https://virgool.ir/feed/@mohammadH.ABدر جستجو آیندهfa2026-11-12 00:19:05https://files.virgool.ir/upload/users/1854794/avatar/g4xb4U.jpghttps://virgool.ir/@mohammadH.ABhttps://virgool.ir/@mohammadH.AB/سکوت-jhebes5zckghآیا اشک های من را در بیمارستان نمیدید؟آیا چشم های معصوم او را نمیدید؟آیا زجر کشیدن های پیاپی او را نمیدید؟و صد تا سوال دیگر.چرا ساکت بود؟به روز سالگرد مادرم نزدیک میشیم. یک سال گذشته اما هنوز شب ها به خاطراتم با او فکر میکنم.میدانید چه حسی دارد که تنها چراغ زندگی شما خاموش شود؟متاسفانه من میدانم.روبرویم کامل تاریک و تیره است. چیزی را نمیبینم. نمیدانم چشم هایم دیگر سو ندارند یا اصلا چیزی وجود ندارد؟فکر کنم چشمانم دیگر چیزی نمیبینند.دیگر نمیخواهم زنده بمانم. وجود هر چیزی عذابم میدهد. از وجود بی معنی خودم گرفته تا وجود خورشیدی که یک سالی هست دیگر به خانه ما نمیتابد.چرا من باید باشم اما او نه؟فرق ما چیست؟زیر سایه بیماری های سخت من را بزرگ کرد و رفت.وقتی هم مامان بود من هیچ وقت برای خودم ارزشی نداشتم. همه کار هایم برای مامان بود. از درس گرفته تا .......مامان همه چیز بود. همه چیزخوشحالی او خوشحالی من بود. خنده او خنده من بود.او سال ها بیماری را تحمل کرد و از پیشم رفت.اما آنجا دیگر نیازی به قرص و دارو نیست. آنجا نگران بیماری ها نیست.آنجا نگران من نیست.کاش اینجا بود و مرا به خاطر بیدار ماندن تا دیر وقت سرزنش میکرد.کاش ..........اشک ها امانی برای نوشتن نمیدهند.اصلا باورم نمیشود یکسال است مامان را ندیده ام.قبلا به پایان زندگی ام خیلی فکر کرده بودم. به تمام موفقیت های تحصیلی و زندگانی رسیده بودم و مامان خوشحال بود. آنجا را پایان میدانستم.اما پایان جور دیگری برایم رقم خورد. تاریکی.و سکوت خدا در برابر همه این اتفاقات ...چه پایانی.محمد.ح.امحمد.ح.اFri, 08 May 2026 15:04:35 +0330https://virgool.ir/@mohammadH.AB/روز-آخر-bo9j5o59k8a9روز آخر بود البته نه ، قبلش اصلا نمیدونستم قراره آخرین بار باشه ، همه چیز مثل قبل بود ،وقتی فهمیدم آخرین بار هست حس عجیبی پیدا کردم همه خاطرات تو ذهنم مرور میشدن ، دوست نداشتم تموم بشه ، اما خب دست من نبود ۱۲ سال ، کم نیست واقعا ، ۱۲ سال بود که هر روز ساعت ۷ صبح کیف رو برمیداشتم و میرفتم دیگه تموم شد ، روز اول مدرسه رو زیاد یادم نمیاد ، اما خب از کلاس اول کلی خاطره یادمه ، همینطور پشت سر هم ، هر سال پس از هر سال یادمه کلاس ششم که بودم و خواهرم کنکور داشت و اصلا فکر نمیکردم خودم به اون مرحله برسم در واقع خیلی دور دست میدیدمش و فکر میکردم خیلی سال دیگه اتفاق بیفته اما نه !چند لحظه پیش بود واقعا ، الان رسیدم بش .از کلاس هفتم تا دوازدهم یه مدرسه بودم و خونمون هم یه جا بود و ۶ سال یک مسیر رو تکرار کردم امروز که برمیگشتم خیلی عجیب بود ، بر خلاف قبل ، کلاس هفتم که بار اول اومدم این مدرسه رو خوب یادمه خیلی خوب ، تک تک خاطرات این ۶ سال رو یادمه بهترین سال ها بود آخرین حرف های معلم ها خیلی عجیب بود و غمگین این که معلم ها بعد سه سال ، امروز ازم خداحافظی کردن و آرزو موفقیت کردن خیلی عجیب بود خیلی عجیب ، دلیلشو نمیدونم اما به طرز عجیبی غمگینمدوست نداشتم تموم بشهاما الان که فکر میکنم ، باید هم این غم باشه ۱۸ سال گذشت ، این که پدر مادرم بزرگ شدنم رو دیدن ، من گذشتن سن اونارو درک کردمکاش میشد جلوی این گذر زمان رو گرفت ، کاش میشد برگردم به کلاس اول ..........همه چیز داره میگذره با این حال دلیلی برای خوشحالی وجود نداره .......۱۴۰۱/۱۲/۲۰محمد.ح.امحمد.ح.اSat, 11 Mar 2023 23:29:40 +0330