<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد حسین برهانی</title><link>https://virgool.ir/feed/@mohammadhborhani</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:45:18</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>محمد حسین برهانی</title><link>https://virgool.ir/@mohammadhborhani</link></image><item><title>بازی بازی نیست!...</title><link>https://virgool.ir/@mohammadhborhani/بازی-بازی-نیست-chmljdgsezfa</link><description>امروزه بازی های ویدئویی محبوبیت زیادی در میان مردم پیدا کرده اند، این بازی ها لذّتی را به مردم هدیه میدهند که در دنیای واقعی غیر قابل دستیابی است و در ظاهر صرفاً وسیله ای برای تفریح کردن هستند؛امّا آیا واقعاً این بازی ها فقط بازی هستند؟ برای اینکه متوجّه شویم که بازی از کجا آمده است باید از فاصله ای بسیار بسیار دور تر به آن نگاه کنیم.جنگبله، در این حد دور!!! حال برویم سر اصل مطلب؛ جنگ انواع دارد: نظامی، اقتصادی، سیاسی و ... همچنین دو طرف دارد که یکی مهاجم و دیگری مدافع است، حالا ما یک جنگ نظامی را میان کشور های الف و ب در نظر میگیریم، کشور الف مهاجم و ب مدافع است. بخاطر اینکه نوع جنگ نظامی است کشور الف برای اشغال کشور ب منابع انسانی کشور ب را مورد هدف قرار میدهد و تلاش در نابودی آنها دارد و کشور ب هم برای دفاع از خودش همینکار را میکند. (توجّه داشته باشید که این دو کشور میتوانند تمام منابع انسانی یکدیگر را که شامل نظامی و غیر نظامی ها هستند نابود کنند، امروزه صرفاً قوانین موسوم به جنایت جنگی (War Crime) است که کشته شدن غیر نظامیان را منع کرده است وگرنه در خود ماهیت جنگ میتوان به تمامی منابع انسانی طرف مقابل هجوم بُرد، مانند مغول ها که حتّی حیوانات منطقه ای را که به آن حمله کرده بودند را میکشتند)حال از میان بردن منابع انسانی و یا به عبارتی دیگر کشتن آنها وسایلی دارد مانند: اسلحه، موشک، تانک، جت و... که همه اینها باعث مرگ افراد میشوند.حال متوجّه شدیم که در هر نوع جنگ یک هدف وجود دارد و وسایل و تجهیزاتی که باعث رسیدن به آن هدف میشوند؛ مثلاً در جنگ سایبری هدف زیرساخت های ارتباطی طرف مقابل است و وسایل آن میتواند حملات DOS و یا یک فلش آلوده به ویروس باشد.جنگ نرمحال یکی از انواع جنگ جنگ نرم است که در آن هدف، منابع انسانی طرف مقابل است امّا نه برای کشتن بلکه برای تبدیل کردن آنها به منابع انسانی خود؛ به عبارت دیگر در جنگ نرم کشور الف کاری میکند تا مردم و سربازان کشور ب بر علیه کشور خودشان فعّالیت کنند! و با اینکار نه تنها از تعداد افراد طرف مقابل کم کرده بلکه تعداد افراد خودش را نیز بیشتر میکند و میتواند از آنها در انواع جنگ ها حتّی خود جنگ نرم نیز استفاده کند.وسایل این جنگ رسانه ها هستند مانند: سینما، تلویزیون، شبکه های اجتماعی، روزنامه و صد البته بازی! فی الواقع رسانه هر چیزی است که بتواند پیامی را از فرستنده به گیرنده برساند. قابلیت رسانه این است که میتوانید با آن هرچیزی را آنطور که میخواهید نشان دهید؛ بهتر است اینطوری بگویم کلاغ را بجای قناری قالب کنید! فرض کنید که یک رسانه خبری میخواهد در مورد شهری گزارش و محتوا تهیه کند. این رسانه میتواند از مناطق پایین شهر و یا به عبارتی دیگر از مکان هایی که وضعیت مالی مردم ضعیف تر است و یا از مناطق زیبای بالا شهر و جایی که اوضاع مردم به مراتب بهتر است خبرش را تهیه کند؛ اصلاً چرا انقدر بزرگش کنیم تصوّر کنید که در محله شما کسی با شما مشکل دارد و از شما متنفّر است، او برای اینکه به شما آسیب بزند به اهل محلّه فقط از بدی های شما میگوید، توجّه کنید که او دروغ نمیگوید! بعد از مدّتی همه محلّه از شما بعنوان انـسانی پـست و ظالـم یـاد مـیکنند حتّـی اگر شما مهربان و مظلوم باشید. به این کار بازنمایی رسانه میگویند.حال بازی هم همین است، البته بازی ها بخاطر تنوعشان روش های مختلفی را برای بازنمایی پیاده میکنند؛ یکی از عمده ترین روش ها استفاده از نقشه های بازی (مَپ یا map - فضایی که بازی در آن جریان دارد و یا بازیکنان در آن با یکدیگر به رقابت میپردازند) برای بازنمایی است، مثلاً شما یک نقشه از کشور خودتان در بازی میگذارید و یک نقشه از کشور مخالف شما، طبیعتاً نقشه کشور خودتان را زیبا تر از نقشه دیگر نشان میدهید.و یا در مثالی دیگر شما در بازیتان دو تیم دارید که هرکدام نماینده ای از ارتش یک کشور هستند، مهم نیست که بازیکنان بازی شما در نقش کدام ارتش بازی میکنند و یا اصلاً در نهایت کدام ارتش برنده میشود بلکه مهم این است که کی بمب را خنثی و کی منفجر میکند.درنهایت باید این را بدانیم که بازی تنها یکی از اسلحه های جنگ نرم است و صرفاً وسیله ای برای سرگرم شدن نیست.</description><category>محمد حسین برهانی</category><author>محمد حسین برهانی</author><pubDate>Thu, 11 Mar 2021 16:42:55 +0330</pubDate></item><item><title>بازی کن تا بیشتر بازی کنی!</title><link>https://virgool.ir/@mohammadhborhani/بازی-کن-تا-بیشتر-بازی-کنی-y8cvh7lxzftv</link><description>حریف را شکست میدهید  تا  امتیاز بگیریدامــــتــــیــــاز  مــــیـــگـــیـــریــــد  تا  تجهیزات بخریدتـــجـــهـــیـــزات مــــیــخــریـــد  تا  حریفان بیشتری را شکست دهید!و این چرخه تسلسل باطل است که بازی ها برای جریان بخشیدن به گیم پلی و محتوایشان استفاده میکنند.شرح چرخه تسلسل باطل بازی ها ما در بسیاری از بازی ها میتوانیم این چرخه تسلسل باطل را بیابیم؛ شما حریفتان را شکست میدهید تا امتیاز به دست آورید؛ امتیاز به دست می آورید تا دسترسی های بیشتری را آزاد کنید؛ و دسترسی ها را آزاد میکنید تا حریف های بیشتری را شکست بدهید.مثال بارز و کامل از این فرمول را میتوان در بازی کانتر  استرایک (Counter - Strike) مشاهده کرد؛ شما با کشتن دشمنانتان پول دریافت میکنید و با پول جلیقه، نارنجک و اسلحه های قویتری خریداری میکنید و با استفاده از آن ها میتوانید با دشمنان بیشتری رو در رو شوید.این فرمول به دو شکل و در سه موقعیّت در بازی ها قرار میگیرد:اَشکال فرمول1. پیوستهبازیکن در بازی چندین بار این چرخه را طی میکند. در شکل پیوسته این چرخه، بازیکن میتواند در ازای انجام دادن اهداف با استفاده از دسترسی هایی که در چرخه قبلی به دست آورده است، در چرخه جاری امتیاز به دست آورد. برای مثال در سری بازی های کالاف دیوتی  (Call of Duty) هدف، کشتن بازیکنان دیگر است؛ امتیاز اکس پی (XP) است [ صد عدد در ازای کشتن هر بازیکن ] و دسترسی اسکور استریک ها (Score Streak) [ بالگرد، هواپیما، موشک، رادار و امثالهم ] هستند. حال فرض کنید که شما در بازی دو اسکور استریک موشک و هواپیمای جت را انتخاب کره اید که برای به دست آوردن اوّلی به 500 اکس پی و دومی 800 اکس پی نیاز دارید؛ شما چرخه اوّل را شروع میکنید: با کشتن 5 بازیکن بوسیله اسلحه 500 اکس پی به دست می آورید، بعد به اسکور استریک موشک دست پیدا میکنید. حال چرخه دوم شروع میشود: شما با موشکی که به دست آورده اید 3 بازیکن را میکشید و 300 اکسی پی به دست می آورید که با جمع 500 اکس پی قبلی میشود 800 اکس پی و به هواپیمای جت دست پیدا میکنید؛ فی الواقع بازی در ازای کشتن آن سه بازیکن [ هدف چرخه دوم ] توسط موشک [ دسترسی چرخه اوّل ] 300 اکس پی [ امتیاز چرخه دوم ] را به شما میدهد. https://www.aparat.com/v/0Krey 2. ناپیوستهدر این شکل اگر شما با دسترسی که در چرخه قبلی به دست آورده اید هدف چرخه جاری را انجام دهید، بازی امتیاز چرخه جاری را به شما نمیدهد. برای مثال در بازی اورواچ (Overwatch) هدف ،کشتن و صدمه زدن به دشمنان؛ و دسترسی ویژگی به نام قدرت نهایی (Ultimate Ability) است. [ در اینجا امتیاز نام خاصّی ندارد و ما آن را همان اکس پی مینامیم ] حال شما چرخه اوّل را شروع میکنید: شما چند تا از بازیکنان حریف را میکشید و یا به آن ها صدمه میزنید و در ازای آن اکس پی به دست می آورید و در نهایت به قدرت نهایی دست پیدا میکنید. حال، شما چرخه دوم را آغاز میکنید: با قدرت نهایی چند دشمن دیگر را میکشید امّا امتیازی برای به دست آوردن قدرت نهایی بعدی به دست نمی آورید و چرخه دوم همینجا تمام میشود، و شما باید یک چرخه دیگر را شروع کنید و با سلاح های پیشفرضی که دارا هستید چرخه را طی کنید و به قدرت نهایی بعدی برسید. https://aparat.com/v/6FhUB موقعیّت های فرمول1. داخل گیم پلیدر اینجا دوره تسلسل باطل در گیم پلی قرار دارد و البته اینکه چقدر از گیم پلی را در بر میگیرد بستگی به بازی دارد. در دو مثالی که از بازی های اورواچ و کالاف دیوتی مشاهده کریدم، دوره تسلسل باطل در داخل گیم پلی قرار دارد.2. خارج گیم پلی - تأثیر گذار بر گیم پلیدر اینجا دوره تسلسل باطل در داخل گیم پلی وجود ندارد امّا بر آن تاثیر گذار است. برای مثال در سری       بازی های کلاف دیوتی (Call of Duty) زمانی که شما دشمنانتان را میکشید، سطح اسلحه ای که این کار را با آن انجام داده اید بیشتر میشود، و میتوانید تجهیزات بیشتری را بر روی آن اسلحه نصب کنید مانند: صدا خفه کن، نارنجک انداز، لگد گیر و غیره که باعث میشوند دسترسی های شما برای بازی های بعدی بیشتر شود. 3. خارج گیم پلی - بدون تأثیر بر گیم پلیدر این موقعیّت دوره تسلسل باطل بر گیم پلی بی تأثیر است و معمولاً شامل به دست آوردن پوسته(Sking) و یا زیبا کردن تجهیزات است. مثلاً شما بازی میکنید تا امتیاز به دست آورید و با آن امتیاز سلاح خود را در بازی طلائی رنگ میکنید تا از بازی کردن لذّت بیشتری ببرید.در این موقعیّت، دوره تسلسل باطل همیشه ناپیوسته است چرا که عاملی برای جلو بردن چرخه وجود ندارد.اگر به زندگی یک انسان دقّت کنیم، می بینیم که زندگی او متشکّل از مجموعه عواملی است که به یکدیگر بشکل یک چرخه متّصل هستند. مثلاً شما کار میکنید تا پول به دست بیاورید؛ پول به دست می آورد تا زنده بمانید؛ زنده میمانید تا کار کنید. اگر چه هدف یک انسان از زندگی کردن کار کردن نیست امّا کار کردند معلول زنده ماندن هست.فی الواقع این چرخه ریشه در زندگی انسان داشته که از همان زمان آغاز بوده و انسان خودش را با این چرخه عجین کرده است برای همین است که میتوان از این چرخه بطور مؤثر در گیم پلی و محتوای بازی ها استفاده کرد.</description><category>محمد حسین برهانی</category><author>محمد حسین برهانی</author><pubDate>Tue, 03 Nov 2020 11:33:27 +0330</pubDate></item><item><title>سخنرانی در بازی ها</title><link>https://virgool.ir/@mohammadhborhani/سخنرانی-در-بازی-ها-fu4cmlex0vqs</link><description>هر رسانه ای برای خودش حرفی برای گفتن دارد تا به مخاطب بگوید؛ به عبارت دیگر هر رسانه ای در حدّ اندازه خودش برای مخاطبش سخنرانی میکند و میگوید چی خوب است و چی بد؛ اما اینکه چگونه حرف خود را به مخاطب میگوید مهم است. اگر رسانه، پیام یا به عبارت دیگر آن سخنرانی که میخواهد برای مخاطب بکند را درست بیان نکند نه تنها مخاطب پیام را نمی پذیرد، بلکه ممکن است عکس چیزی که رسانه میخواهد به او بگوید را دریافت کند.اگر شما بخواهید در کتاب پیامی را به مخاطب برسانید، باید آن را بطور کامل توضیح دهید, چندین صفحه بنویسید و مطلب را کاملاً پخته تحویل مخاطب دهید، چرا که در اینجا مخاطب هوشیار است، خود آگاه او فعّال است و زمان زیادی برای استفاده از رسانه شما میگذارد. و اگر بخواهید همان پیام را در یک محتوای سینمایی به مخاطب برسانید، بیشتر باید مخاطب را سرگرم کنید تا اینکه به توضیح دادن پیامتان بپردازید، چرا که در اینجا مخاطب میخواهد کمی سرگرم شود و چشم و گوش و اندازه ای از هوشش مشغول هستند و این باعث میشود تا دریچه ناخود آگاه او تا حدّ زیادی باز شود. امّا در بازی فقط کافی است تا یک کلمه یا یک اشاره کوچک از پیام خود نشان دهید تا مخاطب تمام و کمال آن را بپذیرد، چرا که در اینجا چشم و گوش و تمام هوش او مشغول هستند و مخاطب حتّی نمیتواند یک لحظه سرش را برگرداند پس دریچه ناخود آگاه او کاملاً باز و در اختیار شما است.بازی ها برای سخنرانی کردن معمولاً از دو روش استفاده میکنند:دقیقه ی نَوَداین روش در بازی های تکنفره استفاده میشود و اینگونه است که مخاطب در طول بازی فقط سرگرم میشود و تفریح میکند و در آخر بازی یا همان دقیقه ی نَوَد، بازی در یک بازه زمانی کوتاه پیامش را به مخاطب نشان میدهد.برای مثال، وقتی که بازی پورتال 2 (Portal) را بازی میکنید، از ابتدا تا سکانس آخر بازی فقط لذت میبرید، بازی تقریباً هیچ حرفی نمیزند و یا سخنرانی برای شما نمیکند؛ امّا در سکانس آخر بازی وقتی به ماه میروید، پرچم آمریکا و باقی مانده ی  پروژه ی آپولو را می بینید. https://www.aparat.com/v/cb7g8 در اینجا فقط همان چند ثانیه ی مشاهده بقایای پروژه ی آپولو، سخنرانی و پیام بازی است و نه چیز دیگر، امّا تاثیر همان چند ثانیه بر روی ذهن مخاطب بیشتر از خواندن 10 کتاب درمورد پروژه ی آپولو است؛ چرا که دریچه ی ناخود آگاه مخاطب کاملا باز است و میتوان هر تفکّری را در ذهن مخاطب خلق و یا نابود کرد.مثالی   دیگر   از   سخنرانی   در   بازی   را   میتوان   در   بازی   ندای   وظیفه:    جنگ   های   مدرن   2   (Call of Duty : Modern Warfare 2 )   مشاهده   کرد.قبل از همه چیز این را در نظر بگیرید که سازنده ی این بازی، شرکت آمریکاییِ اینفینیتی وارد (Infinity Ward) استبخش داستانی این بازی درمورد جنگ جهانی سوم است، و این جنگ از جایی شروع میشود که یک ارتشیِ روسی به نام ماکاروو (Makarov) یک حمله تروریستی به یکی از فرودگاه های موسکو را به گردن آمریکایی ها می اندازد و باعث میشود تا روسیه به آمریکا حمله کند. در این حین یک ژنرال آمریکایی به نام شفرد (Shepherd) از چند سرباز انگلیسی، گروهی با نام Task Force 141 تشکیل میدهد که مأموریتشان کشتن ماکاروو است و شما هم اکثر داستان بازی را از نگاه یکی از سربازان این گروه میبینید.امّا موضوع از آن موقعی جالب میشود که در جایی از بازی، شفرد برای به دست آوردن اطلاعات محرمانه از روسی ها به افراد Task Force 141 خیانت میکند و حتّی تعدادی از آنها را میکشد، و بعدا معلوم میشود که او در وقوع پیوستن جنگ جهانی سوم با ماکاروو هم دست بوده است، و در اینجا مأموریت شما این میشود که شفرد را بکشید؛ به عبارت دیگر شفرد که یک آمریکایی است تبدیل به شخصیت منفی بازی میشود و این در حالی است که شرکت سازنده بازی یعنی اینفینیتی وارد (Infinity Ward) یک شرکت آمریکایی است! منطقاً این یک کار احمقانه ای است که شما در بازی که میسازید کشور خود تان را در سمت بد نشان دهید.ولی در واقع قضیه چیز دیگری است؛ در بخش پایانی بازی، شفرد چند جمله حرف میزند که میتوان نتیجه گرفت این بازی میخواهد چه پیامی را به مخاطب برساند. https://www.aparat.com/v/FR56f پنج سال پیش، من 30،000 نفر از افرادم رو در یک چشم به هم زدن از دست دادم و جهان فقط نشست و نگاه کرد. فردا دیگر کمبود داوطلبان(سرباز) و میهن پرستان وجود نخواهد داشتفی الواقع در این بازی، شفرد دلیل خیانت کردن و به راه انداختن جنگ جهانی توسط خودش را مظلومیت آمریکا بیان میکند(هزاران سرباز آمریکایی کشته شدند امّا کَکِ هیچ کس نگزید)، یعنی شرکت اینفینیتی وارد با این کارش نه تنها آمریکا را بد نشان نداده، بلکه آن را مظلوم هم خطاب کرده!یعنی تمام سخنرانی و پیام اصلی این بازی فقط و فقط همین دو خط جمله هست و نه چیز دیگر.سخنرانی با سکوتامّا بازی ها روش دیگری را نیز برای سخنرانی کردن استفاده میکنند؛ چرا که گاهی اوقات مخاطب بازی حتّی فرصت شنیدن یک خط جمله را هم ندارد. در این روش پیام بصورت زمینه ای و در خفا است و بطور مستقیم دیده و یا شنیده نمیشود. این روش هم در بازی های تکنفره و هم چندنفره استفاده میشود.برای مثال در بازی اوورواچ (Overwatch) نقشه های مختلف از کشور های مختلف وجود دارد؛ یکی از این  نقشه ها هالیوود (Holly Wood) است، فضای این نقشه فضای شادی است، رنگ های استفاده شده در داخل این نقشه رنگ های روشن هستند، آسمان صاف و آبی است و خلاصه همه چیز عالی است؛ امّا نقشه ای دیگر با نام صنایع ولسکایا (Volskaya Industries) که در روسیه قرار دارد، فضای خفگان شکلی دارد، ربات های غول پیکر دور تا دور شهر را گرفته اند، همه جا سرد و تاریک است، آسمان خاکستری و ابری است و رنگ های استفاده شده در نقشه هم بیجان هستند. در اینجا بازیکن به هیچ کدام از این نکات توجّه نمیکند، چرا که مشغول بازی کردن است؛ امّا ناخود آگاه او تمامی این نکات را دریافت میکند. https://www.aparat.com/v/JSA8H مثالی دیگر از سخنرانی پنهان را میتوان در بازی آگاریو (agar.io) دید. در نگاه اوّل به نظر نمیرسد که این بازی کوچک پیامی را درون خودش داشته باشد، امّا همانطور که گفتم بازی یک رسانه است، رسانه هم پیامی را با خود به دوش میکشد؛ آگاریو هم یک بازی است.در این بازی هر بازیکن هدایت یک دایره را بر عهده دارد و باید تلاش کند تا آن دایره را بزرگتر کند. در ابتدا بازیکنان میتوانند از نقاط رنگی کوچکی در سطح زمین هستند استفاده کرده و دایره خود را بزرگ تر کنند؛ و اگر بازیکنی بتواند تا حدّ قابل توجّهی دایره خود را بزرگتر کند، میتواند دایره های کوچک دیگر بازیکنان را تصاحب کند و از آنها برای بزرگتر کردن دایره خود استفاده کند. یعنی هرکس که قدرت بیشتری داشته باشد میتواند ضعیفتر از خودش را از بین ببرد و منابع او را مال خود کند.فی الواقع این بازی دارد نظام سرمایه داری (Capitalism) را ترویج میکند، نظامی که در آن هرکس که بزرگتر باشد کوچکتر را مال خودش میکند. https://www.aparat.com/v/Pqhw3 بازی را فدای سخنرانی نکیندزمانی که در بازی ها سخنرانی میکنید باید این مسئله را در نظر بگیرید که بازی را فدای سخنرانی نکنید؛ برای مثال زمانی که آمریکایی ها بازی میسازند، هیچگاه نمی آیند گروه آمریکایی ها را قدرتمند و روسی ها را ضعیف کنند؛ شرایط بازی باید متعادل باشد؛ میزان قدرت و دسترسی بازیکن دربرابر حریفش باید متعادل باشد، و اگر نه ساختار بازی و گیم پلی آن خراب میشود.بازی رینبو سیکس سیج (Rainbow Six Siege) مثال مناسبی برای این مسئله هست؛ این بازی دارای شخصیت های مختلف از کشور های مختلف است. زمانی که این بازی در سال 2015 عرضه شد چند تا از شخصیت های بازی روسی بودند؛ و اینجا بود که سازندگان این بازی، بازی را فدای سخنرانی کردند؛ آنها این شخصیت ها را طوری طرّاحی کردند که زیاد کاربرد نداشتند. بعداً که رینبو سیکس معروف و محبوب شد، سازنده ها فهمیدند که چه اشتباهی کردند و بعد از آن تلاش کردند تا ویژگی های این چند شخصیت را متعادل و کاربردی کنند امّا بعد از پنج سال هنوز نتوانستند تمامی این شخصیت های روسی را متعادل سازند.محور X: میزان استفاده | محور Y: میزان بُردیکی از دلایل رشد نکردن صنعت بازی سازی در ایران همین است که بازی را فدای سخنرانی میکنند.بسیاری از بازی های ایرانی بیشتر شبیه به کتاب اخلاق هستند تا بازی؛  برای مثال در یک بازی ایرانی که برای کوکان ساخته شده هدف این است که اتاق را مرتّب کنید، به مادرتان کمک کنید، آشپزی کنید، درس بخوانید و خلاصه هر وظیفه ای که بعنوان یک کودک باید در زندگی انجام دهید؛ این دیگر بازی نیست، کتاب روش زندگی است، و انسان بازی میکند تا از زندگی و مسئولیت ها و وظایفش بیرون بیاید و چیز متفاوتی را تجربه کند. و یا مثلا در بازی مبارزه در خلیج عدن اگر چه بازی محتوای گیم پلی قوی نداشت امّا میتوانست در سکانس آخر بازی پیام قابل توجّهی را به مخاطب انتقال دهد.در سینما میگویند کسی که کار را بصورت تئوری بداند منتقد فیلم است و کسی که بصورت عملی بداند سازنده فیلم. بصورت رسمی بازی سازی نکرده ام امّا میدانم که چقدر بازی سازی سخت و طاقت فرسا است؛ بنابر این من دست تک تک بازی سازان ایرانی را میبوسم که در این شرایط بازی سازی کرده و میکنند، امّا این یک ایراد است که ما بیاییم و بازی و گیم پلی آن را فدای سخنرانی و پیامی که میخواهیم به مخاطب برسانیم، بکنیم.</description><category>محمد حسین برهانی</category><author>محمد حسین برهانی</author><pubDate>Sat, 03 Oct 2020 23:32:43 +0330</pubDate></item></channel></rss>