https://virgool.ir/feed/@mohhfa2026-11-11 09:24:04https://files.virgool.ir/upload/users/11868/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mohhhttps://virgool.ir/@mohh/راهروان-وهم-را-راه-هزارساله-باد-m3iftrdk9thuپیرو و مطیع خیال، انگار سایه‌به‌سایه همان «وهم دانایی» حرکت می‌کند. آنکه گمان می‌کند آنچه نزد اوست، حکمت نخست و پایان است. انگارنه‌انگار نور معرفت کسب‌کردنی است و از ازل در بحر سینه هیچ‌کس به ودیعه نمی‌گذارند. کسب دانش و بینش با تجربه و آموختن عجین است و هزار راه نرفته، برابر است با هزار خطای ناکرده! آنکه در سیاهه اعمالش خطا به‌وفور هست، یعنی انبان رفتنش همیشه مملوست و اینجا سیاهه به سیاهی مربوط نیست.کدامِ ما و شما توان ادعا دارد که خطای ما بر هیچ قوم و گروهی موثر نبوده و نیست؟ ما در خلا زندگی نمی‌کنیم. مهم آموختن است تا لحظه‌ مبارک حضور نفس.Mohsen HMohsen HSun, 14 Aug 2022 19:06:12 +0430https://virgool.ir/@mohh/ایران-من-کجاست-dy5xf4jaca6kداغ ماتم‌هاست بر جانم بسیدر دلم پیوسته می‌گرید کسیارغوانم! ارغوانم! لاله‌ام!در غم‌ات خون می‌چکد از ناله‌امهانا آرنت در نامه‌ای به کارل یاسپرس، استادش می‌نویسند از نظر من آلمانی بودن یعنی به زبان آلمانی صحبت کردن و فلسفه و ادبیات خواندن. آرنت در نامه‌ دیگری نیز می‌گوید بیان اینکه آلمانِ من چه‌جور آلمانی است، در یک عبارت نمی‌گنجد. زیرا این کار ساده‌سازی بیش از حد خواهد بود. آرنت می‌پرسد آیا آلمان من آلمان صهیونیست‌هاست یا آلمان یهودستیزان؟هرکس در طول عمرش بارها و بارها «جفت بدحالان و خوش‌حالان» شده اما گاهی هم می‌شود با هیچ گروهی احساس نزدیکی نمی‌کنی. شاید از همین باشد که پاسخ ابراهیم گلستان به ساده‌سازی‌های نادر ابراهیمی در دهه اخیر بیش از همیشه به جان می‌نشیند. آنجا که حب وطن را منحصر به جانوارن می‌شناسد و اقلیم‌بندی‌ها را دأب همیشگی‌شان . سعید نفیسی هم سال‌ها پیش گفته بود اگر به کوه و دشت است، در دنیا از مال ایران بهتر تا بخواهی هست. مگر روال همیشه نیست وزارت کشور، برای انتخابات، سال‌هاست تصویرآتشفشان ژاپنی‌ها را جای دماوند به دیوار می‌زند. پس انگار ایرانی بودن از آلمانی بودن هم ساده‌تر است. فارسی حرف می‌زنیم و ادبیات می‌خوانیم. Mohsen HMohsen HSat, 11 Jan 2020 11:54:47 +0330https://virgool.ir/@mohh/کشتار-روز-تهران-azptjrstbmyf«حال طباخی‌ها خوب نیست.» اگر گزارش‌نویس صفحه اجتماعی یا بازار یک روزنامه دست چندم بودم، از همان‌ها که هر کدام از نویسندگانش در عوالم خودشان مارکز را لیف و صابون می‌کنند و ابراهیم گلستان را به سیخ نقد می‌کشند، جمله اول را می‌گذاشتم اول گزارشم و بعد هم می‌نوشتم که صنف‌شان اعلام کرده پارسال دستی ۵۰ تومن و دریغ که امسال هر دست از قرار ۱۱۰ هزار تومن است. پشت شیشه هر کدام از همین طباخی‌های کساد، با فونت تیترِ قرمز، برچسبی به شیشه چسبانده‌اند: «کشتار روز تهران» این جمله خطاب با ماست که از بیرون نگاه می‌کنیم و کشته می‌شویم و رد می‌شویم. کله و پاچه‌‌مان بار گذاشته می‌شود، قل‌قل‌مان گوش فلک را کر می‌کند و بعد خشم و ترس و اضطراب‌مان را حواله همدیگر می‌کنیم. باور نداری؟ همین خبر را چهار جا سرچ کن، پر است از طنز و جوک و مطایبه! ما کشتار هر روز تهرانیم. Mohsen HMohsen HTue, 25 Dec 2018 14:20:25 +0330https://virgool.ir/@mohh/اکتشاف-مقدس-خانم-همکار-wuhxr7nfhptdسایه‌نشین اتاق بی‌پنجره ما توی روزنامه، عادت غریبی داشت. عاشق ترکیب لواشک و چای بود و این علاقه‌اش را به شیوه یک ایدئولوژی مقدس به همه توصیه می‌کرد. پیامبری بود که ترکیب لواشک و چای معجزه‌اش بود برای جذب پیرو؛ همان چیزی که امروزی‌ها به آن فالوور می‌گویند. خانم همکار وقتی ظرف لواشک‌های لقمه‌ای‌اش را به کسی تعارف می‌کرد، به شیوه پرستاران مراکز درمانی بیماران روانی، می‌ایستاد تا مطمئن شود لواشک را زیر زبان یا گوشه لپ‌ات پنهان نکرده‌ای. آنقدر معطل می‌ماند که دست کم یک قلپ چای روی لواشک بریزی تا خیالش راحت شود. این ترکیب من درآوردی به امضای خانم همکار تبدیل شده بود. روزها مثل کیمیاگران زبده که یک قدم مانده به کشف اکسیرند، لواشک‌های مختلف را با چای می‌آمیخت تا طعم طلایی را پیدا کند. یک روز لواشک آلو و فردا هلو و زردآلو. به عنوان کسی که بیش از یک سال، بی‌پنجره با او نشست و برخاست داشتم، یقین دارم که در اعماق ذائقه‌اش، خودش هم دل خوشی از ترکیب طلایی نداشت. او فقط می‌خواست دیگران با ماجراجویی ساده‌اش همراه شوند. وگرنه هرجا که می‌نشست از این ترکیب راز آلود حرف نمی‌زد و تلاش نمی‌کرد خودش را در لواشک و چای خلاصه کند. Mohsen HMohsen HSun, 23 Dec 2018 14:26:28 +0330https://virgool.ir/@mohh/goder-memories-zpdptca57hpjبی‌در کجا باشد تا عاقبت؛ نان سواره و او پیاده که گوگل‌ریدر را از ما گرفت. خانه امیدمان بود. رنج و غم با هم دود می‌کردیم و با کامنت و لایک‌های پشت هم، مطمئن می‌شدیم که در این سیاره زامبی‌زده، تنها نیستیم. وقتی از قبیله‌مان یکی‌یکی کم می‌شد مطمئن بودیم که با جوانه‌های تازه رسته کاری نمی‌توانند بکنند. همه اینها بستر می‌خواست و گوگل، که پیش‌تر مباشر جست‌وجوگرمان بود، آن را مهیا کرده بود. حالا مشتی آواره شهر بی‌دروازه وب و نتیم؛ بی نجوای دستان گوگل و دوستان. توییترهست، فیس بوک بود، شهر نوی اینستاگرام هم، اما هیچ‌کدام جای آن دژ پر واژه را نگرفت و نمی‌تواند بگیرد. آنجا ما در پناه کلام سکنی گزیده بودیم و هیچ اغراق نیست اگر بگویم که خیلی از ما، همان‌جا نوشتن یاد گرفتیم، حتی خواندن. صبح آن روزی که ناگهان برنامه‌های عادی شبکه‌های بین‌المللی قطع شد و به جای گزارش‌های تصویری از چهاراره ولیعصر تا میدان آزادی، نمای هوایی از هلی‌کوپتری دیدیم که پیکر بی‌جان مایکل جکسون را در آغوش می‌گرفت هم به گودر (نام صمیمانه‌ای که به او داده بودیم) پناه بردیم. گودر همان سیستم عامل سخن‌گوی فیلم «او» بود که با کاربر مستقیمش روابط عاشقانه برقرار کرده بود. نامه‌های سرگشاده و بیانیه‌های آتشین را در گودر پیدا و ذخیره می‌کردیم. بعضی از خوراک‌های ذخیره شده ذره‌ذره به جانمان می‌نشست و حتی ستاره‌دارشان می‌کردیم که بعدا دوباره به آنها مراجعه کنیم. خلاصه که حمایت ما شهروندان آرمان‌شهر اینترنت بعد از گودر مانند احوال حسن روحانی است بعد از مرگ آیت‌الله؛ از این جا مانده و از آنجا رانده!حالا چی شد که سر صبحی یاد گودر کردم، چی شد که دلتنگ آن گنجینه عظیم معارفم شدم که همه را مزین به درخشان‌ترین ستاره مجازی کرده بودم. هر چه بود بی‌درکجا باشد آنکه این سرنوشت را برای ما رقم زد. Mohsen HMohsen HSun, 23 Dec 2018 12:02:46 +0330https://virgool.ir/@mohh/playstationone-vuyeglqlhv1jکارمان بود؛ درست عین مرگ. چیزی شبیه کسب و کار. آنقدر که صبح به صبح به شکل نمادین ادای کسی را در‌ می‌آوردیم که کرکره‌ها را بالا می‌کشد، آداپتور در برق می‌زند و جعبه جادو را باز می‌کند و کشیده می‌شود به اعماقش. صحبت پلی‌استیشن یک است و روزگاری که غم بود اما...جوانمردانه که دقت کنی هیچ هم کم نبود، غم بود، زیاد هم بود اما نسبتی با ما نداشت. کاری با کارش نداشتیم. آن روزها ساعت‌ها پای پلی‌استیشن در دمای ۴۰ درجه تهران عرق می‌ریختیم اما غرقش نمی‌شدیم. حتی آن روز صبح که از ساعت هشت تا سه بعد از ظهر یکسره و بی‌وقفه بازی کردیم باز هم غرقش نبودیم. ما غرق کار گروهی بودیم و شیفته ترکیبی که داشتیم. برای همین ما بیرون زمره‌ای هستیم که سازمان بهداشت جهانی تجویز کرده و بالاخره اختلالات بازی‌های ویدیویی را در دسته اختلالات روانی قرار داده است. حق هم دارد وقتی می‌بیند جوانک کروی (کره‌ای) آنقدر بازی می‌کند که جانش در می‌آید. حیوانی حتی یادش می‌رود که مثانه‌اش پر است و معده‌اش خالی و خلوت و کثرت آن و این، سر آخر، سرش را به باد می‌دهد اما ما از قبیله دیگر بودیم.ما چهار نفر بویم که دسته بازی در دست یکی‌ بود. سه تای دیگر مشاور بودیم چیزی شبیه وزیر. یکی کار دفاع و توصیه‌های دفاعی می‌کرد و دیگری استراتژی می‌چید برای حل معما و از آنجا بود که ما زندگی کردن آموختیم. تا جایی که می‌دانم هم هیچ‌کداممان دیگر سراغ بازی‌های کامپیوتری نرفت. آنطور که بتوان معتاد نامیدش. کف‌خواب خیابان‌ها در شهرهای دیجیتالی نشدیم اما زندگی کردن آموختیم. آموختیم که مشاور کم از رول یک ندارد. فهمدیم راست است که می‌شود به تماشا سوگند خورد و لذت با هم بودن به معنی تامین همه آنچه می‌خواهی نیست. ما این چیزها را از بازی‌های ترسناکی یادگرفتیم که قدم برداشتن در آنها نیازمند مهارتی بود که فقط با ترکیب ما چهار نفر به دست می‌آمد. Mohsen HMohsen HSun, 01 Jul 2018 11:15:09 +0430https://virgool.ir/@mohh/mrmrsham-lvobmlqyrwcvچند سال پیش وقتی تو اتاق بی‌پنجره‌ای مجبور بودم درباره تکنولوژی بنویسم هنوز فیس‌بوک به عنوان یکی از شبکه‌های اجتماعی معتبر مورد تایید ارباب رسانه و اصحاب قلم بود. همون دوران، از پیرزن و پیرمردی می‌نوشتم که عصر طلایی کارشون زمانی بود که موسسه کیهان برای مقابله با سرطان احتمالی، در دونوبت صبح و عصر اقدام به توزیع شیر پاکتی سه‌گوش بین کارکنان می‌کرد. حروف‌چین و ویراستارمان، جفت نابالغ چروکیده‌ای بودند که هرکدام از دلاوری‌هایشان خاطره‌ها داشتند. آن روزها به نام خانم و آقای همکار به دنبال‌کنندگانم معرفی‌شون کردم. خانم همکار اوج دلاوری‌اش توانایی در خواندن دست خط ناخوانای اکبر گنجی بود و مقابله با کج‌خلقی‌های آقای شمس که قدیمی‌ها به نام محمود می‌شناسندش. سال‌ها از آن روزها می‌گذرد. مهمترین اتفاقی که افتاده بیرون خزیدن من از تمام اتاق‌های بی‌پنجره دنیاست. وقتی جعبه وسایل و کاکتوسم را به قصد صندوق عقب به دوش می‌کشیدم با خودم عهد بستم که هرگز به هیچ اتاقی پا نگذارم که در سایه تاریک کنجش، خانم پیر غرغرویی نشسته باشد که دیشبش به هوای دیدن لوگوی پپسی، سر به هوایی کرده است. تصمیم گرفتم پا به شرکت و موسسه‌ای نگذارم که پیرمرد شکارچی، افتخارش لمباندن باقرقره است. اما امروز با اطمینان می‌گویم که هیچ سم‌پاشی نیست که گوشه و کناره اداره‌ها را از لوث وجود این زامبی‌ها پاک کند. چاره اما تجهیز و تقویت خود است. قرار است اینجا از آقا و خانم همکار که نه، هر آقا و خانم زامبی و هر فایتری که در برابرشان صف‌‌آرایی می‌کند بنویسم.Mohsen HMohsen HSat, 30 Jun 2018 15:05:31 +0430