https://virgool.ir/feed/@mohammad.manzari.t.96fa2026-11-12 20:11:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mohammad.manzari.t.96https://virgool.ir/@mohammad.manzari.t.96/بینای-کور-nsbakc5akhxzنیمه‌شب است، و باد آرام شاخه‌ها را تکان می‌دهد.من نشسته‌ام و به درختی نگاه می‌کنم که سال‌هاست در همین نقطه ایستاده، بی‌آنکه کسی واقعاً دیده باشدش.فکر می‌کنم... ما آدم‌ها کوریم.نه کورِ چشم، کورِ معنا.می‌بینیم، اما نمی‌فهمیم.راه می‌رویم، ولی حضور نداریم.در پارک قدم می‌زنیم، اما ذهن‌مان کیلومترها دورتر پرسه می‌زند—در گذشته‌ای که رفته یا آینده‌ای که هنوز نیامده.ما کورِ عادتیم.عادت، آرام‌ترین مرگِ انسان است.وقتی برگِ سبز درخت دیگر تو را به حیرت نمی‌اندازد،وقتی صدای پرنده چیزی در درونت نمی‌لرزاند،وقتی باران فقط خیس‌ات می‌کند، نه بیدارت—آن وقت است که بینایی‌ات خاموش شده،و روح‌ات پشت پلک‌هایت دفن شده است.ما به شگفتی‌ها عادت کرده‌ایم و همین عادت، ما را کور کرده.درخت را می‌بینی؟اگر واقعاً به برگ‌هایش نگاه کنی، باید بنشینی و ساعت‌ها شگفت‌زده بمانی از این‌که چطور از دل خاک خاموش، چنین سبزی سر برآورده.اما ما می‌گذریم. همیشه در حال گذشتن‌ایم.به آسمان که نگاه کردم.سه ستاره، آرام و بی‌اعتنا، در تاریکی می‌درخشیدند.فکر کردم... اگر امروز خبر برسد که ماشین زمان ساخته شده، دنیا از حیرتش منفجر می‌شود.اما هیچ‌کس نمی‌بیند که ما همین حالا، بی‌صدا، سوار بر زمان‌ایم.نوری که از آن ستاره‌ها به چشمم می‌رسد، هزار سال در راه بوده؛من اکنون، گذشته را می‌بینم و نامش را «لحظه حال» گذاشته‌ام.و شاید ما هم همین باشیم…سایه‌هایی از رؤیاهای قدیمی،که هنوز توی چشم دنیا می‌درخشند،بی‌آنکه بدانند مدتهاست مُرده‌‌اند...اگر زمان همین‌قدر فریبکارستپس کِی واقعا «الان» رو زندگی می‌کنیم؟محمد منظری توکلیمحمد منظری توکلیWed, 26 Aug 2026 00:11:33 +0330