https://virgool.ir/feed/@mohsenghotbi.a🫎fa2026-11-10 20:56:41https://files.virgool.ir/upload/users/37341/avatar/xq4a37.jpghttps://virgool.ir/@mohsenghotbi.ahttps://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/tohin-be-bozorgtarha-mlses18lbuzeادّعا مفهومی بسیار مهم، اساسی و موثر در رابطه با تفاوت‌های فرضی انسان با دیگر حیوانات و حتی با خودش در دوره‌های مختلف است. اما خوشبختانه همیشه می‌توان نشانه‌هایی بر خلاف ادعاها ارائه داد. چرا «خوشبختانه»؟ چون ادّعا، وقتی پشتوانه‌ای در دنیای واقعیت نداشته باشد دروغ است و زیستن با دروغ، همان زیستن با ذلت و پستی است. اگر گُراز ادعای پادشاهی بر دشت داشته باشد و دیگر حیوانات این ادعا را بپذیرند، این پادشاه در صورت مواجهه با پلنگی غریب، در برابر رعایای خویش چه احساسی خواهد داشت؟نقاشی روی دیواره‌ها به انسان این امکان را داد که درباره‌ی غرایز خود با هم‌نوعان خود ارتباط تازه‌تر و عمیق‌تری برقرار کند. همین نقاشی‌ها گام‌ نخستِ امر بسیار بزرگ‌تری به نام «خط» و سپس توسعه‌ی زبان شد. هر چه دایره‌ی واژگانی که انسان خلق کرد گسترده‌تر شد، جهان ذهنی او نیز رشد کرد. به حدی که از خودش فراتر رفت و این موضوع نام «خیال» گرفت. از آن پس بود که خیال تبدیل به انگیزه و معنا، و رفته‌رفته تبدیل به همه چیز انسان شد. اکنون هزاران سال است که انسان در خیال زیست می‌کند و واقعیت را ابزارِ آن کرده و در زیر سایه‌ی آن تفسیر می‌کند. با این مقدمه، به کوتاهی، کیفیت چیزی که انسان آن را «پیشرفت» می‌نامد ارزیابی می‌کنم.امروزه برای انسان‌ها این یک امر بدیهی‌ست که گونه‌ی ما با گونه‌های دیگرِ حیات، تفاوتِ زمین تا آسمان دارد. این امر که بیشتر به نظریه‌ای دینی و الهی شبیه است، حتی در سرسخت‌ترین علم‌باوران نیز دیده می‌شود. اما آیا به راستی چنین شکاف گسترده‌ای هست‌؟ما بر سیاره‌ای که محل تردد موجودات دیگر سیارات نیست زندگی می‌کنیم؛ در جهانی بسیار محدود. ما «قاضیِ» یکتای این سیاره هستیم. بین میلیون‌ها و میلیاردها جاندار، فقط ماییم که حرف می‌زنیم و نظر می‌دهیم، بدون هیچ رقیب و رفیقی. کسی نیست که گونه‌ی جانوری ما را قضاوت کند. معلوم است که یک قاضی را تنها، قاضی دیگر می‌تواند قضاوت کند. فی‌الحال، می‌دانیم که قاضی دیگری نیست؛ نه بر زمین، نه از آسمان‌.انسان به زعم خود و به قضاوت خود، کارهای بسیار بزرگی کرده است؛ اکتشافات و اختراعات پُرشمار(بماند که همین‌ها را نیز انسان‌های نخبه و نابغه انجام داده‌اند). آهن را کشف کردیم و آن را روی آب و هوا غوطه‌ور کردیم.امّا با تمام کارهای بزرگ و با تمام بزرگیِ کارها، تمام تلاش‌های انسان مستمراً به جریانی بسیار عظیم‌تر و قدرتمندتر پیوسته است؛ به «رودخانه‌ی جاودان غریزه». ما، با آهن تفنگ ساخته‌ایم! هواپیمای جنگنده ساخته‌ایم! بمب ساخته‌ایم! ناو ساخته‌ایم! برای جــــــــنگ! برای موضوعی که در آن هیچ تفاوتی با سوسک‌های سرگین غلتان نداریم. جوک تلخ این‌که دقیقاً آنان که غریزی‌تر هستند ادعای بیشتری دارند.اینترنت خلق کرده‌ایم؛ ارتباطی که در ثانیه، با هر نقطه‌ای از زمین برقرار می‌شود. که علم و آگاهی‌مان زیاد شود. ماهواره ساخته‌ایم. زمین را از هوا می‌بینیم و بررسی می‌کنیم. از همین‌ها برای انتشار دروغ استفاده می‌کنیم! برای جاسوسی. و همه‌ی این‌ها باز هم در خدمت همان جــــــــنگ! جنگ برای قدرت. جنگ برای قلمرو. جنگ برای ریاست. در این میان، مفهوم «جمعیت» ما را فریفته است. این گلّه آنچنان بزرگ است که دیگر تحمل نامِ گلّه را ندارد. با نام‌های دیگر خودش را سرگرم می‌کند وگرنه که رفتارها تماماً غریزی و گلّه‌ای‌ست!اگر در حقیقت، این‌ها پیشرفت بود، باید زمین را جای امن‌تر و زیباتری برای حیات جانداران از جمله انسان می‌دیدیم. چماق را به تیربار تبدیل کردیم و این تبدیل و تغییر را پیشرفت تعبیر کرده و این به اصطلاح پیــــــــــــــــشرفت را مانند چماق بر سر اجداد خویش کوفتیم و آنان را بدوی خواندیم. اجدادی که جوانمردانه و تن به تن، با چماق و نیزه و بدون این‌که ادّعا کنند اهلی‌اند با هم می‌جنگیدند. بدون این‌که کت و شلوار بپوشند و لفظ قلم حرف بزنند. بدون این‌که در اینترنت یکدیگر را تهدید کنند!یک کت و شلوار پوشِ پُر ادّعا، یکی از کهن‌ترین تمدن‌های انسان را تهدید به بازگرداندن به «عصر حجر» می‌کند! این تهدید با این جمله‌بندی، با آن هیبت و توسط این همه ابزار مدرن از جمله دوربین و میکروفون و سلاح‌های گران‌قیمت و عجیب و غریب، از های و هوی و عربده‌ی یک عصر حجری عقب‌مانده‌تر است! زیرا در لباسِ «ادّعای تفاوت» پیچیده شده است اما برای چشمان بینا، زیر این لباس پر زرق و برق خبری از چیز تازه و متفاوت نیست.آیا تمسخر کسانی که به هر دلیل به اینترنت-این نیازِ مصنوعی- دسترسی ندارند، و به بازی گرفتن احترام و شخصیت آنان با یک بازیِ نمادینِ آفلاین با ظاهر یک دایناسور، یک رفتار پیشرفته است؟ مگر نه این‌که همین شرکت‌های اینترنتی با استفاده از ماهواره‌ها و امکانات بسیار وسیع و گران و پیشرفته‌ی خود، ابتدایی‌ترین غرایز را حمایت می‌کنند؟! تفاوت فعالیت این شرکت‌ها برای انجام و گسترش جنگ و قدرت‌نمایی و نمایش اقتدار، با داد و بیداد کردن و چوب و چماق نشان دادن یک انسان نخستینِ عصر حجری دقیقاً کجاست؟! این اوج پیشرفت انسان بود؟ همین موجود است که تلاش دارد به دیگر سیارات برود؟ با همین کیفیت؟ بدا به حال کهکشان اگر پای انسان به بیرون از زمین باز شود؛ موجودی که سه چهار هزار سال است وارد خیالات شده و دیگر هرگز نتوانسته از آن نشئگی خارج شود. این هیولای پوشالی که در وادی بی حد و مرز خیال، طی هزاران سال شکل گرفته است، با پوسته‌ی آهنین «ادّعا»، تنها سوغاتی که می‌تواند از زمین ببرد همین «ادّعا»ست.و در پایان یک پرسش:با بودجه‌ی نظامی یک سالِ جهان چه‌ها می‌توان کرد؟م.ق | ۲۴ اردیبهشت ۰۵□ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ‌می‌فرماید: جمع کن کاسه کوزه‌تو!ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ‌□□ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ‌پ‌ن:یک/ از سیستم سیاسی خاصی حمایت و به سیستم سیاسی خاصی حمله نکردم.دو/ من بی‌سوادم و این متن تخلیه‌ی مکتوبِ خشمهسه/ خلاصه و سریع نوشتم و جمع این‌ها با بی‌سوادی، نتیجه‌ش بهتر از این نمی‌شه ولی دلم می‌خواد بنویسم. علما و دانشمندان تحمل کنن لطفاًچهار/ حواسم هست 👁🫵🏻ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ‌□م.قم.قSat, 16 May 2026 03:00:36 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/vaapasinpanaah-d592mgdhf0j2فراتر از توانبازی کرده‌امفراتر از فرسایشاشکنمی‌شوید صحرا رالبخندشکسته‌دندان‌ها راعلاج نیستکرم خاکی‌شده‌جانمآماده‌ی ادامه‌این‌بار زیر خاک استدمبا بازدممدام بی‌حساب می‌شود وپس‌انداز تنفسممکن نیستمرگهیزی می‌کندشراب سراب استیار، بی‌دیارو شعر...کمد لباسیدر طبقه‌ی دوم ساختمانی مخروبهدر شهری اشغال‌شده؛« واپسین پناه »و صدای پای اشغالگرانبر پله‌هام.ق | اسفند ۱۴۰۴کرج - فروردین ۱۴۰۴🌳🧠م.قم.قMon, 27 Apr 2026 22:50:32 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/jafangiat1-okxr5n9zzuunنیهال دهانش را رو به آسمان گشود و دو بمب یک تنی را با دو قاشق سبزی‌پلو قورت داد. دهانش را بست. بغضش ترکید. از قهقهه نفسش تنگ شد. ماسک زد. هوا ابری و ابر، نفتی بود. آسمان سوراخ شد و استخراج، معکوس! جن‌کوچولو بزرگ شده بود. دیگر جن‌گنده صدایش می‌کردند.نیهال پرسید: پرچم ما مثل چراغ راهنمایی نیست؟ ولی به جای زرد سفید دارد. شاید چون بزرگ‌تر شده! دیگر چراغ دبیرستان شده برای خودش! سفید، یعنی آن وسط‌ها صلح هم پیدا می‌شود ولی ما نه جنگنده داریم، نه صلحنده...در جامِ می‌ناب دیدم که ز گهواره تا گور راه زیادی نبود. انگار گهواره گور باشد. آیا تمام حروف الفبا را آموخته بودند؟ می‌دانستند دانش چیست؟! تفاوت میمون و انسان به وقتِ زدنِ دکمه‌ی پرتاب بمب را به من می‌گویی؟ آپارتمان کیک است. صورت‌ها را به کیک زده‌اند که از ریخت افتاده. تولدی نیست. مرگ کیک دارد؟ شیرینی‌سرای ایران کدام طرف است؟مغزش را توی لیوان آب گذاشت و لیوان را کنار تختخواب. یک تخته‌اش کم شد، راحت خوابید. فردا بیدار شد و دید امروز است! دیشب مغز خود را شست‌وشو داده بود. سر میز رفت و لیوان را هم برد. مغز را سر کشید و در آبِ مغز بربری تکه‌تکه کرد. معده‌اش تورم کرد. تورم حباب ایجاد کرد. حباب، خانه را به گند کشید! جارو را آورد. سوارش شد و رفت. چراغ قرمز را رد کرد و با میمون هوانورد تصادف کرد. کلاغ با لباس فرم مشکی آمد و میانجی شد؛ کـــGــــلاغ! میانجی‌شدن کار هر کس نیست، کار کرکس است. به کسی که خودش را به کری زده «کرکس» می‌گویند. کرکس میانجی است. میانِ هر چی! هر چی که مُرده و لاشه شده باشد. حالا که کرکس کر است ما نیز او را نشنیده می‌گیریم. این را نیز نشنیده بگیرید که انگار در اخبار از نزاع بین ویتامین‌ها گفته‌اند. شنیده شده ب۲، ب۱ را زده است. چه کمپلکسی! گفته شده موسا، ویتامین سیا رو ریخته در ظرفی «پنتا»گون!نیهال بی‌حال و بی‌خیال، اخبار را نشنیده گرفت. گوش‌هایش را درآورد و در لیوان گذاشت ولی نخوابید. لیوان را برداشت. در آن کمی آب و کمی نمک ریخت. کمی نخود و پیاز و گوجه اضافه کرد گذاشت روی حرارت تلویزیون. برای ناهار آبگوش با گوشِ گوسفندی خورد‌. همین‌جا بود که به خود آمد و فهمید گوسفند بوده است نه کرکس. اما صدای تلویزیون رویای او را به هم زد و بیدار شد‌. گویا جن‌کوچولوها و جن‌گنده‌ها و پدرانِ جن‌ها و مادرجن‌ها تو افق محو شدند.آهِ سیاهِ صلح کشید. نه گریست، نه خندید، سرفه کرد. اگرچه با صدای سرفه‌اش هم به ترس افتاد اما زود بلند شد و خود را تکاند و با زخمی باز و تازه سوار بر ب0 خود شد و زندگی زیبایش را در باران اسیدی‌نمکی پِی گرفت.م.قم.قFri, 24 Apr 2026 18:50:42 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/ghovateghalb-ejj0m9alpcy6سلام به دوستان ویرگولی، اعم از دست‌اندرکاران سایت و هم‌قلم‌های عزیز 👋🏻🌻روزهایی به واقع تاریک رو طی می‌کنیم. روزهایی که آفتاب پشت ستون‌های سیاه دود ناپیدا می‌شه و دیگه شکل روز نیست. روزهایی که نسبت به قبل، با شدت بیشتری به شب‌ها وصلن! و شب‌هایی که یلدا پیششون بلندترین روزه!حالا که بر و بچه‌های ویرگول موفق شدن سایت رو بالا بیارن، اول خسته نباشید می‌گم بهشون. دمتون گرم🙌🏻💎 بعدش می‌خوام فوراً برم سر اصل مطلب و اون این‌که دوستان نویسنده، لطفاً جریان زندگی رو قطع نکنیم. حتی اگه قراره از تاریکی‌ها بگیم، یکی در میون بگیم! دوستان دردمند و اندوهگین من، که از نام زشت جـ ـنـ ـگ هم به چندش می‌افتیم، لابه‌لای تحلیل و درددل‌های مرتبط با این شرایط، یادمون باشه که لزومی نیست که در نوشته‌هامون از یاد زیبایی‌ها و خوشی‌ها و علایقمون غافل بشیم. همون‌طور که از دردها و رنج‌ها حرف می‌زنیم، از اتفاقات خوب هم بنویسیم.برای عزیزانی که خونه و خونواده و زندگی و جونشون بازیچه‌ی حماقت احمق‌ترین‌های تاریخ شد، به تمام انسان‌های بیداردل، مخصوصاً ایران تسلیت می‌گم. نه‌تنها این جـ ـنـ ـگ، بلکه هر جـ ـنـ ـگی رو به شدیدترین شکل محکوم می‌کنم و به نظرم هر انسانی که به دیگران ضرر و آسیب وارد می‌کنه شایسته‌ی حضور در بین انسان‌ها نیست و باید به نسبت میزان آسیبی که زده مجازات بشه.اما قوی موندن از بیرون نمی‌رسه. هر کسی باید به اندازه‌ی توان کمک کنه. اینجا می‌تونه جایی برای همدلی و کمک باشه. می‌شه در کنار خون، از سرخیِ گل گفت. می‌شه در کنار صداهای ناهنجار، از آواز غافلانه‌ی پرندگان گفت. می‌شه بعد از گریه کمی لبخند زد. می‌شه در کنار متن، شعر هم نوشت.من به عنوان کسی که از قضا جزءِ افراد حساس و زودرنجه، اینا رو گفتم. اصل حرفم اینه که بنویسیم، اما لطفاً همه‌ش از جـ ـنـ ـگ نباشه. این پست رو با دو شعر از مرحوم آقا «عمران صلاحی» که در طول هشت سال جـ ـنـ ـگ با عراق نوشته، به پایان می‌رسونم. شعر یکم با نام «قوت قلب»، طنز تلخه ولی جالبه. شاید حالا خیلیامون باهاش همزادپنداری کنیم:شب که شد، مردِ خانه آهستهبه زنش گفت: «از چه می‌ترسی؟رعد و برق است این، نه بمباران.»بچه را ناز کرد و گفت: «نترساین که برق گلوله نیستبرق نور ستاره و ماه استاین که آژیر نیست، موسیقی‌ست.»مردِ خانهقوت قلب خانه بودوَ خودش مثل بید می‌لرزیدتهران - ۱ آبان ۱۳۵۹دیدی آقا عمران وسط کارزار شعر نوشت؟! کاریت نباشه که شعرش تلخ بود، ولی مطمئن باش اگه شعر نمی‌نوشت قالب تهی می‌کرد. شعر دوم هم وسط همون کارزاره‌. ببین که عشق و حیات جریان داشته:غنچه‌ای در دستمغنچه‌ای در وسط حنجره‌امغنچه‌ای در حرکاتم، کلماتم، قلبمغنچه‌ای روی لبتغنچه‌ای روی تنتغنچه‌ای روی هوس‌ها و نفس‌هایتغنچه‌ها می‌خواهنددر هوایی که پر از رایحهٔ خواستن استآخرین حد شکفتن را فریاد کنندتهران - ۲۱ خرداد ۱۳۶۳پ‌ن:امیدوارم زودتر بخش کامنت‌ها درست بشه تا بتونیم گفت‌وگو کنیم. اگه مشکل تازه‌ای پیش نیاد قطعاً بیشتر گپ می‌زنیم و در کنار هم خواهیم بود.کوچیک همگی 👋🏻🖤🤍🕯م.قم.قWed, 08 Apr 2026 01:55:02 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/regardingthepainofothers-yc8rpghuu9zwباید هوشیار بود که هر گاه کسی سخنی می‌گوید یا واژگانی می‌نگارد، از فیلتر دستگاه پردازندهٔ خویش چنین می‌کند‌. با این پیش‌گفتار کوتاه و با توجه به پیشنهاد دوستی گران‌بها، برای نخستین‌بار در طول عمرم دست به معرفی مکتوب یک کتاب می‌زنم! کتاب مذکور را در صفحهٔ ماهدبوک در همین ویرگول خودمان کشف کردم. در لیستم بود، که فلک چرخید و روز ولادت با سعادتم فرا رسید. از آن‌جایی که اطرافیانم می‌دانند ارزشمندترین ارمغان برای من کتاب است، همیشه تلاش کرده‌اند به من کتاب بدهند. از این رو، گفته‌ام هرگز سورپرایزم نکرده و لطف کنند و عناوین مدنظرم را برایم تهیه کنند! این کتاب از مصادیق این داستان است!https://vrgl.ir/hPSBXسوزان سانتاگ با لحنی ناامیدانه از ذات تغییرناپذیر انسان می‌گوید؛ آن‌جا که میل به خشونت، خواه در قالب فاعل و خواه در قالب شاهد، گویی جزئی از ژنتیک اوست. این امر چگونه بر ما نمایان می‌شود؟ یکی از راه‌های آشکارشدن این میل نیرومند اما انکارشونده، لنز دوربین است و محصول آن، یعنی عکس. در عنوان کتاب (نظر به درد دیگران) مفاهیم به صورت کلی و بدون تفسیر به کار رفته است؛ «نظر»، «درد»، «دیگران». هرچند که در عنوان انگلیسی کتاب (Regarding the pain of others) آنچه که «نظر» ترجمه شده، واژه‌ی Regarding است. با نگاهی به دیکشنری آکسفورد، تعریف این واژه چنین است: تفکر دربارهٔ کسی یا چیزی، به شیوه‌ای بخصوص. در این‌جا، این شیوهٔ بخصوص، شیوهٔ خانم سانتاگ است.من از ترجمهٔ آقای احسان کیانی‌خواه رضایت داشتم. بلندی نظرِ نویسنده به خوبی در ترجمهٔ ایشان بازتاب داده می‌شود. جملات در عین پیچیدگیِ ذاتیِ مباحثِ فلسفی و اخلاقی، قابل فهم و روان است، حتی در جاهایی که یک جمله به حد یک پاراگراف می‌شود و حتی با وجود اضافاتی که در میان خط تیره‌ها قرار می‌گیرد!کتاب، در نُه فصلِ بی‌عنوان تنظیم شده است که خواننده، در هنگام مطالعه متوجه تفاوت فصول خواهد شد. کتاب دربارهٔ عکس است و نگاهی که انسان به عکس دارد، اما در میان متن کتاب هیچ عکسی نیست! این موضوع به ظاهر نامعقول است اما عکس‌ها به دور از واژه و جمله، و در پایان کتاب چیده و شماره‌گذاری شده‌اند و در متن، هر جا که لازم می‌شود، به عدد آن عکس اشاره و ارجاع می‌دهد؛ که بروی و ببینی و برگردی به متن. چه که ذات چنین عکس‌هایی‌ست که می‌تواند توجه و تمرکز مخاطب را غرق کند، پس نباید در میان متن باشند. نباید غرق شوید! باید تمرکز زنده بماند تا حرف نویسنده را بشنوید. هنوز حرف دارد!سوزان سانتاگ از عکاس‌ها و خبرنگارانی که در جنگ‌ها و حوادث تلخ حضور دارند می‌گوید. از روزنامه و تلویزیون و استفادهٔ آن‌ها از دوربین می‌گوید. تاثیر‌گذاری و تاثیرپذیری را در انسان‌ها، در هر جایگاهی که هستند، چه عکاس و خبرنگار، چه ناشر روزنامه و مجله، چه قربانی حوادث، چه مخاطبان این عکس‌ها، بررسی می‌کند. تمام این بررسی‌ها نیز با پس‌زمینه‌ای تعبیرشده به «فطرت اصلاح‌ناپذیر انسانی دربارهٔ میل به خشونت‌» ارائه می‌شود که در این موضوع با نویسنده هم‌راستا هستم چرا که به اعتقاد من، حقیقتی -هرچند غیر قابل پذیرش- وجود دارد و آن این‌که انسان، فقط یکی از گونه‌های جاندار است و تنها تفاوت واقعی این جاندار با دیگر جانداران در ادعاهایی‌ست که خودش ساخته و خودش باور کرده! پس همان‌گونه که دلفین و کبوتر و آهو نیز خشونت و جنگ دارند، انسان نیز دارد و چیز عجیبی نیست. عجیب این است که تصور کنیم خشونت امری نادر در انسان‌هاست و می‌توان از راه عرضهٔ تصاویر قربانیان خشونت، آن‌ها را از خر شیطان پیاده نموده و سر عقل آورد! خانم سانتاگ برای چنین نظریاتی، عکس‌هایی گلچین کرده که نمایانگر خشونت‌ورزی و یا میل به تماشای خشونت توسط افرادی‌ست که بسیار معمولی و حتی احساساتی هستند! مثلاً این عکس، که یک جوان را نشان می‌دهد که با قساوتی چشمگیر در حال لگدزدن به زنی مُرده یا نیمه‌جان است.عکاس: ران هَویو - Ron Havivچه چیزی چنین جنونی را توجیه می‌کند؟ کدام آشناییِ قبلی و کدام کینهٔ شخصی منجر به این لگد شده است؟ در این‌جا، جز میلی طبیعی که در حقیقت، دیگر نه‌تنها مانعی در برابر خویش ندیده و بلکه به هر دلیلی، اعم از سیاسی، نژادی، شرعی یا اجتماعی، مجال اظهار یافته است چیز دیگری نمی‌بینیم. میلی که اختراع نشده، بلکه فقط آزاد و هدایت شده است. و پرسش مهم:«شما از دیدن چنین قساوت‌هایی، در درون خویش چه چیزی احساس می‌کنید؟»این کتاب، توسط نشر گمان و در مجموعهٔ «تجربه و هنر زندگی» به انتشار رسیده است و حدود صد و بیست صفحهٔ مفید متنی و چهل و هفت عکس سیاه و سفید که در انتهای کتاب پیوست شده، دارد. کتابی نه‌چندان قطور اما بسیار عمیق که برای سرگرمی نیست! این کتاب مخصوص کسانی‌ست که دنبال سردرد می‌گردند! کتابی با ۹۰۰ نسخه‌ که تنها به دست جمعیتی معادل یک صدهزارم کل جمعیت فعلی کشور می‌رسد! حتی اگر سر و ته این جمعیت را نیز به دلیل خردسالی و کهنسالی و بی‌سوادی بزنیم، این تعداد چاپ‌شده از کتاب در برابر سی میلیون نفر نیز فاجعه به حساب می‌آید! این نیز خود، دردی‌ست که جای بررسی دارد. چرا که «تو کز محنت دیگران بی‌غمی، نشاید که نامت نهند آدمی».بنا به گرایش شخصی خودم به تفکر و تعمق در باب درد و رنج، معرفی دست و پا شکسته‌ای کردم از کتابی که ارزشمند و شایسته دانستم. امید است که به کار خوانندگان این مطلب بیاید.در پایان دعوت می‌کنم که لطف کرده و گوشه‌چشمی به مطلب قدیمی من، که شاید به موضوع مرتبط باشد بیندازید.https://vrgl.ir/B1rk3سلام جانان👋🏻🍊[ دکتر از اتاق عمل خارج شد و گفت: ما تمام تلاشمونو کردیم. الان فقط دعا مونده. دعا کنید ویرگول خوب بشه ]م.قم.قSun, 21 Dec 2025 23:14:59 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/obeydandpegah-pvltkchayw5qمبارک است نظر بر تو بامداد پگاهچه نیکبخت کسی کش به روی توست نگاهزهی طراوت رخ، چشم بد ز روی تو دورزهی حلاوت لب، لااله‌الااللهخطاب سرو به قد تو: خادمُ و عَبیدحدیث گل بر روی تو: عَبدُه و فداهبه زلف پرشکنت رشتهٔ امید درازز سروناز قدت دست آرزو کوتاهکرشمه می‌کنی و عقل می‌شود حیرانبه راه می‌روی و خلق می‌روند از راهخوشا که زلف تو گیرم به خواب خوش هرشبخوشا که روی تو بینم به کام دل هر ماهبه پیش قاضی عشاق در قضیهٔ عشقعبید را رخ زرد است و اشگ سرخ گواهپی‌نوشت، پانوشت، پانویس، پی‌نویس، پرت‌نویس و زین قبیل:کاستی‌های خوانش و تفسیر و معنا رو بر بی‌سوادی من ببخشید. گاهی بعد از خوندن اشعار و انتشار اون‌ها متوجه بعضی خطاها و کمبودها در هر بخش می‌شم، مثل عدم اشاره به ایهام زیبایی که جناب عبید، در ارتباط بین بلندی قد یار و کوتاهی دست آرزو بیان کردن، اما توقع هست که مخاطب هم خودش به صورت فعال، در امر شنیدن و تفسیر حضور داشته باشه. به هر حال، هر کسی زاویه‌دید خودش رو به جهان و جزئیاتش، از جمله هنر و از جمله شعر داره. پس این پست‌ها(فرسته‌ها) صرفاً نگاه من به این اشعار، و اون هم یک نگاه سرسری و بی‌تحقیق به این اشعار هست. دیگه عرضی نیست. پس نیاز به طول کلام هم نیست! شاد و نمکین همچون زیتون‌پروده باشید🫒پگاه(☝🏻)، وقتی اعصاب نداره![ چطوری ویرگول؟! نمی‌خوای یه دستی به سر و روت بکشی؟ پول‌مول نداری؟ درکت می‌کنم. امان از تورّم! ]م.قم.قMon, 08 Dec 2025 19:09:48 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/purplecurtainofthoughts-yrrt6ml1iz9tنیمهٔ شب است. مثل همیشه کف اتاق دراز کشیده‌ام. رو به سقف. چراغ روشن است و روانم تاریک. روی سطحم، اما هم‌زمان در اعماق. جایی در بدنم که وجود ندارد، درد می‌کند. دردی که درد ندارد. نداشتنی که داشتن است. داشتنی که...!چرت و پرت! همین چرندیات در ذهنم شناور است. به پردهٔ آبی اتاق خیره می‌شوم. کمی تکان می‌خورد. گویی امواج دریا را تقلید می‌کند. حتی نمی‌دانم تکانی که می‌خورد واقعی است یا خطای دید. یا شاید خطای ذهن. یا شاید واقعی. نمی‌خواهم بدانم. اگر واقعی نباشد بیشتر خیره می‌مانم. در اعماق دریای اتاق و در سکوت و سوت قدیمیِ گوش، چرند می‌نویسم. ذهن من خطاکار بود. واژه را واکاوی کرد؛ چیزی که خودش ساخته بود. «آب» آب است. «آب» فراتر از آ و ب است. با آ و ب می‌شود آب، نه «آب»! با همین اَ اِ اُ آ او ای ب پ ت ث ج چ چ چ چ چ چرت!‌ها الکی‌الکی آب در هاون کوبیدیم! جدی‌جدی نقش بر آب زدیم. من غرقم اما غریق نه. آنچه مرا نکشد، آنچه مرا نکشد، آنچه مرا نکشد... ای آنچه! مرا بکشد لطفاً! ای آنچهٔ لعنتی! ای تف به هر آنچه! تپانچه! تپانچه! می‌بینی؟! فقط چرند! دراز کشیده‌ام و ساکت و خیره‌ام. هر انسانی من را در این حالت ببیند، اگر فکر نکند که «به چیزی فکر نمی‌کند»، شاید خیال کند «افکار بزرگ و مثبتی در سرش جریان دارد». اما این‌ها خیالات خام است! دراز کشیده‌ام و ظاهر موجهی دارم که در پس آن و در زیر این پوست، درخت کرم‌خوردهٔ موریانه‌زدهٔ خشکی مرده است. پر از کرم. پر از موریانه. پر از خالی. خالی از هر آنچه مرا نکشد! ای آنچهٔ پلید! ای آنچهٔ بی‌تپانچه! تو چرا تپانچه‌ات را زمین گذاشتی؟! با تو نبود! تو بردار! بکش! بکش! آتش! آتش! آ - ت - ش! آنچه مرا نکشد... آه...پرده هنوز تکان می‌خورد. خیره می‌مانم. به پرده‌های بنفش فکر می‌کنم؛ پرده‌های بنفش‌شده. من در فکرم، «هر آنچه‌» را نیز بنفش کرده‌ام؛با قاشق چوبی شکسته‌ای که تراشیدم؛ مداد قرمزبا آتش؛ عودبا سقوط؛ پرواز درجابا کراوات برعکس! فشن‌شوی بی‌حرکت! دِد کت!پردهٔ آبی. نمایش‌های اجرا نشده. پرده‌های کنار نرفتهامواج بی‌تکان. آدم غرق نشدهدرختِ نیفتادههنوز، هنوز، هنــــــــــــــــوز...م.قم.قSun, 07 Dec 2025 03:44:59 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/onlyhumansarelikethis-nobzne9piiriاثری از: خانم اعظم سادات صادقیمرا دلی‌ست ره عافیت رها کردهوجود خود هدف ناوک بلا کردهز جور چرخ ستم دیده و رضا دادهز خوی یار جفا دیده و وفا کردهبه کار خویش فرو رفته مبتلا گشتهبه درد عشق مرا نیز مبتلا کردههر آنچه داشته از عقل و دانش و دل و دینز دست داده و سر در سر هوی کردهگهی ز بی‌خردی آبروی خود بردهگهی ز بی‌خبری قصد جان ما کردهبه قول و عهد بتان غرّه گشته وز سر جهلخیال باطل و اندیشهٔ خطا کردهعبید را به فریبی فکنده از مسکنز دوستان و عزیزان خود جدا کردهپ‌ن: پست پیشین [ شعر جناب سعدی ][ ویرگول جان، خوبی؟ بهتری؟ چه خبر از رفع باگ‌ها؟!]م.قم.قMon, 01 Dec 2025 18:53:42 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/noskhe-so-t-e2lbbrjevpquشربت پنتوباربیتال برات نوشتم، اگه تونستی (که البته عمراً بتونی)، هر ۱۲ ساعت نصف فنجون، به همراه شکلات، بنوش. دو جعبه شیاف کدئین برای امروز و فردا، که در واقع می‌شه روزی یه جعبه. اینو باید قبل از خواب انجام بدی که خوابت تنظیم بشه. امشب یه جعبه رو آره، فرداشب هم، به شرط حیات، جعبه‌ی دوم. یه برگ اسمارتیز هم نوشتم که دلیلشو نپرس! دلم خواست بنویسم. آمپول هم می‌نویسم که باید به «صورت» تزریق بشه و به سرعت! برای تقویت حافظه و بهبود سرعت واکنش‌های صورت به داروهای قبلی! سی‌تی‌اسکن هم باید انجام بدی. همین رادیولوژی طبقه پایین. قول دادم مشتری بفرستم براشون، وگرنه اصلاً تخصص من ارتباطی با سی‌تی نداره، من فقط ویلِج، فقط! دو تا جمله‌ی قصار هم تهش می‌نویسم برات با هشتگ #سخن_بزرگان. اینم چون دیدم قلم دستمه، یه احساس نویسندگی خاصی بهم دست داد، گفتم احساسمو به این شکل بروز بدم. تهشم یه امضای خوشــــــــگل. آااااا، آه!راستی! سر راهت، داروخونه تشریف بردی دو برگ فلوفنازین هم واسه من بگیر، تموم کردم. مرسی. فردا همین‌جا پشت چراغ راهنمایی منتظرتم. خدافز! بعدی.اگر زشت باشید بسیار خوشبختید، زیرا اگر مردم دوستتان داشته باشند می‌دانید برای چیز دیگری است.چارلز بوکفسکیبرای این‌که هیچ انتقادی از شما نشود فقط یک راه وجود دارد: هیچ کاری انجام ندهید، هیچ چیز نگویید و هیچکس نشوید.ارسطو[این جمله هم برای ویرگول، که ویرایش پستش مختله]م.قم.قSun, 30 Nov 2025 18:32:22 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/thesakhtgirnamatandehs-g68zit6os7avژوریبه شکل اینترنتی دست بلند کردم برای ماشین. یک پراید سفر را پذیرفت. در اطلاعات سفیر، اطلاعات ماشین را نوشته بود: پراید سورمه‌ای. با خود گفتم «رنگ سطل آشغال چه اهمیتی داره که می‌نویسن؟!» ناگهان نمایندگان مختلفی از جمله نمایندگان اخلاق و وجدان در دادگاه سرم ظاهر شدند و محکمه بر پا شد!نخستین موضوعی که مورد بررسی قرار گرفت، به این صورت و توسط نماینده‌ی اخلاق، اما با تندی و بداخلاقی(!)، خطاب به من مطرح شد: «آخه آشغال! خب اگه الان تن لشتو بذاری توی این ماشینی که بهش گفتی سطل آشغال، نه‌تنها به صاحب و راننده‌ی ماشین توهین کردی بلکه حماقتت هم از سرت مثل دو تا شاخ می‌زنه بیرون، چون خودتم آشغالی می‌شی که با پای خودش داره می‌ره تو سطل!» حق بود و پاسخی جز سکوت، حماقتم را دو برابر می‌کرد.نماینده‌ی آشغال‌ها نیز حضور داشت! از فلسفه‌ی زایش و پیدایش چیزها و منطقِ فرایند تبدیل تدریجی آن‌ها به آشغال نطق کرد. اشاره‌ی مهم و اصلی وی به این بود که هیچ‌چیزی از آغاز آشغال نبوده است و زمانی در دسته‌ی چیزهای ارزشمند قرار داشته و بلکه ممکن است هنوز هم در حقیقت با حفظ ارزش خود، قربانی موقعیتی شده باشد که این حقیقت را پوشانده است.نماینده‌ی سطل‌های آشغال قیام کرد. در شکایت خود چنین گفت: «ما! خودمون کثیفیم ولی دور و بر شما رو تمیز نگه می‌داریم. کثیفیِ ما بالذّات نیست که! ما تمیز بودیم و حتی می‌تونم به جرات بگم بعد از استعمال هم تمیزیم؛ آشغال‌های شماست که کثیفه! ضمن این‌که ما به علت عدم انعطاف ذهن ساده و ضعیف شما، قابلیت‌های دیگه‌مون دیده نمی‌شه وگرنه شواهدی هست که نشون می‌ده، کسانی در ما گل کاشتن! بعله! نخند آقا، نخند! آقای قاضی این خنده رو هم بنویس اون تو! بدو! ببین آقای نسبتاً محترم! ما سطل "آشغال‌های عینی" هستیم، آشغال‌های ذهنیتو جای دیگه خالی کن.»درست است که به سبب جالب‌بودن تصور گلدان درباره‌ی سطل آشغال خنده‌ام گرفت اما این هم حق بود و من به جز آن خنده، واکنش دیگری نشان ندادم. هرچند که همان خنده هم، دست‌کم در ظاهر، مقداری به حماقتم افزود!قربون تو بشم عزیز دلم...اشیای ارزشمندی نیز که به سطل‌های آشغال افکنده می‌شوند، نماینده‌ای در میان حضار داشت که به سبب غرور و برای حفاظت از شأن سطل‌های آشغال و جلوگیری از رنجش آنان، ترجیح داد سکوت کرده تا اگر احتیاج به شهادت و حمایتی بود او هم دردهای جامعه‌ای را که نمایندگی می‌کرد در دادگاه اعلان کند. او دوست دیرین نماینده‌ی آشغال‌ها بود و در کنار وی در دادگاه حاضر شده بود.نماینده‌ی بعدی که قیام کرد برای طرح شکایت، نماینده‌ی شرکت تولیدکننده‌ی ماشین بود. هنوز به پشت میز نرسیده، قاضی با نگاهی که به چپ و راست می‌انداخت گفت: «اینو کی راه داده به صحن مقدس دادگاه؟! بفرمایید بیرون! بفرمایید بیرون خانوم!» این هم حق بود و من باز هم خندیدم و این خنده هم حق بود و حماقت ظاهری پیشین را شُست و بی‌حسابم کرد. آخه پراید! درست است زور دارندگانش به همین رسیده اما حق دارندگانش و در کل حق هیچ انسانی چنین سطل آشغالی نیست!تمام حضار در دادگاه با شنیدن این جمله‌ی پایانی من همگی هماهنگ و یک‌صدا و محکم، با کف دست راست به پیشانی خویش کوفته، سرم را خالی کرده و مرا به خدا سپردند! من نیز شما را به خدا می‌سپارم! باییم.قم.قFri, 28 Nov 2025 11:55:30 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/kahkeshaneshiri-s4bnashjddysیک ماه از آرام‌گرفتن عموی من گذشت. یک «ماه» از مدار خاندان کم شد. دو سال، هر روز با بدنی پر از مواد شیمیایی و مسکّن‌های نیرومند، هر روز دقایقی آرام و ساعاتی دراز با غول هزار پا و هزار سر سرطان، چونان آهوی زخمی در چنگال سلطان جوان جنگل، کشتی می‌گرفت؛ مبارزه‌ای که برنده‌اش همیشه پشت همه را به خاک مالیده است؛ خاک...سرطان، شکارچی جنگل ماست. پدربزرگ‌هایم را سرطان خورد. مادربزرگم را سرطان خورد. داماد جوان خاندان پدری را سرطان خورد و حالا هم سرهنگ! سرطان درجه نمی‌شناسد. استوار باشی، می‌شکندت. سردار هم باشی...کار سرطان جنگل که تمام شود، سرطان ذهن به جان خاطرات می‌افتد. از فردای ناپدیدشدن‌ها از پیشگاه چشم‌ها، بازمانده‌ها باز می‌مانند و کُشتی با سرطان ذهن؛ با غول فراموشی. زور می‌زنی خاطرات را مرور کنی تا عزیزت را با خودت نگه داری. اما نه! تمام سلول‌های بدنت به آهوی خاطره حمله می‌کنند: «باید بگذری. باید غذا بخوری. غم بس است. باید شاد باشی. باید بدوی. فراموش کن. فراموش کن. غذا، شادی، تحرک، مشکلات، دغدغه‌ها. فراموش کن. فراموش. فراموش. فراموش. خودت. خودت. حالا. الان. اینجا. خودت. فقط خودت. ادامه. فراموش کن. ادامه بده. ادامه. خودت...»«فراموش می‌شوی، چونان که هرگز نبوده‌ای.»* عموی من سی روز پیش آرام گرفت. سی روز است که زندگی جریان دارد و آسمان به زمین نیامده است. سی سال دیگر هم همین است. سیصد سال، سی هزار سال. سی میلیارد سال. سی بی‌نهایت! تو هیچ نیستی. پیش از تولد و پس از وفات هم هیچ نبودی و نخواهی بود. پیوندهای شیمیایی مواد مختلف و غلیان و جوشش زودگذرِ حاصل را بدن نامیده‌ایم. طول جهان قابل مشاهده را حدود ۹۳،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ سال نوری تخمین زده‌اند و عمر جهان را حدود ۱۴،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ سال. هفتاد سال! شن در برابر یو وای اسکوتی! شن، شیر کهکشان هم نیست!از طول کلام می‌کاهم. دیگر عرضی نیست.*بخشی از یک شعر، اثر محمود درویش*بخشی از یک شعر، اثر محمود درویشم.قم.قThu, 27 Nov 2025 21:24:07 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/pirahanemashuq-glhb5p1v3fwyLa séparationای که رحمت می‌نیاید بر منتآفرین بر جان و رحمت بر تنتقامتت گویم که دلبند است و خوبیا سخن، یا آمدن، یا رفتنتشرمش از روی تو باید آفتابکاندر آید بامداد از روزنتحسن اندامت نمی‌گویم به شرحخود حکایت می‌کند پیراهنتای که سر تا پایت از گل خرمن استرحمتی کن بر گدای خرمنتماه‌رویا! مهربانی پیشه کنسیرتی چون صورت مستحسنتای جمال کعبه رویی باز کنتا طوافی می‌کنم پیرامُنتدست گیر این پنج روزم در حیاتتا نگیرم در قیامت دامنتعزم دارم کز دلت بیرون کنمو اندرون جان بسازم مسکنتدرد دل با سنگ‌دل گفتن چه سودباد سردی می‌دمم در آهنتگفتم «از جورت بریزم خون خویش»گفت «خون خویشتن در گردنت»گفتم «آتش درزنم آفاق را»گفت سعدی درنگیرد با منتپ‌ن:یک- بیت دوم می‌تونه به صورت پرسشی هم خونده بشه که البته به منطق نزدیک‌تره.دو- تحلیل و بررسی کاملاً بداهه بود و ضبط صدا کاملاً بی‌برنامه و دلی.سه- انتشار مجدد پست، به علت رشد عقلی‌ست! و البته تمایل شخصی من به نوشتن و فعالیت در وبلاگ.نقاشی ابتدای پست مال منه! Nicolas Wallynپ‌ن: خب مال خودت! والّا...م.قم.قWed, 26 Nov 2025 20:00:32 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/infinity-m1mseykyydioساعتو گرد ساختن. دایره کامل‌ترین شکل هندسیه.ساعت نماد زمانه. از هر جا که شروع بشه باز به همون‌جا می‌رسه! می‌شه گفت هیچ وقت شروع نمی‌شه! و یا شاید همیشه در حال شروع‌شدنه! یعنی یا یه موضوع ثابته یا یه چرخه‌ست.تمام این هستی از چه نقطه‌ای آغاز شده؟ در چه نقطه‌ای به پایان می‌رسه؟ اگه قبل و بعد از این آغاز و پایانِ فرضی "هیچ" بوده، اون "هیچ" چیه؟! اگه کهکشان‌ها به دیوار ختم بشه، اون دیوار و پشت اون دیوار چیه؟! آخرین عدد چیه؟ صِفر کجای جهانه؟چقدر می‌شه حرف زد؟ چقدر حرف داریم؟ اگه زندگی تا ابد ادامه داشت آیا ساکت می‌شدیم؟ من که نه! ولی یه چیزی هست.شمارش در حضور بی‌نهایت بیهوده‌ست.من هرچقدر هم که حرف بزنم کمه. به خودم می‌آم و می‌بینم که اون سرِ نمودار، "سکوتـــــــ"ـه. برای ادامه‌ی این وبلاگم سکوت رو انتخاب می‌کنم. این‌جا تحت تاثیر چارچوب‌های سیستم اصلی، ظرفیت محدودی داره و عاشق عدده! من بی‌نهایت حرف دارم چون متعلق به جهان بی‌نهایتم. بی‌نهایت، در ظرف نمی‌گنجه. من قطعه‌ای از بی‌نهایتم. از اون هیچ اومدم، وارد ظرف جسم شدم و چیزهایی رو دیدم که مثل من در یک قالب موقتی، در بطن هیچ شاهد اون هیچ شدن و رفته‌رفته می‌فهمم که این قالب گنجایش این بی‌نهایت رو نداره و رفته‌رفته در همون هیچ هم حل خواهم شد.حدود یک سال و نیم رو در ویرگول سپری کردم. از مهرماه ۱۴۰۱ به این‌جا برگشتم. می‌تونم بگم کل سی و هفت سالگیم رو در کنار دوستان ویرگولی بودم. امروز سی و هفت سالگیم پُر شد.اگه میانگین عمر انسان امروزی رو ۷۰ در نظر بگیریم من یک میانسالم. من هم با پست شماره‌ی ۷۰ ختم خودم در وبلاگ رو به دوستان و آشنایان اعلام می‌کنم!از تمام مخاطبینی که نوشته‌هام رو مطالعه کردن و گفت‌وگو داشتن بسیار سپاسگزارم. ویرگول هم با تمام جزئیاتی که برام داشت جزئی از زندگیم می‌شه. پشت تمام این اکانت‌ها انسانی نشسته که یا گوشی تو دستشه یا توی کامپیوترش داره وبلاگ‌نویسی رو انجام می‌ده. من با انسان تعامل داشتم. پس این‌جا چند تا دوست دورم بودن و من با گوشیم حرف نمی‌زدم! از دوستان خوبم برای بودن و همراهی‌شون بی‌نهایت سپاسگزارم.از مرضیه‌خانوم که از ابتدا تا همین لحظه کنار من موندن، با این‌که نظرم نسبت به جهان رو می‌دونستن، نظری که با جهان ایشون در تضاد بود. به هر کسی که این متن رو می‌خونه و اهل ادبیات و کتاب‌خوانیه توصیه می‌کنم هم معرفی‌‌های ایشون رو مطالعه کنه و هم متن‌های ادبی خودشون رو.از جانان که یکمین دوست من در ویرگول بود. از نسترن که رنج رو درک می‌کرد. از هندوانه‌فروش که شعله‌ی شمعی در تاریکیه. از آرزو که نمی‌دونم زبونش رو نمی‌فهمم یا کلاً خودش رو! از م. راد. از پرتو. از خانوم پارسافر. از خانوم هزارخانی. از مائده تقوی. از پلوویو. از رضا مرادمند. از روان‌نویس. از نوی‌صاد. و شمایی که اسمتو یادم رفته!حرف زیاده. باید تمومش کنم. سخن رو با شعری از خودم به پایان می‌رسونم:نــــــــــور رو می‌پذیرم و رنــــــــگ، نههمیشه شیشه بودم و سنگ، نهبا حقــــــــــیقتِ زشت دوستم ودوستی با دروغِ قــــــــشنگ، نهم.ق | فروردین‌ماه ۱۴۰۰سپاس از همراهی‌تون 🙏🏻با آرزوی آزادی، شادی، شادابی، آرامش، خِرَد، مهر و زیبایی برای انسان🌠م.ق 🌻۱ اسفندماه ۱۴۰۲م.قم.قTue, 20 Feb 2024 21:09:36 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/[-از-عین-تا-قاف-عشق-]-pbd015flnnhoشعر و صدا از خودم است. شعر را در زمستان ۱۳۹۵ سرودم و صدا را در زمستان ۱۳۹۸ ضبط کردم. لطفاً هندزفری فراموش نشود. از بر و بچه‌های ویرگول هم خواهش می‌کنم حذفش نکنند! اگر آمدید و صدایی یافت نکردید بدانید که بر و بچه‌های ویرگول خواهش ما را به تعداد زیادی کتف گرفته‌اند!آغازاز مرد کهنسالی دربارۀ عشق پرسیدند. او عشق را به مِهِ صبحگاهی مانند کرد که زود ناپدید می‌شود. بوکوفسکی بود. سخن بیراهی نگفت. انسانِ کمی نبود. دست‌کم مسن و مجرب بود. https://www.aparat.com/v/iGfeI من نیز مسن هستم. حتی یک «ح» بیش‌تر دارم! حرف دارم! بی‌تجربه نیز نیستم. از روی معده سخن نمی‌گویم. سخن من از توی مغز است. از دیده‌­ها و لمس‌شده‌هاست. من سال‌ها پرستندۀ عشق بودم. مُبلّغ عشق بودم. لطفاً صبر کنید! از مرسوم‌ترین معنای عشق سخن می‌گویم نه از عشق والدین به اولاد، نه از عشق آسمانی، نه از عشق به اشیاء، نه از عشق به مفاهیم. از عشق به یک «شخص» می‌گویم. شخصی که از دیدنش دگرگون می‌شویم. از گلباران چشم تا قلب می‌گویم! از پیچیدن عطر تن یار در ذهن، به هنگام تجسّم او. منظور من «لیلا»ست.🔺️ تهران - دی‌ماه ۱۴۰۰ - گوشی‌گرافیپیش‌نیاز: آیا موافقید که انسان یک گونه از حیوانات است؟ اگر پاسخ شما «بله» است ادامۀ متن برای شماست.(با اشاره به این‌که خود این موضوع یک مبحث گستردۀ دیگر است.)انسان‌ها در هزاران سال قبل بنا به دلایلی مجبور به اقامت‌های طولانی در یک نقطه می‌شدند و برای این‌که در آن نقطه، از گرسنگی و تشنگی و بلایای طبیعی در امان باشند اقدام به ساخت خانه و آغاز به کشاورزی و دامپروری کردند. البته شکل‌گیری و رشد همین‌ها نیز سال‌ها و بلکه قرن‌ها به طول انجامید. آسایشی که امکانات یکجانشینی به ارمغان آورد خودِ یکجانشینی را تقویت و همه‌گیر کرد. امنیت و خوراک که مهیا باشد حیوان میل به تکثیر دارد. این‌گونه شد که انسان در خانۀ امن و گرم خویش مشغول به تکثیر شد!ده نفر که باشید اعضای سرکش با چهار پس‌گردنی سر عقل می‌آیند اما با هزار نفر چه می‌شود کرد؟! اصلاً وایسا ببینم! ما تا دیروز ده نفر بودیم، چطور شد که شدیم هــــــــــزار نفر؟! جایمان تنگ‌تر شده، آب به همه نمی‌رسد، غذا کم شده، سیصد نفر سرکش داریم که سی گروه شده‌اند! چه باید کرد؟ باید «حکم» کنیم. باید چیزی بگوییم که خوردن و نوشیدن را محدود کند. باید بترسانیم. باید تنبیه کنیم. اگر کاری نکنیم «هزار» میشود «ده هزار»! آن وقت است که یکدیگر را خواهیم خورد!ممنوع‌ترین غریزۀ حیوانی ما آمیزش است. هم گناه است و هم در قانون برای آن مجازات تعیین شده است. حتی در مناطق مختلف کرۀ زمین گاهی خوردن و نوشیدن بعضی چیزها را نیز مجازات می‌کنند و گاه گناه خوانده می‌شود! بماند. نمی‌شد خوردن و نوشیدن را نیز به طور کلی منوط به خواندن خطبه‌ای کرد چرا که حیوان از نخوردن و ننوشیدن «حتماً» و «جسماً» می‌میرد! وگرنه آنان که در مسئولیت‌پذیری افراط می‌ورزند و خود را پدران دلسوز دیگران می‌دانند(شما بخوانید زمامداران و قانون‌گذاران و البته حمایت‌کنندگانشان) حتماً برای این دو موضوع نیز مانع آسمانی و زمینی می‌تراشیدند.اما اما اما...اما «کسی از عدم ارضای غریزۀ جنسی نمرده است»! جمله‌ای که از حقیقتی بهره می‌برد تا حقیقتی را پامال کند! وقتی می‌گویم «زبان، تفکر را می‌سازد» و هدایت می‌کند منظورم همین است. وقتی می‌گویم زبان نارسا و ناقص است منظورم همین است. ما کلماتی اختراع کرده‌ایم و برای آن‌ها معنا و معانی قرار داده‌ایم و در حصار تنگ و گریزناپذیر همان معانی مانده‌ایم. ما «مرگ» را برای «حذف جسم از جلوی چشم» قرار داده‌­ایم و همین «ما» که باورمند و قائل به چیزی جدا از جسم به نام «روح» هستیم، پشیزی ارزش و اهمیت به طراوت و نشاط آن نمی‌دهیم و چشمی برای دیدن روح نداریم چه برسد به دیدن «مرگ روح»!این‌جاست که آمیزش جنسی که از طبیعی‌ترین امیال و غرایز حیوان است، می‌شود آرزویی دور و مفهومی غریب که برای برآوردن آن باید شرایط و موانعی را طی کشید! باز هم ببخشید! طی نمود.برای دستیابی به این آرزوی ساختگی سال‌ها ریاضت و اضطراب بر حیوان بدبخت تحمیل می‌شود. اضطراب‌هایی که هر لحظه توسط «بلندگوها» تقویت می‌شود، چنان که حیوان به قدری شرطی می‌شود که در میان بیابان نیز صدای بلندگوها را در درون مغز خویش می‌شنود و اضطراب و ترس تمام وجودش را فرا می‌گیرد که نکند مرتکب خطایی بشود!طبیعت به گونه‌ای‌ست که هورمون‌های نرینه، نر را دنبال‌کننده و هورمون‌های مادینه، ماده را دنبال‌نکننده(!) ساخته است. فرایند ساخت قوانین و ترس‌ها نیز در راستا و با یاری همین موضوع بوده که توانسته است به صورت قانونی نانوشته، جنس ماده را عشوه‌گر و خودپسند و گریزان و جنس نر را تشنه و محتاج و خواهان بسازد در صورتی که هدف هرگز «ماده» نیست بلکه «تولید مثل» است!!نکتۀ ناگهانی(!): نگاه عارفانه به مقولۀ عشق از نظر من فاقد اهمیت است. شاید بتوانم با نگاه شاعرانه به این مقوله کمی کنار بیایم.ماحصل عمر «تمدّن» برای غریزۀ جنسی، سرکوب شدید این میل طبیعی به شیوه‌های ناکارآمد و مرزبندی‌های مضر بین انسان‌ها بر اساس آلت تناسلی بوده است.ما نام اندوه و غمی را که از دوری جفت جنسی‌مان(چه بالقوه چه بالفعل) دچارش می‌شویم «عشق» گذاشته‌ایم.چه فراوان ازدواج‌های دو عاشق که پس از مدتی معلوم(!) یا نامعلوم به طلاق می‌انجامد!🔺️ چالوس - ساحل دریا - پاییز ۱۳۹۸ - گوشی‌گرافیمن به «شباهت» باور دارم. شباهت‌هایی که پیوندساز است. شباهت‌هایی که به عنوان مثال دو «دوست» را سال‌ها کنار هم نگه می‌دارد بدون این‌که حتی احساس ویژه‌ای به یکدیگر داشته باشند.ما با یک احساس خوشبختی و خوشحالیِ همیشگی به دنیا نیامده‌ایم. ما با ترکیبی از احساس‌ها به دنیا آمده‌ایم. همه‌چیز ناپایدار است حتی عشق و صمیمیت. همه‌چیز ناپایدار است حتی غم و خشم. پس حالا که همه‌چیز ناپایدار است چه چیزی موجب بقای رابطه‌های طولانی‌مدت می‌شود؟ بستر مناسب بقای رابطه‌های طولانی‌مدت در صمیمیت‌های ناپایدار اما تکرارشونده است. صمیمیت عمیق و شفابخش زمانی در رابطه ایجاد می‌شود که هر دو نفر لحظه‌ای کوتاه همدیگر را درک می‌کنند و جهانشان با هم یکی می‌شود.از کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم | پونه مقیمیعشق، اغلب یا در یک نگاه اتفاق می‌افتد و یا اگر نگاهی نباشد، در طولانی‌شدنِ دوری و فاصله. اشخاصی که زندگی غنی از رابطۀ جنسی دارند چه میزان از عشق را تجربه می‌کنند؟ آن‌ها دیگر توانایی عشق‌ورزیدن را از دست داده‌اند! اگر اندوهی سراغشان بیاید، از همین ناتوانی‌ست. این ناتوانی، روی دیگرِ سکۀ عشق است. عشق سکۀ بی‌ارزشی‌ست که هر دو طرفش آهنی‌ست. از یک طرف «آرزوی رسیدن به آهن» است و از طرف دیگر «داشتن صد سکۀ آهنی»!عشق نیز از بی‌نهایت کلماتِ ناقص و نارسای زبان است. نام هر حس و پیوندی را عشق می‌گذاریم! عشق نافرجام، عشق موفق، عشق ابدی، عشق فلان! عشق فقط همان است که گفتم. آن‌چه که پس از عشق پیوند دو نفر را حفظ می‌کند شباهت‌ها و «مهر» و «محبتـ»ـی‌ست که دو نفر به هم دارند. عشق در ابتدای پیوند، تنها جرقه‌ای‌ست. اگر هیمۀ مهر در اجاق دل‌ها باشد آتشی درمی‌گیرد و اِلّا اجاق، آتشی نخواهد دید. عشق از خود هویت و زیستی ندارد. عشق حرف ربط است. عشق رابطه نیست. رابطه بزرگ‌تر از عشق است. عشق اندوه است. رابطۀ مهرآمیز پر از شادی‌ست. بر همین اساس است که زندگی مشترک بدون ازدواج رسمی را صحیح‌ترین شکل پیوند و زوجیت می‌دانم.اگر ایجاد پیوند آزاد باشد، اگر با آزادی همراه باشد، شادی از راه خواهد رسید، چون آزادی ارزش غایی است. چیزی از آن بالاتر نیست.اگر عشق تو سوی آزادی رهنمونت کند، عشق تو عین برکت است و اگر سوی بردگی براندت، نه برکت که لعنت است.از کتاب The Little Book Of Relationships | اوشوهمچون دو دوست اما صمیمی‌تر و خصوصی‌تر. دو دوستی که انواع و اقسام شباهت‌ها را با هم دارند. انواع شباهت‌ها و همچنین شباهت‌های فـــــراوان. دو درون‌­گرا، دو برون‌­گرا، دو ورزش‌کار، دو کتاب‌خوان، دو فیلم‌بین، دو هنرمند، دو خانگی، دو سفری، دو مذهبی، دو لامذهب، دو نوازنده، دو دونده، دو هیجانی، دو آرام، دو دو تا چار تا! هان؟! کبوتر با کبوتر، نه؟ باز با باز، درسته؟!یک نگاه انداخته‌ای و از روکش صورت یک انسان خوشت آمده!بعید می‌دانم یک مشت غضروف و گوشت و چربی و خون و استخوان که درون پوستی پیچیده شده است باعث شده باشد دوستش بداری!آدمیت عضوی از بدن نیست. محبت در قلب پمپاژ نمی‌شود. خوبی را سلول‌های عصبی با هم داد و ستد نمی‌کنند.م.ق | زمستان ۱۳۹۴این نامش عشق است. یک احساس و حدس دربارۀ یک انسان دیگر، بر بنای سستِ ظاهر. پیش می‌روید و می‌بینید یکی‌تان خرچنگ است و دیگری مورچه‌بالدار! من از انسانی که باور می‌کند پلنگِ ماده میمونِ ماده را کشته و از بچۀ چسبیده به او که حالا یتیم شده است محافظت می‌کند توقع درک حرف‌هایم را ندارم!احساسات، هم‌جهتِ منطق نیست. احساسات همه‌چیز را جور دیگر نشان می‌دهد. در شعر و ترانه می‌شنویم که طرف از فرط خواستن معشوق می‌گوید «برایت می‌میرم» و نمی‌اندیشد که اگر بمیرد به معشوق نمی‌رسد! و نمی‌اندیشد که معشوق، اگر عاشق وی هم باشد منتظر روح وی نمی‌نشیند و به عشق عشاق دیگر مشغول می‌شود.(لطفاً از استثنائات با من سخن مگویید!) عواطف ما، اشخاص و اشیاء و حالات را فانتزی می‌کند. چشمِ یار را زیباترین چشم در جهان می‌پنداریم در حالی که آن‌ها فقط دو چشم هستند که درست مانند چشم خودمان از چربی و عدسی و شبکیه تشکیل شده‌اند! نسیمی بر صورت عاشق می‌وزد و وی فراموش می‌کند که زمستان است و بیمار خواهد شد! اشیاء لمس‌شده توسط معشوق برایمان جور دیگری به نظر می‌رسند، انگار نه انگار که سازنده‌های آن‌ها، حمل‌کنندگانشان، فروشندگانشان و خودمان نیز آن‌ها را لمس کرده‌ایم! اثر انگشت، بیش‌ترین کاربرد را در امور جنایی دارد تا داستان‌های رومانتیک!احساس، جهانی گسترده و بی‌انتهاست. هر اغراق و گزافی به آن می‌چسبد. یک نفر از هشت میلیارد نفر تافتۀ جدابافته می‌شود. او با همه فرق می‌کند! نه! خیال نکنید عشق را نچشیده و درک نکرده‌ام. اگر این‌گونه می‌اندیشید پس من هم می‌توانم همین اندیشه را به شما داشته باشم. شاید این شمایید که نمی‌دانید عشق چیست! چطور بود؟! برچسب‌زدن و نفهم فرض‌کردن راحت است، نه؟! یقه را رها کن! :) https://www.aparat.com/v/ois4j همۀ ما انسانیم با خوبی‌ها و بدی‌های مخصوص به خود. همۀ ما شبیه به یکدیگریم. از معشوق شما، ۱۲،۸۵۳ تای دیگر هم هست!! کـــــــدام فرق؟! لطفاً ترازوی سنجش خود را با هورمون‌های جنسی تنظیم نکنید. تحریک و برانگیختگی ملاک محکمی برای دوام یک رابطۀ متمدن نیست.(تمدن یعنی شهرنشینی و فصلِ بین انسان غارنشین و انسان خانه‌نشین. متمدن از نظر من و در کلام من، «تمجید» نیست.) چرا که این تحریک‌ها در یک روز، می‌تواند بارها و با سوژه‌های بسیار زیادی رخ دهد. حتی با یک عکس! اگر به حیوان‌بودن انسان باور ندارید(بماند که این مساله به باور من و شما کم‌ترین کاری ندارد) چطور است که عیناً مانند یک حیوان پیرو سایر غرایز هستید؟! اگر هم باور دارید، پس در شرایط متمدنانه، مجبور به کنترل حیوان درون هستید؛ حیوانی که «تله» را از «راه» تمیز نمی‌دهد.تله یا همان دام به مکان یا چیزی گفته می‌شود که شباهتی با تله ندارد اما تله است!م.ق | پاییز ۱۳۹۵عشق تله است! می‌آید و چشمک می‌زند. قلب می‌تپد و خونِ پُرهورمون را جابه‌جا می‌کند. نابه‌جا می‌کند! بیجا می‌کند! بعد، مغزِ هورمون‌زدۀ مست، هدف هورمون‌ها، یعنی تولید مثل را برای خودش «همراه همیشگی زندگی» ترجمه می‌کند! و هنگامی که دیگر آن هدف نابه‌جا، یعنی همان همراهِ همیـــــــشگی زندگی توان تحریکِ ترشح را از دست داد مغز با کارکرد هشیارانۀ اصلی‌اش آغاز به عیب‌یابی می‌کند و ناگهان چشم‌های واقع‌نگر ظاهر می‌شوند! متعجب‌ترین انسان‌ها از آمار جدایی‌ها و طلاق‌ها شاعرانند! البته آن قِسم از شاعران که در شعرشان از مرگ برای معشوق می‌نویسند و او را الهۀ عشق می‌خوانند. همان‌ها که عشق را مکتبی خردمندانه دانسته و آن را تقدیس می‌کنند.من «مهر» را تقدیس می‌کنم. مهر می‌تواند به رابطه دوام دهد. اگر دو نفر به هم مهر داشته باشند کنار هم می‌مانند. همان دو نفری که آن‌قدر شباهت و نزدیکی دارند که «نیمۀ گمشده» را معنا می‌کنند. بوسه و آغوش از نیازهای طبیعی حیوان است؛ در حقیقت «تماس فیزیکی». این‌ها مراتب والایی دارند و با آمیزش جنسی هم‌جنس نیستند. بوسۀ هر کسی دلچسب نیست. آغوش هر کسی امن نیست. دو مهرورز پس از آمیزش یکدیگر را محکم‌تر در آغوش می‌گیرند. دو آمیزشگر پس از آمیزش دیگر یکدیگر را نمی‌بینند! «عشق قوّاد است»!پیش‌نیاز! (چرا باید پیش‌نیاز در میانۀ متن باشد؟!)اغلبِ قریب به تمامِ ما انسان‌ها را چنان با تعالیم و تربیت رشد داده‌اند که بسیاری از مفاهیم، ملکۀ سرزمین وجودمان شده است. من درخواست می‌کنم در خلوت خود و فقط در لحظاتی، «بی‌تربیت» بشوید! تمام خط قرمزها و اندیشه‌های خویش را برای لحظاتی معطل گذاشته و «جور دیگر» بیندیشید. آن معنای رایج و مرسوم و بدیهی برای واژۀ عشق که فوراً به ذهنتان می‌رسد را تحویل نگیرید! لطفاً دست‌کم یک بار این نوشته را بدون گارد گوش کنید. من قول می‌دهم قاضی اصلی که همان خدا باشد کسی را برای «فکر»های گناه‌آلود و خارج از چارچوب مجازات نخواهد کرد! این‌جور کارها فقط از انسان متمدن برمی‌آید. لحظاتی را در خلوت عصیان کنید. فقط در فکر.علت مبارزه با عشق چه می‌تواند باشد؟!این‌همه سخنان را کسی می‌گوید که می‌داند اندوه عشق و فراق چیست. کسی که می‌داند نگاه یار تا مغز استخوان نفوذ می‌کند. کسی که برای معشوق شعرها سروده. کسی که وقتی برای دومین بار عاشق شد فهمید عشق عدد نمی‌شناسد! فهمید عشق آن‌چه که در اسطوره و داستان شنیده است نیست و وقتی می‌توان دو بار عاشق شد، یعنی می‌توان بارها عاشق شد. این «بارها» موضوع تاریکی را روشن می‌نماید. «چرا می‌توان بارها عاشق شد؟» مستقیم و بی‌تعارف به اصل مطلب می‌روم: چون می‌توان بارها ارضا شد!هیچ‌وقت با یه آدم دنیات رو پُر نکن، مخصوصاً با آدمی که با یه آدم دنیاش رو پُر نمی‌کنه!م.ق | امردادماه ۱۴۰۱ارکان مهم دیگری نیز در ساختمان عشق وجود دارند که نباید ناگفته بمانند.عادت؛ می‌گویند بنی‌آدم بنی‌عادت است!مغز انسان کارکردی به نام حافظه دارد. مغز اطلاعات مورد علاقه را حفظ می‌کند و بر آن اطلاعات پردازش می‌کند. «انسان» نیز می‌تواند موضوع مورد علاقه باشد. حافظه سبب خوگرفتن ما با جهان اطراف ماست. یادم هست یک بار که به طبیعت رفته بودیم دوربینک قشنگم از دستم افتاد و به چند صخره برخورد کرد تا روی سطح صاف زمین متوقف شد! من مات و مبهوت در حال تماشای این صحنه بودم که سرتاسر بدنم شروع به گزگز کرد! داشتم صحنۀ رفتن و خداحافظی دوربینک را می‌دیدم!(البته که دوربینک قوی و قشنگم هنوز با من است.) حال تصور کنید یک موجود زنده با مزایای پُرشمار غریزی و زیستی با شما خداحافظی کند!نداشتن؛ انسان چیزی را که ندارد بیش‌تر گرامی می‌دارد!عشق موضوعی انسانی‌ست و موضوعات انسانی با حضور دست‌کم دو نفر انسان معنا می‌یابند. اما انسان شیء نیست. انسان هم در حرکت است و هم دائماً در نوسان احساسات. لحظه‌ای شاد است و لحظه‌ای غمگین، لحظه‌ای پر از مهر است و لحظه‌ای سرشار از کین. در عشق، اختلاف‌داشتن، شبیه به اختلاف‌داشتن در دوستی‌ها نیست. اگر دلخوری پیش بیاید و معشوق روی بگرداند دمار از روزگار عاشق درمی‌آید! معشوقِ دم دستی و به همه‌چیز راضی و بله‌گو، هرقدر هم که عزیز باشد، به کاغذی خالی می‌­مانَد که جز آن‌چه تو بر آن می‌نویسی چیزی از آن خوانده نمی‌شود! صادق هدایت گفته است: «وای به حال مملکتی که من بزرگ‌ترین نویسنده‌اش باشم.»! او یکی از بزرگ‌ترین نویسنده‌های این مملکت بود و هست، چه بخواهد چه نخواهد اما نمی‌خواست! نتیجه این‌که او عاشق کاغذ نبود!چه بسیار زندگی‌های مشترک که عاشقانه آغاز شده و با خیانت به پایان رسیده! چون عشق تا پیش از وصال تعبیرات روحانی دارد و وصال به چه معناست؟! قبلاً گفته‌­ام!صفحه را چرخاندیسفید به من افتادمهره‌ام را حرکت دادمنوبت تو شدتو اماتنها، نگاه کردی؛چشمات...«من، مـــــــات...»بازی با باخت من آغاز شددر پایانتو رفتی و بردیو منپشت میزبا باختم تنها ماندمو نتوانستم هیچ‌گاهاز مهره‌های سیاهبردارم نگاه...م.ق | مهرماه ۱۴۰۱ / ویرایش‌شده در آذرماه ۱۴۰۲میل به تعادل؛ هیچ‌کس مشتاق به اندوه مداوم نیست اما نباید انکار شود که هیچ‌کس نیز شادی مدام نمی‌خواهد.عشق، نگاه دلبرانۀ دو کبوتر عاشق را دارد، دوری یار را هم دارد. بر اساس قانونِ «نداشتن»، گهگاه دو انسان عاشق، از کنار هم بودن خسته و دلزده می‌شوند. این‌جاست که اقدام به دورشدن می‌کنند. این دوری به غم متصل است اما چاره‌ای نیست. این غم لذت دارد چون قرار نیست بعد از این غم هنوز غم باشد.این‌­ها نمونه‌هایی از جذابیت‌های انتزاعی عشق است. جذابیت‌هایی که با تابش آفتاب وصال رنگ می‌بازد. موضوعی که به همین سادگی محو می‌شود و چنین ساختمان سست و لرزانی دارد و در عین حال مقدس و والا خوانده می‌شود موضوعی پیش پا افتاده و مسخره است. این طبیعت ماست که به چیزهای مسخره بخندیم و تمسخرشان کنیم. من طبق طبیعت رفتار می‌کنم. آیا من استثناء هستم؟! آن جملۀ معروف را با اندکی تغییر بازنویسی می‌کنم:اگر پنجاه میلیون نفر یک چیز «مسخره» بگویند، آن چیز همچنان «مسخره» است!یک موضوع مهم و مرتبطدر مستند پرندگان یک پرندۀ زیبا را نشان می‌دهد. فصل جفت‌یابی است. پرندۀ نر با همراهی خیره‌کنندۀ پرهای رنگین و بلند خویش آغاز به آواز می‌کند. بهترین صوتی که از حنجرۀ کوچکش می‌تواند تولید کند را اجرا می‌کند. رفتار عجیبی که جنبۀ جلب‌کنندگی دارد به نمایش می‌گذارد. شبیه به رقص اما بدون آهنگ. تمام این‌ها نیاز به صبر و تلاش دارد. چه انگیزه‌ای این رفتارها و اعمال جالب و عجیب را در این پرنده ایجاد کرده و شکل می‌دهد؟«تولید مثل»عمر این موضوع میلیاردها سال است. یعنی درست از زمانی که آن تک‌سلولی آغاز به تقسیم‌شدن کرد. هر دو سلول جدید، همان سلول قبلی بودند با تمام ویژگی‌های سلول قبلی اما دیگر همان «یک» سلول قبلی نبودند! حالا آن‌ها دو سلول شده بودند. این دو سلول رفتار تقسیم‌شدن را با خود به همراه داشتند و هنگامی که هر کدامشان به دو قسمت دیگر تقسیم شدند جمعیتی که این رفتار را در خود داشتند بیش‌تر شد. سلول‌های از هم جدا شده، واکنش‌های متفاوتی به محیط نشان دادند. حالا هر کدام از آن‌ها ویژگی‌های مخصوص به خود را نیز داشتند. تقسیم‌شدن عادت شد. میلیارد سال گذشت و همه‌چیز پیچیده‌تر شد و اَشکال گوناگون به خود گرفت اما عادتِ نخستین به قوت خود باقی ماند. ما میراث‌داران آن سلول، حالا به گونه‌ای پیچیده خود را تقسیم می‌کنیم. ما دستگاه‌هایی در بدنمان داریم که ویژگی‌های ما را کپی می‌کند و در بسته‌بندی‌هایی به اندازۀ سلول به عنوان محصول بیرون می‌دهد. ما دیگر خود را نصف نمی‌کنیم! اما همچنان میل به تکثیر و تقسیم‌شدن داریم. این‌که معروف است «عشق به اختیار نیست» از این‌جاست! پرنده، سنّت «پدربزرگ‌سلول» را به خلوص تمام به جا می‌آورد و دم نمی‌زند. انسان، زبان و پس از آن فکر و شهر و قانون و دین را ساخت و پدر خود و پدربزرگ را درآورد! من هم که دربارۀ پدربزرگ حرف می‌زنم توبیخ می‌شوم که «تو از مفهوم مفاهیم چه می‌دانی؟!» گویی حروف الفبا و تلفظ‌هایش منطق بی چون و چرایی همچون سنگ‌بودن سنگ است. انگشت اندرز را بالا گرفته می‌گویند: «عشق فراتر از جسم است. عشق فلان است. عشق بهمان است.»عشق امر طبیعی و زیبایی‌ست. من هرگز آن را انکار نمی‌کنم. اما این وصله‌ها به آن نمی‌چسبد!«حباب بزرگ»دو حباب کوچکلغزان بر سطح آبرفته‌رفته به یکدیگر نزدیک شدندبه هم که رسیدند «یکی» شدند؛«یک حباب بزرگ»حباب بزرگ دو هوا شدبی‌درنگ ترکید.«نگاهم را از کف توالت برداشتم.»م.ق | آبان‌ماه ۱۴۰۲مساله‌ای که دارای قدرت زیادی در وجود ماست «خودخواهی» است. https://www.aparat.com/v/FkDKs این حالت چنان ما را در تسخیر خود درمی‌آورد که هرچه را می‌پسندیم و خوشمان می‌آید و اندازۀ ظرفیت فکری ماست فوراً «درست» و یا «حقیقت» می‌خوانیم و در برابر هرچه که با آن مخالف است دیوار بلند و ضخیم «مقاومت» می‌کشیم و بدتر از آن این‌که این مقاومت را تحسین و تمجید کرده و از احساس اعتمادبه‌نفسی که این مقاومت در ما ایجاد می‌کند، بر خودِ مقاومت می‌افزاییم! این انباشت احساساتِ خوش، ما را در مسیر تفکرمان -هرچند خطا- پابرجا نگه می‌دارد. عشق نمونه‌ای از مفاهیمی‌ست که زیر این فرمول درمی‌آید. گرچه تنها یک نمونه از آن‌هاست اما از پایه‌ای‌ترین و مهم‌ترین نمونه‌هاست.شاید بپرسید: «حالا چرا داری زیرآب عشق را پیش ما می‌زنی؟! حتماً از عشق زخمی شده‌ای!»اصولاً عشق با زخم‌هایش تعریف می‌شود!اما دوست عزیز! من حتی یک جمله هم دربارۀ برتری مرد یا نفرت از زن ننوشتم. من یک مثال از هزاران مثالی هستم که خودِ تو هر روز شاهدی. دوباره مبحث زبان و نقص‌هایش را یادآوری می‌کنم. برای صد جور رابطه یک اسم داریم! بیش‌ترین سبب شکل‌گیری یک مکالمه و یا یک رابطه که با اختلاف زیاد توسط جنس مذکر آغاز می‌شود صرفاً کشش یا همان جاذبۀ جنسی است.(اما به هزار دلیل، این واقعیت، از عرصۀ خودآگاه ما به درۀ تاریک و عمیق ناخودآگاهمان پرتاب می‌شود.) اگر این رابطه کمی طول بکشد و حتی اگر مهر و محبت عمیقی هم در دل‌های دو طرفِ رابطه نباشد ممکن است هم خودشان و هم دیگرانی که از رابطۀ این دو آگاهند نام عشق بر آن بگذارند. حتی در روانشناسی، نظریه‌هایی دربارۀ عشق وجود دارد که آن را به انواعی تقسیم کرده است اما در ابتدای نام آن انواع، هنوز عشق را می‌توان دید!🔺️ زمینۀ روانشناسی هیلگارد - چاپ دوم ۱۳۸۵ - صفحۀ ۶۲۲ و ۶۲۳چاره‌ای نیست. من به کسی که بر اغلب روابط نام عشق می‌گذارد گلایه‌ای نمی‌کنم اما به آن کسی که در برابر نقص و محدودیت زبان مقاومت می‌کند ایراد وارد می‌کنم! عشق وجود دارد. عشق زیبا و جذاب است. اما عشق نام حالتی‌ست که با پمپاژ فراوان خون توسط قلب، گره خورده است! خونِ پر از هورمون! اگر نمی‌توانید بپذیرید، یک رابطه بسازید با کسی که می‌پرستید! چند وقتی را با او سپری کنید. قول می‌دهم حتی اگر به او کافر نشوید قطعاً آن پرستش آغازین نیز به جای خود نمی‌مانَد. تپش‌های قلب کم‌تر می‌شود. کشش جنسی به وی کم‌تر می‌شود و متاسفانه خواهید دید که دیگر عاشق او نیستید. حتی شاید خیانت را تجربه کنید! شاید موقعی ناگهان متوجه شوید تپش‌های قلبتان بازگشته است اما برای شخصی تازه!چرا؟!این پرسش، و پاسخ آن بسیار مهم است. واقعاً چرا؟ آیا شخص تازه را می‌شناسید؟ آیا می‌دانید که چیزهایی در این شخص وجود دارد که از عشق سابق بهتر و برتر است؟ آیا به ماندگاری این چیزهای بهتر و برتر ایمان دارید؟!به نظر می‌رسد انسان به زور نمی‌تواند موضوعی که دلخواهش نیست را «تکرار» کند. به عبارت دیگر تکرار نیز باید به دلخواه باشد که به دل آدم بنشیند. پسرخالۀ من بدون تپق و شرم می‌گوید از ورزش بیزار است! اگر این آدم به سبب یک آسیب مجبور به ورزش شود آیا تکرار ورزش برایش جذاب و لذت‌بخش است؟ یا این‌که وقتی آسیب رفع شد و دیگر احتیاجی به ورزش نبود در اسرع وقت آن را کنار خواهد گذاشت؟ما با یک نگاه عاشق فردی می‌شویم که هیچ شناختی از او نداریم اما با هزارمین نگاه اثری از آن بُت نمی‌بینیم.من و همسرم در پیاده‌رو قدم می‌زنیم. شخص دیگری در پیاده‌رو به همسر من زل می‌زند و دلش می‌لرزد! من دست همسرم را در پیاده‌رو نگرفته‌ام و آن شخص دوست دارد بگیرد! من همسرم را می‌شناسم و آن شخص نه. تفاوتی که بین من و آن شخص وجود دارد در همین شناخت است. من می‌شناسم و چشم‌های زیبای همسرم به چشمم نمی‌آید. آن شخص نمی‌شناسد و فقط دو چشم زیبا می‌بیند! معادله حل شد! شخص غریبه در پیاده‌رو به فرمان غریزۀ تولید مثل جذب همسر من شده است. حتی اگر نام آن را عشق آلوده بگذارم، از عشق‌نامیدن آن کوتاه نمی‌آیم! او برای لحظاتی عاشق انسانِ کنار من که نام همسر برایش می‌گذاریم شده است! اگر خـــــــیلی بدجور عاشق شده باشد و فشار عشق آزارش دهد ممکن است زمانی کوتاه و یا حتی دراز را خوش‌رقصی کند و آواز بخواند تا معشوق را به لانۀ خود بکشاند! حال، به آغاز نوشته بازمی‌گردیم و سخنان بوکوفسکی را -برای بار هزارم- مرور می‌کنیم. عشق در وصال می‌میرد. قِیس به لیلا نرسید و مجنون ماند. محمدحسین به معشوق نرسید و شهریار شد. حتی این‌که اکبر اکسیر در سراسر دفتر شعرش نام «ملیحه» را آورده است به خاطر ازدواج موفق نیست! او طناز است و زنش ولش نمی‌کند!باید سخن را کوتاه کنم! این‌جا ظرفیت همین مقدار را هم ندارد! قرار است متهم به خیلی چیزها بشوم. زندگی در جوامعِ باز هم دشوار است چه برسد به جامعه‌ی بسته و عقب­‌افتاده‌ای همچون جامعه‌ی ما. ناگفته‌های بسیاری باقی می‌مانَد. این نوشته بلند است و این داستان سر دراز دارد اما خودِ موضوع، یعنی خود عشق چنان کوتاه و گذراست که از عین آن تا قافش یک شین ناقابل فاصله است!🔺️ کرج - تیرماه ۱۳۹۹ - گوشی‌گرافیاین متن به چند انگیزه نوشته شده است. یک این‌که عشق مسالۀ بسیار پررنگی در طول زندگی من بود و روزی نبود که از آن فارغ باشم! حتی در زمان‌هایی که معشوقی در کار نبود. قرار نیست حتماً معشوقی باشد. او که قلبی تپنده دارد پتانسیل عشق را دارد و حتی ممکن است برای در و دیوار و در خلوت خویش نیز عاشقانه رفتار کند! «رفتار» اعم است از تفکر، رویاپردازی، تولید اثر هنری، مصرف آثار هنری دیگران و مانند این‌ها. عشق، انرژی و زمان زیادی را از من سلب کرد. این نوشته انتقام از عشق نیست! من کودک یا نوجوان نیستم که لِج کنم! هزاران انسان را در طول زندگی‌ام دیده‌ام. با خانواده‌های بسیاری آشنا هستم. از زوجیت و زندگی مشترک بی‌خبر نیستم. نکتۀ مهم این‌که کسی با استثنائات قانون نمی‌نویسد. «اصل» مهم است. «اصل» این است که اغلب زوج‌ها زندگی مشترک خوشی ندارند اما پرسش قابل توجه این است که چند درصد از ازدواج‌ها زورکی بوده‌اند؟! و چند درصد آن‌ها با عشق آغاز شده است؟من چشمانم را نمی‌بندم.دومین انگیزه احساس مسئولیتی‌ست که در قبال انسان دارم و وظیفۀ خویش می‌دانم که اگر نظری را راه‌گشا و یاری‌دهنده ببینم برای دیگران بیان کنم.سوم، تخلیۀ کلمات! آدم دوست دارد بنویسد و حرف بزند و اثر تولید کند حتی اگر مخاطبی نباشد! در واقع انسان به این‌ها «نیاز» دارد. مهم‌ترین فرد در زندگی انسان خودش است. وقتی انسان چیزی را در دفترش می‌نویسد دارد برای خودش حرف می‌زند. انسان چیزهای زیادی برای تخلیه دارد. کلمه، بهترینِ آن‌هاست!و در نهایت:ساز مخالف نمی‌زنم که کسی با آن برقصد؛ قصد دارم آهنگی تازه بشنوند.م.ق | مهرماه ۱۳۹۶ - +Gدر پناه مهر و آرامش 🤍🌱م.ق🌻آغاز ۱۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲انجام ۲۹ بهمن‌ماه ۱۴۰۲کرج – جهنّم – کنج اتاقپی‌نوشت‌هایک/ همان‌طور که در توضیحات پست نیز آورده‌ام، این یک جُستار است. پس کمبودها، تناقضات، پیچیده‌گویی‌ها و ابهامات را بر من ببخشید.دو/ اگر بگویید نگاه من به مسالۀ عشق سطحی است به شما حق می‌دهم! عشق همچون یک دریاست. همچون تصویر زیر از آقای سجاد حیات‌پوراما این‌جا حوض سلطان است! دریایی با چند سانتی‌متر عمق! ها ها ها!!سه/ برای نوشتن و گفتن از چنین موضوع مهمی وقت و تمرکز بیش‌تری نیاز است. من در این مدت کم سعی کردم دیدگاهم را بسیار خلاصه دربارۀ این موضوع برای مخاطبین مجازی نیز بیان کنم. خودم خودم را برای بی‌کیفیت‌بودن پست تبرئه می‌کنم.چهار/ به جهت خشک‌نبودن فضا، پست را به عکس و فیلم و موسیقی و اشعار و جملاتی از خودم و مشاهیر آراستم که شما کم‌تر خسته شوید! این هم از مهربانی من است!پنج/ من موجود بی‌احساسی نیستم.م.قم.قSun, 18 Feb 2024 19:22:10 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/marg-kojast-s8clrjh2vrxrمرگ کجاست؟لای کدام قرص؟زیر کدام تیغ؟زیر کدام خط سیاهِ ترمزی که روی جنازه می‌کشد خطآن دست‌های آهنین و سرد خودروکاو در خیابان می‌کشد جیغ؟مرگ کجاست؟روی کدام مَرمی، کدام تیر؟توی خیابان، اعتراض، شلیک، شهادت؟یا خفت‌گیری؛ پول، گوشی، قتل و غارت؟عشق‌بازی انگشت و ماشهبا لوله‌ی کلت، لب‌بوسی؟یا پشت میز، رولت روسی؟مرگ کجاست؟در ضربه‌های سقف و دیوار، زیر آوار؟در تنگنای یقه‌ی دار؟پرواز بی‌بال سقوط؟یا سکته و سرسام از اجبارِ بی‌حرف سکوت؟مرگ کجاست؟در جیب‌های جامه‌ی ویرجینیا؟ در زیر آب؟در لوله‌های گاز پاریس؟در شربت باربیتورات؟در قرص خواب؟مرگ کجاست؟در انقباض لمس جسم لخت سیم‌ها؟در آتش آن آذرخش آسمانی؟در موج‌های سیل و در اوج سونامی؟یا روی کاغذهای جانیِ روانی؟مرگ کجاست؟در نیش عقرب؟یابیهوشیِ تندرخاموشیِ شب؟مرگ کجاست؟در دست خالق؟!◇ آن زندگی کهپس از آنمرگ استهرچند رنگارنگ و رقصان و پُر آهنگ استهر چیزِ آن جز مرگنیرنگ است◇ خسته‌ند چشمانم، از دیدنگوش‌‌ نیز از بی‌پلک شنیدن!سنگین است بر دوش‌ها، این تنمحتاج آرامم؛ سبک مردن◇مرگ کجاست؟ آغوش من باز است...م.ق (شاعر مرگ)مهرماه ۱۴۰۲کرج - جهنّم - کف اتاقپ‌ن‌یک: طرح آغازین از خودم است.(حدود ۱۳۹۸)دو: تاریخ ضبط و ادیت صدا نیز همین مهرماه ۱۴۰۲ است.سه: لقب «شاعر مرگ» را نسترن به من داد.چهار: صدا را ترجیحاً با هندزفری گوش کنید.[ سپاس از همراهی 🙏🏻🌻 ]م.ق | ۸ بهمن‌ماه ۱۴۰۲ | کرج - جهنّم - کنج اتاقم.قم.قSun, 28 Jan 2024 05:51:14 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/namayeshgah-payani-hmij4eqy3djk⚠ برای آنان که به تاریک‌نویسی حساسیت دارند، خواندن کلمات این پست توصیه نمی‌شود. این دسته از همراهان می‌توانند فقط تصاویر را از نگاهشان بگذرانند.پیشگفتار دنیا چگونه کار می‌کند؟انبار بسیار بزرگی در کنار باغ‌های سیب قرار دارد. کارگرها تمام میوه‌ها را از شاخه‌ها چیده و در سبدها چیده‌اند. چیزی در حدود سه تُن سیب! یکی از سیب‌ها کرم‌خورده و گندیده است. درِ انبار را قفل زده و رفته‌اند.یک سیب گندیده که شاید سیصد گرم باشد می‌تواند یک انبار با سه تُن سیب را بگنداند اما یک انبار سیب سالم نمی‌تواند یک دانه سیب گندیده را سالم کند! دنیا این‌گونه کار می‌کند!دنیا رو به فساد و فناست. رو به رنج و سختی‌ست. انسان نیز سیبی در انبار است.شما را با پرسه‌ای کوتاه در شهر تنها می‌گذارم...🔺️ فیروزکوه - بهمن‌ماه ۱۴۰۰من که نبودم مادر!انتقام حمل بار شکمت را از من می‌گیری؟! تو زن بودی و من وزنی نداشتم. پدر کجاست؟ من بچه‌ام و بارت پدرم را درآورد. سرد است مادر. من باید عروسک خرسی‌ام را بغل بگیرم. دستان من اندازه‌ی عروسک است. پوست من لطافت پنبه‌ی عروسک را می‌طلبد. انگشتانم بی‌حس شده مادر. پوستم از سرما کنده شد مادر. مادر! من که جانم به لب رسید. دست‌کم کمی آهسته‌تر برو که کنار مادرم راه بروم. تمام این رنج‌ها برای چیست؟! تمام این رنج‌ها می‌توانست بار من نشود. مادر! من که نبودم.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - بهمن‌ماه ۱۴۰۱هزار دست گذشت؛ یک دست هزاری داد.پانصد دست رد شد؛ یک دست پانصدی داد.پنج هزار دست گذشت؛ یک دست پنج هزاری داد.یک دسته‌ی کوچک از پول‌های کثیف در دستش بود.او خیره به دست‌ها بود و شمار دست‌ها را از دست داده بود. دست‌های کوچک او حالت خواهش گرفته بود. پول چرک کف دست بود. دست‌های کوچک او خارش گرفته بود. پول حمام را جور می‌کرد و ابر آسمان بارش گرفته بود.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ تهران - اسفندماه ۱۴۰۰الو! الو!ای بابا! اشتباه کردم برایت کارگری کردم؟! تلفنت را جواب نمی‌دهی و من باید با دستمزد کار قبلی کرایه بدهم تا حضوری خدمت جناب‌عالی برسم! پول تو جیبی امروز فرزندت را نده. فرزند من دچار کمبود پروتئین است. پول تلفن را چه کنم؟! حالا که کرایه داده‌ام خدا کند تلفن را جواب ندهد!م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - امردادماه ۱۴۰۱مغز انسان از دو نیم‌کره تشکیل شده است. هر نیم‌کره مسئول سمتی از بدن است. این مسئولیت ضربدری است یعنی نیم‌کره‌ی چپ مسئول سمت راست بدن و نیم‌کره‌ی راست مسئول سمت چپ بدن می‌باشد. چشم‌ها هم مانند اکثر اعضای بدن مشمول این قانون هستند به طوری که سمت راست مغز چشم چپ را حس و درک و کنترل می‌کند و سمت چپ مغز چشم راست را. حال اگر دو عدد مغز داشته باشیم پس چهار نیم‌کره داریم. دو عدد مغز یعنی چهار عدد چشم. چهار عدد چشم یعنی دو عدد انسان! مغز تشنه‌ی اطلاعات است. درجات تشنگی هم متفاوت است. کودک تشنه‌تر از بزرگسال است. کودک محروم تشنه‌تر از کودک برخوردار است. من حدس می‌زنم این دو کودک هر چهار مانیتور را می‌بینند!م.ق۴ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - آذرماه ۱۴۰۱غزل شماره‌ی ۱۰۰«دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر بادگفتا شراب نوش و غمِ دل بِبَر ز یادگفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگگفتا قبول کن سخن و هر چه باد، بادسود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دستاز بهر این معامله غمگین مباش و شادبادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچدر معرضی که تخت سلیمان رَود به بادحافظ گرت ز پند حکیمان ملالت استکوته کنیم قصه که عمرت دراز باد...ای دوست! نه در ظاهر بلکه در باطن دچار غم شده‌ای. این دنیا نه سودش ارزش دارد و نه زیانش پس غصه‌خوردن فایده‌ای ندارد. زندگی از آن شماست نه شما از آن زندگی. در دنیایی که تاج و تخت سلیمانی به باد می‌رود چنین دنیایی ارزش ندارد که از بهر آن ملول و غمگین باشی. پند و اندرز حکیمان را پذیرا باش هرچند که شنیدن پند و اندرز لذت‌بخش نیست.»فال‌فروش، تکیده و فقیر بود. کاغذ را تا کردم و در حالی که آن را در جیب کاپشنم می‌گذاشتم رفتن پیر فال‌فروش را با نگاهم دنبال کردم. پیرمردی که جای پند و اندرز فال می‌فروخت. از دیدن غم او غمگین شدم. روان ظریف انسان به ارزش و فایده‌ی غم کاری ندارد.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ تهران - آذرماه ۱۴۰۰زیر نور آفتاب، زیر باران، در گرمای تیز تیر و سوزِ سردی دی، سوار بر ارابه‌ی آهنی، روان بر روی سنگ‌های خیابان، از جنوبی‌ترین نقطه‌ی شهر به شمالی‌ترین نقطه‌ی آن، ظریف‌ترین و حساس‌ترین چیز را جابه‌جا می‌کنم؛ شیشه را. تا آن را به دست خریدارش برسانم خودم بارها از اضطراب شکستنش می‌شکنم. تمام این اضطراب‌ها قرار است لقمه‌ای نان شود بر سفره و ظرفی در جهاز دختر و رقمی در خرج تحصیل پسر. من پشت پنجره‌ی خانه‌های شما زیست می‌کنم. من با پنجره‌ها رفیقم. من در پنجره‌های شهر، در نگاه آدم‌ها سهم دارم.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ هشتگرد - فروردین‌ماه ۱۳۹۹من خیلی قوی‌ام!هر کسی با من درد دل گفت شنیدم. هر کسی پای درد دل من نشست، پیش من لُنگ انداخت! حالا هم پای درد دل جاده نشسته‌ام لنگ‌ها را می‌فروشم! تو لنگ می‌بینی و من پیچش لنگ! ارتزاق من درد است. من را همیشه همین‌جا پیدا خواهی کرد. قرار نیست هیچ‌گاه لنگ‌های من تمام شود. کار و بار من همیشه پررونق است. مرد لنگ‌فروش را هیچ‌گاه فراموش نکن.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ تهران - آذرماه ۱۴۰۰ دیگر من هم کارت دارم! هنوز طباخی بسته بود که جلوی در بانک بودم! گفته بودند باید زود بروی. گفته بودند باید پولم را به بانک بسپارم. گفته بودند کارت خوب است. بهتر از پول است. دیگر همه‌جا پولت همراهت هست و در امنیت است. درست است که پوزخندم گرفت اما می‌دیدم که همه کارت دارند. با ذوقی مبهم شب را به سختی خوابیدم که صبح زود برخیزم. حالا کارت را دارم. درست است که تمام نقدهای من در پلاستیک همراهم است اما بگذار من هم کارت داشته باشم. از پول بهتر است!م.ق۲ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - آذرماه ۱۴۰۱به‌به! هوا که عالیه. آسفالت هم که نرمه. معده‌جان بگیر بخواب اینقد غر نزن! خوابم می‌آد. می‌دونی بیست کیلومتر سوخت‌وساز بدون سوخت یعنی چی؟! بذار بخوابم قربونت برم! خسته‌م.هعی...کاش فرهاد شعر احمد رو برام لالایی می‌خوند:«کوچه‌ها باریکن دُکّونا بسته‌سخونه‌ها تاریکن طاقا شیکسته‌ساز صدا افتاده تار و کمونچهمُرده می‌برن کوچه به کوچهجماعت من دیگه حوصله ندارمبه خوب امید و از بد گِله ندارمگرچه از دیگرون فاصله ندارمکاری با کار این قافله ندارم»م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - خردادماه ۱۳۹۹پیاده‌ای در پیاده‌رو نمی‌رفت. پیاده‌رو هم که برای پیاده‌هاست. ما که از همه پیاده‌تریم سهم بیش‌تری از پیاده‌رو داریم. به همین خاطر تصمیم گرفتیم در پیاده‌رو بمانیم! برای ما می‌تواند «پیاده‌مان» باشد! چرا که ما از همه پیاده‌تریم! پیاده‌رو برای ما می‌تواند میز ناهارخوری باشد. در همان حال می‌تواند تخت‌خواب باشد! زندگی برای «خیلی‌پیاده»ها جور دیگری‌ست. درست‌تر بگویم، به کلی از زندگی هم پیاده‌ایم که «خیلی‌پیاده»ایم. ما در خیابان و پیاده‌رو سر می‌کنیم. شهر ما خانه‌ی ماست. خانه‌ی ما را تمیز نگاه دارید.م.ق۲ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - فروردین‌ماه ۱۴۰۱قدم می‌زدم که ناگهان چشم‌هایم روی چشم‌اندازی ایستادند! و آغاز به گفت‌وگو با چیزی کردند:بیا یه معامله کنیم! یه چیکه از این خستگی ناب که توی روشنایی روز «تو» رو به جون این آدم انداخته می‌گیرم، تو هم در عوضش بذار بقیه‌ت مال من باشه!عرض کنم که معامله، صورت نگرفت!م.قفروردین‌ماه ۱۴۰۱🔺️ لرستان - تیرماه ۱۴۰۱به داد من نمی‌رسی به فریادم نمی‌آییای صیاد شیرازی!فریادرس نهایی(از خود بی‌خود بود و این‌ها را با ناله‌ای سوزناک می‌خواند. گرفتار اعتیاد بود. اما چرا صیاد شیرازی؟! چه کسی می‌داند؟ شاید این شخص گمنام فراموش‌شده هم روزی با شجاعت و مردانگی مثال‌زدنی در جاهایی حضور داشته که هر کسی حاضر نیست برود. دقیقاً مانند اکنونش که در جایی حضور دارد که هر کسی حاضر نیست بنشیند. دایی خودم را سگِ خیابان محل نمی‌کند. گرفتار اعتیاد است. در حال تجزیه‌شدن در خانه‌اش است. رزمنده‌ی جانباز جنگ است. از تکه‌تکه‌شدن رفقایش در پیش چشمانش توسط خمپاره و نارنجک در جبهه‌ی غرب برایم گفته است. مگر انسان چقدر ظرفیت دارد؟ چرا مواد مخدر مصرف نکند؟! چرا صیاد شیرازی؟؟)م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - خردادماه ۱۴۰۱ایــــــــــــــــــست!دستا بالا. برگرد رو به دیوار. دستاتو بچسبون به دیوار طوری که من ببینمشون.چی از جون من می‌خوای روزگار؟!حواسم به همه‌تون هست که یه وقت استراحت نکنید!آقا حرکت نمی‌کنید؟ ماشین تکمیله. کار داریم.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - آبان‌ماه ۱۳۹۵خیابان زشت نیستدیوار بلند نیستنردبان خراب نیستپای من فلج نیستپای روزگار است که می‌لنگدم.قشهریورماه ۱۳۹۹🔺️ نشتارود - فروردین‌ماه ۱۳۹۷«ماهی‌جان ببخش!»این را صیاد گفت و در حالی که با چشمانش دو قطره به دریا افزود، راه بازگشت پیش گرفت. صیاد چاره‌ای ندارد. برای این‌که جان خودش و خانواده‌اش حفظ شود محکوم به گرفتن جان ماهی است. صیاد سر تا پا دل است وقتی که به دریا می‌زند. وقتی روی امواج، دور و دورتر می‌شود دیگر به راز بدل می‌شود. رازی که در دل است. رازی که تنها سه تن می‌دانند؛ صیاد و دریا و ماهی. شاید اگر در بازار درست دل بدهی ماهی‌ها رازها را فاش کنند!م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - آذرماه ۱۴۰۲همیشه عاشق مصر بودم. عاشق آن اهرام شگفت‌انگیز. هرم بزرگ و دالان‌های سرّی و مرموزش. پادشاهان و فرعون‌ها را در هرم دفن می‌کردند. با همه‌ی زیورآلات و جواهرات و گنجینه‌هایی که داشتند. من باستان‌شناسم. در قعر هرم جست‌وجو می‌کنم. همه‌چيز این‌جا پیدا می‌شود. نشد به مصر بروم اما این‌جا هم هرم هست. آرزوی من برآورده‌نشده نماند! این هرم بزرگ‌تر از بزرگ‌ترین هرم مصر است. این هرم هرم جامعه است. من به چشم خویش در محفظه‌های بزرگ و فلزی زباله، پادشاه و رعیت را یک‌جا دیدم. پلاستیک‌ها برای من گنجینه‌اند. پول می‌شوند. غذا هم همین‌جا هست. از طبقات بالاترِ هرم پسمانده می‌رسد. باید بروم محفظه‌ی دیگر را بگردم. شاید غذای تازه‌تری آن‌جا منتظرم باشد. من در دوران باستان زندگی می‌کنم.م.ق۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - آذرماه ۱۴۰۱کیست که بتواند آتش بر کف دست نهدو با یاد کوه‌های پربرف قفقاز خود را سرگرم کند؟یا تیغ تیز گرسنگی را با یاد سفره‌های رنگارنگ کُند کُنَدیا برهنه در برف دی‌ماه فرو غلتدو به آفتاب تموز بیاندیشدنههیچ‌کسهیچ‌کس چنین خطری را به چنان خاطره‌ای تاب نیاوَرَداز این که خیال خوبی‌ها درمان بدی‌ها نیستبلکه صدچندان بر زشتی آنها می‌افزاید.ویلیام شکسپیرترجمه: الهی قمشه‌ای🔺️ چالوس - شهریورماه ۱۴۰۰هرچه رنگ بود دیدمهرچه رنج بود کشیدمحالا ببین که رنگ ندارمحالا ببین که مو سپیدمم.قمهرماه ۱۴۰۰🔺️ اندیمشک - دی‌ماه ۱۳۹۱زن باشیمحجوب باشیپیر باشیفقیر باشیخوزستانی باشیسرد باشدباران باشدایران هم باشد!م.قشهریورماه ۱۳۹۹🔺️ کرج - اسفندماه ۱۴۰۱دست خودم نیست. از بچگی من را از همه‌چیز ترسانده‌اند. نامش را نیز تربیت گذاشته‌اند. من هم روزبه‌روز محافظه‌کارتر و محتاط‌تر شده‌ام. از تمام سپرهای فردی و اجتماعی و طبیعی و قراردادی استفاده می‌کنم. همیشه با ترس و در ترس زیسته‌ام و وقتی برای زیستن نداشته‌ام. چشمانم را باز کردم و خواستگار در زد! ترس‌های تازه به ترس‌های پیشین افزوده شد. ترس روی ترس انباشته شد. حالا ترس یک امر بدیهی و گره‌خورده به زندگانی من است آنچنان که با اختیار و آگاهی، احتیاط و محافظت از خود را انجام می‌دهم حتی اگر مطمئن باشم خطری وجود ندارد. الان هم نمی‌دانم بروم به این جوان بگویم از من عکس نگیرد یا نروم؟! جوانی زیباست و می‌ترسم دستانم را جای پرتقال ببرم! از طرفی می‌ترسم نکند سایتی باشد که مثلاً نامش ویرگول باشد و این جوان بخواهد عکس مرا در آنجا آپلود کند و مثلاً نامش را نیز مانند یک کاغذِ افتاده بر زمین، زیر عکس بچسباند و خیال کند عکاس خوش‌ذوقی‌ست!خدایا! من فقط منتظر ماشینم. این فکرها دیگر چیست؟! از کجا آمده است؟! نکند کسی دارد افکارش را بر تصویر من فرافکنی می‌کند؟!م.ق۴ بهمن‌ماه ۱۴۰۲🔺️ کرج - اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۶سفری دراز داشته‌ام. پاهایم بریده‌اند اما راه تمام نشده است. نمی‌شود میانه‌ی راه توقف کرد و به پایان رساند. نمی‌دانم مقصد کجاست. شاید خودِ «راه» باشد.به هر سو و هر چیز چنگ می‌اندازم که در راه نمانم. درماندگی بیشتر از خستگی درد دارد.تا نای آخربا دستانمبا زانوانمبا صورتم می‌روماما می‌روم.م.قامردادماه ۱۳۹۸🔺️ جاده کلاردشت - شهریورماه ۱۳۹۶از ابر زمان بر سر من برف باریده است؛بر کوه تجربه اسکی کن!م.قبهمن‌ماه ۱۳۹۸🔺️ کرج - اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱برای هر کس لحظه‌ای فرا می‌رسد که باید از جایی جمع کند و برود. ممکن است به این «باید» تن ندهد و نخواهد تن بدهد اما این از آن نوع بایدها نیست که قدرتِ هست و نیست‌ها از آن بالاتر باشد. این «باید» خودِ خودِ واقعیت است. می‌آید و وادارت می‌کند به تن‌دادن. من هم بساطم را رفته‌رفته جمع می‌کنم تا آن لحظه برسد. زیاد دور نیست.م.ق۴ بهمن‌ماه ۱۴۰۲از همراهی‌تان سپاس فراوان 🙏🏻💎🌻پی‌نوشت‌هایک - فاصله‌ی این پست از پست قبلی حدود ۱۰ روز است. تمام کارهای این نمایشگاه از آغاز و ایده‌پردازی تا انتخاب عکس و ادیت مخصوص و نوشتن متن‌ها را طی همین ده روز انجام داده‌ام.دو - برای نوشتن تمام متن‌ها اعم از قدیم و جدید، روش من این بوده است که عکس را در پیش چشمانم می‌گذارم و اجازه می‌دهم خودآگاه و ناخودآگاهم دست به یکی کرده و نخستین چیزی را که طرح می‌کنند بر کاغذ می‌نویسم. به اضافه‌ی کمی پردازش.سه - عکس‌ها توسط دوربین و گوشی گرفته شده است. زیر خود عکس‌ها به این موضوع اشاره نکردم تا قضاوت شما را به چالش بکشم. اما به ترتیب و مخفف خدمت شما عرض می‌کنم:د گ گ گ د گ د گ گ گ گ گ گ د د د گ گ گ گ د د گچهار - این هم تتمه‌ی ذوقی که برای انتشار عکس‌هایم در این سایت داشتم. با مساله‌ی مهمی که دغدغه‌ی بسیار پررنگ من در زندگی و اندیشه‌ام است نمایشگاه پایانی را برپا کردم. امیدوارم موثر افتد و نگاه و قلب شما را به دست آورَد.پنج - از آن‌جا که ویرگول فرمت png را در حالت تاریک پشتیبانی نمی‌کند، اگر روی حالت تاریک ویرگول را می‌بینید برای پیشگیری از نمایش گوشه‌های سفیدِ عکس‌ها، این پست و پست‌های مشابه را در حالت روشن تماشا کنید.م.قم.قWed, 24 Jan 2024 19:58:00 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/chi-begám-f92orsuaejzx«چی بگم؟»؛ جمله‌ای پرسشی که هر کسی در طول عمرش دست‌کم یک بار آن را گفته است. پرسشی که پاسخ را در خود دارد. پاسخ، قطعی نیست اما به هر حال پاسخ است؛ سردرگمی.این گیجی و سردرگمی که در این دو واژه نهفته است پاسخ بسیاری از پرسش‌هاست. «چی بگم» جمله‌ای به‌کمال‌رسیده است. این‌جا زبان و فکر هم‌زمان به نقص و حقارت خویش اعتراف می‌کنند. چیزی نمی‌توان گفت چون چیزی برای گفتن پیدا نمی‌شود. شاید هم پیدا می‌شود اما گیجی و سردرگمی اجازه‌‌ را به سیستم ساده‌ی عقل نمی‌دهد.برای موجودی که غریزه‌اش پس از هزاران سال هنوز آن‌قدر قدرت دارد که قراردادها را زیر پا بگذارد، زبان نقطه‌ای‌ست که با مدادی سپید نگاشته شده!چی بگم؟selfieهیچ!سکوت علاج بسیاری از دردهای انسان است. عاقلانه‌ترین حرکتی که از انسانِ امروز ممکن است سر بزند.م.ق 🤫فروردین‌ماه ۱۳۹۹م.قم.قSun, 14 Jan 2024 01:54:51 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/cherabehamechitanmidim-i3fpcqmtzhkeچی می‌شه که با شرایط سخت و شرایطی که ممکنه شایسته‌ش نباشیم سازگار می‌شیم؟ نمی‌خوام پاسخی بدم، فقط می‌خوام بپرسم!مثلاً همین‌جا یعنی ویرگول. کاربران فعال و کسانی که سابقه‌ی طولانی فعالیت دارن اونقد از عیوب تکرارشده‌ و همچنان تکرارشونده‌ش گفتن که دیگه تکرارِ گفتنش توهین به خوده. ولی چرا هنوز توش فعالیت می‌کنن؟مثلاً من طی چند ایمیل حاوی انتقاد بسیار تند از آپدیت جدیدشون که همین شکلِ فعلیش هست، اعلام کردم که من از حالت تاریک سایت خوشم نمی‌آد ولی هر بار که سایت رو باز می‌کنم به حالت تاریک باز می‌شه و مجبور می‌شم از توی منو تغییرش بدم. هر بار همینه! ولی چرا هنوز مطلب‌هام رو همین‌جا منتشر می‌کنم؟ چرا به چیزی که ازش خوشم نمی‌آد خو گرفتم؟!چرا به نقص‌ها و کمبودها تن می‌دیم؟ اگه چیزی درست‌نشدنیه، چرا کسی وعده‌ی درست‌شدنش رو می‌ده؟ اگه درست‌شدنیه و هیچ‌وقت درست نشده، چرا نمی‌خوایم که درست بشه؟ در ذهن و درون، همیشه خواهان بهترین‌هاییم ولی در دنیای بیرون همیشه جا می‌زنیم. انگار از بدو تولد برای کم‌آوردن زاده شدیم!این تحمل‌ها از کجا می‌آد؟! منتظر چه چیزی هستیم؟ اصلاً منتظر چیزی هستیم؟! اگه یه آدمو بیخودی به یه ستون ببندی و بهترین رسیدگی رو براش انجام بدی، بهترین غذا، بهترین مکمل‌ها و تقویتی‌ها، بهترین ماساژ و و و... بعد از مدتی مستأصل می‌شه و دست از درخواست کمک برمی‌داره. چرا اونقد به داد و فریاد ادامه نمی‌ده که یا بکشنش یا رهاش کنن؟! چه خیری در بسته‌شدن به ستون هست؟! چی رو تحمل می‌کنه؟! تحمل می‌کنه که به چی دست پیدا کنه؟! تحمل از کجا می‌آد؟...م.قجهنّم - کنج اتاق۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۲م.قم.قTue, 09 Jan 2024 16:03:49 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/treasure-dzi7zbpegmaqگنج؛آن چه که در عین سادگی زیباست، خواهان زیاد دارد و از دسترس همگان بیرون است، همه این شانس را دارند که نامش را بدانند و شکلش را ببینند، اما هرزه‌ی لمس کس و ناکس نیست.گنج می‌تواند کوزه‌ای سفالی باشد که اگر امروز بسازند، با چهار پاره‌کاغذ می‌توانی به‌دست آوری، اما اگر زیر سه هزار سال تاریخ ماند و امروز کشف شد، نتوان هیچ قیمتی بر آن نهاد.‌ همچنین می‌تواند چیزی باشد که کشف نمی‌شود، لمس نمی‌شود و هیچ نمی‌ارزد!گنج در بازار بدلیجات معامله نمی‌شود. او که به این بازار پا می‌گذارد فهمی از ارزش گنج ندارد و او که گنجی در دست دارد به آسانی بر زمین نمی‌گذارد...م.ق 🌻آبان‌ماه ۱۴۰۰پ.ن:این نوشته را در ستایش آزادی نوشتم. هرچند که یک فرمول کلی است و بسیاری از انواع گنج‌ها را شامل می‌شود.عکس:مازندران - خردادماه ۱۳۹۵ - خانه‌ی مادربزرگ - گوشی‌گرافی (اکنون دیگر نمی‌توانم از این قاب عکاسی کنم چون دیگر چیزی از این باغ باقی نیست. نه درختی، نه نردبانی. این عکس یک گنج است.)م.قم.قSun, 07 Jan 2024 19:13:04 +0330https://virgool.ir/@mohsenghotbi.a/halparki-ykslyelkdxkpدیوونه، خیلی دلبرانه زل زده بود به دیوار. باهاش حرف می‌زد. حتی دیوار هم جوابشو می‌داد. اینو من نفهمیدم. فقط خودش می‌دونست! یه روز که با دیوار حرف می‌زد، دیوار بهش پشت کرد و دیگه جوابشو نداد. اونم رفت و نشست یه گوشه. خواست زانوی غم رو بغل بگیره ولی زانوی غم بهش پا نداد. دیوونه تنهای تنها شده بود. نه دیواری نه زانوی غمی. خواست گریه کنه ولی چشماش می‌خندیدن. غمگین نشد. حتی گریه هم نکرد. وقتی غم تمام سرزمین وجودت رو اشغال می‌کنه دیگه لازم نیست با لشکر اشکات شورش کنی. گوش کرد ببینه چشماش چی می‌گن که خنده‌داره. دید فقط می‌خندن. چیزی نمی‌گفتن. چیزی برای خندیدن وجود نداشت. وقتی همه‌چیز گریه‌دار بشه دیگه دلیلی برای گریه وجود نداره. سه تایی شروع کردن به خندیدن.دیوار به خنده‌ی اون سه تا دیوونه حسودیش شد. دیوونه رو صدا کرد. ولی دیوونه دیگه به گوشاش احتیاجی نداشت و اونا رو کنده بود گذاشته بود توی صندوقچه. دیوونه با دو تا چشماش، خندون رفت بیرون و در رو تو روی دیوار بست. دیوار ساکت شد.اون بیرون چشمای آدما پر از غم و اضطراب بود. اونا دلایلی برای خنده هم داشتن. اصلاً همون دلایل اونا رو به اندوه دچار کرده بود. چشمای دیوونه از دیدن گیرافتادن آدما توی یه تله‌ی خرابِ از کار افتاده خندیدن. بعد از دیدن خنده‌های دیوونه، تعجب هم به اضطراب و اندوه آدما اضافه می‌شد.- کی می‌خنده که تو می‌خندی؟!- به چی می‌خندی؟- چه‌جوری می‌خندی؟!دیوونه جای گوشاش دو تا بال با خودش برداشته بود. پرواز کرد و رفت. صدای خنده‌ش توی خلاءِ فضا محو شد. چیزی برای ارتعاش وجود نداشت. صدای بال‌زدنش هم محو شد. تصویر خنده و بال‌زدنش هم محو شدن. دیگه تنها کسی که می‌خندید از روی زمین محو شد. دیگه زمین خالص شد. دیوونه رو فراموش کردن. و خنده رو.ولی اون پرواز می‌کرد و می‌خندید. خاطراتشو گذاشت توی صندوقچه. چشماشم گذاشت. دهنشم همین‌طور. دیگه لازم نبودن. اون با دلش می‌خندید. با دلش به همه‌چی می‌خندید. وقتی همه‌چیز خنده‌دار بشه، انگار داری الکی می‌خندی. انگار دیوونه‌ای.ولی دیوونه فقط می‌خنده. به چیزی و کسی کار نداره. اونایی که گریه می‌کنن ازشون شادی می‌چکه. دیوونه وقتی که می‌رفت ازش غم می‌چکید.دیوونه تا می‌تونست پرواز کرد و دور شد. دیوار هرچقدر تلاش کرد دیگه کسی صداشو نمی‌شنید. آدمای عاقل که با دیوار گفت‌وگو نمی‌کنن! اونا فقط صحبتای خودشونو روی دیوار می‌چسبوندن. فقط خاطرات خودشونو به دیوار میخ می‌کردن. اونا فقط می‌خواستن خودشونو توی آینه‌ی دیوار ببینن. دیگه کسی به دیوار زل نمی‌زد. دیگه کسی نمی‌گفت دیوار؛ دیوار یه وظیفه بود. دیوار تنهای تنها شد. دیوار دلش تنگ شد. دیوار مریض شد و رنگش پرید. دیوار سفید شد و مُرد و دیوار شد. اون تحمل تنهایی و سکوت رو نداشت. فقط دیوونه‌هان که بدون دهن، با بال خودشون به مقصد تنهایی پرواز می‌کنن. به مقصد هم که می‌رسن بال‌هاشون رو می‌ذارن توی صندوقچه. دیگه بهشون نیازی نیست. وقتی هیچ جاذبه‌ای نیست و شناوری، وجودت با پرواز یکی می‌شه. من اینا رو از کجا می‌دونم؟! من اینا رو نمی‌دونم! من اصلاً کی‌ام؟! «من» وجود نداره. «ما» یه مشت حروفیم که دستای همدیگه رو گرفتیم و داریم کوردی می‌رقصیم!بخون آیت! م.ق 🫀۱۶ دی‌ماه ۱۴۰۲ - ۰۲:۰۵کرج - جهنّم - کنج اتاقپ.نیک - اگر درست فهمیده باشم رقص کوردی را هه‌لپه‌رکی(هَلپَرکی) می‌گویند.دو - آیت احمدنژاد خواننده‌ی کورد مورد علاقه‌ی من است.سه - فرهنگ و زبان و لباس و اتحاد کوردها را دوست می‌دارم.چهار - صاحب عکس‌ها را جستجو کردم. موفقیت‌آمیز نبود.م.قم.قSun, 07 Jan 2024 03:38:59 +0330