https://virgool.ir/feed/@mohammadmatin.karami.1385منو با نوشتن و خوندن رهام کنینfa2026-11-11 15:11:56https://files.virgool.ir/upload/users/2560704/avatar/VZBfMe.jpghttps://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/نمایشنامه-بر-آراز-whp9frfejccjرود ارس رو به جایی میشناسم که در اون، صمد بهرنگی عزیز، نویسنده ی حکایت های محبوب بچگیم و منبع قصه های مامان بزرگ بابا بزرگم، غرق شده. بر آراز در همین لوکیشن میگذره، و خوانشی جدید از اولین داستان قصه های آذربایجان، پدر هفت پسر و پدر هفت دختر. این شما و این لینک نمایشنامه:و این هم لینک اتود ما در بلک باکس: Mohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiThu, 09 Oct 2025 18:09:30 +0330https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/فیلم-کوتاه-ثینما-اینفرنو-yerpc6dezvtaجهانی رو تصور کنید که در اون، ایده ی اتاق تاریک ابن هیثم خیلی سریع گسترش پیدا کرده، و ایرانی ها اولین دوربین های عکاسی رو اختراع کردن. با گذر سال ها، هنر عکاسی شکوفاتر میشه ولی هنوز خبری از سینما نیست. یه دانشجوی عکاسی، دنبال بودجه ست تا بتونه با قرار دادن هشت عکس پشت سرهم در یک ثانیه، تصاویر متحرک رو خلق کنه و میخواد به افتخار ابن هیثم، اسمشو هیثمی نما، یا به اختصار، مینما یا ثینما بذاره. این شما و این لینک فیلم کوتاه و تجربی ثینما اینفرنو، به کارگردانی، نویسندگی و تدوین محمد متین کرمی:https://www.aparat.com/v/ycg960tMohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiThu, 09 Oct 2025 18:02:19 +0330https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/فیلمنامه-لطیفه-هایی-از-زندگی-پوشکین-pomkydsejh4vدانیل خارمس میگوید هرکس باید ژستی داشته باشد. او خود زمانی ژست یک سرخپوست، شرلوک هولمز، یوگی (خرسه نه، کسی که یوگا کار میکند) و فردی مبتلا به اضطراب را گرفته بود. ما اینبار برای او ژست یک زن را در نظر گرفتیم. دانیلا خارموا.در لطیفه هایی از زندگی پوشکین که اقتباسی از داستان های کوتاه و ابزورد خارمس است، دانیلا خارموا، نویسنده ایست که از دوران شکوهش گذر کرده و دیگر نمیتواند بنویسد. در میانه ی این یائسگی و بن بست نوشتن، پیرزنی ناشناس به او سر میزند، در صف نانوایی عاشق میشود، با رقیب ادبیاتی اش رودررو قرار میگیرد و پلیس تعقیبش میکند. دانیل خارمس نویسنده ای روسی بود که سال ها پیش از کامو و همتایانش، داستان های ابزورد مینوشت تا نوشته ها و سبک ادبی اش، آیینه ی روزگار سیاه شوروی باشد. بازنمایی تاریخ از دریچه ادبیات به دروازه ی سینما، فرصتیست برای متذکر شدن آن، تا دور باطل تراژدی ها و کمدی های مارکسیستی را دور بزنیم، اگرچه راوی و شخصیت اصلی لطیفه هایی از زندگی پوشکین، خود حاصل دور باطل نوشته های خویش است. از آنچه مینویسد زاده میشود و آنچه که مینویسد را میزاید، زایشی که هربار با تغییراتی همراه است و این مخاطب ماست که باید تصمیم بگیرد که در نهایت، دانیلا خارموا، به رستگاری رسیده یا از آن فرار کرده است. این لینک فایل فیلمنامه:https://uupload.ir/view/لطیفه_هایی_از_زندگی_پوشکین_p00m.pdf/و این هم لینک مونتاژی از بلایی که خودم سعی کردم سر فیلم بیاورم اما خوشبختانه موفق نشدم:https://www.aparat.com/v/rhvyu8zMohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiThu, 09 Oct 2025 17:17:09 +0330https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/زنِ-در-ریگ-دوان-نه-روان-کوبو-آبه-نه-aozs2oexuoihکاور به اهتمام یک هوش مصنوعی در تلگرام کار شده، خیلی قبلتر از الان ها که میتواند ویدیو هم بسازد.تابستان 1402 بود که داستان غم انگیز و باورنکردنی ایرندیرای ساده دل و مادربزرگ سنگدلش از مارکز را خواندم. یک داستان خوب و آندرریتد از یک نویسنده ی خوب و اوورریتد (فرهنگسرا برای این دو واژه ی بیگانه پیشنهادی دارد؟). حال و هوای این داستان پنجاه صفحه ای در نهایت باعث شد به نوشتن زنِ در ریگ دوان روی بیاورم، اگرچه نه به مارکِز دخلی دارد و نه به آبه، حتی کوچکترین اشاره ای هم به آنها نمیکند. در ابتدا ماجرای همان زنه را نوشتم که در ریگ دوان بود، یک شتردزد مال قرون پنج هشت هجری (شاید قمری شاید شمسی)، و بعد احساس کردم چون این داستان حس و حال هزار و یکشبی، اقلا به خود نویسنده ام میدهد، باید برایش یک داستان قاب هم بنویسم. شهرزادی که ماجرای این دختر را بازگو میکند، ولی خب چرا بازگو کند؟ شهرزاد من (که در این داستان صوتی، همسر ایرانی یک نویسنده ی شورویایی است) داستان این دختره را روایت میکند، نه برای گفتاردرمانی شوهری سنگدل و خونخوار، بلکه برای التیام زخمی شخصی. زنی که در روایت قاب قصه میگوید هم سوگوار شوهر جوانش است و هم مجبور به ویراستاری نوشته های مرحوم، آنطور که خاصه ی بیوه های نویسندگان باشد، ولی او از این کار سر باز میزند چون معتقد است دوست داشتن یک نویسنده، توفیر دارد با دوست داشتن نوشته هایش. بیشتر از این چیزی نمیگویم که تجربه ی شنیدن داستان برای شما لوس نشود، پس بشنوید حکایت زنِ در ریگ دوان را به روایت جسور و شنیدنی مهسا ابراهیمی، دوست خوب و خوش صدایم:این هم لینک نوشتاری برای وقتی که شرایط شنیدن ندارید:Mohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiThu, 09 Oct 2025 16:52:20 +0330https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/نصرت-شنیده-ام-که-تو-تریاک-میکشی-isyuuajpyuumنصرت (سمت چپ) و احمد (سمت راست)بغض و توتونمزه ی تاریکی بدمست مناشکی در چشمم نیست و سیگاری در پاکت سیگارمبه اندازه شب های زیر پل سیدخندان تنهایمبه اندازه پیرمرد لال وانتی که زیر پل سیدخندان سیگار و چای میفروشدای آدم رنج کشیده از جنس زخم های مسیتنهازادی و تنهامرده زادتفکرزادی و تفکرمرده زادکسی این کلاه تفکر را از سر من برداردطناب دار بردگی دور گردنم بیندازدچمدانی دستم بدهد و مرا در صحرا بدواندبا فکرهایم برده امبی فکرهایم برده امای آدم رنجور مسیسیگارزادی و سیگارمرده زادتحقیرزادی و تحقیر مرده زادچون تو را از خاک رویاندیم و از روح خود در تو دمیدیمتو را زشت آفریدیمو بدبخت آفریدیمو از دنده ی چپ آفریدیمکه لجوجانه بر زشتی خود مصر باشی و بر بدبختی خود و چپ بودنتای کاش نمی آفریدیمتو از شانس می آفریدیمتآنگاه میدیدیم که از شانس هم بدشانس پدید می آمدیفندک خاموشیست در دست تومشعل تاریکی در تاریکی در تاریکیدر کوری خلقت کردیمدر دوری خلقت کردیمدر بی زوری خلقت کردیمرنج زادی و رنج مرده زادکورزادی و کور مرده زادو از خاکی که با آن تو را نخلقیدیم بر تو دوستانی نازل کردیمما که حرف تو را نفهمیدیمما که دل تو را نفهمیدیمو با آنکه از جنس خود بسیار آفریدیم که تو را نفهمنداز آن خاک که با آن تو را نخلقیدیمدوستانی نازل کردیم که تو را شنونده باشند و تو آنان را شنوندهو این کورسوی تو شدسعدزادی و سعد مرده زادشادزادی و شاد مرده زاد...تدوینگر (که در اینجا بلد نیست از نیم فاصله استفاده کند) صفحه ی سیاهی به تصویر می افزاید و در ابتدا شعر را به آن دیزالو میکند، ولی بعد پشیمان میشود و حالا تنها به یک کات به سیاهی بسنده است. قبل آنکه ماجرای عاشقانه اش را بیان کند (که طبعا در این روایت غیرخطی، به ماجرای پیش از بغض و توتون میپردازد و قدم به میدان ادیان میگذارد) سیدخندان و تنهایی هایش او را یاد شعر دیگری می اندازد....زیر پل سیدخندان پیرمردی هستکه کاغذ شکلات های رنگی داردو ظرف دسرهای نئونیکه داخلشان شمع میگذاردولی من عکس نگرفتم ازشچون مهم است حریم خصوصی اشولی هروقت با من به پل سیدخندان بیاییدبه شما نشان خواهم داد کهزیر پل سیدخندان پیرمردی هستکه کاغذشکلات های رنگی داردو ظرف دسرهای نئونیکه داخلشان شمع میگذاردولی من عکس نگرفتم ازشچون مهم است حریم خصوصی اش...شعر میدان ادیانی که خیلی هم دوستش را در آرشیوها پیدا نمیکند. فعلا به یک راش خامِ نخراشیده بسنده میکند و یادش میماند (نمیماند) که بعدا جایگزین کند....شرق غمگین است اما،خاورمیانه میخندددر بن بستی که رنگ بوسه های توستشاد است در هوای آغوش های بیگاهتفندقی نگاهتخاورمیانه لبخند میزند به روشنی صبحی که زلف توستشرقی شادان، فریدونی که سروده اش تویی...میخواهد به شعر دیگری مچ کات بزند اما چیزی نمیابد. همه ی شعر های شاد و عاشقانه را خیلی وقت قبلتر پاک کرده. حتی تاریخچه ی چت جی پی تی هم به کمکش نمی آید. امان از این نیم فاصله هایی که بلد نیست رعایتشان کند. فعلا به این شعر بعدی بسنده میکند و مچ کات میزند به:...اگر تن تو نباشدنفسی در هوای تومن به کتاب ها و کتابفروشی ها پناه میبرمبرای مرد کوچکی چون منطاق طاقچه ی کتاب خانه ای متزلزل استزیر باران بی تن تو ماندنسایه بان تگرگ بی تن تو ماندند کتاب هاعطر تو را از ورق های زرین میگیرمو حس کاذب دست هایت را ورقت میزنمدر بی تن تو ماندن هایم کتابدلبرک غمگین من استدر سال های وبایمهر شبی گالینگوری به آغوش میسپرمتا روزی که من و تو بمیریمو تنت جهان وطن من شودآنروز که کافر ضماد تن تو بر من بسایدو سر بر سینه و نفس تو فرود آورمپسرکی بیسوادم تو در آغوش منتو برخلاف کتابهای خیابانی از آن منیشانه های تو قفسه اند و قفسو سینه های تو که پرنده ی مرا در بطن داردکتابیست گلاسهمجموعه عکس کیارستمیستیا مجموعه شعریستیا رمان بلندیستکه قد من و جیب من به آن نمیرسد...هرچه میگردد اشعار بیشتری به خاطر می آورد که آنها را گم کرده، تنها مطلعی، آرایه ای ازشان به یادش است، مثل همان خاطراتی که با همان اشعار به گور رفته و نبش قبر نمیشوند، تنها دستی زامبی وار از خاک بیرون میاورند. اما پربیراه نیست که اشعار شخصی بیشتری باقی مانده اند. کمی عقبتر برمیگردد. تصویر اول میتواند کمی دردسر ساز و مایه ی سوتفاهم باشد. به نصرت رحمانی و شعرش پناه میبرد بلکه خوانندگان متوجه شباهت موقعیت شده و او را مورد قضاوت قرار ندهند. پس چنین عنوانی سر در فیلم میچسباند. یک ال کات، شاید هم جی کات میزند به شعر بعدی. شعری شخصی....در صحرای نیمه شبان چرایم؟در خواب شَبانمفلوتی از تاریکی بر لب دارمو گوسپندان میشمارمگرگی نیستو نیست میش من همستاره ها آرتور کلارک وار فرو میریزندو نیست میش من همدرختان از ریشه در می آیندو نیست میش من همگله از دره سقوط میکندو نیست میش من همفلوت مویه هایم تنها صدا میشودو نیست میش من همو نیست میش من همو نیست میش من همگمانم بیدارم چوندر صحرای نیمه شبانِ چَرایمدر خوابِ شبانه امگوسپندی ام که میش من مرا شبان استو فلوتی از روشنایی بر لب داردچه چیز را بشمرد؟...مرگ پسرکیست که در محوطه تئاترشهر میگریدو خدا پیرمردیست زباله گرداین مطلع شعر من استکجاست شهر من؟کجاست وطن من؟مرا در وجبی از این خاک خواهند کاشتای آزادگان فرداآیا از خاک من حاصل میشوید؟تفو بر این خاک بی حاصلکه جز خس به بار نمی آوردتفو بر این خورشیدکه چون جوانه ای از خاک ما سربرآوردآتشش میزندتفو بر این آب نازلال ناپاکاینجا جای کشاورزی نیستهمه داس ها آماده سر بریدنمن برای چه بمیرم؟ برای که زندگی کنم؟عشق هم در این دشت آهویست کز قلمچهارپایش را قطع کرده اندعشق مترسکیست مندرس، فاحشهکاش بذر کاشته ی مراکلاغی که از عشق نمیترسدبه نوک بگیرد و جای دگر ریندشاید جای دیگریاز کشته ی من آزادگان فردا جوانه زدندمرگ کتاب شعر را میبنددو خدا سراغ سطل زباله ی دیگری میرود...Mohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiThu, 09 Oct 2025 16:14:29 +0330https://virgool.ir/@mohammadmatin.karami.1385/کتابخونه-کلزمر-و-کنسونانت-u7slsvslvbodدوست داشتم برگردم سال ۹۸، یکی از روزهای خوب نمایشگاه کتاب تبریز و همونجا گیر کنم. مثل بیل موری توی روز موش خرما. یادمه اونموقع ها روزا خیلی قشنگتر بودن، حتی با وجود فیزیکی که حالیم نمیشد و اومدن کرونا.از اون موقع تا حالا، تبریز نمایشگاه کتاب نداشته. این واقعه ی تاسف بار وقتی چشممو خیس کرد که داشتم کتابخونه رو جمع میکردم و چشمم به کاتالوگ انتشاراتیا افتاد؛ و اینطوری اتفاقای خیلی قشنگ سال ۹۸ از جلو چشمم گذشت.ترم بزرگسالان انگلیسی گلدیس، استاد خوب کاریکاتورم آقای جدایی، نشست های ادبی توی کتابخونه مرکزی، وورکشاپ های مختلف سینما ۲۹ بهمن، المپیاد فیلمسازی اصفهان، دوستای زیاد و خوبی که پیدا کردم، داوری جشنواره فیلم های کودکان و نوجوانان، چاپ کتاب اولم رخنه خیال به واقعیت و جشن امضاش، نمایشگاه کتاب، وقتایی که مینشستم و کتاب سومم رو با کلی لذت مینوشتم، کارت رایگانی که برای سینما رفتن هدیه گرفتم، مطرب و تگزاس ۲ و سرخپوست و جهان با من برقص و ماجرای نیمروز، تعطیلی نرم نرمک مدرسه و خزیدن های لزج کرونا، و در آخر آشتی کوتاه من با استاپ موشن خمیری.حرف برای گفتن در مورد تک تکشون خیلی زیاده و فکر کنم از این به بعد بیشتر اینجا بنویسم. راستش نوشته های وبلاگ یکی از نویسنده های مورد علاقم که یکهو بهش برخوردم، منو با ویرگول آشتی داد. این دفعه هرچقدرم که بازدید مطالبم کم باشه از روزانه نویسی دست نمیکشم.یادمه تو اون نمایشگاه کتاب فاوست گوته رو پیدا کرده بودم و دوست داشتم بخرمش، ولی چون نود تومن بود سمتشم نرفتم! اون موقع ها عاشق داستانای جادوگری و معامله با شیطان بودم که تاثیر خیلی زیادی روی سه تا کتاب اولم داشته. فکر کنم متین اون موقع ها با دیدن قیمتای الان سر به دهن شیر بیابون بذاره. کتابا خیلی خیلی گرون شدن. بعدا عوضش مرشد و مارگریتا رو خوندم که وام گرفته از همین نمایشه.به یاد اون موقع ها کلزمر پخش کردم. اخرای تابستونش بود که با این سبک موسیقی آشنا شدم. مال یهودیای اروپای شرقی نشینه و خیلی به دل میشینه. با همه ی سوزی که داره، شاد و رقصیدنیه. تو نوشتن جنایت مرد سیگاری خیلی کمکم کرد. قهوه ی سه در یک میریختم واسه خودم و اهنگ باز میکردم و یه بند مینوشتم. اون متین اون روزا کجاست واقعا؟؟؟ بعد نوشتن جنایت مرد سیگاری کلی تنبل شد و جز چندتا نمایشنامه و فیلمنامه ی ریزه میزه ازش چیزی در نیومد. دلم برات خیلی تنگه متین جونم، اگرچه بعضی کاراتو هنوز نمیتونم درک و هضم کنم. تو هم حتما بعضی کارای الان منو نخواهی فهمید. انسان ناگزیره به اشتباهای احمقانه کردن، ولی به قول برتراند راسل، چرا اشتباهای احمقانه ی جدید نکنیم؟امسال بعد دیدن فیلم ببین کی برگشته، مستندی که داستانشو تو یه کانال یوتیوب دیده بودم و در مورد ظاهر شدن هیتلر در برلین امروزیه و اینکه عامه مردم چقدر از برگشتن یه دیکتاتور خوششون میاد، علاقه ی محکمی به یاد گرفتن زبان آلمانی پیدا کردم. قبلا علاقه ی ضعیفی بهش داشتم چون فیلم مرکز دنیای من رو دیده بودم و فهمیدم برخلاف تصوراتم، چه زبون شیرین، جذاب و رومانتیکیه. هر دو دفعه رفتم سراغ دولینگو. به قول معلم آلمانی الانم، دولینگو مثل مکمل غذایی میمونه. الان یه استریک ۱۲۶ روزه دارم و سه هفته ای میشه که کلاس ثبتنام کردم. معلممون از بین همه ی معلمای زبانی که داشتم خاص تره. یه جورایی دنیامونم نزدیکتره بهم. ده تا زبون بلده، با احتساب فارسی. من عاشق کلمه هایی ام که شبیه زبون فرانسوی ان. یه دوست خوب دور، به من در مورد جلو دهانی و عقب دهانی و میان دهانی بودن گفت و اشاره کرد که من جلو دهانی ام. یعنی همونطور که فرانسویا صحبت میکنن. دهنشونو خیلی وا نمیکنن. استاد آلمانی میگه که فرق آلمانی و فرانسوی با وجود اشتراکاتی مثل رِ «که غ تلفظ میشه»، تو همین قضیه ست. آلمانیا عقب دهانی صحبت میکنن. کونسونانت یکی از کلمه هاییه که خوب تو دهنم میگرده. مثل باسلوق واسه لافکادیو. کونسونانت یعنی حرف صامت.Mohammadmatin KaramiMohammadmatin KaramiMon, 31 Jul 2023 01:50:07 +0330