https://virgool.ir/feed/@mohammadkhani.ahmad53fa2026-11-12 05:53:06https://files.virgool.ir/upload/users/1696921/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mohammadkhani.ahmad53https://virgool.ir/@mohammadkhani.ahmad53/سال-مرگ-ازدواج-داستان-خیلی-کوتاه-riojgfcq01lqزن با احتیاط وارد خانه شد. چراغ‌ها را روشن کرد و راهش را از میان قوطی‌های قرص خالی­ افتاده ­کف ­راهرو پیدا کرد. سمت صدای تلویزیون رفت و به مرد که روی کاناپه پهن شده بود و به سقف زل زده بود، رسید. صورت زن سرد و بی‌احساس بود. با لحنی بی‌روح پرسید: «چرا گوشیت رو خاموش کرده‌ی؟ زنده‌ای؟»جوابی نشنید.«رئیست زنگ زد. می‌گفت چند بار تماس گرفته، رفته رو پیغام‌گیر. انگار واسه‌ت پیغام گذاشته که بیشتر از این نمی‌تونه برات مرخصی رد کنه. گفت حیفه بهترین بازاریاب شرکت که معلومه آینده­ي درخشانی داره یهو این‌طوری بی‌مسئولیتی کنه.»مرد پاسخی نداد، اما کمی احساس سرما کرد و پتو را محکم‌تر دور خودش پیچید؛ انگار با سکوتش حضور زن را انکار می‌کرد.«من فقط می‌خواستم ببینم زنده‌ای یا نه، که انگار هستی. خداحافظ.»زن به‌سمت در برگشت، اما مرد بالأخره به حرف آمد.«سارا حالش خوبه؟»«آره. هفته‌ی دیگه کارنامه‌هاشون رو می‌دن. حتماً معدلش عالی شده. مدیرش گفت بهت زنگ زده، ولی جواب نداده‌ی. تیکه می‌انداخت که قبلاً حداقل جواب می‌دادی می‌گفتی کار داری نمی‌رسی، الان دیگه واسه همینم وقت نداری.»«واسه کار نیست. کلاً گوشی رو جواب نمی‌دم.»زن وسایل خانه را برانداز کرد. همه‌چیز مثل همان روز آخر بود. فقط عروسک سارا رفته بود روی مبل کنار مرد. انگشتش را روی قفسه‌ی چوبی کشید و نگاهی به خاک روی انگشتش انداحت. یک قاب‌­عکس را که روی زمین افتاده بود، برداشت و گذاشت روی قفسه. تصویر چند مرد کت‌و‌شلوارپوش بود که پشت میزی ایستاده بودند و به عرض صورت لبخند می‌زدند.«این عکس جلسه‌ی بستن همون قراردادی نیست که بزرگ‌ترین فرصت پیشرفتت تو زندگی بود و یهویی پیش اومد و به‌خاطرش ما و سفری رو که از چند ماه قبل براش برنامه ریخته بودیم پیچوندی؟»مرد ناگهان از جایش بلند شد و با سرعت به‌طرف قفسه رفت، قاب‌عکس را برداشت و با همه‌ی توانش از پنجره به بیرون پرت کرد. صدای شکستن که آمد، کمی آرام شد. نفس عمیقی کشید و از یخچال یک بطری شیشه‌ای برداشت و چند جرعه نوشید.«چیزی می‌خوری؟»این‌بار زن بود که سکوت کرد. مرد برگشت روی کاناپه و ادامه داد: «من واقعاً دوست داشتم اون سفر رو بریم. اون‌قدر ذوق داشتم که بهترین هتل و بلیت هواپیما رو گرفتم که اذیت نشین. حتی مرخصیم رو هم رد کرده بودم... ولی نشد دیگه.»«نخواستی عزیزم. اگه واقعاً می‌خواستی، وقتت رو خالی می‌کردی... یادته تکست دادی که ما خودمون بریم، تو نمی‌رسی؟ هنوزم یادم می‌آد، خنده‌م می‌گیره. سفری رو که مثلاً برای سالگرد ازدواج‌مون بود، بدون تو بریم؟ محض رضای خدا حتی زنگ هم نزدی.»مرد برآشفته شد. سرش را بین دست‌هایش فشار داد و باز نفس عمیق کشید.«می‌دونی اون شب با چه حالی از خونه زدم بیرون؟ این­قدر پشت فرمون گریه کردم که دیگه جلومو درست نمی‌دیدم. سارا وقتی منو با اون حال دید، ان‌قدر ترسیده بود که بچه‌م عروسکش رو هم یادش رفت برداره.»«عزیزم من که ازت معذرت‌خواهی کردم. احمق بودم. بازم می‌گم ببخشید. ببخشید. خوبه؟ فقط بگو چی‌کار کنم که ببخشینم؟»زن آمد کنارش نشست و او را در آغوش سرد خودش گرفت و آرام در گوشش زمزمه کرد: «ببخشیمت؟ عزیزم ما مُرده‌یم. یادت نیست؟ همون شب تصادف کردیم. سارا که حتی به بیمارستانم نرسید. ولی تو تازه روز بعدش فهمیدی. یادته چرا؟ چون تلفنت رو جواب نمی‌دادی. یادته؟»احمد حاجی‌محمدخانیاحمد حاجی‌محمدخانیWed, 29 Jun 2022 02:38:58 +0430