https://virgool.ir/feed/@mohammad.m470kfa2026-11-10 16:11:16https://files.virgool.ir/upload/users/684013/avatar/K3DV3H.jpghttps://virgool.ir/@mohammad.m470khttps://virgool.ir/@mohammad.m470k/صندلی-کنار-در-hko0ns3lp1v0داستان کوتاهی درباره ماندن، رفتن و فهمیدنِ دیرهنگامچند روزی است که یک جمله مدام در سرم تکرار می‌شود: دیگر به کلاس چت نرو!هر بار که به رفتن فکر می‌کنم، ذهنم هزار دلیل برای نرفتن می‌آورد. اما کافی است روز کلاس برسد تا دوباره خودم را در همان مسیر ببینم؛ با همان دلشوره همیشگی و همان امید کم‌رنگی که نمی‌دانم هنوز از کجا تغذیه می‌شود.رفتن به آن کلاس برای من دیگر شبیه شرکت در یک جلسه آموزشی نیست. بیشتر شبیه وارد شدن به زمینی است که قواعدش را نمی‌دانم. زمینی که یک طرفش استاد ایستاده؛ کسی که فضا را می‌شناسد، زمان حرف زدن را تعیین می‌کند و می‌داند چطور توجه دیگران را به خودش جلب کند. طبیعی است؛ او در زمین خودش بازی می‌کند.اما من چه؟ من حتی گاهی برای اینکه حرفی بزنم، باید منتظر فرصتی بمانم که شاید هیچ‌وقت از راه نرسد.شاید اگر موضوع فقط یادگیری زبان بود، این‌همه برایم اهمیت نداشت. می‌آمدم، درس می‌خواندم و برمی‌گشتم. اما مسئله مدت‌هاست از کلاس و درس فراتر رفته است. کسی در آن کلاس هست که حضورش برای من معنای دیگری دارد و همین کافی است تا هر اتفاق کوچکی را بیشتر از اندازه واقعی‌اش جدی بگیرم.می‌دانم این وابستگی نقطه‌ضعف من است. حتی یک بار استاد چیزی گفت که هنوز در ذهنم مانده:«فکر کنم خودت می‌دونی نقطه‌ضعفت کجاست. بدون که از همون‌جا ضربه می‌خوری.»آن موقع شاید فقط یک جمله بود، اما حالا هر بار که در آن کلاس اتفاقی می‌افتد، به یادش می‌افتم.مشکل اینجاست که با وجود تمام چیزهایی که می‌بینم، باز هم می‌مانم. خودم را به نشنیدن می‌زنم، بعضی رفتارها را توجیه می‌کنم و به نشانه‌های کوچکی دل می‌بندم که شاید برای هیچ‌کس دیگری معنایی نداشته باشند.گاهی با خودم فکر می‌کنم استاد از حضور من راضی نیست. بعضی رفتارهایش این تصور را در من تقویت می‌کند، اما بعد با برخوردی مهربانانه همه‌چیز را به شک می‌اندازد. نمی‌توانم مطمئن باشم که واقعاً چیزی در میان است یا ذهن من، بیش از اندازه درگیر شده است.این بلاتکلیفی از خود اتفاق‌ها خسته‌کننده‌تر است.آن روز هم مثل همیشه وارد کلاس شدم. هنوز درست ننشسته بودم که استاد رو به او کرد و گفت:«صندلی‌ات رو بیار همین کنار در، نزدیک من باش.»او صندلی‌اش را جابه‌جا کرد و کنار استاد نشست.شاید برای دیگران اتفاق مهمی نبود، اما من متوجه شدم. نه به خاطر خود صندلی، بلکه به خاطر حسی که از آن لحظه به بعد در من شکل گرفت.کلاس ادامه پیدا کرد. استاد صحبت می‌کرد و بچه‌ها گاهی وارد بحث می‌شدند. من هم سعی می‌کردم مثل همیشه در جریان درس باشم، اما تمرکزم مدام از موضوع اصلی منحرف می‌شد.او گاهی با استاد صحبت می‌کرد. استاد هم با حوصله جواب می‌داد و بحثشان ادامه پیدا می‌کرد. من هم آن طرف نشسته بودم و هرچه بیشتر می‌گذشت، بیشتر احساس می‌کردم حضورم در آن جمع ضرورتی ندارد.گاهی نگاهی به من می‌انداخت، گاهی چیزی می‌گفت و گاهی هم طوری رفتار می‌کرد که انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است. شاید واقعاً هم اتفاق خاصی نیفتاده بود. اما برای من، سکوت‌ها و فاصله‌ها معنای دیگری پیدا کرده بودند.نمی‌دانم تا چه اندازه برداشت‌هایم درست بود، اما آنچه احساس می‌کردم واقعی بود: سنگینی فضایی که در آن نشسته بودم و نمی‌دانستم چرا دیگر نمی‌توانم مثل قبل در آن حضور داشته باشم.کمی بعد، وقتی کلاس به پایان نزدیک می‌شد، اتفاقی افتاد که دیگر نتوانستم به‌سادگی از کنارش بگذرم.او رو به من کرد و گفت:«ما اینجا کار داریم. من و استاد بیشتر می‌مونیم.»جمله کوتاهی بود. نه لحن تندی داشت و نه درخواست صریحی برای رفتن من بود. بااین‌حال، معنایش را همان لحظه فهمیدم؛ یا دست‌کم این‌طور برداشت کردم که دیگر جایی برای ماندن من نیست.چند لحظه سکوت کردم. راستش نمی‌دانستم چه جوابی بدهم. می‌توانستم بمانم، می‌توانستم سؤال کنم یا حتی وانمود کنم که حرفش را نشنیده‌ام. اما هیچ‌کدام را انجام ندادم.فقط پرسیدم:«شب خودش می‌رسونتت دکتر؟»گفت:«آره.»دیگر سؤال دیگری نداشتم.انگار کسی اسلحه‌ای روی سرم گذاشته بود و از من می‌خواست بین رفتن خودم و به خطر انداختن چیزی که برایم عزیز است، یکی را انتخاب کنم. می‌دانستم این فقط یک احساس است، اما همان احساس برای تسلیم شدن کافی بود.لبخندی زدم، کمی شوخی کردم تا فضای سنگین آن لحظه را عادی جلوه بدهم و با لحنی کاملاً معمولی خداحافظی کردم.بلند شدم، وسایلم را جمع کردم و به سمت در رفتم.هیچ‌کس مانعم نشد.وقتی از کلاس بیرون آمدم، تازه فهمیدم چقدر دلم می‌خواهد برگردم و ببینم بعد از رفتنم چه اتفاقی می‌افتد. چه حرف‌هایی می‌زنند، چه می‌کنند و اصلاً آیا نبودن من برای کسی اهمیتی دارد یا نه.اما برگشتن چه فایده‌ای داشت؟در را پشت سرم بستم و راه افتادم. جسمم از کلاس خارج شده بود، اما ذهنم هنوز همان‌جا مانده بود. انگار بخشی از من پشت آن در ایستاده بود و از لای یک شکاف نامرئی به اتفاقاتی نگاه می‌کرد که دیگر در آن سهمی نداشت.در مسیر خانه مدام همان صحنه را مرور می‌کردم. به صندلی کنار در فکر می‌کردم، به گفت‌وگوهایشان، به رفتارهایی که دیده بودم و به آن جمله کوتاه:«ما اینجا کار داریم.»گاهی به اتفاق‌هایی فکر می‌کردم که قبلاً درباره آدم‌های دیگر شنیده بودم. به کسانی که بیش از اندازه درگیر یک رابطه شده بودند، نشانه‌ها را دیده بودند اما نخواسته بودند معنایشان را بپذیرند. آن موقع از بیرون به ماجرا نگاه می‌کردم و شاید حتی در دلم می‌گفتم چرا خودشان را از این وضعیت بیرون نمی‌کشند.حالا اما انگار خودم درست وسط یکی از همان داستان‌ها ایستاده بودم.وقتی به خانه رسیدم، برای اولین بار در زندگی‌ام سیگار روشن کردم. نه اینکه بدانم سیگار قرار است چه چیزی را تغییر دهد. فقط می‌خواستم چند دقیقه از فکر کردن فاصله بگیرم.بعد به اتاقم رفتم و خوابیدم.من وقتی خیلی خسته و به‌هم‌ریخته‌ام، خوابم می‌برد. انگار مغزم برای مدتی کوتاه تصمیم می‌گیرد همه‌چیز را تعطیل کند. اما آن شب این تعطیلی زیاد دوام نیاورد.یکی دو ساعت بیشتر نگذشته بود که بی‌دلیل بیدار شدم.اتاق تاریک بود. ساعت را نگاه کردم و دوباره دراز کشیدم. چشم‌هایم را بستم، اما خواب از سرم پریده بود.تمام اتفاق‌های کلاس دوباره جلوی چشمم آمدند. این بار دیگر نه استاد بود، نه صندلی‌ها و نه حتی آن گفت‌وگوی کوتاه. فقط خودم بودم و سؤالی که نمی‌توانستم از آن فرار کنم.اصلاً چرا هنوز آنجا می‌روم؟برای چه چیزی این‌همه خودم را به زحمت می‌اندازم؟ آیا واقعاً چیزی وجود دارد که ارزش این همه ماندن و تحمل کردن را داشته باشد؟ یا فقط به چیزی چسبیده‌ام که مدت‌هاست برای من معنای دیگری پیدا کرده است؟شاید تمام این مدت تصور می‌کردم باید با کسی رقابت کنم، باید جایگاهم را حفظ کنم و اجازه ندهم کسی مرا از میدان بیرون کند. اما آن شب برای اولین بار احتمال دیگری به ذهنم رسید.شاید هیچ‌کس قصد بیرون کردن مرا ندارد. شاید اصلاً مسئله، حضور یا نبودن من نیست. شاید آن دو نفر ترجیح می‌دهند وقت بیشتری را با هم بگذرانند و من، با تمام احساسات و برداشت‌هایم، خودم را به ماجرایی وارد کرده‌ام که قرار نبوده بخشی از آن باشم.و اگر این‌طور باشد، تلخ‌ترین حقیقت این است که شاید بزرگ‌ترین مانع، نه استاد باشد و نه هیچ‌کس دیگر؛ شاید خود من باشم.به سقف خیره ماندم.هنوز نمی‌دانستم باید دست بکشم یا به مبارزه ادامه بدهم. نمی‌دانستم آنچه دیده‌ام واقعیت دارد یا ذهنم از کنار هم گذاشتن چند اتفاق ساده، داستانی ساخته که شاید اصلاً وجود خارجی نداشته باشد.فقط یک چیز را می‌دانستم: دیگر نمی‌توانستم مثل قبل به آن کلاس بروم و وانمود کنم که همه‌چیز عادی است.آن شب برای اولین بار به رفتن جدی فکر کردم؛ نه از روی قهر، نه برای اینکه کسی متوجه نبودنم شود و نه حتی برای اینکه کسی دلتنگم شود.فقط شاید وقتش رسیده بود بفهمم گاهی برای اینکه دو نفر بتوانند به هم نزدیک‌تر شوند، لازم نیست کسی با آن‌ها بجنگد.کافی است یک نفر بپذیرد که شاید دیگر جایی در میانشان ندارد.و شاید آن یک نفر، من باشم.امینامینTue, 03 Nov 2026 06:41:41 +0330https://virgool.ir/@mohammad.m470k/تلخی-باشکوه-پذیرش-yfbctsfncs7iهر بار که چشم به جهان می‌دوزم، میل درونم پیشاپیش شکست‌خورده می‌نماید؛  انگار خواستن، پیش از آن‌که به ثمر برسد، در سایه‌ی ناتوانی خاموش می‌شود.  چنان‌که شوپنهاور زندگی را نوسانی میان رنجِ خواستن و ملالِ رسیدن می‌دانست،  من اکنون در همان نوسان ایستاده‌ام؛  نه امیدی برای رسیدن باقی مانده، و نه نیرویی برای خواستن. شاید روزی ورق ناگهان برگردد،  اما دیگر نمی‌دانم واکنشم چه خواهد بود.  به نوعی پذیرش رسیده‌ام؛ پذیرشِ این حقیقت که گاهی، به هر دلیل موجه یا ناموجه،  چیزها نمی‌شوند.  نه با لبخند، نه با جنون، نه با تقلا.  و هر تقلایی تنها پرده‌ای تازه از خستگی را آشکار می‌کند. پس می‌گذارم رخدادها مسیر خودشان را بروند، هرچند تماشایشان زجرآور باشد.  گاهی حتی باید کنار رقیب ایستاد، با او خندید، تعریفش را گفت،  و نقش خود را بی‌کم‌وکاست بازی کرد.  این همان ماسکی است که بر چهره می‌نشانم؛  ماسکی که فریاد درون را در سکوت دفن می‌کند  و چهره‌ای آرام و بی‌اهمیت به جهان عرضه می‌دارد. لکان می‌گفت سوژه همیشه پشت نقابی شکل می‌گیرد که دیگری از او می‌طلبد؛  و سسور معنا را در فاصله‌ها می‌جست—  در همان فاصله‌ی میان آنچه حس می‌کنم و آنچه ناچارم نشان دهم.  من از ماسک‌ها بیزارم،  اما در این عصر، انگار ناگزیرند؛  برای اینکه احساساتی را که از نظر بسیاری «زیادی»، «مسخره» یا «بی‌جا» به نظر می‌رسند،  پنهان کنند.  برای اینکه شادیِ ساختگی و بی‌تفاوتیِ نمایشی را القا کنند. و در پایان، تنها قهوه‌ای تلخ و پوزخندی سرد مرا سرپا نگه می‌دارد؛  می‌نشینم، جرعه‌ای تلخ می‌نوشم،  و به دنیایی که با بی‌اعتنایی نگاهم می‌کند، پوزخند می‌زنم.  چشم در چشمش، به پوچیِ باشکوهش می‌خندم—  همان پوچی‌ای که خیام هزار سال پیش در جام شراب دید و گفت:  «می نوش که عمر جاودانی این است…» ---امینامینMon, 05 Jan 2026 02:17:28 +0330https://virgool.ir/@mohammad.m470k/جرعه-ای-تلخ-نت-هاز-زندانی-ho82upltk8lmقهوه‌ام را می‌نوشم، تلخ و آرام مثل شبی که بی‌صدا می‌گذرد در خیابان خاموش ساز دهنی‌ام در دست، اما نفس‌هایم زندانی آهنگ‌هایم حبس شده میان دیوارهای بی‌پنجره ودکا در خیال می‌رقصد، در جامی که هرگز پر نمی‌شود و من، میان این حکومتِ سنگین، به دنبال لحظه‌ای هستم که مالِ خودم باشد لحظه‌ای کوچک، مثل جرعه‌ای نوشیدنی یا یک نتِ ساده دنیا مرا محروم کرد از آنچه دوست داشتم اما هنوز، در گوشه‌ای از قلبم، صدای ساز دهنی می‌پیچد، و قهوه‌ی تلخ، شعرم را گرم می‌کند...امینامینFri, 19 Dec 2025 02:52:11 +0330https://virgool.ir/@mohammad.m470k/آزاد-اما-در-زنجیرِ-خیال-ncvddoxsbqwtدر قفسی محصور، خرگوشی کوچک زندگی می‌کرد. دیوارهای قفس، با تصاویری به‌غایت زیبا از طبیعت ناب آراسته شده بودند: رودخانه‌های زلال، سبزه‌زارهایی خرم و آسمان‌هایی بی‌کران. هر تصویر، وعده‌ای از جهانی آزاد و بکر می‌داد؛ جهانی که خرگوش با هر قدم به سوی آن، با دیواری سرد و سخت مواجه می‌شد. هر بار که به سوی این تصاویر خیره‌کننده می‌دوید، امیدهایش در برخورد با دیوارهای بی‌رحم نقش بر آب می‌شدند و او در میان زخم‌هایش تنها‌تر می‌گشت.خرگوش خسته از این بازی فریبنده، برای نخستین‌بار دست از تقلا کشید. آرام نشست و به دیوارها نگریست؛ دیوارهایی که اکنون برایش بازتابی از آرزوهای ناتمام بودند. در سکوتی سنگین، صدایی از اعماق درونش به گوش رسید: «رهایی نه در دل تصاویر بیرونی، که در درون تو نهفته است.» گویی معنای آن سخن شوپنهاور را دریافت که می‌گفت: «دنیا اراده‌ای کور است؛ آرامش تنها در پذیرش این حقیقت نهفته است.»خرگوش، زخمی اما آگاه، چشم‌هایش را بست و به صدای دلش گوش سپرد. همان‌جا بود که نور حقیقت تابیدن گرفت—حقیقتی که از درون می‌روید، نه از تصویری بر دیوار. همچون آنچه مولانا گفته بود: «آب کم جوی، تشنگی آور به دست تا بجوشد آب از بالا و پست.»خرگوش دانست که آزادی، نه در شکستن دیوارها، بلکه در شناخت خویش و پذیرفتن آنچه هست، معنا می‌گیرد.امینامینFri, 11 Apr 2025 14:07:24 +0330https://virgool.ir/@mohammad.m470k/چشم-انداز-راه-برگشت-bob7kn45rpqpاز انتهای خیابانی می‌گذشتم که روزی با رؤیاهایم هم‌مسیر بود؛ خیابانی که هر گامش با وعده‌هایی بی‌پروا و آرزوهایی خام سپری شده بود. اما اکنون، آنچه پیش‌رویم گسترده بود، نه فقط بازتاب تعهدات ناتمام، بلکه آئینه‌ای بود که حقیقتی عمیق‌تر را منعکس می‌کرد: آیا اهدافم، نه از میل حقیقی، بلکه از نگاه دیگری شکل گرفته بودند؟ در هر سنگفرش این خیابان، پژواکی از پرسش‌های وجودی نهفته بود؛ پرسشی که انسان را وادار می‌کرد با صداقت در برابر خود بایستد: "من کیستم؟" و "چه سهمی از آرزوهایم را به حقیقت بدل کرده‌ام؟" به تعبیر ژاک لاکان، "آرزو، نه نقطه‌ای روشن، بلکه سایه‌ای است که در دل نقص و خلاء انسان جریان دارد." این خلاء، همان حسرتی است که ما را به بازنگری در مسیر پیموده‌شده دعوت می‌کند و شادی یا رنج را به عنوان ابزار خودارزیابی آشکار می‌سازد.زندگی، چون این خیابان، همواره ما را میان امیدها و ناامیدی‌ها به پیش می‌راند. اکنون، با گذر از این خیابان، دریافته‌ام که تحقق هدف، نه تنها نیازمند تلاش، بلکه نیازمند واقع‌نگری و شناخت محدودیت‌هاست. هر گامی که در مسیر زندگی برمی‌دارم، باید حساب‌شده باشد تا در پایان، بازگشت از راه با احساسی شیرین از رضایتمندی همراه شود؛ طعمی که از دل تعهدات تحقق‌یافته و آرزوهایی که به بار نشسته‌اند برمی‌خیزد.امینامینTue, 01 Apr 2025 03:15:26 +0330https://virgool.ir/@mohammad.m470k/نوسان-میان-امید-و-ناامیدی-qwvpin3dyw5cانسان، این موجود در جستجوی معنا، میان امید و ناامیدی سرگردان است؛ همانند قایقی که بر موج‌های متلاطم زندگی شناور است. گاه روزهایی هست که پر از باور و دلگرمی‌ای و گاهی روزهایی که تمام دلگرمی‌ات فرو می‌ریزد. اما آیا آنچه می‌بینی و حس می‌کنی، چیزی جز تصویری است که ذهن بر دل می‌نشاند؟ همان ذهنی که به گفته شکسپیر: «هیچ‌چیز واقعیت مطلق نیست، بلکه تعبیری است که عقل بر آن نقش می‌بندد.»چطور ممکن است در مواجهه با شرایط یکسان، ذهن ما دو برداشت کاملاً متضاد داشته باشد؟ آیا عقل، فرمانده‌ای مستقل است، یا بازیچه‌ای در دست احساسات، که هر روز بر وفق مراد دل می‌چرخد؟ وقتی حال دلت خوب است، جهان را زیبا می‌بینی؛ حتی سخت‌ترین لحظه‌ها، در نگاهت باغ می‌شوند و سنگلاخ‌ها به گلستان بدل. اما وقتی در دل غم داری، همان عقل که دیروز راهنمایت بود، امروز تنها تاریکی‌ها را می‌کاود.زندگی چیزی نیست جز بازی میان این دو حس؛ نوری که در تاریکی می‌درخشد و سایه‌ای که در روشنی رشد می‌کند. شاید آن‌چه مهم است، نه ایستادن در این دو قطب، بلکه پذیرش نوسانی باشد که معنای زندگی را به خود شکل می‌دهد.امینامینMon, 31 Mar 2025 17:38:32 +0330