https://virgool.ir/feed/@mohammad.boogari81fa2026-11-12 06:32:56https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mohammad.boogari81https://virgool.ir/@mohammad.boogari81/آنگاه-که-به-چشمانت-خیره-گشتم-b6akqbjey1ohآنگاه که به چشمان تو خیره گشتم،فهمیدم سرآغاز زندگی من همین لحظه است.همین لحظه‌ای که در آن ایستاده‌ایم،لحظه‌ای که من غرق در نگاهت هستمو تو از عشق برایم می‌گویی،و برایم غزل می‌خوانی…دلم، بی هیچ بهانه‌ای، مست نگاهت می‌شود،و در آن دو ستاره‌ی درخشان می‌بینمکه خورشید،نور خود را از آن‌ها می‌گیرد.تو آغاز تمام روزهای من،و پایان هر شبِ بی‌خوابی‌ام.با توست که سکوت، آواز می‌شود،و خاموشی، به رقصی بی‌انتها بدل می‌گردد.ای کاش لحظه‌ها بایستندتا جهان، همیشهدر همین نگاهجاودانه بماند.آنگاه که به چشمانت می‌نگرم،جهان از حرکت باز می‌ایستد.لحظه‌ها آرام می‌شوندبادها خاموش،و تنهاصدای تپش قلب من می‌ماندکه با نام تو می‌تپد.تو همان رازی هستی که همه شاعرانقرن‌ها در جُست و جویش بودند،و من، ساده و بی‌پیرایه، در نگاهت یافتم.می‌خواهم در آغوش تو خانه‌ای بسازمکه دیوارهایش از بوسه باشدو پنجره‌هایش از امید.با توست که هر سحرگاهچون تولدی دیگر است،و هر غروب نوید دیداری تازه.ای عشق!اگر جهان، مرا از هر چیز تهی کندتو تنها دارایی من خواهی بودو همین برای زیستن کافیست.#عشق #شعر_سپید #شعر_فارسی #شاعرانه #عاشقانه #دلبرانه #جاودانهCharyarCharyarThu, 28 Aug 2025 01:10:08 +0330https://virgool.ir/@mohammad.boogari81/مرگ-انسانیت-ugut0pcydtjfدر انزوای کامل به سر می‌برم.خورد و خمیر، و به دور از آن چیزی که مردم «اجتماع» می‌نامند — اجتماعی که خانواده‌ام نیز بخشی از آنند.می‌دانم که دوستم دارند، این را به‌خوبی می‌دانم، اما باز هم درونم تهی‌ست.نه، این‌گونه بگویم:احساس تنهایی می‌کنم، حتی وقتی در میان آدم‌هایی هستم که دوستم دارند.این درد را به که باید گفت؟به خانواده‌ای که دیگر گفت‌وگویی با آن‌ها ندارم؟به دوستانی که هنوز به آن درجه از اعتماد با آن‌ها نرسیده‌ام؟یا شاید به روان‌شناسی که…راستش را بخواهی، من حتی با خودم هم نمی‌توانم از دل بگویم، چه رسد به دیگران!برای اینکه از بی‌همدمی، سر به بیابان نگذارم و دیوانه نشوم، پناه آوردم به دیوار امن کتاب‌ها.کتاب‌ها...آن یگانه دوستان بی‌ادعا.رازدارانی خاموش که نه قضاوت می‌کنند، نه خیانت.در دنیایی که از پشت، خنجر می‌زنند — آن هم از سوی صمیمی‌ترین رفیقان — کتاب برایم حصاری امن شد.اما...حتی گاهی میان انبوه کتاب‌ها هم احساس تنهایی می‌کنم.می‌نشینم میان واژه‌ها و به جای آرامش، هراس سراغم می‌آید.از آنچه در جهان می‌گذرد می‌ترسم.از جنگ‌ها، از مرگ‌های بی‌دلیل، از سکوتی که ما در برابرشان اختیار کرده‌ایم،از اینکه بی‌احساس شده‌ایم… نه، بدتر:از اینکه به بی‌احساسی افتخار می‌کنیم!انسان‌هایی را می‌بینم که فقط ظاهر انسانی دارند؛اما از انسانیت بویی نبرده‌اند.و کودکانی را می‌بینم که بی‌خانواده‌اند، خانواده‌هایی که بی‌فرزند مانده‌اند، همسرانی که در سوگ دیگری نشسته‌اندو در این میان، جهان فقط سکوت می‌کند.این جهان، وقتی با شادی از مرگ می‌گوید، مرا می‌ترساند.وقتی درد را سرگرمی می‌کند،وقتی قساوت را با لبخند تماشا می‌کنیم...امشب،متنی خواندم. جمله‌ای، ساده ولی لرزاننده:«این سکوت ماست که جهان را ویران‌تر می‌کند.»و من، لرزیدم.نه از بیرون،از درون.در جهانی که هر روز هزاران تصویر از رنج، خون، آوار و بی‌پناهی از گوشه‌وکنار زمین بر ما هجوم می‌آورد، گویی آهسته‌آهسته به درد دیگران خو گرفته‌ایم.انگار قلب‌هایمان نه از بی‌احساسی، که از فرط دیدن، شنیدن و ناتوانی در تغییر، سنگین شده‌اند.بی‌عملی، ما را به مرور از خودمان دور کرده است؛ و درست در همین نقطه‌ی تاریک، صدایی از قرن‌ها پیش، از عمق تاریخ، همچنان طنین می‌افکند — صدایی که در سادگی‌اش، فریادی اخلاقی نهفته است:> «تو کز محنت دیگران بی‌غمینشاید که نامت نهند آدمی»چه سخنی روشن‌تر از این؟چه هشدار عریانی اخلاق را چنین بی‌پرده و بی‌واهمه به گوش ما می‌رساند؟سعدی، نه‌فقط شاعری خوش‌کلام، که حکیمی اخلاق‌باور بود؛ در دورانی که هنوز مفاهیمی چون «حقوق بشر»، «انسان‌دوستی جهانی» یا «همدلی اجتماعی» رایج نبود، از یگانگی وجودی انسان‌ها گفت —از این حقیقت ساده و ژرف که رنج یک انسان، باید آسایش همه را بر هم زند. نه به‌خاطر مذهب، ملیت یا سیاست، بلکه فقط از آن‌رو که ما، همه، از یک گوهر خلق شده‌ایم.اما امروز چه؟در روزگاری که محنت بشر در فلسطین، در سودان، در میانمار، در کوچه‌های وطن، در چادرهای پناهندگان، در چشمان کودکی گرسنه یا دستان مردی زیر آوار جاری‌ست... ما کجای این جهان ایستاده‌ایم؟چه بر سر قلب‌هایمان آمده که نه‌تنها گاه خاموش مانده‌ایم، بلکه گاهی با آسودگی، از این دردها سخن می‌گوییم؟چه بر سر جان ما آمده که از دیدن مصیبت، لذت می‌بریم یا دست‌کم، بی‌تفاوت می‌گذریم؟تلخی روزگار ما، شاید در همین‌جاست:ما انسان‌ها، به‌جای آن‌که اعضای یکدیگر باشیم، ابزار یکدیگر شده‌ایم —در رقابت، در قدرت، در جنگ، حتی در مهرورزی.و در این بیگانگی تدریجی، مفاهیم انسانی پوسته‌ای توخالی یافته‌اند.دوستی، اعتماد، صداقت، مهربانی... همه در بازار دادوستد معنا گم شده‌اند.دیگر درد دیگران، ما را به خشم نمی‌آورد. مرگ کسی در کیلومترها دورتر، از ما آهی نمی‌گیرد.انگار فراموش کرده‌ایم که دل، مرز نمی‌شناسد؛ که رنج، جهانی‌ست، نه محلی.در پایان، باز باید به همان صدای کهن بازگردیم.به سعدی، به شاعری که نه‌تنها برای درِ سازمان ملل، که باید بر درِ دل‌هایمان بیتش را آویخت.اگر هنوز می‌توانیم با شنیدن این سخن، لرز کوچکی در جان حس کنیم،اگر هنوز از دیدن بی‌عدالتی، گلویی سنگین یا چشمی نمناک می‌شود،اگر هنوز در میان اخبار و تصاویر، دلی فشرده می‌شودپس هنوز «چیزی» از آدمی در ما باقی‌ست.و شاید همین، آغاز رستگاری باشد.نظر خودتان را راجع به متن بالا بیان کنید و ما را برای انتشار مطالبی بهتر یاری بفرمایید، مخلصCharyarCharyarWed, 30 Jul 2025 03:01:42 +0330https://virgool.ir/@mohammad.boogari81/کتاب-یادداشت-های-ذهنی-یک-مرد-تنها-cxogp1n9cucsفصل اول: دیدار در زمان یکنواختی> این اولین فصل از رمانی است در حال نگارش، با نگاهی درونی و تأمل‌برانگیز، نزدیک به فضای آثار داستایفسکی.روایتی از ذهن و تنهایی یک مرد، و برخوردی اتفاقی که شاید معنای تازه‌ای به روزمرگی او ببخشد.خوشحال می‌شوم اگر خواندید، نظرتان را در بخش دیدگاه‌ها بنویسید.---امروز هم مثل دیروز و روزهای گذشته، بی هیجان و بدون کوچک‌ترین چالشی گذشت.از تکرار هرروزه، بی هیچ تغییر، کلافه‌ام.برای فرار از این روزمرگی، تصمیم گرفتم سراغ کتاب‌ها بروم؛ شاید چیزی در میان آن‌ها باشد که بتواند این خلأ را پُر کند.به همین خاطر، بی آنکه مقصدی داشته باشم، سوار قطار شهری شدم.قطاری که ایستگاه به ایستگاه، آدم‌ها را می‌بلعد و بیرون می‌ریزد؛ بی‌تفاوت، بی‌حس.من اما فقط نشسته‌ام، بی حرکت، غرق در فکر.قطار آرام می‌لغزد و ذهنم، پر از سؤال‌های بی‌پاسخ، دور خودش می‌چرخد.«آیا واقعاً زندگی من همین است؟ تکرارِ خستگی؟»به ایستگاه بعدی که رسیدیم، صدای باز شدن در آمد و دختری وارد شد.— اینجا خالیه؟صدای لطیفش مرا از غرق‌شدن در افکارم بیرون کشید. سرم را بلند کردم و نگاهش کردم.چشمانش، چیزی میان رؤیا و واقعیت را در خود داشتند.با لحنی آرام گفتم:— بله، بفرمایید.نشست و بی آنکه حرفی بزند، کتابی از کیفش بیرون آورد.نام کتاب آشنا بود: جنایت و مکافات.لبخندی زدم؛ تصادف جالبی بود، درست همان کتابی که در ذهنم سنگینی می‌کرد.— داستایفسکی رو دوست دارین؟— آره. بعضی وقتا فکر می‌کنم آدمای کتاباشو می‌شناسم، یا شاید خودم یکی‌شونم.سکوتی بین‌مان افتاد، اما از آن جنس سکوت‌هایی که دلنشین‌اند.انگار هر دو می‌دانستیم چیزی در این دیدار هست که باید آرام آرام آشکار شود.قطار ایستاد و ایستگاه بعدی رسید.او بلند شد، اما قبل از رفتن گفت:— کتابخونه مرکزی می‌روم. اگه خواستی بیا اونجا. گاهی اونجا پنهون می‌شم.و رفت...من ماندم با واگنی که ناگهان خالی‌تر شد و ذهنی که شلوغ‌تر.--📌 ادامه دارد...اگر این نوشته را دوست داشتید، لطفاً آن را لایک کنید یا نظرتان را بنویسید.منتظر انتشار فصل دوم باشید: «از سکوت تا سلام».CharyarCharyarSat, 19 Jul 2025 20:10:26 +0330