https://virgool.ir/feed/@mohammad.delpasandfa2026-11-12 02:20:21https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mohammad.delpasandhttps://virgool.ir/@mohammad.delpasand/مونترآل-kl6k5vjy21whامروز 5 نوامبر 2019 هست و تقریبا دو ماه و ده روز از اولین روزی که به مونترآل آمدم، میگذرد. از همان اول در فکرم بود که اتفاقاتی که در اینجا برای میافتد را جایی ثبت کنم. دلیل اول آن است که همیشه از نوشتن و به ویژه روایت کردن لذت میبردم و از دیگران هم بازخورد مثبت میگرفتم. دلیل دوم هم اینکه به توصیه یکی از دوستان، به این نتیجه رسیدم که این نوشته ها را منتشر کنم به امید آنکه به درد کسان دیگری که در ابتدای مسیری که برایم بیش از یک سال طول کشید قرار دارند، بخورد.بعد از یک سال نامه نگاری در ایران و به نتیجه نرسیدن و با پذیرش با هزینه شخصی در رشته MEng عمران از دانشگاه کنکوردیا، درمیان دورهمی ها و مهمانی ها و مسافرت های خداحافظی، ابتدای شهریور 98 به کانادا آمدم.اولین موضوعی که دوست دارم به آن بپردازم، شهر مونترآل است. مونترآل در استان کبک در شرق کانادا واقع شده است. ویژگی اصلی این شهر که آن را از همه شهرهای آمریکای شمالی متمایز میکند، دوزبانه بودن آن است. به این معنی که زبان اصلی مردم در اینجا فرانسوی است ولی تقریبا همه مردم، انگلیسی را هم روان صحبت میکنند. من که هنگام ورود به اینجا، کلمه ای فرانسوی بلد نبودم، هیج مشکلی برای ارتباط برقرار کردن با آدم ها برای گذراندن زندگی نداشته ام. شهر مونترآل بارها به عنوان دانشجویی ترین شهر دنیا انتخاب شده است. درصد بالای جوانان در جمعیت اینجا بسیار چشمگیر است. منطقه Downtown یا همان مرکز شهر که دانشگاه های Concordia و McGill در آن قرار دارند، منطقه ای به غایت شلوغ، همراه با ساختمان های متعددی است که سر به فلک میکشند. در داونتان که راه میروی، همه جور زبانی میشنوی. انگلیسی، فرانسوی، فارسی و … .نکته جالب توجه دیگر که اصلا نمیدانستم، جمعیت بسیار زیاد ایرانی های مونترآل و کنکوردیا است. به طوری که در بانک RBC کنار دانشگاه، حداقل سه کارمند ایرانی داریم. یا در دپارتمان عمران، من 6 استاد ایرانی میشناسم که احتمالا از این بیشتر هم باید باشند. خلاصه اینجا فرانسوی ندانی که هیچ، انگلیسی هم ندانی، با فارسی کارت راه می افتد! اطراف کنکوردیا که راه میروی دائما صدای صحبت به زبان فارسی میشنوی. اینجا سوپرمارکت های بازار و اخوان، صرافی پرسپولیس وآپادانا، نانوایی شاطر عباس، رستوران کبابسرا و کافه شیراز داریم. زمستان های اینجا را هنوز ندیده ام، ولی احتمالا 4 ماه با میانگین دمای-20 درجه خواهیم داشت! ادانشگاه کنکوردیا شامل دو پردیس یکی در مرکز شهر و یکی در منظقه NDG است که یک اتوبوس در اکثر ساعات روز دانشجویان را بین این دو پردیس جابحا میکند. پردیس مرکز شهر که دانشکده مهندسی هم در آن قرار دارد، شامل پنج ساختمان مرتفع( 15، 16) طبقه و خیلی بزرگ است. نکته جالبتر این است که همه این ساختمان ها ار طریق تونل زیرزمینی به هم وصل اند و شما مستقیما از طریق مترو وارد Concordia Passage میشوید.که خب برای زمستان بسیار کاربردی است.از امکانات جالب دیگر دانشگاه، کتابخانه های آن است. من از کتابخانه مرکز شهر استفاده میکنم که شبانه روزی و هفت روز هفته باز است. کتابخانه پنج طبقه، باامکاناتی مثل اتاق کار گروهی، محل مطالعه ساکت، محل مطالعه غیر ساکت در هر طبقه است. امکان قرض گرفتن آیپد، لپتاپ، هندزفری، شارژ و … به صورت روزانه فراهم است. باشگاه دانشگاه بسیار خفن و بهتر از بهترین باشگاه هایی است که در تهران دیده بود و هزینه عضویتش ماهیانه 20 دلار است.خب حرف ها خیلی جدی شدند!به گفته خیلی از آدم ها، Nightlife مونترال یکی از بهترین ها در دنیا است. مرکزشهر خیابان هایی دارد که سرتاسر آن بار و کلاب است و تا آخر شب آدمها، دختر و پسر، در آن رفت و آمد میکنند و کسی هم آزاری به دیگری نمیرساند. خلاصه اگر اهل اینجور چیز ها هستید، اینجا پر است، البته هزینه آن را هم باید بپردازید.نکته جالب دیگر، آزاد بودن weed هست. همان طوری که مغازه های دولتی به اسم SAQ برای فروش مشروب وجود دارد، مغازه هایی هم به نام SQDC وجود دارد که وید میفروشند. موضوعی که روزهای اول أصلا برایم جالب نبود. توی خیابان که راه میرفتی، دائم بوی وید میزد زیر دماغت! الان البته کمتر شده که نمیدونم به خاطر زمستون مردم کمتر میکشند یا ما عادت کردیم!حالا برم سراغ خودم. موضوعی که بیشتر از همه مرا ترغیب کرد که نوشته هایم را به اشتراک بگذارم در این پاراگراف آمده است. تیرماه 98، لیسانس عمران را از دانشکده فنی دانشگاه تهران گرفتم و در سال آخر تحصیلم سعی کردم با ارتباط برقرار کردن با اساتید کانادا، برای تحصیلم فاند جور کنم که به هر طریق به نتیجه نرسید! این جا مستر به دو شکل است. MEng که شما کار ریسرچ ندارید و 12 تا کورس پاس میکنید یا MSc که 4 تا کورس پاس میکنید و الباقی وقت را کنار یک استاد ریسرچ میکنید که مورد دوم معمولا همراه با کمک هزینه تحصیلی است که معمولا شهریه را کاور میکند و اگر TA هم بشوید بسته به تعداد ساعتی که کار میکنید، خرج زندگی را هم تا حدود خوبی میتوانید کاور کنید. گرفتن پذیرش MEng بسیار ساده و گرفتن پذیرش MSc هفت خوان رستم است! من با پذیرش MEng به کنکوردیا آمدم. وقتی کارهای مستقر شدنم انجام شد، دوباره شروع به نامه نگاری با اساتید مونترال کردم. این بار شانسم زد و یکی از اساتید کنکوردیا گفت تو را میخواهم ولی الان فاند ندارم. بیا دفترم با هم یک راهی پیدا میکنیم. موضوع کار استاد هم زمینه ای بود که در ایران یک سال از روی علاقه، روی آن وقت گذاشتم. رفتم دفتر استاد و بعد از اینکه زمینه های کاریش را بهم معرفی کرد، خیلی مستقیم گفتم که من نمیتونم دو سال وقتم رو روی ریسرچ بگذارم و هیچ پولی نگیرم. خلاصه توی جلسه دوممون، استاد قبول کرد که برام فاند جور کنه و خب فعلا زمستون لازم نیست شهریه بدم و یه بخش بزرگی از هزینه های زندگیم رو هم فاندم کاور میکنه و بعد از اون قراره دوباره با هم صحبت کنیم. خلاصه اتفاقی که یک سال در ایران برایش زحمت کشیدم، اینجا در عرض یک هفته محقق شد. الان هم موضوع تز را با هم مشخص کردیم و مقاله و کتاب میخونم و هر هفته با هم جلسه داریم.نکته جالب تفاوت برخورد استادم با اکثر اساتید ایران است. بارها شده توی جلسه مون ازم پرسیده از موضوعی که داریم روش کار میکنیم لذت میبری؟ برات جالبه؟ یا هر موقع چیزی رو نمیفهمم و بهش میگم، میگه قرار هم نیست که همه اینا رو از الان بفهمی. برعکس ایران که اساتید ماشالله انتظار داشتند بای دیفالت کل قضیه رو از اول(نمیدونم از کجا) بدونیم.از راه های دیگه ای که اینجا میشه کسب درامد کرد، شرکت توی کلاس های فرانسوی دولت هست. اینجا برای کلاس های فرانسه نه تنها ازتون پول نمیگیرند، که برای هر روز  15 دلار هم بهتون میدن. کار جنرال مثل کار توی کافه، رستوران، سوپرمارکت و... هم اکثر دانشجو های اینجا، انجام میدهند. خلاصه که اکثر اطرافیانم یا کار جنرال میکنند یا از دانشگاه پول میگیرند. ولی خب انجام دوتاش با هم با توجه به اجبار یادگرفتن زبان فرانسوی برای بالا بردن شانس پیدا کردن کار توی کبک، یه کم سخت به نظر میرسه.خلاصه که از این دو ماه و نیم بسیار راضیم. به هدفم رسیدم. روی زمینه ای که بهش علاقه مند هستم کنار یه آدم خبره کار میکنم . ازش یاد میگیرم و احترام میبینم. نکته اخر که میخوام راجع بهش صحبت کنم، غربته. به طرز عجیبی من اینجا تا الان دچار غربت نشدم. شاید علتش رسیدن به هدف و وجود دوستان کنارم هست که باعث میشن کمتر دلم بگیره. ولی خب دوری از خانواده رو با هیچ چیز، هیچ چیز حتی روزانه ویدیو کال کردن نمیشه جبران کرد. رفاقت ها هم به این راحتی و به این زودیا جایگزین نمیشه. اینو از تلاش آدم برای دوست شدن با آدمایی که ویژگی هاشون تو رو یاد دوستان ایرانت میندازه میشه فهمید.mohammad.delpasandmohammad.delpasandWed, 06 Nov 2019 07:30:31 +0330