میکرد دخترانی که به ردیف در مقابل زن چیده بود را سالم و قوی و کاری جلوه دهددر کنار زن دختری جوان ایستاده بود که کمی از من بزرگتر بود دختر بلند قد و متناسب بود و ردای خاکستری مرتبی به تن داشت انبوه موهای طلایی و سیاه خود را پشت سرش جمع کرده بود بوی عطر دلپذیرشان از بین در و دیوار و کف کثیف ساختمان چرک برده فروشی رد میشد و به مشامم میرسیدناخوداگاه زیر لب زمزمه کردم چه عطری... زمزمه وار و زیر لب اما دختر صدایم را شنید سر برگرداند و برای لحظه ای نگاهش به نگاهم گره خورد چشمان قهوه ای درشت و زیبایش با نگاهم تلاقی کرد سر پس کشیدم تا پنهان شوممرد گفت:دختران قوی و سر حالین هر وظیفه ای بهشون محول بشه به درستی انجام میدن بانوی مندیگر خبری از آن لحن چندش و زننده و شوخ طبعی شهوت بارش نبود.سعی میکرد کلمات را به درستی انتخاب کنددختر خم شد و دیدم که در گوش زن چیزی گفت.مرد آب دهانش را قورت داد از وقفه ای که در جواب زن افتاده بود ترسیده بود زیر چشمی به دختر نگاه کردزن با صدای موزون و گیرایی گفت: دختر دیگه ای تو این جا نیست که نشونمون بدی؟مرد مکث کرد و گفت: یه دختر هم هست که طبقه بالاست البته حالش خوب نیست یکم کسالت دارهزن محکم گفت: برو بیارشمرد دو دل بود نمیخواست دختر بیمار را به همچون زنی نشان دهد اما انگار چاره ای نداشتزن اشاره کرد به دختران نحیف و لاغری که مرد به صف کرده بود گفت:تن اینا هم یه چیز درست حسابی بکن بده اینجارم بشورن و تمیز کنن خیلی کثیفهمرد بر سر دختران نحیب زد و جوری که زن ناراحت نشود ردشان کرد دختران هر کدام به سمتی دویدند و پنهان شدند مرد یک چشم و گوژپشت که دستیار مرد برده فروش بود کز کرده و در کناری ایستاده بود تازیانه ای که همیشه به دست داشت در پشت کمربندش پنهان کرده بود ومانند اربابش دست رو دست گذشته بود و هر از گاهی ریز چشمی مثل سگ کتک خورده به زن مینگریست.مرد برده فروش حتی به او هم نگفت که برو دخترو بیار و خود به سرعت دوید به سمت پلکان و تند به سمت من آمد کوشیدم تا خود را به داخل اتاق بکشانم گردنم را با دست قوی گرفت و به سمت پله برگشت و من هم مطیعانه در کنارش میرفتم ارام گفت: شانست زده دختر مرد لباس همیشگی اش را به تن نداشت .تنها لباس ساده سفیدی به تن کرده بود و نه مانند همیشه ارایشی داشت و نه جواهری به سر و گردن خود انداخته بود حتی انگشتر هایش را در آورده بود. جز یک انگشتر... انگشتری که همیشه در دستش میدیدم که هیچ گاه از انگشتش جدا نمیشد انگشتری با یک سرگرگ با چشمان سرخ و دندانهای سرخ مرا رو به روی زن نگه داشت و ارام و در آخرین لحظه که از من دور میشد گفت: صاف وایستا دخترنگاهی به زن و دختر جوان انداختم هر دو خوش پوش و تماما پوشیده بودند و هر دو چه بوی خوشی میدادند مانند خانواده سلطنتی که آمده بودند همین که قد راست کردم و نگاهشان کردم متوجه جزییات زیبای لباسشان شدم دختر لباس خاکستری بلندی به تن داشت و چکمه های سیاه بلند و به غایت زیبا بود اما زن پوشیده در شولای سیاه رنگی که مثلش را ندیده بودم .حریر به رنگ سیاه مطلق زنی سپید روی با چشمان سبز درشت را پوشانده بود زیباترین زنی بود که تا به حال دیده ام .زن هیچ زیور آلاتی نداشت با زنانی که برای خرید برده می آمدند بسیار متفاوت بود و تنها انگشتری به دست داشت در دست سپیدش میدرخشید سر گرگی خاکستری با چشمان سرخ و دندانهای سرخهمانی که به دست مرد بود مرد گفت :این هم اخرین دختر ما بانوی منزن صاف در چشمان من نگاه کرد نگاه مهربانی داشت گفت: اسمت چیه زن مهربانانه پرسید و من جا خوردم از وقتی به جنوب برده شده بودم هیچ وقت کسی اسمم را نپرسیده بود چشمانش برق خاصی داشت نگاهش گیرا بود و لرز بر اندامم می انداخت گفتم :گوهر بانوی منزن گفت: نگاه دقیقی داری گوهر، اسم قشنگی داری و لبخند زد من هم لبخند زدم دختر همزن گفت: همین خانم را میبریم .قیمتش؟ مرد بدون لحظه ای درنگ گفت :لطفا نوکرتونو مفتخر به انجام وظیفه اش کنید و از منبه عنوان هدیه قبولش کنید دختر به حرف آمد :دا قیمتش رو پرسیدن تحمل چاپلوسی و چرب زبانی ندارن برده فروش مرد ناگاه زانو زد و گفت :خواهش میکنم منت بگذارید و از من به عنوان هدیه قبولش کنید بانوی من مردی پول دوست و دنیا طلبی مانند او که ثروتش اگر به اندازه پادشاه نبود کمتر از بزرگان و خانواده سلطنتی نبود این قدر عاجزانه التماس میکرد که زن بدون دادن سکه ای هدیه اش را قبول کند .مردی که به چشم خود دیده بودم که مادر شاه را هم بدون گرفتن پول بدرقه نمیکرد. همو بود.همان مردی که هر روز بهترین لباسها و بهترین زیورآلات را به تن میکرد و همیشه مست و خشن بود و با بزرگان شهر نشست و برخواست داشت نصف کارهای کثیف پایتخت کار او بود حالا مانند موشی هوشیار در مقابل زن زانو زده بود زن بلند شد و به دختر گفت : میرویم خاتون. دخترک چیزی با خودش نیاورد دختر گفت: متوجه هستم داو قدمی به سمت من برداشت و دست روی شانه من گذاشت .زن به سمت در گام برداشت .مرد جلوتر دوید و در را گشود و همان جا کنار در دوباره زانو زد زن قدمی به در مانده با صدای مرد برده فروش ایستاد - این حقیر اجازه میخواد که دستتون رو ببوسه... داکلمه دا را با تاکید بیان کرد انگار به چیز خاصی اشاره میکرد.انگار رمزی را به زن مخابره کرد.دختر اخم کرد و از خشم شانه من را فشرد چه دست قدرتمندی داشت اما زن دست پیش برد و مرد بدون اینکه دستات زن را در دست بفشارد سرش را جلو برد و سر گرگ خاکستری روی انگشتر زن را بوسید و بوسه ای دیگر بر سر انگشتان زیبای زن نهاد نه آن طور عمیق فقط برخورد لب با سرانگشتان زن دست برد و موهای مرد را لمس کرد فقط برای لحظه ای لحظه ای که در روشنایی نیم روز سر مرد را مانند قدیسان روشن کرده بود لرزه ای بر اندام مرد افتاد مرد دستها گره کرده، انگار از قدیسی طلب بخشش میکند چشمانش را بست و گفت : سفر بی خطر بانوی من و من برای اولین و آخرین بار دیدم که مرد اشک میریخت زن و دختر و پس از آنها من از در رد شدیم و کالسکه ای سیاه انتظار ما را میکشید .ساختمان بزرگ برده فروشی در خیابان شلوغی در مرکز شهر بود پر هیاهو اما آن نیم روز همه مردان و زنان خیابان سکوت کرده بودند و انگار منتظر بودند که دا آن زن مرموز سوار شود انگار هیچ کس جرات نمیکرد توجه زن را جلب کند .اعیان و اشراف و گدا و دزد و کارگر و نجار و فاحشه و آهنگر همگی در سکوت به دا خیره بودند ترسیده و با چشمان گرد شده .گوهری سیاه در انگشتر پایتخت یک زن در جامعه ای که زن جایگاه ویژه ای داشت اما او چیز دیگری بود. دا مادر ساحره های جنوب، دا رهبر صومعه گرگ خاکستری، رییس فرقه ای مرموز ،گرگینه ای در لباس آدمی سوار شدیم و من از پنجره کالسکه به مرد چشم دوختم که به سمت کالسکه که به راه افتاده بود تعظیم کرده بودمرد و خیابان در گرد و خاک پس کالسکه گم شدند ...علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSat, 05 Sep 2026 16:08:27 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/سوت-مقدس-tkwsi43qu6qtپسرک تمام آن چند شب و چند روز را کابوس میدید جایی میان مرگ و زندگی رها شده بود و مغزش فقط یک کابوس را مدام تکرار میکرد تمامی آن روزها و شب ها مدام میدید که خواهر بزرگترش با شمشیری کشته میشد و شمشیر از قلبش بیرون میزد حتی نمیتوانست مردی که خواهرش را کشته بود به یاد آورد سیاهی شمشیری را از پشت در قلب دختر فرو میکرد یک بار خواهرش و بار دیگر زیبا را میدید و همه چیز تاریک میشد و تب هجوم می آورد و ذهن و بدن را با خود میبرد و دوباره که تب فروکش میکرد رفتن گاری که یک قفس بزرگ پشتش ساخته شده بود را میدید که خواهرش کوچکش در آخرین لحظات سوتک را برایش انداخته بود سوتک به کار من نیامد ایلگار برش دار مال توهر چه میدوید به گاری نمیرسید و بعد از بلندی پرت میشد تکان های سخت درد و تب دوباره و دوباره می آمد دخترک با پیرزن انگشتان شکسته پسرک را میان دو چوب محکم کرده بودند .سرش را در کرباس سفید رنگ و تمیزی پیچیده بودند و پایش را که استخوان در رفته ای داشت جا انداختند و پای دیگرش را هم نیز با دو چوب بلند ثابت کرده و بسته بودند ساق پای چپ شکسته بود و استخوان بیرون زده بود پیرزن برای اینکه آن را جا بزند و مرهم بگذارد به دخترک نیاز داشت _ بگیرش محکم و پیرزن با فشار زیادی استخوان شکسته را به میان گوشت و پوست بازگردانده بود درد آن قدر زیاد بود که پسرک تکان خورد آن در برهوتی میان مرگ و زندگیپیرزن چیز دیگر تشخیص نداده بود و آخر کار گفته بود فکر نمیکنم جای دیگه ای مونده باشه و زیبا ارام گفته بود:_ صورتش +دو تا از دندوناش شکسته فکشم جا انداختم اما ورم صورتش زمان لازم داره تا بخوابه .همین جوری واینستا اونجا برو یکم آب تازه بیار گرگها همین حوالین سریع برگرددخترک با غرغری زیر لب بیرون رفت و پیرزن مشغول بازرسی لباسهای پسر شد چیزی در درون پسر بود که او را نگران میکرد یا چیزی که به همراه داشت؟تمام قسمتهای بدنش را بررسی کرد اما چیزی نیافت .زیر نور کمرنگ غروب که از روزنه دیوار تو میتابید و بر روی صورت پسر افتاده بود صورت پسرک را دوباره نگریست چیز آشنایی انگار او را جذب پسرک کرده بود. چیزی آزاردهنده انگار خاطره ای دور و کهنه سر برآورده و قلبش را میفشرد انگار زخمی قدیمی نمایان شده و پیرزن با ناخون کلنجار ذهنی میرفت تا زخم را بکاود و زخم دهن باز کند به آشنایی چیزی که میجست.من این پسر را کجا دیده ام؟ نه آنقدرها سن و سال ندارد که او را جایی دیده باشم .شاید پدرش را دختر با تکانی که به در داد رشته افکارش را برید و پیرزن نفسی به راحتی کشید. از گذشته عبور کرده بود و دلش نمیخواست کسی یا چیزی از گذشته بیرون بجهد و یقه اش را بگیرد همونجور واینستا اونجا آبو بریز تو قابلمه تا بجوشه باید یکم سوپ برای این پسر درست کنیم بجنبزیبا با اخم و عصبانیت آب را در دیگ بزرگ و سیاه سر اجاق خالی کرد .......داره تو تب میسوزه زیبا این را گفت و دستمال خیس را دور گردن و روی صورت ایلگار چرخاندپیرزن مشغول چیزی بود داشت چند شیشه کوچک را با هم ترکیب میکرد زیبا سر ننداخت و ادامه داد :چطور میشه تبشو پایین آورد حتما پیرزن با این سن و سالش چیزی را آموخته داشت که نجات بخش جان پسرک باشد حکمتی ناشی از تجربه از تنها زندگی کردن در کوهستان مردمان کوه نشین سلاحی قوی تر از چوب و سنگ و فولاد برای مراقب از خود نیاز دارند علم به کار بردن جهان پیرامونشان برای شفا .و زیبا تنها به این امید داشت هزیان و تب جان ایلگار را در آغوش خود پیچیده و او را میبرد برای لحظه ای ترسی آشنا فکر دخترک را بغل زد لب گشود که چیزی بگوید اما چه پیرزن انگار در این دنیا نبود تو چیزی بلد نیستی که...+چند لحظه دهنتو ببند تا ببینم چه کاری دارم میکنم و زیر لب زمزمه کرد +کجا گذاشتم این زهرمارو چیزی را که به دنبالش بود در صندوقچه کوچک قدیمی یافت مایعی طلایی رنگ اما نه کدر و تیره مانند باقی آن شیشه ها شفاف و زلال و درخشنده انگار تکه از خورشید سوزان درون شیشه ای به اندازه چند قطره داخل هاون چکاند و منتظر ماند محتویات هاون کدر و تیره بود اما چند لحظه بعد انگار به رنگی دیگر درآمدند و بوی عجیبی در فضای کلبه پیچید پیرزن لبخند زد . با عجله محتویات هاون را در پیاله مسی کوچکی ریخت و پیش آورد اون چیه پیرزن کنار ایلگار زانو زد و آرام و با احتیاط محتویات پیاله را در دهان نیمه باز ایلگار چکاند پرسیدم اون چیه پیرزنپیرزن که انگار حوصله اش سر رفته بود بدون اینکه به زیبا نگاه کند گفت +اگر هم بگم نمیفهمی چرا+چون خنگ تر از این حرفایی نفسهای پسرک آرام تر شد و انگار در خواب فرو رفت زیبا پرسید چی شد پیرزن جواب داد +جونشو از مرگ پس گرفتم _ چرا قبلا این کارو نکردی پیرزن رک و صریح جواب داد +چون جادو اینطوری کار نمیکنه و سر بالا آورد و به چشمان زیبا چشم دوخت چیزی در نگاهش بود که دلهره ای را به پیاله قلب دختر میریخت معجونی از ترس و جنون .نگاهش خالی بود همانند نگاه هیولا قبل از به تاراج بردن جان .مانند نگاه ببری وحشی به شکارش همانند نگاه جادوگرانزیبا بی اختیار قدمی عقب رفت و دست به کمر برد و دسته خنجر را لمس کرد لمس سلاح در موقع خطر آرامشی هر چند غیر واقعی اما آرام کننده ذهن . پیرزن بلند شد و به سمت میزش رفت همانجا که با شیشه هایش درگیر بود همانطور که پشتش به زیبا بود گفت +ترس تمام وجودتو برده زیبا با خشم جواب داد من از چیزی نمیترسم من دو نفرو دو تا شکارچی رو...پیرزن با صدای بلند تری حرف دختر را برید + اونم از روی ترس بود گفتم که من از چیزی نمیترسم ترس واژه حقیریه برای توصیف چیزی که تو قلبت حمل میکنی زیبا خواست حرفش را تکرار کند اما فایده اش چه بود ؟هر دو میدانستند سخن پیرزن بیراه نیست حالش که بهتر بشه از اینجا میریم مجبور نیستیم زیاد بمونیم +زمستون کوچک داره شروع میشه نمیتونید از کوه ها رد بشید.حتما اسم زمستون کوچک به گوشت خورده؟ ها؟همیشه قبل بهار میاد قبل از اینکه برفا شروع به آب شدن بکنن .دقیقا چند روز قبل از اینکه یخ های کوه شروع به چکه کردن بکنن میاد .آخرین تلاش زمستون برای اینکه نشون بده قدرت بی رقیبه کوهستانه .تو از چیزی نمیترسی؟ هه باید باهاش روبه رو بشی تا بفهمی ترس چیه بدترشم دیدم +مثلا چی؟ دوتا گرگ و دوتا شکارچی؟زیبا به ایلگار نگاه میکرد پسرک ارام و معصومانه خوابیده بود -اون چی بود که تو اون زهرماری چکوندی +عصاره شفا آب چشمه حیات-چرا قبلا این کارو نکردی+چون داشتم حساب کتاب میکردم که جون یه غریبه ارزش اون چند قطره رو داره یا نه_ و به چه نتیجه ای رسیدی +اون چیزی با خودش داره که خیلی ارزشمند تره و چرخید و به صورت زیبا چشم دوخت زیبا پوزخند زد -گشتی و پیداش نکردی سکوتی میانشان برقرار شد سکوتی پر از کشمکش در قلب و ذهن پیرزن در افکارش با خود گفت +پس وجود داره -پیش منه اما امکان نداره بتونی پیداش کنی پیرزن این را خوب میدانست که اگر چیزی را نیافته حتما آن چیز بیرون از محیط و احاطه قدرت او بود چرا میتونم پیداش کنم اون چیز یا به گردنت آویخته شده یا تو جیباته یا تو آستینت یا یه جایی اون بیرون کنار چشمه زیر یه سنگ اما اینکه نمیتونم احساسش کنم عجیبه و انگار با خود حرف میزند در فکر و خیال خود گفت +مگر اینکه و انگار چیزی را یافته بود دست بالا آورد و دو انگشتش را به زیبا نشان داد +مگر اینکه اون دوتا چیزه که با هم یه چیز رو پدید میارن دو انگشتش را که از هم جدا بود به هم نزدیک کرد +اون چیز و جان این پسر-پس برای همین بود که حساب کتابت جور در اومد +نه اما هیچ چیزی بی دلیل نیست ...............پاسی از نیمه شب گذشته بود که ایلگار چشمانش را گشود حجم ناچیزی از نفس مانده در سینه را بیرون داد و با دید تارش به جهان با تمام توان گفت :آب زیبا در کنارش روی یک صندلی نشسته بود و دستمال خیسی را به دست داشت و صدای خر و پف پیرزن بلند بود زیبا بیدار شد و در میان حالتی از شادی و دستپاچگی آرام چند قطره در گلوی ایلگار ریخت ایلگار آرام و با دستانی که انگشتان شکسته اش را ثابت کرده و بسته بودند دست زیبا را لمس کرد زیبا گفت: حالت بهتر میشه مثل قبل و دهانش را به گوش ایلگار نزدیک کرد و گفت سوتکت دست منه نگران نباش ایلگار با خیالی آسوده چشمانش را بستجهان دیگر اهمیتی نداشت آنچنان خسته بود که به خوابی عمیق نیاز داشت بسان خواب مرگ .......پیرزن عادت داشت که هر روز بیرون میرفت دقیقا قبل از طلوع آفتاب شاید میخواست سنگینی شب را در بستر سرد رودخانه بشوید و شاید هم فریضه ای را به جای می آورد و هر چه بود خالی از جادو نبود به آنی پشت درختهای منتهی به جاده ای که رو به دره میرفت ناپدید میشد و بعد بازمیگشت خیس و یخ زدهلعنتی کجا میره هر روز میره خودشو میندازه تو رودخونه و برمیگرده؟چرا اونم تو این هوای یخ اما زیبا دغدغه بزرگتری داشت و آن ایلگار بود در حالی که سوپ را کم کم و با قاشق به دهان ایلگار نزدیک میکرد گفت زودتر سرپا شو باید از اینجا بریم ایلگار متعجب نگاهش کرد او نگفته بود بریم یا نه همین را گفت اما وقتی داشت این را میگفت به درب کلبه نگاه کرده بودو صدایش را پایین آورده بود ایلگار پرسید: اون کیه زیبا با نگاهی که به درب کلبه گفت :- یه پیرزن عجیب غریب یه جادوگر به محض اینکه بتونی اولین قدمتو برداری باید از اینجا دور بشیم پیرزنه یه روانی به تمام معناست از کف دستش گلوله های آتش بیرون می ریختگلوله های آتش؟ چیزی در ذهن پسرک جرقه زد.جادوگر و گلوله های آتشین ... داستان هایی از زبان مادربزرگ - مثل خرس میخوابه اما مثل گنجشک از خواب میپره و کل روزو داره این ور اون ور میره خستگی تو کارش نیست اما خیلی بداخلاقو نچسبه و گوشاشم مثل گوش های سگ تیزن در همین لحظه بود که پیرزن در را گشود و از همان جلوی در شروع به غرغر کردن کرد +آهای دختر وراجی کافیه بلند شو برو یه سطل آب بیار زود باشو چوب دستی که به دست داشت به سمت ایلگار انداخت چوب دست تازه تراشیده شده به لبه تخت خورد و همانجا ایستاد+تو هم بلند شو و راه برو زیبا با نگاهش بر روی پیرزن فاصله تخت تا درب را پیمود و سطل آب کهنه را برداشت و بیرون رفتایلگار در حالی که بلند میشد و سعی میکرد به چوبدستی تازه تراشیده شده تکیه بدهد گفت از زحماتی که کشیدید -ممنونم که جونمو نجات دادیپیرزن نگاهی به ایلگار انداخت که به زحمت به چوبدستی تکیه داده بود و سعی میکرد درد وجودش را پنهان کند اما عرق سردی که بر پیشانی سفیدش نشست درد را به وضوح آشکار میکرد پیرزن گفت : هر چند با یه نگاه میشه فهمید که اهل شمالی اما لهجه عجیبی داری که شبیه هیچ جایی در شمال نیست اهل کجای شمالی و این جمله را به لهجه غلیظ شمالی گفت .ایلگار ساکت بود و کنجکاوانه داشت پیرزن را نگاه میکرد - اهل کجایی که شترهاش در بیابان برف میخوردند پیرزن انگار چیزی شگفت انگیز و ترسناک کشف کرد سعی کرد صاف بایستد و صاف در چشمان منبع ترسی که به قلبش ریخته بود چشم دوخت +پس یه قدرت باستانی همراه داری بی اختیار خود را آماده هر پیشامدی کرد و دست به چاقوی تیزی که لبه میز بود برد در به صدای خش داری باز شد و در آستانه در زیبا به سخن در آمد - و تو میخوای این قدرت رو مال خودت بکنی پیرزنزیبا این را گفت و زنجیری که به کمر بسته بود باز کرد. زنجیر در دستان زیبا بود و گوی فلزی که به سرش آویزان بود تاب میخورد +نمیخوام بهتون آسیبی برسونمولی حرفش با رفتارش نمیخواند چاقو را بالا آورده بود - دنبال چی میگشتی ؟ این را ایلگار گفت و تیز در زن نگریست - اون موقع که به خیالت بیهوش بودم داشتی تو لباسام دنبال چیزی میگشتی .فقط چند دسته دزد هستند که این قدر حریصانه دنبال تصاحب کردن چیزی هستند که مال خودشون نیست .جادوگران دیوزنتان... اسمتونو بارها تو داستان های مادر بزرگم شنیدم ...درووکا... و این کلمه را بلند تر ادا کرد و ساکت شد تا تاثیرش را در چهره زن ببیند زن از اینکه ایلگار او را به نام باستانی اش نامیده بود عصبانی شد و چاقو را به سمت ایلگار پرت کرد چاقو در لبه چوبی تاقچه نشست -نباید پرتش میکردی جادوگر چون چیزی برات نمونده حتی یه چوبدستی هم نداری که بتونی باهاش نیروی جادویی به کار ببریپیرزن دندان به دندان سایید و گفت: چرا دارمو به آنی دست دراز کرد و چوب دست زیر بغل ایلگار را بیرون کشید ایلگار زمین خوردو پیرزن چوب دست را روی هوا قاپید اما لحظه ای بعد گوی شلیک شده با زنجیر به دور چوب دست پیچید و این بار زیبا بود که فریاد میزد - پیرزن حیله گر زمین رو از وجودت پاک میکنم جدالی میان نیروی جوانی و جادو اما در این جدال جادو پیروز شد موجی از نیرو دختر را بلند کرد و به دیوار سنگی کوفت دختر ناله کوتاهی کرد و از درد به خودش پیچیداما بعد از لحظه ای که درد فروکش کرد دست به جیب برد و سوتک سنگی را به سمت ایلگار پرت کرد ایلگار که از درد چهرش در هم رفته بود سوتک را در هوا گرفت .زیبا وقتی سوتک را در دستان ایلگار دید چشمانش را بست و ایلگار هم سوتک را به لب نزدیک کرد و با چشمان بسته در سوتک دمید.اما پیرزن که حواسش جمع بود و انگار چند روزی بود که خود را برای این جدال آماده کرده بود چشمانش را بست ، ردای بلندش را به صورت کشید و پشت به ایلگار کرد و زمانی که ایلگار هوا را دوباره به سینه اش فرو میداد تا دمی دیگر در سوتک بفشارد فرصت یافت تا با نیروی جادویی که هنوز پرتوان بود پسرک را بلند کرده و به دیوار بدوزد دستان ایلگار در دو سمتش به دیوار چسبیده بودند و انگار سنگهای دیوار کلبه مثل غل و رنجیر او را به بند کشیده باشند ایلگار سوتک را محکم در مشت راستش میفشرد و احساس خفگی میکرد زیبا به زحمت میکوشید تا بلند شود پیرزن به ایلگار گفت :چه غلطی کردی پسره نمک به حروم و چشمانش را تنگ کرد تا بهتر ببیند که در مشت ایلگار چه چیزی جای دارد زیبا به سمت زن هجوم برد -پیرزن کثیف اما قبل از اینکه کلمات را درست به پایان ببرد با حرکت عصای پیرزن به سمت دیواری پرت شد و محکم به دیوار سنگی خورد پیرزن توجهی به دختر نداشت +اون چیه تو دستت یه سوتکه؟ آره ؟ایلگار فریاد زد: منو بیار پایین پیرزن +اون سوتک لعنتی رو بنداز تا استخوناتو خرد نکردم ایلگار لحظه ای مقاومت کرد اما ناچار سوتک را انداخت سوتک روی کف سنگی کلبه با صدایی خشن و خشک ثابت ماند پیرزن آرام و آهسته به سوتک نزدیک شد لحظه ای با چشمان گشاد شده به سوتک نگریست زانو زد و دست برد تا سوتک را بردار اما قبل از برداشتنش دستش را با ردایش پاک کرد انگار که چیز مقدسی را یافته بود ، آرام سوتک را برداشت و بلند شد +نمیتونی اینجا باشی انگار یه رویا میبینم تو تو دستان منی رو به ایلگار کرد که چسبیده به سقف دست و پا میزد گفت +اینو از کجا آوردی؟-مال خودمه مال خودمه +از کجا آوردیش پسره دزد این سوتک پیش تو چیکار میکنه -مال خودمه پیرزن منو بیار پایین +میگی از کجا آوردی یا دهنتو جر بدم -مال خودمه مال خاندان خودمونه مال خواهرم بود پیرزن با حرکت دستی او را رها کرد و ایلگار به زمین خورد و فریاد بلندی کشید زیبا با بینی خون آلود و در حالی که خنجری به دست داشت گامی پیش آمد +خواهرت کجاست؟ - به تو ربطی نداره جادوگرزیبا بود که می غرید +تو یکی خفه شو دختره احمق وگرنه دهنتو پر خون میکنم این یه سوتک سنگی باستانیه نباید دست تو پسره احمق باشه بگو خواهرت کجاست -گرفتنش با خودشون بردنش به اسیری +کیا -چند تا سرباز از سپاه عادل شاه و چهره اش از درد در هم رفت پیرزن به زیبا گفت کمکش کن بشینه روی تخت بجنب زیبا به سمت ایلگار دوید جادوگر به سمت دیگچه ای که آب داغ در آن میجوشید رفت و سوتک را در آب داغ غوطه ور کرد+شما مردها ضعیف تر از اون هستید که از همچین چیزی استفاده کنید اونم بدون آموزش لابد همین جوری سر خود .چقدر هم کثیفش کردی .نباید این جوری نگهش داری این سوتک یه سوتک مقدسه میفهمی ؟ایلگار از درد ناله میکرد و به کمک زیبا روی تخت دراز کشیداما دست به صورت زیبا برد و بینی خون آلودش را تمیز کرد -طوریت که نشد زیبا با عصبانیت به جادوگر پیر نگاه میکرد که سعی داشت با ملاقه ای سوتک را از آب جوش بیرون بکشد +استفاده ازش میتونه خطرناک باشه مردا نباید ازش استفاده کنن نفرین بزرگی برای مرداست بی خود نیست که پات لیز خورده و افتادی تو دره ببین چی بلایی سرت اومده .های تو دختر برو صورتتو بشور و زود برگرد باید گندی که زدی مرتب کنی - من کاری نکردم تو کردی جایی هم نمیرم +روی حرف من حرف نزن دختره بی چشم و رو زود باش برو و زود برگرد ایلگار دست زیبا را در دستش فشرد و او را با تکان سری راهی کرد زیبا بیرون رفت و پیرزن با سوتکی که بخار از روی آن بلند میشد به سمت ایلگار آمد +همیشه باید تمیز نگهش داری نباید رنگش عوض بشه نه بویی بده تمیز تمیز لبه تخت نشست و سوتک را روی سینه ایلگار گذاشت مهربان تر از قبل نشان میدادارام و به آهستگی گفت: خواهرت چند سالش بود -شونزدهپیرزن سکوت کرد و با نگاه مهربان به ایلگار نگاه کرد+پس خواهرت رو بردن که بفروشنش خوشبختانه با دخترای جوون رفتار خشنی ندارن اونا دیگه جزو اموال عادل شاه هستند و سربازای عادل شاه از تمامی دارایی شاهشون به سختی مراقبت میکنن جنوبیا آدمهای ترسناکی هستند و نظم ترسناک ترین سلاح اونهاستایلگار با قطره اشکی که در چشمش حلقه زده بود گفت: پیداش میکنم و برش میگردونم خونه پیرزن از لبه تخت بلند شد و به سمت دیگچه آب جوش رفت+چند روز پیش حرکت کردن ؟-حدود یک ماهی میشه که دنبالشون راه افتادم یه روز یا یه روز و نصفی بعد از حرکتشون+چرا دیر -خواهر بزرگترم رو زخمی کردن واون هم فرداش مرد و منم خاکش کردم و راه افتادم+تو چند سالته بچه -سیزده سالپیرزن پوزخندی زد و گفت :اگر هم بتونی پیداش کنی فایده ای نداره اونا تا حالا به پایتخت قلمرو جنوب رسیدن و تا حالا خواهرت فروش رفته و معلوم نیست کدوم خانواده و تاجری خریدتشایلگار آرام میگریست پیرزن برای اینکه مرهمی بر دردهایش بگذارد گفت: البته پیدا کردنش سخت هست اما غیر ممکن نیست اما خارج کردن کسی از اونجا خیلی سخت تره تصاویری مبهم از ذهن پیرزن عبور کردند تصاویری از زندان بازار برده فروشان و صومعه و فرار با پسری که چشمان سبز روشن داشت و تاریکی پیرزن به سمت ایلگار چرخید+اما شاید تو بتونی اگه شانس بیاری و اگه یاد بگیری از اون سوتک چطور استفاده کنی زیبا در را گشود و وارد شد صورتش از سرما گل انداخته بود +به تو دختره احمق هم یاد میدم چطوری از اون سلاح استفاده کنی .حالا هم زود باش شروع کن دوست ندارم کلبم به هم ریخته باشه زیبا ارام و برفروخته به سمت ظروفی رفت که روی زمین ریخته بودعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSat, 22 Aug 2026 18:11:30 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/آن-دامنه-های-برفگیر-قسمت-دوم-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-fxrshud7dzozاز قله گروس که پایه ای از نردبان بلند کوهستان برج است رد شوی و از دره ی پشت گروس به سمت پایین کوه سرازیر شوی، آنجا که گویی خورشید را با دست لمس توانی کرد شکوه و ابهت کوهستان برج را میتوانی به چشم ببینی کوه هایی سفید که تا چشمها کار میکنند مانند زنجیری میانه مرز آرمیده است. کوهستان برج بلند پرشکوه و با صلابت زیر بارش سنگین برف زرهی سفید بر تن کرده و با رگه هایی از نور طلایی خورشید غروب مزین شده است به راستی که نگهبان خوبی بوده است برای مرز، مرز دو اقلیم شمال و جنوب اینک اما تیغ سرما کشیده بر روی دو نوجوان. سرسختانه ایستاده تا آن دو را به زانو در آورد و حال آن دو طفل بی پناه در ستیغ کوه در حال جدال با بوران کوهستان سر در زیر انبوهی از خز و پوست دست در کمر هم ، همراه و هم پا میروند تا از کمر یکی از کوه های کوهستان برج سر کج کرده و به دره بخیزند. اما این امر بسی خطرناک است سرما و هیولاهایی که از سرما قدرت میگیرند به علاوه این مرزبانان عادل شاه این پادشاه بی رحم چون شاهشان پاسبانان عالی برای مرز هستند و عبور از برج بدون جنگ میسر نیست و زیبا این را خوب میدانست. دو نوجوان در پناه سنگی بزرگ خزیده به غاری کوچک مچاله شده و سرما زده میکوشیدند که آتشی بفروزند. آتش این افسون جادویی کهن سال و زندگی بخش و سوزاننده اگر در این باد جان بگیرد محافظ جان آنها خواهد بود و اگر باد رخصت شلعه ور شدنش را ندهد دو نوجوان خرد آرام و بی صدا در آغوش هم شاید دمی بعد دعوت فرشته مرگ را پذیرا باشند آتش بعد از جرقه های سنگ آتش زنه متولد میشد اما طولی نمیکشید که در بوران میفسرد و هلاک میشد ایلگار دستان را به دور هیمه کوچک از خاشاک گره کرد و به زیبا گفت :بزن و زیبا با دستان سرد و یخ زده آخرین تلاش خود را به کار برد و بالاخره جرقه ای از آتش مانند نطفه ای به رحم هیمه پرت شد و همانجا دود کرد و لحظه ای بعد شعله ای کوچک از دل هیمه زاییدن گرفت و بسان نوزادی با تقلا زاده شد و جان گرفت ایلگار اما هنوز دست بر هیمه داشت _ خاشاک... هیزمو زیبا هم چنان هل و در تقلا به جستن هیزم چشم چرخاند و هر چه خشک و نیمه خیس بود گرد آورد و بر آتش ریخت آتش که میرفت خفه بشود در پیش چشمان ایلگار قد کشید و نوزادی گرسنه انگار،مانند پستان مادر هیزم خشک و خیس را مکید هر دو در سکوت خیره به آتش و دست بر شعله گرم میشدند که ایلگار بلند شد و شاخ و خاشاک درختان ریخته در پیرامون تخته سنگ را جمع کرد و کنار آتش گذاشت شاخ و برگ درختان خیس بودند اما چاره چیست مگر در کوهستان برج آن هم در فصل سرما چیزی خشک میتواند باشد به دور از گزند سرما و برف و بوران؟ایلگار کنار زیبا نشست .چند لایه پوست و خز ضخیم جانواران گرچه شدت سرما را کاسته بود اما سرعتشان را کم میکرد _ فکر میکنی چقدر دیگه مونده باشه ؟+ شاید دو روز و شاید هم بیشترساعتی بعد از اینکه گرم شدند ،بلند شدند و راه افتادند برف اندکی کم زور از پیش میبارید و دو نوجوان تا شکم در برف فرو رفته بودند برف تازه و نرم و این از خوش اقبالی آنها بود قد برف کمتر میشد اماآسمان داشت میرفت که آخرین اشعه های خورشید را در قلب خود فرو نشاند و به رنگ خون در آید چندی بعد آسمان به خون نشست و ساعتی بعد به کبودی گراییدبه سمت دره پا در مسیر شیب داری گذاشتند که به زحمت میشد جلوی پایشان را ببیند برف سفید تبدیل به توده سرد خاکستری شده بود که پای ایلگار لغزید و در سراشیبی سرد و لیز سقوط کردتکانش، برخورد، سقوط، خراشیده شدن پوست و گوشت با سنگهای تیز، شکسته شدن استخوان، به سرعت فرو افتادن، به پایین غلتیدن، ترس و دلهره، بی اختیار بودن ،پرت شدن، لیز خوردن کجا شروع شد؟ همان لحظه که پایش لغزید و دلهره ای که به قلبش ریخت و آن را از شجاعت تهی کرد به آنی، خواست دست به چیزی بیندازد تا سقوط نکند. هر چیزی شاخه ای، سنگی یا حتی دست و شانه دخترک را اما لغزیده بود و ناگزیر از سقوط بود .همه چیز در تکانهایی تند و خشن اندام بدنش را میدریدند شاخ و برگ، سنگها و حتی توده های یخ زده برف همه چیز میچرخید و تنها چیزی که به ذهنش رسید، زمانی که معلق در فضا و زمین رها شده بود این بود که با دستانش صورت و سرش را محافظت کند . اما مگر تکانش این امکان را میداد که دستانش جایی ثابت بمانند و حصار و نگهبان سر و صورت باشند؟ سنگهای تیز صورتو سر و دستان را از هم دریدند چند لحظه ای به درازای یک عمر و ناگهان در پایین دست کوه جایی که با درخت کاجی مسیر مسدود میشد به تنه آن درخت کهنسال خورد و همانجا باز ایستاد سکوت و سوزش و بی حسی توامان، قارقار کلاغهایی که ترسیده بودند و زمان که میرفت تا خاموش شود جهان خاموش شد بیهوشی .......................شب و سرما خستگی بر پاهای لرزان دختر را دوام میبخشید و انگار نمک بر زخمهایش می پاشید. زمستان وحشی صداهای شب در جنگلی پر برف و تاریک وهم آلود و ترسناک بودند و این خستگی و نفس نفس دختر را زیر تن سنگین ایلگار بیشتر و بیشتر میکرد زیبا پیکر ایلگار را به دوش کشیده و در جنگل سرد میدوید تا از وحشتناک ترین صداها که زوزه گرگ بود دور تر شود اما انگار هر لحظه صداها نزدیک تر میشدند و حالا صدای غریدن گله گرگی را هم میشنید. غرش هایی در خفا طوری که شکار پی نبرد که از کدام سو حمله خواهند کرد دخترکی ریزجثه و پسری که گویا مرده بود در شب زمستانی بی رحمدخترک دستهای ایلگار را از دوسو بر روی سینه و بر دور گردن حمایل کرده و با ریسمانی بسته بود شاخه ای قطور از درخت کاج به زیر نشینگاه ایلگار محکم کرده بود و بند را به دور خود محکم گره زده بود همانگونه که اجساد حیوانات مرده در تله ها را تا کلبه میرساند وقتی مرد و آن زن کثیف در کلبه گرم در حال عشق بازی بودندته ریسمان را به دور بازو پیچانده و با تقلا با تمام توانی که در جثه ریزش مانده بود میدوید اما به کجا؟ در دل تاریکی به کدام پناه باید رسید؟ در سرما و در قلمرو بی رحم زمستان کدام دوا میتواند تن پسرک را التیام بخشد و او را به زندگی بازگرداند ؟دخترک سر به سمت صورت پسر چرخاند تا بتواند نفس پسر را احساس کند اما ایلگار دیگر نفس نمیکشید یا شاید هم ترس آنقدر ذهن دختر را آشفته بود که نمیتوانست مرگ و زندگی را تشخیص دهد دهانش خشک شده بود و چشمانش سیاهی میرفت و پاهایش انگار در برف گیر کردند و به صورت در برف فرود آمد در محاصره ی سیاهی و سرما بند از بازو گشود و خنجر بیرون کشید سنگ ... سنگی شاید بیابد و فلاخن خود را آماده کند برای تاراندن هیولاهایی که در تعقیبش بودند گرگهایی که بوی خون را استشمام کرده بودند و گرسنگی و عطر دیوانه کننده خون شهوت کشتن را در آنها برانگیخته بود وحوشی برای دریدن، خلق شده برای سلاخی کردن و حال دختری بی پناه در دشت باز پر برف در محاصره آنها سنگی باید می جست دختر با خنجر برف ها را کنار زد برفی که تا زانوان او را در خود فرو برده بود سنگ و یخ شاید، چیزی که در قلاف چرمین فلاخن بشود پرتابش کرد و پوست و گوشت هیولایی را بدرد چیز سختی در لابه لای برف به دست خورد سنگ یا یخ؟ چه فرقی داشت؟ آن را در فلاخن جای داد و ریسمان را تاب داد و به سمت اولین سایه سیاه رها کرد صدای زوزه ای از درد بلند شد جسمی دیگر در قلاف چرمی، تابی دیگر و پرتاب با تمام قدرت به سایه ای دیگر و صدای زجه ای از درد اما غرش ها نزدیک و نزدیک تر شدند. عطر خون در فضا موج میزد ، گرگها ترس را می بینند و شهوت دریدن در آنها برانگیخته میشود. هلالی از گرگ های خاکستری و دختر به همراه جسدی بی جان در میان برف فلاخن کارساز نبود. نبردی تن به تن باید. خنجر کشیده شده در دست و دست دیگر بر یقه پوستین ایلگار گره خورد و آن را کشید به سمت خلاف جهت گرگها . تقلایی بی ثمر گرگی پرید تا گلوی دخترک را میان آرواره خود گیرد اما خنجر در میان راه بر صورت و پوزه اش زخم زد. گرگ عقب نشست . ماده گرگی بود که رهبر گله بود و زخم خورده از نبردهای بسیار. پوزه از خون تکاند و بار دیگر جهید دست دختر را در هوا میان آرواره ها محکم گرفت و با تکانی سعی کرد تنها سلاح دختر را از دستش بیرون کشد گرگهای دیگر هم یورش بردند و ایلگار رااز پا و کتف از دست دختر کشیدند اما این اخر کار نبود زنجیر به کمر زیبا بود و دست برد و زنجیر با گوی سنگین را تاب داد و بر گوش ماده گرگ نشاند ماده گرگ دوباره عقب رفت زیبا به سرعت گوی را چرخاند و بر چشم گرگی که ایلگار را از کتف گرفته و میکشید کوفت گرگ عو عو کنان به عقب جهید اما دیگر دیر شده و ایلگار را کشان کشان به درون جنگل میبردند زیبا با تقلا خود را به پیکر ایلگار رساند این بار نیز نیرویی او را عقب کشید ماده گرگ باز گشته بود و از پشت سر او را به خلاف جهت کشید و نقش زمین کرد دختر بر روی زمین پرت شده و ماده گرگ بازوی او را در میان آرواره داشت که برقی از روی پیکرش رد شد گلوله ای آتشین بر جسم گرگی نشست که ایلگار را به درون سیاهی جنگل میکشید گویی دیگر از دل تاریکی پرتاب شد و بر پهلوی گرگی دیگر نشست و گلوله ای از آتش از پی آن به میان گرگها که ایلگار را میبردند افتاد گرگها عقب نشستند و زیبا فرصت یافت خنجر را در چشم ماده گرگ بنشاند ، ضربتی با تمام تنفری که در قلبش اندوخته بود . به راستی که نفرت چه اندوخته خوبی است . ماده گرگ قدمی عقب جست بوی خون و شهوت دریدن دیوانه اش کرده بود انگار گله عقب رفته بود اما ماده گرگ در قدمی آن سوتر خیالی دیگر داشت و دندانهایش را نشان میداد گلوله ای آتشین اما خیال و وسوسه ای که در سر داشت را تاراند و به پهلوی ماده گرگ خورد و او را به میان تاریکی پرت کرد زیبا بلند شد و خود را به ایلگار رساند جسم سرد و یخ زده نعشی بی جان صورتی پوشیده در برف به راستی مرده بود ؟ به همین راحتی با یک غلتیدن در دره ای برفی؟ فرسنگها دور از خانه و خواهر و فرسنگها دور از آرزوی زیبا چقدر معصوم بود دخترک گریستن را آغاز کرد از ترس یا غم؟ از روی نفرت یا از روی عشق ... فقدان ... فقدان عزیزترین چیزی که به دست آورده بود. عشق... این معجون سحر امیز که به او قدرت می داد با مرگ ملاقات کرده بود و با برادر بزرگتر مرگ نیز ...با تنهایی که دوباره بازگشته بود نگاه کرد به سویی که گلوله های آتشین پرت شده بود در میان هاله و غباری از اشک زنی پیر ایستاده بود با پوستینی خاکستری تکیه زده بر عصا، چیزی در دستش میدرخشید گویی آتشی را در میان مشت خود گرفته بود و گوی میسوخت اما پیرزن را هیچ دردی در چهره نبود. در سکوت و با اخم زیبا را مینگریستعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارWed, 05 Aug 2026 18:28:06 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/آن-دامنه-های-برفگیر-قسمت-اول-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-kywmdczspkdyزن نیمه جان و از درون سوخته بود و به سختی نفس میکشید.ایلگار به زن نزدیک شد و او را لمس کرد زن به شدت ترسید و با جانی که در بدن مانده بود سعی کرد به گوشه ی کلبه بخزد.نه جایی را میدید و نه صدای واضحی را می شنید.سرش پر از طنین صدای سوزناک سوت بود و تنها مزه خون را میفهمید که از دهانش جاری بود صورتش را لمس کرد چشمه های خون از چشمها و بینی اش روان بودتمام خون دهانش را به سمت جایی که بود جایی که لمس شده بود تف کرد و با صدایی که به خرناس شبیه بود فریاد زد: لعنتی کثافت بهم دست نزنایلگار به زن نگاه کرد که به شدت ترسیده بود و داشت کابوسی زنده را میزیست. زن بینی خود را از خون لخته شد خالی کرد و بویی عجیب را حس کرد.بوی گوشت سوخته در فضا پیچیده بود و زن این را درک میکرد که بوی گوشت تن خودش و دوستانش را حس میکندایلگار نگاهش را چرخاند و به زیبا نگاه کرد که داشت پوتینهای مردان را از پایشان بیرون میکشید و زیورآلاتشان را به کمربندش آویخته بود.پس از تقلای بسیار چکمه های مرد ریزه را بیرون کشید.پاها در غلاف چکمه های بلند کباب شده بودندزیبا آنها را به سمت ایلگار گرفت_ بیا بپوش ببین اندازه پات هستند و اشاره کرد به کفشهای پاره و پیچیده در کهنه کرباسهای ایلگار_با اونا نمیتونی از این دامنه های برف گیر رد بشیایلگار بلند شد و چکمه ها را گرفت و روی صندلی چوبی نشست کرباسهای کهنه را از دور مچ پایش باز کرد و کفشهای پاره را از پایش بیرون کشید.انگشتان یخ زده و کبودش را لمس کرد و گفت :دلم نمیخواد کفشای یه مرده رو بپوشم اما خوب میدانست که ناچار است و چکمه مرد را پا زدزن هنوز درگیر نفس کشیدن بود و با هر دمی هوای دردآور و سوزنده ای را به درون سینه و ریه سوخته خود میکشیدو مدام سرفه میکردزیبا که از بیرون کشیدن پاتابه و جستجوی جیب های مردان فارغ شده بود به سمت زن گام برداشتدست به گردنبند زن برد اما زن سعی کرد مقاومت کند زیبا کارد شکاری را زیر گلوی زن گذاشت_ زنیکه روانی نزدیک بود با اون زنجیرت مچم رو بشکنی زن آرام تسلیم شد و زیبا گردنبند را با خشونت از گلوی زن کند.زن ترسیده و خشمگین بودبه راستی چرا دو مرد درجا تلف شدند و این زن هنوز زنده بود و هوشیارمگر نه اینکه جثه کوچکتری داشت و انتظار میرفت بیشتر آسیب ببیند؟دو مرد به کلی از درون متلاشی شده بودند و زن همچنان در جایی میان مرگ و زندگی تقلا میکرد گرچه با درد و رنج اما هنوز نفس می کشید ایلگار پرسید:_ چرا زنده مونده در حالی که مردها مردن+نمیدونم شاید برای اینه که سوتکت دلش نمیاد به زنها آسیب بزنه شاید هم روی زنها تاثیر کمتری داره یا شاید هم چون ما دخترها قوی تریم از شماو ریز خندیدایلگار هم لبخند زد و بلند شد و به سمت زن رفت کوزه آبی را از کنار آتش برداشت و کنار زن چمباتمه نشستدست زن را لمس کرد زن تکان خورد اما ناتوان تر از آن بود که جدال کند ارام و تسلیم منتظر ماند که حرکت بعدی کسی که نمیدیدش چه باشدایلگار اب کوزه را روی دستان زن ریخت و زن پیاله دستانش را به زیر آب گرفت و پر کرد و به صورت پاشیدایلگار کوزه آب را به دستش داد و چشم چرخاند تا پارچه ای بیابد که چشمان زن را ببنددزیبا نزدیک شد و کفشهای زن را از پایش بیرون کشید زن جیغ زد و سعی کرد با کوزه زیبا را بزند اما خسته تر از آن بود که تقلای بیشتری بکند و از خشم و ترس شروع کرد به گریستنزیبا گفت: این کفشای خوب به چه دردت میخورهخم شد و زنجیر زن را از روی زمین برداشت که با گلوله ای فولادی که به یک سرش وصل بود کف زمین افتاده بودشروع کرد به چرخاندن زنجیر و گلوله فولادی را به سمت صندلی چوبی پرتاب کردچوب از هم گسست و صندلی واژگون شد زیبا گفت: دقیقا مثل فلاخنه اما میتونی بارها ازش استفاده کنی چه جالبه..............................................................................................................................................شب میرفت تا تمام کوهستان را در آغوش سرد خود بگیرد.ایلگار و زیبا جسد دو مرد را کشان کشان از کلبه بیرون بردند و در حالی که ردی از خون از خود به جا میگذاشتند دور تر از کلبه روی برفها رها کردند و به کلبه برگشتندزن هنوز در گوشه کلبه در تقلای بیهوده برای زنده ماندن بود.شب دامن گسترده بود و چند شمع و هیزمی که در اجاق میسوخت تنها منبع نور کلبه بودندزیبا در خوابی عمیق غرق بود زن هم دیگر با صدای خرخر مانندی نفس نمیکشید و آرامتر بود اما ایلگار همچنان بیدار بود و با چشمی زن و با چشمی دیگر درب ورودی کلبه را میپاییدآنها از مرد ریزه نپرسیده بودند که آیا دوست یا دوستانی دیگر هم دارند؟ آیا تعدادشان همین قدر است؟ شکارچی دیگری در منطقه هست یا نه؟و همین او را ترسانده بود این فکر و فکر اینکه ردی از خون به جا گذاشته بودند و این زن مرموز و جان سخت که هنوز زنده بود. ناگاه در تاریک روشنای کلبه برق خنجری به چشم ایلگار خورد بازتاب نور آتش اجاق .برق خنجری آبدیده پنهان در میان لباس بلند و چند لایه زن. شاید فقط تلالو آتش بود یا چیزی که یک خواب آلوده در میان خواب و بیداری میبیند آن لحظه که تن رخوت زده میرود تا در آغوش خواب قرار گیرد. خستگی و فشاری که امروز تحمل کرده بود او را می برد و سایه. سایه یک هیولا از کنار دیوار بلند شده و با برق خنجری در دست پیش می آمد .هیولایی شبه وار زن پوشیده در لباسی ظلمت گون باخنجری در دست نباید خیالی باشد نه نبود همو بود آن زن با خنجری که ساعتها پنهانش کرده بود شکارچی شب گرگینه یک ماده پلنگ زخم خورده اما هنوز جسور بود ارام ارام و خمیده جلو می آمد فرصت دریدن که را داشت مگر با چشمهایی که نمیدید؟در چه فکر بود این زن و زن چه صبور بود و چه جان سخت که نقشه ای برای کشتن آن دو کشیده بود ؟ کی توانسته بود از درد فارق شود و فکر را به کار اندازد؟اما قدرتش را نمیبایست داشته باشد زنجور بود و عالمی خون از پیکرش رفته بود از کدام مهلکه میتوانی جان سالم به در بری ای زن؟ دو جوان آرمیده در خواب را خواهی کشت ؟ کدام را میخواهی بدری؟ پسری که کسانت را کشت یا آن دختر که گردنبندت را از گلویت به یغما برد؟در چه فکر هستی ای زن؟ و تو با تنی که به زهر مرگ آلودست با چشمی که از درون جمجمه بیرون جهیده و با خونی که از پیکرت رفته است به دنبال چیستی؟ آخرین تقلا برای انتقام تا خشمت را فرو نشانی یا این خوی مبارز توست که دشمن را شکارت را تا عمق جنگل تا لحظه اخر بجویی و پاره پاره کنیبا چه؟ با این خنجر؟ یا نه با دندانت با آن چنگالهایت که عادت به کندن پوست وحوش دارد.بسان گرگان پلنگان و یا ببری زخمی _ پاره پاره میکنم هر دوتونو موشهای کثیف +بیدارمایلگار همین را گفت و طنین صدایش در میان زوزه باد کوهستان که از لای در تو می خزید و صدای هیزمی که در اجاق می سوخت در کلبه پیچید بدون هیچ ترسی و یا تپشی که ضربان قلبش را تند تر کند آرام بود و به زن که در چند قدمی اش ایستاده بود چشم دوخته بود .خسته بود آن قدر خسته که اگر زن هجوم می آورد خیال تکان خوردن نداشت .تسلیم بود دیگر. تسلیم زندگی بود. هر چه خواهد گو بشود زن ایستاد با خشم و ترسی در قلبش دوید سعی کرد منبع صدا را بجوید و بداند که پسرک کجا نشسته است+شبها خوابم نمیبره بیدار میمونم و اگر هم پلک روی هم بذارم صدای جیغی بیدارم میکنه اونا خواهر بزرگم رو کشتن و خواهر کوچیکم رو به اسارت بردن. باید پیداش کنم و هر کس جلوم وایسته میکشمش اشکها از چشمان ایلگار سرازیر بود بغض و خشم راه گلویش را بسته بود و کلمات در جدالی با تنگنای حلقوم خود را به دیوار تنگ میکوبیدند و بریده بریده بیرون می آمدند +تا اینجا نیومدم که تو و دوستانت ، دو تا شکارچی بی ریشه جلومو بگیرید. حالا برگرد سر جات و سعی کن آخرین شب زندگیتو تو آرامش طی کنی وگرنه همین الان تکه تکت میکنم زن با همان حالت تدافعی عقب عقب رفت آرام آرام میرفت تا در ظلمت گوشه کلبه از نظرها ناپدید شود _ چاقو رو بنداز و بعدبرو همون جایی که جون میکندی و اینبار صدای زیبا بود همان طور که پشتش به ایلگار و زن بود زن را به ترک مخاصمه فرا میخواندزن دسته خنجر را رها کرد و خنجر با دسته سنگینش فرود آمد و با نوک در کف چوبی کلبه فرو رفت زن به درون تاریکی خزید و پوست حیوانات مرده را به روی خود کشید و سر به دیوار سنگی تکیه داد چه شب کابوس واری را خواهد زیست این زن شکارچی که شکار شده بود..............................................................................................................................................آفتاب از پس قله های خاوران دور با ناز و پر درخشش بیرون می آمد .ایلگار سر به دیوار تکیه داده و چشم نیمه بازش را به خنجر دوخته بود زن در خواب مینالید و زیبا در جایش غلت میخورد و معلوم بود که بیدار است بلند شد و به سمت اجاق رفت از غذای دیشب کمی به ته دیگ چسبیده بود آن را بیرون کشید و به سمت ایلگار رفت _ یکم بخور و بعدش راه می افتیم به سمت دره ایلگار ظرف غذا را گرفت و آن را با ولع بلعید خورشید دامن خود را از نوک کوه جدا کرده بود که دو نوجوان آماده رفتن بودند .بار بسته از توشه و گوشت خرگوش و پوست .کفشها و کلاه ها و دستکش ها و پوستینی از پوست نرم هر دو را از سرما حفظ خواهد کرد زیبا زنجیر زن را به کمر بست و فلاخن را به بازو پیچید و بیرون رفت ایلگار در آستانه در بود که بازگشت و خنجر رااز روی زمین کند و به سوی زن رفت زن بیدار بود و هوشیار خنجر را در دستان زن گذاشت و گفت: درو میبندم که حیوانات وحشی نتونن داخل بشن هیزم هم برای چند روزی هست اینجا بقیه هیزم ها هم بیرونه یه تبر هم اونجاست دقیقا کنار هیزمها ما برش نمی داریم می ذاریمش بمونه برای تو .گوشت هم برای چند روزی هست متاسفم از اینکه اینجوری شد واقعانمیخواستم کسی رو بکشم .این خنجر هم برای تموم کردن کاره دستان زن را که خنجر را در میان گرفته بود در دست گرفت و ارام تر گفت :منو ببخشبلند شد و از در بیرون امد و درب را پشت سر خود بست بارش برف قطع شده بود و خورشید بالا آمده بوداما زمستان هنوز ادامه داشت .....علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSat, 25 Jul 2026 11:39:43 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/طنین-صوت-مرگ-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-r2ir8rwscxy4برف و بوران از نوک کوه پایین خزید و آرام آرام و مستانه از دره به سمت درختان کاج سرازیر شدزیبا و ایلگار از پناه سرو کوهی این نماد ایستادگی کوهستان بیرون خزیدند و به سمت مسیر مال رو کوه گام برمیداشتندزیبا پرسید: تونستی بخوابی_ خیلی وقته خوابم نمیبره و انگار که با خود حرف میزند زمزمه وار ادامه داد:خواهرم صدام میکنه با گریه انگار داره شکنجه میشه .خوابم نمیبره زیبا وبعد چشمان بی خوابش را به او دوخت دخترک با شرم نگاهش را از چشمان سرخ و فرورفته ایلگار دزدید و گفت: چیزی نمونده یه ساعت یا یکم بیشتر میرسیم به پناهگاه و اونجا می تونیم بیشتر استراحت کنیم. پناهگاه همون جاست بعد از اون تخت سنگ بزرگ بعد اون کوره راه.کوه مانند هیولایی چنگ و دندان نشان میداد و آن دو را به مبارزه می طلبیدایلگار و دختر از مسیر پر برف بالا کشیدند و بعد از طی مسافتی توانستند پناهگاه سنگی مخفی در انتهای مسیر را ببینند اما چیزی دلهره آور پایشان را سست کرد گویی دود نرم و سبکی از دودکش کلبه سنگی برمیخواست مردمان دوست یا کسانی که میتوانستند تهدید باشند؟اگر دود برمی آید حتما غذایی روی اجاق هست و میشود لقمه ای مهمان شد اما نه به این سادگی نباید باشددر زمستان سال قحطی به ندرت از کسی چشمداشتی باید داشتغذا به ندرت یافت میشد و مردم به ادم خواری و علف خواری روی آورده بودندسپاه عادل شاه همه جا را غارت کرده بود از طلا و نقره تا دام و طیور و دختران شمال همه و همه به چپاول رفته بود به درگاه شاهشاه سرزمین های جنوب عادل شاه کبیر که عادل نبود قدرتمند بود و بی رحم زمین بخیل بود و جنگ دمار از روزگار مردم شمال در آورده بودزمستان بلند و بی رحم و خبیثی دست بر گلوی جامعه شمالیان انداخته و میفشرد و نفس شمال به شماره انداخته بودمیرفت تا شمال و مردم شمال یکجا بمیرند و تمدن بزرگ و کهنی نابود شود_ میتونیم صبر کنیم تا برن اما خوددختر هم میدانست که نمیتوانستند بدون سرپناه در این برف سنگین نوک کوه بمانندایلگار نگاهش کرد دختر خوی وحشی شکارچیان را میشناخت و ساکنان کلبه از همان ها بودند مردمانی وحشی و پیش بینی ناپذیر و این را می شد در صورت زیبا دید ، ترس وحشی ترس از بی رحمی شکارچیانایلگار دست به سوتکش بردو آن را در آستینش پنهان کرد و پا در کوره راه گذاشت و دختر را به پیروی فرا خواند.دختر پا جای پای ایلگار میگذاشت و سنگی را در مشت میفشرد.به کلبه نزدیک شدند از آنجا میتوانستند صدای چند نفر را بشنودمست و سیر و خوشحالغریبه ها از شکاری که بوی گوشتش که روی آتش کباب میشد خوشنود بودندصدای قهقهه و شوخی فضای داخل کلبه را آکنده بود و بیرون کلبه چیزی به جز ترس و سرما نبوداگر بیرون منتظر میماندند سرمای شب آنها را میکشت بدون هیچ رحمی. آرام و بدون عجله و لابد در خواب.زهر سرما بی بو و بی رنگ و مزه سرما بدون شکنجه میکشت آنگاه که پیکر آدمی از سرما کرخت و بی حس میشد و هیولای خواب هجوم می آورد و دمی بعد سرما جان را به تاراج میبردپس در باید کوفت هر چه میخواهد بشود بشود هر چه در کلبه بود نباید ترسناکتر از سرمای موذی و قدرتمند کوه باشد هیولاهایی در هیبت انسان اما بسیار کوچک تر از زمستان . ایلگار جلو رفت و در را چند بار محکم کوفتصدای خنده قطع شد و در قطور چوبی کهنه با صدای خراشیده ای باز شد مردی درشت بر آستانه در ظاهر شد با ردی از چنگال حیوانی بر صورت سرخ مو و با چهره ای که خشونت از آن می باریدکلبه پر از حیواناتی بودند که از تله ها جمع آوری شده بودند. خونین و مرده و یخ زده. خرگوش سمور روباه و حتی گرگ برخی برای پوستشان شکار شده بودند و برخی هم برای گوشت ناچیزشانبرخی پوست کنده شده و برخی در نوبت سلاخیبه جز مرد مو سرخ دو نفر دیگه هم بودند یک زن که چشمانش از حیله و نیرنگ پر بود و ناخونهای بلند و کثیفش داشت پوست بر استخوان مانده خرگوشی را میشکافت و مردی که ریز اندام تر و پیر تر می نموند و مانند دوستانش خشن بود اما مینمود که لایه ای از زیرکی روی شخصیتش کشیده است هر سه پوشیده در البسه ای از پوست حیوان زنجیر هایی از طلا به گردن و آب زیر پوست دوانده آن هم در آن سال قحطی . نماینده ای از مردمان جنوب .کلبه مملو از بوی خون و گوشتهای تکه تکه شده بود که هر گرسنه ای را ترغیب میکرد که به گوشتها ناخونک بزندایلگار و زیبا رو به روی مرد ریز اندام دور میز نشسته بودندو چای گرمی که مرد ریز اندام ریخته بود مینوشیدندمرد ریز اندام دندانهای جابه جا ریخته خود را نشان میداد و با نگاهی عمیق زیبا را برنداز می کرد بی مقدمه پرسید:تو چند سالته؟روی سخنش با زیبا بودزیبا زیر نگاه مرد مچاله شده بود اما سعی کرد بر خودش مسلط شود باید میگفت چند سال دارد فقط یک عدد کافی بود ولی انگار دیگر از ترسیدن خسته بود آدمی به جایی میرسد که خشم به قلبش قدرت میبخشد و زیبا پر از خشم بود میدانست گرگها ترس را میبینند و این را به خوبی درک کرده بود که مردان شکارچی تفاوت چندانی با گرگها نداشتند همان درنده خویی و همان زیرکی . پس با صدایی که از ترس و خشم میلرزید گفتدونفرو مستقیم در چشمان مرد خیره شد دندان ها را از خشم فشار داد چشمانش را تنگ کرد. حیوانی وحشی در تله شکارچیانمرد شکارچی که انگار یکه خورده بود گفت منظورت چیه_ دو نفر رو فرستادم اون دنیا اونا هم مثل شما شکارچی بودند مرد درشت هیکل و زن که داشتن با هم شوخی میکردند و چاقوهایشان را تیز میکردند براق شدند و به صورت زیبا خیره ماندند مرد ریزه نگاه خود را به ایلگار دوخت که لیوان چای را روی میز گذاشته بود و به مرد درشت و زن نگاه میکرد مرد ریزه به سخن آمد کشتن شکارچی هارو دوست داری ؟زیبا با پوزخند گفت اگه بیشتر بهم زل بزنی بیشتر هم علاقه مند میشم که بکشمت هر سه غریبه خندیدندمرد ریزه پرسید با چی کشتیشون _ با فلاخن با سنگ فلاخنت اینجا کار نمیکنه سقف اینجا کوتاهه خوشگل خانم+اگر بدونی چه سلاحی همراهمون داریم سعی میکردی مودب باشی ایلگار با لهجه غلیظ شمالی این را گفت و در حالی که دستهایش را زیر میز پنهان کرده بود سوتک را در دستانش فشرد مرد موسرخ از جایش بلند شد تو از شمال اومدی ؟مرد ریزه لبخند زد ایلگار جواب داد : از شمالی ترین نقطه شمال_ پس یکی از اون عوضی هاشی +تو هم یکی از اون سگای جنوبی هستی یکی از اون عوضی هاش مرد موسرخ خندید هیکل فربه اش زیر فشار خنده عصبی میلرزید زن نیز و مرد ریزه هم و ناگهان هر سه حمله بردند انگار خنده علامت و رمزی بود که آنها را قبل از حمله هماهنگ میکرد یک شمارش معکوس که با قطع صدای خنده پایان یافت شکار خود به تله پا گذاشته بود چه جای درنگ؟ یک شمالی و یک دختر که شکارچیان را کشته بود هم کیشان آنها را مرد موسرخ به ایلگار و مرد ریزه و زن به سمت زیبا یورش بردند زیبا کارد شکاری را از شال کمرش را بیرون کشید اما زن تیز و فرز دستش را با زنجیری روی هوا گرفت و مرد ریزه با چالاکی جستی زد و با سر روی صورت زیبا فرود آمد خون از بینی زیبا روان شد و دختر روی زمین افتاد مرد موسرخ خود را به روی ایلگار انداخته بود و سعی داشت چاقویی که تیز کرده بود روی صورت ایلگار فرود آورد درست در چاله یکی از چشمها چشمان شمالی که مرد از آنها متنفر بوداما ایلگار مقاومت میکرد مرد که چشمانش را خون گرفته بود نعره ای کشید و چاقو را فشار داد دقیقا روی سینه ایلگار نشسته بود و همان لحظه بود که ایلگار سرش را کنار کشید و چاقو بر استخوان گونه سایید و بر کف چوبی کلبه نشست میان شیار چرک بسته و سیاه گیر کرد کف چوبی که از خون و کثافت دلمه بسته و چسب ناک بود گونه شکاف برداشته بود ایلگار با نگاهی به جدال دختر و مرد ریزه و زن که با فریاد همراه بود با سوتک سنگی که میان آستین پنهان کرده بود ضربه محکمی به صورت مرد سرخ مو زد که برای بیرون آوردن چاقویش با شیار چوبی کف کلبه کلنجار میرفت مرد نعره ای دیگر زد اما اینبار از درد ترکیدن بینی و گونه راست پسر خود را از زیر مرد بیرون کشید و با دستی که سوتک سنگی را نگه داشته بود گونه خونی خود را پاک کرد .گونه اب خیس از خون و مشتی که از خون گونه و سوتک پر بود. فریاد زد: ببند چشاتو دختر که در جدال بود خود را از بند دست مرد ریزه و زنجیر زن که خشمگین بود رها کرد و در یک قدمی مرد ریزه و زن چشمانش را بست ایلگار تمامی نفس سینه پر کرده از هوا را در سوتک دمید اما این بار صدای سوتک تغییر کرده بود و انگار اژدهایی دهن باز کرده بود و سه غریبه که با تعجب به ایلگار نگاه میکردند را به آنی بلعید غرشی دیوانه وار و مستانه صوتی مرگ آور با طنینی نعره وار صوت از روی اندام سه غریبه گذشت از چشمها تو خیز و گویی هر سه پیکر را با فشاری از درون مچاله کرد فشاری دردناک که از هر بند و روزنه ای در بدنشان خون را بیرون جهانید و هر سه نقش زمین شدند چشمها اولین چیزی بود که ترکید و بعد گوشها و بینیها چشمه خون شدند خون روان و بی وقفه به راه افتاد زیبا فریاد زد: بسه بسه ایلگار لب از سوتک برداشت و به پیکرهای نیمه جان چشم دوخت رعشه ای بر اندامش افتاده بود زیبا چشم باز کرد و خود را به ایلگار رساند و او را در آغوش گرفت _ تموم شد تموم شد ایلگار گفت :خیلی ترسیده بودم خیلی زیبا نگاه خود را دور تا دور کلبه چرخاند دو‌جسد مرد و زن که هنوز جان داشت زیبا گفت :انگار این دفعه فرق داشت_ نفهمیدم چی شد قدرتش زیاد بود مثل دفعه پیش نبود .فکر کنم به خاطر این بود که ترسیده بودم انگار نیروی منو مکید +یا شاید هم به خاطر خونه سوتک را از دست ایلگار گرفت و به شکلی نگاه کرد که روی سوتک حکاکی شده بود دختری با موی بلند که چشمانش را بسته بود و حال موی حکاکی شده دختر با خون به سرخی گراییده بود و انگار شعله ای از آتش بود همان قدر درخشان و صوتی که از سوتک بیرون آمده بود همان قدر سوزاننده بودزیبا گفت: فکر کنم خون قدرتشو بیشتر کرده .خون تو خون اجداد توایلگار به شکلک سوتک نگاه کرد تصویر جده خود بر روی سوتک .موهای دختر غرق در خون بود ایلگار زیر لب زمزمه کرد: فقط موهاش خونیه و اگه همه صورت خونی بود چه میشد؟حالتی از لذت و ترس در چشمانش بود سه جسد ولو شده در کف چرکین کلبه اما زن زنده بود و از درد به خود میپیچید و از میان دندانهای خرد شده و دهانی که چاله ای از خون بود با صدای خرخر درد را زجه میزد علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارTue, 21 Jul 2026 13:32:08 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/به-سان-سرو-کوهی-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-qswhfgotuffpاُرٌس این درخت باوقار ریشه میدواند و بالاتر از تمام درختان می ایستد آنچنان که گویی پادشاه تمامی درختان است بالاتر و مرتفع تر از همه درختان و کهنسال تر.با شاخه های پر پیچ و تاب و تنه ای که گویی درخت نیست رقاصی ست در حال رقص سماع، ایستاده بر بلندای تیز کوهریشه دوانده و در خاک چنگ زده به آسمان نگاه میکند. رقاصی که در لحظه ای به درازای چند قرن، هزاره ها به آسمان خیره شده و محو تماشای گذر زمان است، محو آن گنبد دوار .جان سالم به در برده از یخبندانها و خشکسالی های بسیار و حال دو نوجوان را،زیبا و ایلگار را در آغوش خود گرفته است.ایلگار و زیبا خمیده و خمیده از لا به لای شاخه ها وارد شدندو خود را در میان تنه پهناور درخت اٌرٌس جای دادند کولاک و سرمای بی امان راه صعود را بر آنها بسته بود اما حال این یگانه موجود نجات دهنده زندگی، درخت ،یک درخت پهناور آنها را پناه داده بودبه تنه درخت تکیه دادند و پتوی خود را تا گلو بالا کشیدند و همدیگر را تنگ در آغوش گرفتندشرمی در لحظه های دشوار در آغوشی که بیگانه نمیپنداری اما چنان صمیمی نیست اما از سرما نجاتت خواهد داد از طغیان ویرانگر طبیعت، از کولاکزیبا آرام پرسید: از کسانت کسی زنده مونده ؟_ خواهرم. برای همین هم هست که سفر میکنم به اسیری بردنش. و ناخوداگاه دست به سینه برد و سوتک سنگی را لمس کرد تنها یادگار او را تنها یادگار خوانواده اش را_ این سوتک خواهرمه تو خانواده ما رسمه که سوتک به دخترای خونواده ارث میرسه و در کشور من تخت و تاج ها هم. زیبا باز هم پرسید : تو اهل کجایی؟جایی در شمال. شمالی ترین نقطه شاید اونجا که با کوه های بلند محاصره شده و آخرین پناه مردمان متمدنه بعد اون کوه ها سرزمین های وحشی شروع میشن جایی که هیچ مردی دوست نداره پاشو اونجا بذاره .تا به حال جایی رو دیدی که شترها در کویر برف بخورن؟_ کویر ؟ نه ...و هیولای قدرتمند خواب، پلکهای آنها را سنگین میکرد اما قبل از خواب آتشی باید افروختزیبا دست به زمین کشید و خاشاک روی زمین را جمع کرد و از شاخه های افتاده سرو کوهی هیمه ها روی هم گرد آورد و بعد چخماق ذره ای از نور و آتش به دل هیمه پرتاب کرد و لحظه ای بعد از آن که ایلگار دستانش را پناه شعله کرده بود شعله رقص کنان ،بی قرار و متزلزل جان گرفت و هیمه را به آتش کشیدگرما جان هر دو را آرام کرددر سکوت شعله های وحشی آتش آن ها را محو تماشا کرده بود اما شعله زیاد دوام نمی آوردند هیزم بیشتری باید فراهم شود و ایلگار هر چه شاخه بر زمین ریخته بود جمع کرد و خواست به دل آتش بیندازد اما زیبا گفت:آتیش باید کوچیک باشه ممکنه درخت آتیش بگیره و باید تا چند ساعت روشن نگهش داریمو درست در کنار آتش دراز کشیدپدر و مادرم منو فروختن به اون دوتاایلگار از این حرف خشک شد جمله بدون مقدمه بود سخت و تیز مانند دشنه ای که به ناگاه در بطن ادمی فرو میرود درد آور و شوکه کننده افکار ایلگار را پاره کردزیبا ادامه داد:باید خرج سفرشونو رو درمی آوردند و من آخرین چیزی بودم که براشون باقی مونده بود_ تورو فروختن که به کجا برسن؟زندگی بدون اونایی که دوسشون داریم چه معنی داره ؟ایلگار کنار زیبا دراز کشید و برای اینکه زهر خاطره تلخ را گرفته باشد گفت_ باید خواهرمو پیدا کنم باید برش گردونم به خونهو چشمها سنگین و سنگین تر شدندچیزی در درون زیبا در حال فرو ریختن بود ترس از تنهایی دوباره قلبش را میفشردغم از گوشه چشمانش بیرون تراوید و بر گونه جاری شد در تاریک روشنای آغوش درخت میتوانست شوری غم را در تنهایی عمیق قلبش مزه مزه کندایلگار را از دست خواهد داد؟ دوباره تنها خواهد شد؟به پهلو غلتید تا در خفا بگریداما ایلگار پتو را بر روی او کشید و دستش را به زیر نرمی سینه دختر خزانید و آرام گفت:با هم میریم خواهرمو پیدا کنیم وبعدش برمیگردیم به خونه اونجا خیلی قشنگه از اونجا خوشت میادجملات آرام گفته شد و مانند شعله ای در باد خاموش شد اما طنین صدا در قلب زیبا بر جای ماندخانه؟ جایی با کسانی که دوستشان داری با کسانی که دوستت دارندجایی گرم، بی خطر و امن جایی که عشق و زندگی در آن موج میزندجایی که کسی یا کسانی مراقبت هستند تا لحظه رجعت از این دنیازیبا در میان اشکهایش لبخند زد شعله ای در درونش جان گرفتشعله ای جان گرفته از عشق و اطمینان گرچه کوچک اما سوزاننده شعله ای از امید خانه او اما همینک اینجا بود و دستش رو قلب دختر گذاشته بود زیبا دستش را روی دست ایلگار گذاشت و آن را فشردعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارMon, 20 Jul 2026 11:58:02 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/سفر-از-زمستان-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-pczeoc1mqzgeبرای آخرین بار تله ها را یک به یک بازرسی کردند و دو خرگوش نحیف را یافتند که گرچه نمیتوانست آنها را از کوهستان سرد عبور دهد اما غذای دو روزشان را مهیا میکردایلگار به دختر گفت:من هیچ وقت اسمتو نپرسیدم اسم تو چیهو دختر جواب داد:زیباایلگار لبخند زد و گفت: اسم منم ایلگاره و اسم تو خیلی قشنگهزیبا لبخند زد و کارد شکاری خود را بیرون کشید و با یک حرکت سریع بند تله را برید و خرگوش نحیف یخ زده را در کیسه خود جای داد و به هجوم یخ که تمامی درختان را پوشیده در مخمل سفید و سرد خود در آغوش کشیده بود اشاره کرد و گفت زمان زیادی نداریم باید به سرعت حرکت کنیم تا بتونیم از اون جاده بالا بریمو اشاره کرد به جاده یخ زده ای که مانند ماری شیب کوه را بالا خزیده بودایلگار گفت: تا بالای اون کوه دووم نمیاریمزیبا کارد را در کمربند خود جای داد همانجا که میتوانست به آنی آن را بیرون بکشد و هر تهدیدی را بدردبینی قرمز شده خود را بالا کشید و شال کلفت دور گردنش را جا به جا کرد برف دوباره شروع به باریدن کرده بود گفت:الان برگردیم به کلبه هر چی که لازم داریم و برمیداریم و فردا صبح راه می افتیم راه همواریه یه بار تا بالای اون تپه بالا رفتم پشت اون کوه هم یه پناهگاهه که شکارچی ها شبای شکارشون اونجا میخوابیدن باید جای مطمئنی باشه لاشخور همیشه ازش تعریف میکرد جوون تر که بوده با شکارچی ها میرفته شکاربه راه افتادند به طرف کلبهایلگار به بارش برف نگاه میکرد_شب سردی خواهد بود_آره شب سردیه اما فردا برف نمیباره و این برف هم برف کم رمقیهایلگار از حرفهای زیبا مطمئن نبوددختری نحیف و کوچک و خامی که تجربه چندانی نداشت اما چابکی و مصمم بودنش در پشت آن چهره نحیف پنهان نمیشد بینی تیز صورت استخوانی و چشمان بزرگ و نافذ اما با این حال نیز نمیتوانست راهنمای خوبی باشد در همین افکار بود که صدای زیبا رشته افکارش را پاره کرد_نگران نباش مسیر رو تا یه جاهایی بلدمتا پناهگاه شکارچی ها فقط یه روز فاصله داریم و بعدش هم هر چه تقدیر باشهو به طور شیطنت آمیزی گفت:تو از مرگ میترسی برای همینه که نگران مسیری ولی خود مسیر میتونه خیلی قشنگ باشه خود مسیر جزو تقدیر آدمهاست.و این جمله را از ته دلش گفت و حرف به دل ایلگار نشستبه عنوان کسی که چند ساعت پیش دو نفر پدر و مادر خود را کشته بود بسیار لطیف حرف میزد:ناراحت نیستی از اینکه پدر و مادرت مردن؟اونا پدر و مادر من نبودن پدر مادر من مهاجرایی بودن که منو به این دو تا کثافت دادن تا یه روزی برگردن اما هیچ وقت برنگشتندسکوت کرد و سکوتی سنگین بود اما ادامه داد:وقتی هفت سالم بود یه روز به سرم زد که برم دنبالشون تا اون تپه هم بالا رفتم اما یه ترس عجیبی قلبمو لرزوند میدونی اون وقت هم خیلی کوچیک بودم و ...ایلگار مکث زیبا را غنیمت شمرد و دست روی شانه اش گذاشت_یه روزی پیداشون میکنی_به کلبه رسیدند جسد زن و مرد دراز شده بودند کنار هم خونین و خیس زیبا بی اعتنا گذشت و ایلگار لحظه ای به صورت هر دو جسد خیره شدبه راستی که مرگ چه بی رحم بودزن و مردی که قصد جانش را کرده بودند و نیمی از زندگی خود را مانند حیوانات درنده خو زندگی کرده بودند حالا مانند دو کودک معصوم تا ابد به خواب رفته بودند مرگ چقدر ظالم بود و نفوس چقدر بی پناه و بی چیز در مقابل آنچیزی بالاتر از مرگ نیست انگاروقتی می آید همه چیز را میبلعد غرور ثروت قدرت زیبایی همه چیز راایلگار چشم برگرفت و به داخل کلبه خزید.باید آماده میشدند سفر درازی در پیش بود....علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارFri, 17 Jul 2026 12:38:03 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/فلاخن-درنده-از-کتاب-بر-لبه-تاریک-uvu4gabqztnzپسرک تا بدان جا مرگهای زیادی را دیده بود مرگ با شمشیر، مرگ با گرسنگی، مرگ از سرما و مرگ هایی به دست خود مردمان ناامید. اما حالا که دست و پایش را به صلیبی بسته بودند وحشت سر تا پایش را در بر گرفته بود و میدید که آدمی با ترس هم میشود که بمیرد. مرد را میدید که دارد خنجرش را تیز میکند. هنوز از ضربه ای که به سرش خورده بود گیج بود. اما مرد را شناخت همو بود، مردی که از گرسنگی سگ خانه را کشته و به خورد او و خانواده خودش داده بود و همین طور دو مرد را، دو مرد شمالی را، هم وطن های پسرک را .فریاد زد و کمک خواست اما مگر کسی در آن حوالی یخ زده بود که به فریادش برسد فرسنگها دورتر کسی نبود زمستان آمده بود و سرما تمامی موجودات زنده را از آن حوالی تارانده بود شاید زن، اما مگر همو نبود که گوشت سگ و گوشت آن مردان را خورشتی کرده برسر میز شام آورده بود ؟شاید آن دختر، اما مگر او خبر نداشت، شاید، شاید هم نه و اگر هم میخواست که کمکی کند با آن جثه نحیف و لاغرش مگر میتوانست از دستان مرد،پدرش رها بشود و دستان پسرک را بگشاید؟ چشم چرخاند که شاید کسی یا چیزی بیاید .چیزی یا کسی را به کمک بخواند. روزنه ای به رهایی اما ، کسی نبود صدای کشیدن لبه خنجر به سنگ سمباده قطع شد مرد با انگشت شصتش لبه تیغ را آزمود. خنجر به راستی تیز و آماده بود.آماده برای دریدن سینه پسرک و شاید تکه تکه کردنش امشب شام سه تن میشد. مرد، زن و شاید آن دختر. باز هم فریاد زد و با ناامیدی چشم چرخاند. اما این بار در انبوه تاریک روشنای درختان چشمانی او را میپاییدند. همو بود، دخترکی مردد و ترسیده که نگاهش را میدزدید تا مگر سلاخی شدن پسرک را نبیند .استاد مخفی شدن در سایه ها .مرد زیر لب آرام گفت :نمیخواستم این کارو بکنم اما خودت میدونی که وقتی زمستون بیاد دیگه غذایی نیست و من باید یه جوری تا بهار خانوادمو زنده نگه دارم پسرک با خشم و ترس لب به نفرین و دشنام گشود مرد ادامه داد تو نمیتونی از این کوه ها و این زمستان جون سالم به در ببری نگاه نا امید و سردش را به پسرک دوخت و ادامه داد - هیچ کدوم نمیتونیم مگر اینکه تو ...من غذای شما آدم خوارهای کثیف نمیشم دستامو باز کن بی همه چیزمرد جلو آمد و انگشتانش را به هم مالید. آبی سیاه سر انگشتانش را آلوده بود، آب سنگ سمباده. انگار در خیالش جایی را میجست تا خنجر خود را در آن بنشاند روی قلب یا پایین تر. میتوانست با حرکتی شکم پسرک را بدرد آنگاه خون از پیکر پسرک تخلیه میشد و گوشتش خوشمزه تر بود . چاشتی برای جشن سر آغاز زمستان. چند بار خنجر را به قلب پسرک نزدیک کرد ولی انگار مردد بود. آب دهان خود را قورت داد و خنجر را عقب برد تا در سینه پسرک جا دهد که ناگهان چیزی سوت کشان از عمق تاریک روشنای درختان کاج بیرون جهید و بر ساقه سر مرد نشست. سنگی نه چندان کوچک از فاصله چند متری سر مرد را از پشت هدف گرفته بود و چاله پشت سر را لمس کرده بود و با خراش دادن لاله گوش از آن رد شده و در اعماق جنگل گم شده بود. پسرک از سکوت به وجود آمده حیرت زده بود چه کسی بود پرتاب کننده سنگ یا چه بود این؟ سر مرد غرق خون بود مرد دست خالی خود را به پشت سر برد، آنجا که خون بیرون می تراوید، چاله ای پر خون در ساقه سر که به پایین شره کرده بود مرد به سمتی برگشت که سنگ از آن جا آمده بود بلا و نفرینی مرگ آور از لای درختان کاج پرتاب شده بود همانجا که دختری نحیف ایستاده بود با فلاخنی در دست. دخترت با چشمانی که به گمان میرفت که از ترس از حدقه بیرون بجهند خم شد و با دستان لرزان سنگی دیگر را در فلاخن جای داد.آب دهانش را قورت داد و نگاهی به سمت کلبه انداخت، ترسی در چشمانش بود که نمی توانست تمرکز کند اما زن هنوز در خانه بود، زنی با مهارت بالای برای کار با تیر و کمان. زنی که به هر تهدیدی حمله میبرد مرد که ترس دختر را دید با لبخند تلخی بر لب گفت: سنگت خطا رفت دست و پا چلفتی دختر از حرف مرد دندان به هم سایید و به سان حیوانی زخمی که پنجه هایش قدرت گرفته باشند بالهای فلاخن را تاب داد. دایره ای را در هوا ساخت، سنگ حول محور مچش در میان سینه چرمی فلاخن در هوا میچرخید. دخترک با فریادی از خشم یکی از بالها را رها کرد مرد هنوز از ضربه سنگ اول گیج بود، سنگ اول خطا نرفته بود گویا. سنگ دوم بزرگتر بود، بسی بزرگتر با لبه ای تیز سنگ زوزه ای سنگین تر داشت انگار میخواست بنمایاند که سنگی تیز و مرگ آور است و پیام درداوری با خود دارد سنگ هو کشان بر چانه مرد نشست و سر مرد از شدت ضربه به عقب تاب برداشت و خون از چانه و فک پایین مرد که خرد شده بود بیرون جهید مرد با نعره ای بر زمین افتاد و دست به صورت گذاشت و نالید و دشنام داد که با دهان پر خون مشخص نبود چه میگوید دختر پیش آمد با کتفی که از درد در حال ترکیدن بود .دست بر کتفش گذاشته بود و میلرزید به سان حیوانی زخمی که در دام گرفتار آمده بود، دخترک چهره در هم کشیده بود. خطاب به مرد گفت بهت گفتم که اگه بهش دست بزنی میکشمت و خودم تمام زمستون رو با گوشت خودت و زنت جشن میگیرم خنجر مرد را برداشت و با عجله و در حالی که چشم به در کلبه داشت ریسمانها را از دست و پای پسرک جدا کرد پسر بر گل و لای لجنزار غلتید بی رمق و کم جان اما خشمی در وجودش شعله میکشید هجوم برد و دست به گلوی مرد بود که خون دهانش را مدام تف میکرد_ میکشمت کثافت در این حال بود که تیری بر سینه اش نشست. تیری که از سوی کلبه شلیک شده بود و به همانجا که سوتکش آویزان بود برخورد کرد. نوک تیز تیر بر سوتک سنگی نشست و با برخورد به سنگ از هم پاشید، چند تیکه شد و پسر را قدمی به عقب راند. وحشتی آنی به قلب پسرک هجوم برد. زن بر آستانه در بود و تیری دیگر در زه میگذاشت پسرک با تمام رمقی که در پیکرش مانده بود مرد را از جا بلند کرد و اورا سپر خودش کرد .دخترک جهید و خود را به پشت پسرک رساند و سنگی را از گل و لای زیر پایش برداشت و میان انگشتان فشرد. حرکتی غریزی که در موقع خطر انجام میداد، پناه بردن به قدرت تنها سلاحی که به خوبی استفاده از آن را بلد بود، سنگ و فلاخن مرد از خون جمع شده در دهانش کفری بود و مدام تف میکرد. اما خون انگار خیال باز ایستادن نداشت، از فک زیرین و دندانهای شکسته و خرد شده و چانه ای که دیگر نبود جاری بود مرد با خرخری در گلویش بود داد زد و زنش را مخاطب قرار داد _ هر دوشونو بکش هر دوشونو پسرک دست انداخت و گلوی مرد را فشرد _ خفه شو خفه شو زن گیج و ترسیده بود. درست مثل زمانی که جگر مردان نیمه جان کوه نشین را که در تله گیر کرده بودند از سینه بیرون می آورد و فریاد زد :ولش کن پسره بی همه چیز پسرک در مقابلش بود. درست پشت هیکل نحیف مرد پسرک جواب داد : خفش میکنم ... به خدا قسم خفش میکنم تیر و کمونتو بنداز زنیکه و آرامتر به دختر که پشت سرش پناه گرفته بود گفت: میتونی بزنیش ؟دخترک بریده بریده جواب داد: فقط یه لحظه لازم دارم فقط باید یه لحظه تو تیررسم باشه همین و شروع کرد به باز کردن باله پیچیده شده فلاخن را از مچ دستش و سنگ را در سینه چرمی فلاخن گذاشت زن زبان به دشنام گشود .دیگر طاقت نگه داشتن تیر را نداشت زه را کشید و سر پسر که حالا بالاتر از سر مرد بود نشانه رفت تو گویی خود تیر نیز از کمان خسته بود و میخواست سینه ای را بشکافت میخواست در کاسه چشمی فرو رود و از خون سیراب شود زن با تیر و کمان و دختر با فلاخنی مرگبار و درنده.اما او چه داشت؟ هیچ... پسری تنها و غریب با دستان خالی نه شمشیری نه نیرویی بی رمق و کم زور، بدون آموزشی که دیده باشد، بدون هیچ مهارتی برای جنگیدن . بدون هیچ میراثی میراث؟ تنها میراثی که داشت همان یادگار خانوادگی بود که برگردن آویخته بود. سوتکی سنگی که لختی پیش جانش را نجات داده بود با دستی که از گردن مرد رها کرد سوتک را در پنجه و بر روی قلبش فشرد شاید میراثش به کار آید. اما سوتک فقط با نفس دختران خانواده اش نیروی جادویی خود را آزاد میکرد. نسل در نسل نرینه ای بر سوتک ندمیده بود اما حال وقت اضطرار بود زمان طوفان زمان رهیدن از خطر و سوتک میبایست به کار می آمد _ چشماتو ببند...الاندخترک گیج بود اما پسرک آنچنان محکم این را گفت که دختر چشمانش را بست شاید خودش هم دلش میخواست این کار را بکند که دمی از جهنمی زنده دور شود، از کابوسی که آن را زندگی میکرد پسرک هم چشمانش را بست و سوتک را به لبانش چسباند و دمید صدایی جیغ مانند از سوتک بلند شد و به آنی مرد را خشک کرد انگار زمان ایستاد حتی خونی که از گردن و صورت مرد جاری بود چند لحظه از ریختن باز ایستادند زن نیز که آماده به پرواز در آوردن تیر بود جیغی زد و تیر را رها کرد تیر به خطا در قلب مرد نشست زن تیر و کمان را انداخت و صورتش را میان دستانش گرفت کور شدم چشمام چشمام دارن میسوزن لعنت خدا بهت حرومزاده پسرک لب از سوتک برداشت و فریاد زد: بزنش ... بزنش دختر چشم گشود و از پناه بدن دو مرد بیرون جست در حالی که زاویه پرتاب را تغییر میداد زن را نشانه گرفت همان لحظه همان که مطمئن میشوی تیرت به هدف خواهد خورد، لحظه اطمینان، لحظه طلایی اطمینان و باله فلاخن را رها کرد. سنگ با فشار هوا را میشکافت و جیغ کشان پیش می رفت .لحظه ای بعد از لای دستان زن بر تیزی بینی اش نشست و بینی و چشم چپ زن را له کرد. برخورد سنگ سخت با اجزای بی دفاع صورت آدمی .بی رحمانه و سخت و خشنلحظه برخورد، لحظه بهت، لحظه بی حسی، لحظه ای قبل از فوران درد، درنگی که به ترس گذشت. آن لحظه به آنی رد شد و دردی خرد کننده آغاز گردید زن در حالی که زجه میزد از درد به خود میپیچید و بینی و چشمش را فشار میداد، بلکه درد ضربه کمتر شود خون از صورت زن جاری بود نعش مرد به روی بر روی لجنزار در افتاده بود و نوک آهنین تیر از پشت مرد بیرون زده بود و سیراب از خون بود و هر لحظه لباس مرد را از شکافی که ایجاد کرده بود با خون می آلود ایلگار پسرک رنجور جلو دوید و آسیاب دستی را از ایوان برداشت و بر سر زن فرود آورد زن تکانی خورد و خاموش شد. علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارSun, 28 Jun 2026 14:02:59 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/کنام-هیولااز-کتاب-بر-لبه-تاریک-lx7ovqazcsevحمله به صومعه دقیقا بعد از رفتن آرمان شروع شد و باز هم با مزدوران شاه که افرادی ژنده پوش و بی اصل و نسب بودند که بسان پیشمرگانی بیمقدار و فرومایه فرستاده شدند .دقیقا با همان شیوه همیشگی ،ناگهانی، بی رحمانه و خالی از مناسک خاصی برای آغازیدن جنگ به قلعه حمله بردندپر از تهاجم ،تجاوز و توحش چه جایی بهتر از صومعه دختران دست نخورده و باکره که چیز ارزشمندی را پنهان داشته اند.چیزی متعلق به شاه یک پسر جوان که زنده یا مرده باید ستانده میشد حمله به صومعه فرصتی بود برای مزدوران شاه .جایی برای برون ریختن عقده ها و تمامی تحقیرهایی که در تمامی این سالها تحمل کرده بودند.مزدورانی جمع شده به گرد هم از هر دهی که ویران شده از هر شهری که سوخته و از هر دیاری که به تاراج رفتهمزدوران گرد آمده از تمدن شمال که تنها یک هدف داشتند نابودی تمام ارکان پادشاهی جنوب.آنها از در اصلی وارد شدند بی خبر ،بی شیپوری برای آغازیدن جنگ و بی هشدار. دقیقا همان طور که به آن شناخته میشدند .یاغیانه، وحشیانه و شبیخون واردر شب، در سکوت و پنهانی مگر نه اینکه هر چیزی که پنهانی انجام شود جنایت است؟نگهبانان درب ورودی را کشتند و وارد شدند تعدادشان بسیار بود نزدیک به سیصد تن، مردانی تا دندان مسلح ،مردان جنگی اما بی ریشه. بی مهابا وارد شدند بدون نقشه ای خاص کشتن چند راهبه ضعیف نباید کار سختی باشد اما آنها چه میدانستند؟ به عادت مردان شمالی سهل گیر و ساده لوحانه چیزی نپرسیدند یا پرسیدند و به عمد به آنها گفته نشد.چه انتظارشان را می کشید؟ چابکی زنانی که با تعلیمات سختگیرانه پرورش یافته بودند سلاح های نامتعارف ایشان که با علم محصور و مختص صومعه ساخته شده بودند و از همه خطرناک تر جادو و هیولا که تا وارد صومعه نشوی و به روی ساکنانش تیغ نکشی آشکار نخواهد شد و این آخرین اشتباه آنها بود .دشمنی با اهالی صومعهمزدوران با قدرت وارد شدند پله ها را به سمت بالای برج به سرعت پیمودند جایی که گمان میرفت پسرک آشفته حال در آنجا نگهداری میشود همان چیزی که متعلق به شاه بود اما تنها دا و ندیمه مخصوصش که دخترکی ریز اندام بود در اتاق نشسته بودنددر را شکستند و وارد شدند وحوشی از شمال در مقابلشان پیرزنی فرتوت و ندیمه ای نوجوان ریز نقش و ترسیده قرار داشت و خبری از پسر نبود.دا به زحمت ایستاد با دست ندیمه را به پشت سر خود هدایت کرد تا از نگاه پر از شهوت مردان شمال دور بماند و بعد چشمان سبز کدرش را به مزدورانی دوخت که پیش می آمدند پیرزن شروع به نفس نفس زدن کرد. از ترس بود این نفس کشیدن های پاره پاره ؟ یا نه بسیار عجیب تر بودلرزه ای بر اندامش افتاد و نفس کشیدنش با صدای خرخری عجیب همراه شد به نظر آمد که دارد بزرگتر میشود دستها داشتند به چنگالهای خنجروار بدل میشدند پاها به پاهای گرگها و چهره کشیده تر میشد. پیرزن قد کشید و ردای بلندش به زحمت بالای ساق پایش را میپوشاند . ندیمه سر بلند کرد تا هیبت پیرزن را ببیند که حالا به هیولایی دهشتناک تبدیل شده بودهیولایی با موهای کم پشت ، چهره ای ناموزون و کشیده دستهایی شبیه چند خنجرتیز و پاهایی شبیه به وحوش شکارچیاژدهایی هولناک و صدایش که در گلو طنین انداخت مانند پتکی بر آهن گداخته- اینجا خونه منهاین را گفت و در میان بهت ندیمه و وحشت مزدوران به سمت نرینه ها خیز برداشتبا هر ضربه ای پیکری دریده میشد و خون از تن ها فواره میزد به آنی چند مرد را تکه پاره کرد و از پله ها سرازیر شد مانند باد و شبه واربا هر قدمی زجه ای از ترس و وحشت و درد به هوا برمیخواستندیمه بر جای خود میخکوب شده بود توان حرکت نداشت چشم به مزدوری دوخته بود که با گلوی پاره از خون خود در حال خفه شدن بودخاتون در دفتر کارش در حال خواندن گزارشات چند سال پیش بود گزارشاتی از مراحل درمان مادر آرمان که صدای فریادهایی به گوش رسید .مزدوران شبیخون زده بودند به سرعت دست به تاقچه برد و شمشیر نقره فام خود را برداشت و از قلاف بیرون کشید و به سمت تالار دوید و در حالی وارد تالار شد که دختران در حال جنگیدن با مزدوران بودند چند نفر را به درک واصل کرد و در وسط تالار رو در روی سردسته مزدوران ایستاد .خان مرد جنگاوری از اهالی شمال بود .صورت بزرگ و هیکلی ورزیده و مصمم برای کشتن دشمن. زخمی بر صورت داشت درست روی چشم راستش تا زیر گونه. مردی به غایت بیرحم بودخان دندان های تیزش را به خاتون نشان داد-خیلی دوست دارم قبل مرگت مزه مزت کنماین حرف را در حالی زد که راست در چشمان خاتون مینگریستمعدودی از دختران زنده مانده به دور خاتون جمع شدندمردان هم ایستادند. تاملی برای درک اینکه سر دسته ها چه خواهند کرد خان و خاتوندرنگی از هر دو سو برای حلاجی وضعیت برای کاوش موقعیت رویاروییدختران صومعه چندان هم ضعیف نبودند مزدورانی به دست آنها کشته شده بودندخاتون شمشیر را به سمت خان گرفت قدمی به عقب و قدمی دیگرتعداد معدودی از ماده گرگها در محاصره انبوه ببرهای درنده خوخاتون جواب داد:+تو خون خودت خفه میشی اخرین چیزی که مزه مزه خواهی کردخان لبخندی چرک بر صورت داشت-و تو با این چند تا جوجه مرغ میخوای این کارو انجام بدی؟خاتون خندید+ما نه... اون این کارو انجام میدهو با نوک شمشیر به انتهای تالار اشاره کرد به قسمتی که به تاریکی پله کان ختم میشدصدای فریاد و زجه مردان از ته تالار منتهی به پله کان برج شنیده میشدخان به سمت صدا سر برگرداند چیزی غریب و وحشتناک از پله ها فرو آمده بود خان انتظار این را نداشت چهره اش در هم رفته بود چه بود این ؟ انبوهی از مردانش به سمت صدا چرخیده بودند شمشیرها آماده نبرد مردان آماده پیکار اما با چه چیزی؟مزدوری با جسارت و آرام جلو رفت و چشم تنگ کرد تا بهتر ببیندخاتون با صدایی که از خشم و لذت پر بود گفت+باز هم شاه شما مزدوران بی چیز رو پیشمرگ سپاهیانش کرده؟ بیچاره های بینوامرد مزدور نوک شمشیرش را به سمت تاریکی گرفت بگذار افتخار رویارویی با آن چیزی که از دل تاریکی بیرون می آید از آن او باشداما ناگاه چیزی به سمت صورتش پرتاب شد و فک و بینی و دندانهای مرد را خرد کرد مرد به عقب لغزید و بر زمین افتاد بلند شد و خون جمع شده در دهانش را تف کرد و به چیزی که به صورتش برخورد کرده بود نگاه کرد سری با کلاهخود که قسمتی از ستون فقرات را با خود داشت مرد ترسان و لرزان قدمی به عقب برداشت .سکوتی وحشتناک بر فضا حاکم بودجمع به تبعیت از او عقب رفتند جز خان که هنوز بر جا ایستاده بود و تکان نمیخورد صدای هیولا از تاریکی بلند شد مانند پتکی بر آهن گداخته خشک، خشن و خرد کنندهاز تاریکی بیرون آمدتشنه خون بود این هیولا و آن را میشد در چشمان سبز کدرش دید که به خون نشسته بود-چرا ایستادید تکه تکه کنید این نرینه های کثیف روخاتون و دختران به مردان هجوم بردند شمشیرها سرها، سینه ها و دستهای مردان را میشکافتهیولا جهید و مشغول سلاخی کردن مردانی شد که از ترس برجایشان خشک شده بودند مردانی که به خود آمده بودند بی هدف میگریختند اما درب تالار نیمه باز بود و راهی برای فرار سریع نبود. هیولا پوشیده در ردای سیاه که حالا غرق در خون بود در تالار میرقصید و با هر ضربه چنگالش مردی را پاره پاره میکردبکشید این حرامزادگان را.شمشیرهای مزدوران مثل ساقه های گندم میشکستند زره ها مثل کاغذ پاره میشدند و پیکر مردان در خون می غلتیدمردان فرار میکردند اما در حیاط صومعه با تیرهای راهبه ها به در و دیوار دوخته میشدند بارانی از تیر های سمیخاتون و دختران دیگر میکشتند میدریدندو پیش میرفتندعطشی سیری ناپذیر برای ستاندن جانبه سختی میشد تعداد سربازانی که هیولا میکشت شمارش کرد بدنهای تکه تکه شده اعضای قطع شده و جوارح بیرون ریخته از پیکرهاخونی که بر دیوارها، بیرق ها و مجمع های آتش تالار بزرگ پاشیده میشد غلیظ روان و چرک بود. خون دلمه بسته و بوی آهن که در فضا موج میزد ماده گرگها را شقی تر میکردخان شمشیر فرود آورده بود و با بهت به مردانش نگاه میکرد و میلرزید از سیصد مرد جنگی که همراه خود آورده بود کسی زنده نبودهیولا در چند قدمی او ایستاد لختی بعد از پاره پاره کردن آخرین سرباز خانمادینه گرگها کفتارهای مزدور را سلاخی کرده بودند چه سرانجام شومی!خاتون با فریادی به سمت خان خیز برداشت اما با صدای هیولا بر جا ماند صدایی بسان زوزه گرگ-نههیولا چشمانش را بست و چند نفس عمیق کشید در سکوت سنگین که در فضای صومعه موج میزدهیچ صدایی نبود هیولا آرام آرام به هیبت دا پیرزنی فرتوت و آرام بازگشتپیرزن نگاه مهربان خود را به سمت خاتون چرخاندهیچ وقت این قدر سرزنده نبودم دخترمدا چشمان سبز کدرش را به خان دوخت و به سمت او گام برداشت با لبخندی بر لب به او نزدیک شد که حالا زانو زده و از ترس ارام و بیصدا اشک میریختبره ای تسلیم در محاصره ماده گرگهاصورت دا با خون رنگ شده دستانی سیراب از خون و ردای سیاه که مایع غلیظ و تیره خون مرده از تار و پودش میچکیددست به صورت خان برد و آرام رد زخمش را با انگشتان لرزانش دنبال کردنفس مرد بالا نمی آمد مانند بچه ای خردسال و بی پناه و یتیم که مردن خانواده اش را به چشم دیده بود .کابوسی زندهترسی عمیق و کهنه سر باز کرده بود گوی چشمها در کاسه سر میلرزیدنددا آرام و شمرده شمره گفت:-جای زخمت خیلی کهنه ست .زخم شمشیر نیست جای تازیانه ست وقتی فقط یه بچه بودیردی از خون نیمه راست صورت خان را درست روی زخم صورتش علامت کشیده بود-خیلی متاسفم که زخم برداشتی خیلی متاسفم که مجبورت کردن مردنشونو تماشا کنیدا سر خان را در آغوش گرفت و بر سینه فشرد و سرش را نوازش کرد و در گوش مرد زمزمه کرد:فرستاده شاه رو بکش‹««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««««لشکر شاه تعداد زیادی نبودند پناه گرفته میان درختان انبوه در سیاهی شب به انتظار علامت پیشمرگانآماده ورود فاتحانه که فتح پیشمرگان فرومایه را به نام خود جشن بگیرند. اما علامتی نبود تنها سواری از درب قلعه بیرون آمدخان آرام و بدون عجله به سمت سیاهی انبوه درختان پیش می آمد اسبش انگار به اختیار خود گام برمیداشتخان انگار نبود انگار در این دنیا نبودماه بیرون آمد چه ماه عجیبی، عروسی در حجله، به خون نشسته، سرخ ، زیباخان رو در روی فرستاده شاه ایستاد هنوز آثار وحشتی عمیق بر صورتش به جا مانده بود با ردی از خون، خون هم رزمانش که بدون هیچ هشداری به قلب خطر پرت شده بودند.فرمانده پرسید:کار تمام شد؟خان نگاهی گم داشت آرام و با اشک و بغض پرسید چرا به ما نگفتی که اونجا کنام یه هیولاست؟فرمانده لبخندی مضحک برلب داشت گفت: غافلگیر شدید مردان جنگی؟و خندید همه اطرافیانش هم خندیدندخان از خشم دندان به هم سایید و شمشیر کشید و سر فرستاده شاه از بدن جدا شد .فواره خون روی اسبی که ترسید پاشیدتکانی و بهتی عجیب لحظه ای فضا را در آغوش گرفت لختی بعد از سکوت مرگبار شمشیرهای جلودارهای سپاه کشیده شدند و بر تن خان فرود آمدندخان از اسب فرو افتاد چشمانش باز بودند و هنوز ترسی عریان و عمیق در آن بودمروری بر خاطرات پر از رنجش در لحظه مرگمردان با ترس و بهت از کار خویش به هم نگاه کردندصدایی از فریادها از هر سو به گوش می رسید .فریادها و زجه هایی از دردبارانی از تیر بر سپاه شاه بارید . جلودارها که هنوز شمشیرهای خود را پایین نیاورده بودند تیر باران شدندلحظه ای سکوتهیولا بار دیگر بر دل سیاهی وانبوه مردان حمله برد.بی شک هیچ آدابی و احترامی برای متجاوز به حریم امن صومعه قائل نبودند و تا لحظه سر زدن سپیده صبح متجاوزی زنده نمیماند.درنده خویی زنانی که صومعه را مانند طفل شیرخوار خود دوست میداشتند.قدرت زنانه.بغض و ترسی که تبدیل به خشم و جسارت باورنکردنی شده بود.آتشی که بر خرمن سپاهیان شاه افتاد سوخت، پاره پاره کرد و دریدبیچارگانی که در سیاهی شب در جنگل به هم فشرده و انبوه می گریختن اگر میتوانستند جان سالم به در برند سالهای سال داستان هیولایی را تعریف میکردند که پوشیده در ردای سیاه یک سپاه را تکه تکه کرد..علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارWed, 29 Apr 2026 14:32:25 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/شکارچی-وال-ها-bxtjaa21demaپسر قدی نسبتا بلند داشت لاغر بود اما بدنی چابک داشت و صورت استخوانی و نگاهی نافذحاضرین در کافه شهر هر کدام چیزی به گردن آویخته بودندغنیمتی از شکارهایشانچنگال عقابدندان ببریا حتی مهره ای از مارهای سمی جنگلیو پنجه خرسی که شاید از دور نشانه گرفته بودنداما پسر هیچ نداشت مطلقا هیچنه نشانی از شکار به گردن آویخته بود نه جای زخمی بر صورت داشتفقط رد ترسی عمیق در چشمانش بود ردی از جدالهای سهمگین و خونیندر آستانه در ایستاد و نگاهش را به حضار دوخت و گفت ما مردمان دریا بی شک هیچ گاه نخواهیم توانست یادگاری از شکارهایمان را به گردن بیاویزیمزیرا باله والها از در این کافه هم داخل نمیشود چه رسد به گردن آویزه ای برای فخر فروختنعلمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارWed, 30 Jul 2025 22:07:08 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/چرا-باید-بی-رحم-باشیم-mvokexxzild5مهربانی همیشه فضیلت نیست. گاهی، نرم‌خوییِ بی‌حد، نه‌تنها ما را نابود می‌کند، بلکه جامعه را به سمتی می‌برد که در آن، ضعف به جای قدرت، وابستگی به جای استقلال، و مصرف عاطفی به جای تولید محبت، ارزش تلقی می‌شود. اگر بی‌امان ببخشیم، اگر هرگز به خودمان اجازه ندهیم که "نه" بگوییم، در نهایت تبدیل به انسانی تهی می‌شویم که دیگر چیزی برای عرضه ندارد. مهربانیِ بی‌قاعده، نسل‌کشی عاطفی است وقتی همه‌چیز خود را بی‌چشم‌داشت می‌دهیم، در واقع داریم نسلی از انسان‌های وابسته و ضعیف پرورش می‌دهیم. تصور کنید والدینی که هرگز به فرزندشان "نه" نمی‌گویند، هر خواسته‌ای را بی‌قیدوشرط برآورده می‌کنند، و هر خطایی را بدون پیامد می‌بخشند. چنین فرزندی چگونه می‌تواند در دنیای واقعی، که پر از رقابت و سختی است، دوام بیاورد؟ مهربانیِ کنترل‌نشده، مثل آبی است که بی‌رویه به گیاهی داده می‌شود—ریشه‌ها می‌پوسند و گیاه از درون نابود می‌شود. اگر همیشه نرم باشیم، دیگران یاد نمی‌گیرند که قوی باشند. اگر همیشه ببخشیم، دیگران ارزش چیزهایی را که می‌گیرند نمی‌فهمند. و اگر همیشه خود را فدا کنیم، در نهایت چیزی از خود باقی نمی‌گذاریم تا نسل بعد از آن الهام بگیرد. بی‌رحمیِ هوشمندانه، مهربانیِ واقعی استبی‌رحم بودن، به این معنا نیست که سنگدل باشیم. بلکه به این معناست که بدانیم چه زمانی باید سخت بگیریم، چه زمانی باید مرز بکشیم، و چه زمانی باید اجازه دهیم دیگران با پیامدهای انتخاب‌هایشان روبه‌رو شوند. این نوعی از مهربانیِ بلندمدت است—مهربانی که به جای نابود کردن، توانمند می‌کند. یک مربی سختگیر، که شاگردانش را به چالش می‌کشد، در نهایت انسان‌های قوی‌تری پرورش می‌دهد تا معلمی که همیشه نمره‌ی عالی می‌دهد بدون آنکه تلاشی طلب کند. یک دوستِ صادق، که گاهی حقیقت تلخ را می‌گوید، ارزشمندتر از کسی است که فقط تایید می‌کند تا دل کسی نشکند. و یک جامعه‌ی قوی، جامعه‌ای است که می‌داند مهربانیِ واقعی گاهی مستلزم سخت‌گیری است. برای زنده ماندن مهربانی، باید گاهی بی‌رحم بوداگر می‌خواهیم دنیایی داشته باشیم که در آن انسان‌های مهربان، بخشنده و دلسوز وجود داشته باشند، باید مطمئن شویم که این انسان‌ها آنقدر قوی هستند که مهربانی‌شان را هدر ندهند. باید مرز بکشیم، گاهی خودخواه باشیم، و اجازه ندهیم که مهربانی تبدیل به ابزاری برای سوءاستفاده دیگران شود. پس بی‌رحمی، نه ضد مهربانی، بلکه شرط بقای آن است. تنها وقتی می‌توانیم واقعاً مهربان باشیم که ابتدا یاد گرفته باشیم چه زمانی نباید باشیم.علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارMon, 31 Mar 2025 03:15:13 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/ايمان-وسايه-هاي-شوم-ajrvhr7mg00sاین داستان کوتاه رو وقتی خیلی جوون بودم نوشتم شاید دوست داشته باشیشب از نيمه گذشته بود تمام مردم ده ،گرگها وحتي تمام جن ها جرات بيرون آمدن در آن سرما را نداشتند.برف وبوران شديد بود و ديو سرما تمام راه هاي منتهي به ده را بسته بود .در تاريكي وبوران ناگهان شبه اسبي ظاهر شد كه مانند هيولايي نفس مي كشيد . اسب تا شكم در برف فرو رفته بود، پوزه ي يخ زده اش نشان مي داد چند ساعت راه را طي كرده صداي نفس نفس زدنش خبر از آن مي داد كه خسته است .بر پشتش مردي سوار بود كه سالش از شصت بيش مي نمود شال پهن ودرازي را دور سر وبدنش پيچيده بود چشمان سبزودرشتش خسته ويخ زده بود ولي همچنان با باد وبوران مبارزه مي كرد كه بيشتر وبيشتر ببيند .به ياد آورد كه بي بي بتول گفته بود :ميرزا، توي اين بادوبوران كجا مي خواهي بروي ،حتما در خانه كد خدا يا ملا حسن مانده ديوانه كه نيست در اين هوا راه بيفتد بیاید.ولي ميرزا دلش رضا نبود. نماند،مي دانست مصطفي كسي نيست كه شب را در خانه ي غريبه بماند با اين كه هم خونش نبود ولي اخلاق ميرزا را به ارث برده بود .در اين فكرها غرق بود كه ناله اي شنيد سر را راست كرد وحيوان را نگه داشت كمي از روي زين خود را بلند كرد و ايستاد دست را نقاب كرد تا شايد بهتر ببيند ولي تنها چيزي كه ديد برف بود وبوران وسايه هاي شوم مرگ كه تعقيبش مي كردند .با خود گفت :كجا مانده اي مصطفي و باز هم اسب را پيش راند اسب به زحمت پاهاي كوتاه خود را از كمند برف هاي يخ زده رها مي كرد وبا جسارت تمام پيش مي رفت . بوران شديد تر شده بود فقط خدا مي توانست حفظش كند نام خدا را به زبان آورد يادش آمد كه نذر كرده بود اگر مصطفي را زنده يافت تمام پولي كه از روضه خوني به دست مي آورد در راه خدا ببخشد .سايه ها نزديك ونزديك تر مي شدند وخود را در هيبت مرداني خوف ناك نمايان مي كردند چهره هايي داشتند كه هركسي را مي ترساند ولي مردي كه سواربر اسب بود ميرزا علي اصغر بود. میرزا بي توجه دستان يخ زده اش را در يال اسب فرو برد وچنگ زد وبا صداي بلند در گوش اسب گفت: مي دانم نمي ترسي اسب خوبم .آن روز را به ياد آورد كه دستان سرد حسين را در دست داشت وحرفش را كه گفته بود :ميرزا، مصطفي ومادرش را اول به خدا بعد به تومي سپارم مراقبشان باش .ربابه نتوانست دوري حسين را تحمل كند وفقط ماند مصطفي وميرزا كه قول داده بود مثل چشمهايش از او مراقبت كند.اسب ايستاد ،گوشهاي خود را جنباند .ميرزا علي اصغر متوجه حالت اسب شد ولي تنها چيزي كه مي توانست بشنود صداي باد بود اسب را هي كرد ولي حيوان تكان نخورد شايد داشت مي گفت ميرزا گوش كن ، خوب گوش كن، صداي باد نيست ميرزا به دقت وبا حوصله گوش داد چشمانش را بست .پشتش درد گرفته بود سعي كرد صداها را ازهم تفكيك كند. صداهاعجيب وترسناك با سوز از بين شالي كه از پشم شتر بود تو مي خزيدند نا گهان صدايي شنيد كه شايد از حنجره ي انساني بيرون مي آمد چشمانش را باز كرد وگفت :همان جاست چند متر آن طرف تر. خود را از روي زين جدا كرد وافتاد روي برف به زحمت چند قدم جلوتر رفت ،كلاهي را ديد كه بي بي براي مصطفی بافته بود وخود او را كه بين برف ها پنهان شده بود، تبديل شده بود به جسمي سخت مثل سنگ صورتش را از برف پاك كرد چهره اش سفيد ومعصومانه بود. چقدر شبيه پدرش بود ابرو هاي به هم پيوسته ومژه هاي بلند با بيني كشيده ولب هايي كه به نظر آمد دارند چيزي زمزمه مي كنند ميرزا خوب گوش داد ؛مصطفي ذكر مي گفت.علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارThu, 27 Mar 2025 00:25:41 +0330https://virgool.ir/@mohsenv/خاری-بودیم-در-چشم-فرشتگان-بخش-سوم-lvzysh5brc4yصورت را شکل داده بود همه اعضا و جوارح را بازرسی کرده بود اما انگار چیزی کم داشت دوباره دستها را شست و گفت قلم را بیاورید و شروع که به بازرسی رگ ها-این مجاری چیه؟بازگشت و نگاهش کرددر نهایت زیبایی و وقار در آستانه در ایستاده بودهمو بود بزرگترین دشمن انسانها ،ابلیسپوستی سفید با چشمانی یه رنگ شولای آتشین موهای طلایی و بلند که تا روی شانه ها ریخته بودجواب داد-رگکنجکاوی نگذاشت در آستانه در بماند پا پیش گذاشت پرسید میتونم نزدیک بشم؟-آره اما بهش دست نزن و زیاد نزدیکش نشو هنوز خشک نشده-جنسش از چیه؟-خاک-چقدر زشته-باز شروع نکن بهت گفتم حسد چیز بدیه-اگه چیز بدیه چرا دارمش یا بهتر بپرسم چرا بهم دادیش-دادمش تا ازت محافظت کنه تا باعث پیشرفتت بشه نه اینکه از چیزی متنفرت کنه و بهت آسیب برسونه-تا حالا که به کارم نیومده به اون موجودات بی روح حسودیم نمیشه اما به این یکی چراخدا دست به سرش کشید و گفت: به خاطر همین حسد بود که تا اینجا تا آسمون هفتم بالا اومدی-شاید خب دلم نمیخواست اونا برای تو عزیز تر باشن عشقم .برای همین چهل هزار ساله که به سجده افتادم و الان اینجام کمی مکث کرد و ادامه داد : پوستش سیاهه بوی بدی هم میده .میذاری کمکت کنم؟-نیازی به کمک نیست-اره میدونم فقط میخوام کنارت باشمسپس دست دراز کرد تا گل بدن آدم را لمس کند انگشتش را گذاشت روی شکم مجسمه گلی آدم و فشارش دادو حفره کوچکی درست شدترس برش داشت گفت: خرابش کردم؟خدا گفت: نه لازم بود و باید انجام میشد اما دیگه بهش دست نزن باشه؟دستاش را جلو آورد دستانی سفید و تمیز و زیبا گفت: دستام تمیزه نگاه کن-دیدم عزیز دلم به خاطر تمیزی نیست که بهت میگم دست نزن فقط نمیخوام جای دیگه از بدنش فرو برهابلیس خیره به صورت هیبت نخراشیده آدم انداخت و آن سوال مهم را پرسید-منو بیشتر دوست داری یا اینو؟-هر کدوم رو اندازه خودتون دوست دارم-اندازه من بیشتره یا این زشته؟اینو خودتون تعیین میکنید هر کدوم که بیشتر از همه بقیه مخلوقات رو دوست داشته باشهابلیس بار دیگر به صورت خدا خیره ماند((جز تو هیچ کس رو دوست ندارم))خدا دست بر روی موهای ابریشمین و طلایی ابلیس کشید و گفت: میدونم و به خاطر همین عشقه که الان اینجایی در مقام فرشتگانبا این حرف ترس و غمی بزرگ به قلبش هجوم اوردابلیس بغضی که به گلویی فشار می اورد فرو داد و گفت: اینم مثل منه؟-چطور؟-منظورمه اینه که بیشتر شبیه منه یا شبیه اوناخدا گفت: میدونم منظورت چیه اما بذار یه چیزی رو بهت بگم این مخلوق بچه های زیادی خواهد داشت و جایی زندگی میکنه که هیچ کدومتون نمیتونید دووم بیاریدابلیس گفت:اما به نظر موجود ضعیفیه و عمر زیادی نمیتونه داشته باشه در جایی جز اینجا-اره و برای همینه که بچه دار میشه ...میخوام یه رازی رو بهت بگم...گوشتو بیار جلوشیطان قدمی جلوتر رفت و در حریم خدا قرار گرفت و سپس گوشش را تا جایی که میتوانست جلو برد و سپس نجوایی آسمانی در گوشش گفت: در اعماق قلبش میدونه یه روزی میمیره و از اونجایی که آدمه خیلی دلش میخواد جاودانه باشه بچه دار میشه تا نسل بعد خودش به زندگی ادامه بدهابلیس از تعجب خشکش زد گفت: اما جز خودت کسی نمیتونه جاودانه باشهخدا لبخند زد و گفت اینو میدونه اما قلبش نمیذاره قبول کنهچشمانابلیس برق زد و با کنجکاوی گفت: قلبش کجاشه؟خدا به سینه آدم اشاره کرد و گفت اینجا یکم چپ یکم پایین-میتونم قلبشو ببینم ؟-الان نه شاید بعدا که خشک شدابلیس بی صبرانه پرسید: کی خشک میشه؟خدا گفت: چهل سال زمینی طول میکشهابلیس گفت: این که خیلی کمه... یعنی بعد خشک شدن هوشیار میشه؟حوالی ظهر بود و خدا گفت: آره هنوز خیال ندارم هوشیارش کنم اولش شاید یکم خنگ به نظر برسه ولی زود یاد میگیره ... خیله خب دیگه یکم تنهاش بذاریم تا بگیره بخوابه و خشک بشهابلیس به سجده افتاد ، سپس برخاست و پرکشید و دور شد.علمدار هنگ بهارعلمدار هنگ بهارMon, 30 Dec 2024 18:57:14 +0330